«Mysteries of Mental Illness» στο PBS: Μια σειρά εκπομπών για τις ψυχικές διαταραχές

Ξεκίνησε πρόσφατα αυτή η σειρά εκπομπών για τις ψυχικές διαταραχές να προβάλλεται απ’ το PBS, αλλά γιατί μας ενδιαφέρει εμάς, θα σκεφτείτε… Η απάντηση είναι: επειδή ειδικά, τη σειρά των σύντομων video που τιτλοφορούνται Decolonizing Mental Health μπορείτε να την παρακολουθήσετε ελεύθερα κι εσείς, με αγγλικούς υπότιτλους πατώντας το cc.

Ο λόγος που εστιάζω σ’ αυτά, είναι ότι οι ομιλητές τους θίγουν ζητήματα που «ξεχνάμε» συχνά, όπως δηλαδή το διαφορετικό πολιτισμικό υπόβαθρο και η διαφορά κουλτούρας. Για παράδειγμα, δείτε εδώ τον Paul Hoang, που όντας πρόσφυγας απ’ το Βιετνάμ βίωσε και το τι θα πει να θαλασσοδέρνεσαι για να φτάσεις κάπου κι εξηγεί ότι στη χώρα του δεν υπάρχει ορολογία για τις ψυχικές διαταραχές.

Γράφω και λίγα πράγματα στα ελληνικά, όπως θα διαπιστώσετε, για όσ@ τυχόν δυσκολεύονται με την αγγλική γλώσσα. Η Natasha Stovall, ως ειδικός απ’ την πλευρά της λοιπόν, λέει πως ξεχνάμε τον ελέφαντα στο δωμάτιο: οι περισσότεροι που καταφεύγουν στα γραφεία των ψυχοθεραπευτών είναι λευκοί και μιλά συγκεκριμένα λοιπόν, για το colorblindness και τη race-agnostic φύση της θεραπείας.

Ευρωπαϊκά προσανατολισμένοι είμαστε πράγματι οι περισσότεροι ειδικοί, όπως μας θυμίζει η ψυχοθεραπεύτρια Shawna Murray-Browne (της οποίας ο αδερφός δολοφονήθηκε στη φυλακή από συγκρατούμενό του ενώ είχε πάρει διάγνωση σχιζοφρένειας) και τέτοιες θεωρίες επικαλούμαστε, αλλά ο κόσμος έχει κι άλλες ηπείρους, όπου επικρατούν άλλες αντιλήψεις κι αφού πια ζούμε σε πολυπολιτισμικές κοινότητες, ας είμαστε πιο ουδέτεροι στο λόγο μας και περισσότερο υποστηρικτικ@ όπως προτείνει κι ο Paul Hoang.

Στη φυλακή, σε σωφρονιστικό κατάστημα ανηλίκων, βρέθηκε από μικρός κι ο Lloyd Hale (απ’ τα 13 του όπως εξηγεί είχε συμπτώματα σχιζοφρένειας κι ακουστικές ψευδαισθήσεις*), κι αυτό που πολύ τον βοήθησε ήταν ότι τον άκουσε η εκεί ειδικός, χωρίς καθόλου να τον κρίνει (σπουδαίο το ν’ ακούμε, κάνοντας στην άκρη την ανάγκη μας να πούμε οτιδήποτε).

Με τα λίγα που έγραψα, ενδεικτικά, θα καταλάβετε ότι όλα τα video (που διαρκούν περίπου γύρω στα 5 λεπτά, κατά μέσο όρο), έχουν κάτι να μας μάθουν, μιας και μιλούν σε πολλά απ’ αυτά τα ίδια τα άτομα με ψυχιατρική εμπειρία, λέγοντας τι τα βοήθησε ν’ ανταπεξέλθουν σε όσα τους συνέβησαν. Κι αυτό είναι ακόμη πιο σημαντικό.

*Χρησιμοποίησα την ορολογία που επικρατεί, χωρίς να την ασπάζομαι όπως και σ’ άλλες αναρτήσεις έχω ξεκαθαρίσει, απλώς για να συνεννοούμαστε χωρίς παρανοήσεις.

**Για το πως αντιμετωπίζονται τα άτομα που έχουν κάποια ψυχιατρική διάγνωση στην Ασία, έχω γράψει εδώ κάποια πράγματα κι εδώ καθώς κι εδώ, για την Αφρική. Υπάρχουν όμως και τοπικά, μικρά έστω, αλλά πολύ ελπιδοφόρα προγράμματα όπως αυτό, που κάτι αλλάζουν ευτυχώς…