Montenegro: Στιγμές κι εικόνες…

Podgorica, Γέφυρα της Χιλιετίας, Ιούλης 2019 (φωτογραφία: προσωπικό αρχείο)

Με καινούριο φεγγάρι βρέθηκα εκεί για πρώτη φορά. Αφού είχα δει ένα υπέροχο ηλιοβασίλεμα, περνώντας αυτή τη γέφυρα σκέφτηκα τους πρώτους στίχους απ’ το ποίημα Podgorica που το ολοκλήρωσα στην περιοχή Block 4 και δημοσιεύτηκε λίγο αργότερα στο fanzin της «Λοκομοτίβας». Γιατί σας τα γράφω όλα αυτά; Γιατί σήμερα το Μαυροβούνιο (Montenegro) συμπληρώνει 15 χρόνια ανεξαρτησίας κι ενώ έχει ξεπεράσει ορισμένα προβλήματα, ταλανίζεται ακόμη από διάφορα άλλα. Φυσικά τα μεγαλύτερα είναι τα οικονομικά, αλλά υπάρχουν και πολιτικά και θρησκευτικά, όπως μπορείτε να διαβάσετε εδώ. Oι εκλογές του 2020 έβγαλαν εκτός την πολιτική παρέα που κυβερνούσε για πάνω από 30 χρόνια τη χώρα, ωστόσο μαγικές λύσεις δεν υπάρχουν αλλά αντίθετα, ζητήματα που διχάζουν ακόμη τους κατοίκους του. Οι σχέσεις με την Σερβία, είναι ένα απ’ αυτά, για πολλούς λόγους.

Podgorica, Block 4, Ιούλης 2019 (φωτογραφία: προσωπικό αρχείο)

Δεν είναι όμως, για να πω την αλήθεια, η μόνη αφορμή που γράφω την ανάρτηση η σημερινή επέτειος. Γράφω και για τη χώρα, σ’ ένα ανέκδοτο ακόμη μυθιστόρημα κι επιστρέφω πίσω νοερά, θυμάμαι τις μέρες και τις νύχτες μου εκεί… Κι είπα να μοιραστώ κάποιες αναμνήσεις μου μαζί σας. Γιατί οι άνθρωποι παντού ήταν απίστευτα φιλόξενοι και δε μπορώ να ξεχάσω ότι στη διάρκεια της πρώτης μου επίσκεψης και χωρίς να ξέρω τότε καθόλου τη γλώσσα (τώρα πια κάποιες φράσεις για να συνεννοούμαι τις έμαθα), χάθηκα προσπαθώντας να βρω το δρόμο για ένα απ’ τα πιο ψηλά σημεία της περιοχής απ’ όπου φαίνεται όλη η πόλη και φυσικά η θέα είναι φανταστική. Επιστρατεύτηκε μια ολόκληρη γειτονιά λοιπόν, ξεπάρκαρε το αυτοκίνητό του ένας άνθρωπος με προτροπή της γυναίκας του και μας οδήγησε με την παρέα μου μέχρι εκεί. Συνέβη άλλες δυο φορές άνθρωποι να παρατήσουν τον καφέ τους, να πληρώσουν βιαστικά, για να έρθουν μαζί μας να μας δείξουν ό,τι ψάχναμε. Κι εντάξει, αυτά δεν είναι απ’ τα περιστατικά που ξεχνιούνται.

Budva, Montenegro, Ιούλης 2019 (φωτογραφία: προσωπικό αρχείο)

Η ζωή βέβαια στην πρωτεύουσα κινείται με διαφορετικούς ρυθμούς σε σχέση με τα τουριστικά παράλια της καταπράσινης αυτής χώρας. Ανάλογα διαφέρουν οι μισθοί και οι τιμές των προϊόντων, αλλά σε σχέση με την Ελλάδα, φυσικά όλα είναι πολύ φθηνότερα. Στη Budva άκουσα λοιπόν ελληνικά κι είδα γκρουπ απ’ τη Βόρεια Ελλάδα κυρίως. Μα τι έγινε; αναρωτήθηκα…Δεν είπαμε ότι σαν τη Χαλκιδική δεν έχει; Προτίμησα πάντως να κρατήσω το καλοπροαίρετο αστείο για τον εαυτό μου και συνέχισα να μιλάω αγγλικά κάνοντας τις βόλτες μου κι αράζοντας σ’ ένα μπαράκι που λάτρεψα, με φωτογραφίες του Χεμινγουέι. Υπάρχει και ένα αξιόλογο αν και μικρό Μουσείο, που αξίζει να δείτε και φιλοξενεί μάλιστα κι ελληνικά αγγεία. Αν κι Ιούλιος, υπήρχε σχετική ησυχία στους δρόμους κι αυτό μου άρεσε πολύ (δεν είμαι άνθρωπος που περνάω καλά μες το συνωστισμό, σε καμία περίπτωση). Αντίθετα στο Kotor για το οποίο ξεκινήσαμε τις επόμενες μέρες, γινόταν το αδιαχώρητο και μετά από 25 λεπτά παραμονής στο κλειστοφοβικό τούνελ της εισόδου, βλέποντας τις απίστευτες ουρές των αυτοκινήτων που προσπαθούσαν να μπουν στην πόλη χωρίς επιτυχία, συμφωνήσαμε ομόφωνα να εγκαταλείψουμε την προσπάθεια. Ήταν όμως πολύ ωραία η διαδρομή ως εκεί (θέλει απίστευτη προσοχή ο φιδογυριστός δρόμος), κι ίσως κάποια στιγμή επιστρέψω. Σίγουρο το θεωρώ δηλαδή, αλλά μιας και δε θέλω να κάνω σχέδια…

Ο κόλπος του Kotor, Montenegro, Ιούλης 2019 (φωτογραφία: προσωπικό αρχείο)

Και κάπως έτσι φτάνω στο τέλος αυτής της ανάρτησης. Και κρατάω πολλά ακόμη στο νου μου, πέρα απ’ όσα μπόρεσα να μοιραστώ εδώ μαζί σας. Αν και σχετικά προσωπική η ανάρτηση και με κάποιες χρηστικές πληροφορίες, δεν είναι σε καμιά περίπτωση τουριστική. Θεωρώ τον εαυτό μου άλλωστε ταξιδιώτισσα κι έτσι ξαναγύρισα στην Podgorica, έμεινα, αλλά δεν έβγαλα τότε παρά ελάχιστες φωτογραφίες κι έτσι δεν βλέπετε εδώ τα πιο γνωστά σημεία της πόλης, αλλά εκείνα που με ενέπνευσαν και συνδέονται με τα κείμενά μου. Ήθελα να τη ζήσω όπως οι κάτοικοί της και πάντα, μα πάντα, αφήνω κάτι για να δω και στο μέλλον, όπου κι αν πηγαίνω. Είχαν πολύ ενδιαφέρουσα βιβλιοθήκη στο σπίτι που με φιλοξενούσαν και σκεφτόμουν πόσο ωραία θα ήταν αν μπορούσα να διαβάσω μερικές απ’ τις ιστορίες των συγγραφέων. Ευσεβείς πόθοι… Αλλά και πάλι, ποιος ξέρει; Ίσως κάποτε… Προς το παρόν άλλωστε έχω να γράψω και το βιβλίο για το οποίο σας έκανα ήδη λόγο.

Ο κόλπος του Kotor, Montenegro, Ιούλης 2019 (φωτογραφία: προσωπικό αρχείο)

*Όλες οι φωτογραφίες τραβήχτηκαν από μένα κι έχουν ανέβει στον προσωπικό λογαριασμό που διατηρώ στο Instagram.

Κωστής Τριανταφύλλου: γενεαλογικό δένδρο

Σας έγραφα εδώ γι’ αυτή την ποιητική συλλογή μερικά πράγματα κι έτσι σήμερα που έχει τη γιορτή του ο Κ ω σ τ ή ς, θεωρώ ότι είναι η κατάλληλη στιγμή να αναρτήσω το τρίτο ποίημα που ξεχώρισα απ’ το βιβλίο «Μη άρτιος Μάρτιος» κι είναι το ακόλουθο. Εξηγεί πολλά για ‘κείνον, που αυτό το διάστημα, ένα απ’ τα έργα του εκτίθεται στην Εθνική Πινακοθήκη.

γενεαλογικό δένδρο

έρχομαι από μια εξεγερμένη γενιά

βαστάω από νησιώτες

έρχομαι από αρχαίους συγγραφείς κι από αμετάφραστους ποιητές

τρία νησιά και δύο πόλεις

ο ένας παππούς συμπληρώνει την καταγωγή της ποίησής μου

ο άλλος με διεκδικεί

έτσι έμαθα πως

το βαθύ φως είναι μαύρο

και διαπίστωσα πως

η φύση μας εξανεμίζεται

στην εποχή των μεγάλων πυρκαγιών

όπου δάση γίνανε καπνός

τα ζώα σε γενοκτονία

πλημμύρες

αύξηση θερμοκρασίας

οι πάγοι να λιώνουν

ερημοποίηση

λαοί σε μετατόπιση

εσωτερικοί μετανάστες σε απόγνωση

εδώ και τόσα χρόνια κι ο Νώε τραβάει την κιβωτό του!

.

ζω στην εποχή των μεγαλουπόλεων

αδειάζουμε το έδαφος από το περιεχόμενο του

μολύνουμε τον αέρα και την θάλασσα

γίναμε η αρρώστια του πολιτισμού μας

της κατανάλωσης των πάντων

ο βυθός της θάλασσας γεμάτος αδιάλυτα σκουπίδια

τοξικά, πυρηνικά κι ιατρικά απόβλητα

και το κοντινό μας διάστημα η νέα χωματερή

ανύπαρκτη η δημοκρατία

και το μυαλό καμμένο απ’ τα σκουπίδια

τρεις καινούριοι γίγαντες

και πληθυσμιακά μεγαθήρια να ετοιμάζουνε συγκρούσεις

δεν υπάρχει ακόμα τίποτα, όπως θα έγραφα το 1974

κι έρχομαι ακριβώς από αυτό το τίποτα

και μέσα του ζω

.

.

έρχομαι από μια γενιά

σήμα κινδύνου που δεν ακούστηκε

κρύφτηκαν οι άνθρωποι σε καταδικασμένη κάθε μέρα

αριθμοί και γρανάζια κρεατομηχανής

χωρίς μέλλον σε παγίδα θανάτου

πώς σπάει ο κύκλος της φτώχειας

αν δεν διαφεύγεις

δεν παρεκκλίνεις

δεν αναγνωρίσεις τον πλούτο μέσα σου

αν δεν βρεις την κατάλληλη κίνηση

να σταματήσεις αυτό τον κύκλο

για να δώσεις ζωή

στον κύκλο της βαρβαρότητας

της βίας

στον κύκλο του μίσους

της έχθρας

της αδικίας

της αβάσταχτης αγωνίας και της απογοήτευσης

για τόσο τίποτε

όντας κανένας

..

η διάρκεια της ποίησης η διάρκεια της πτήσης