«Τα Τετράδια Ψυχιατρικής»: Ψυχική Υγεία και Κοινωνικά Κινήματα

«Τα Τετράδια Ψυχιατρικής» που κυκλοφόρησαν πρόσφατα, περιλαμβάνουν όσα συζητήθηκαν κατά τη διάρκεια αυτού του διημέρου, στο οποίο είχα αναφερθεί εδώ. Για να θυμηθούμε λοιπόν μαζί, μερικά πράγματα:

«Η ομάδα Ψυχικής Υγείας του δικτύου Covid 19: Αλληλεγγύη Θεσσαλονίκης, με τη συμμετοχή του Κοινωνικού Χώρου για την Ελευθερία Μικρόπολις και του Δικτύου Αλληλεγγύης Κοινωνικών Ιατρείων (Αθήνα), διοργανώνουν διήμερο εκδηλώσεων (8 & 9 Ιουλίου) με κεντρικό θέμα την ψυχική υγεία στην εποχή του COVID-19. Το διήμερο αυτό διεξάγεται σε συνέχεια της προσπάθειάς μας, που ξεκίνησε τον Μάρτιο του 2020, να θέσουμε στο επίκεντρο του δημόσιου λόγου και των κινηματικών διεκδικήσεων τις βίαιες επιπτώσεις του γενικευμένου εγκλεισμού, ειδικότερα για τους ανθρώπους που διαβιούσαν και πριν την πανδημία σε ανάλογη συνθήκη. Με αφετηρία μας την εναντίωση στην ψυχολογικοποίηση και την ψυχιατρικοποίηση του κοινωνικού αυτού βιώματος και της ζωής εν γένει, καθώς και στις πολιτικές της βιοεξουσίας, προτάσσουμε τη σωματική, ψυχική και κοινωνική διάσταση της υγείας ως ένα αλληλένδετο όλον».

Κι αφού ξέρετε πια γενικώς τι αφορούσε αυτό το διήμερο, ας γράψω που στάθηκα εγώ: στα συναισθήματα της Μαρίνας, μέλους της ομάδας αυτοβοήθειας του Δικτύου των Ανθρώπων που Ακούνε Φωνές, στις σκέψεις της Κώνστιας Κ., πού φιλοξενείται σε ξενώνα ψυχοκοινωνικής αποκατάστασης του Δημοσίου, στις εμπειρίες που μοιράστηκε ο Γιώργος, απ’ το Κέντρο Απεξάρτησης Τοξικομανών Κρατουμένων Ελαιώνα Θηβών. Κάποιους απ’ τους ανθρώπους αυτούς τους γνωρίζω προσωπικά, άλλους όχι. Ίσως το ίδιο να συμβαίνει και μ’ εσάς που τώρα διαβάζετε αυτή την ανάρτηση. Και άλλ@ πάλι, δε γνωρίζετε κανέναν τους, αλλά δεν έχει σημασία. Σημασία έχει ότι μ’ όλους τους έχουμε ένα κοινό βίωμα: την καραντίνα. Κι έτσι διαβάζοντας αυτό το τεύχος, μαθαίνουμε πώς τη βίωσαν όσ@ βίωναν ήδη κι άλλους εγκλεισμούς, για ποικίλους λόγους.

Ο Γιώργος για παράδειγμα, αποφυλακίστηκε 16 Μάρτη. «Δεν πρόλαβα να βγω» γράφει «και ξανακλείστηκα σε 1 δωμάτιο». Την ίδια μέρα επιβλήθηκε lockdown. «Ένιωσα χαρά που αποφυλακίστηκα και τελείωσε αυτός ο τύπος εγκλεισμού, όπου πολύ γρήγορα έγινε λύπη, γιατί συνειδητοποίησα ότι δεν θα μπορούσα να κάνω αυτά που ονειρευόμουν όταν ήμουν φυλακή». H Κώνστια Κ. ζει σε ξενώνα και μας κάνει ν’ αναρωτιόμαστε: «Πόσοι από σας θα άντεχαν να απομονωθούν με ανθρώπους που δεν επέλεξαν; Μακριά από τους αγαπημένους τους. Πόσοι από σας θα άντεχαν χωρίς απασχόληση; Χωρίς ψυχαγωγία; Χωρίς σωματική άσκηση; Πού είναι η δημοκρατία αν δεν υπάρχουν αυτά;»

Κι η Μαρίνα, αφού μοιράζεται το πώς βίωσε τις μέρες του lockdown, αναφέρεται και σ’ ο,τι επακολούθησε: «Το πιο δύσκολο όμως στην όλη κατάσταση για πολλούς από εμάς ήταν η στιγμή που μετά το lockdown ξαναβγήκαμε έξω. Υπήρχε φόβος και για κάποιους αυξήθηκαν οι φωνές, οι συνειρμοί και οι ιδέες και τα συναισθήματα για τους γύρω μας και την κοινωνία».

Υπάρχουν τόσα πολλά αποσπάσματα που σημείωσα… Αλλά δε θα αναδημοσιεύσω περισσότερα, γιατί αξίζει να διαβάσετε ολόκληρες τις ομιλίες αυτών κι άλλων συμμετεχόντων, που υπάρχουν καταγεγραμμένες στο συγκεκριμένο τεύχος. Έτσι θα μάθετε και μερικά πράγματα που ενδεχομένως να μην φανταστήκατε ποτέ, για τις ζωές των άλλων: των συνανθρώπων μας δηλαδή, που ζουν σε διαφορετικές «τροχιές», όπως οι πρόσφυγες, οι πολίτες με αναπηρία, οι γονείς και συγγενείς παιδιών με αυτισμό και asperger, κ.α.

Για τους συναδέρφους του Ψ χώρου, πολύ χρήσιμα θα φανούν οπωσδήποτε, αυτά που εξηγούν τα μέλη της συλλογικότητας του Μιλάνου, Salute Fuorimercato, για το τραύμα της πανδημίας.

Τέλος, πέρα απ’ τα σχετικά με την πανδημία θέματα, υπάρχει κι ένα κείμενο που τιτλοφορείται «Καλλιτεχνική δημιουργία & ψυχική υγεία: Ένα κοινωνικό φλερτ» και το υπογράφει η φίλη εικαστικός Θεοδώρα Κοκκίνου. Είναι στην ουσία, η καταγραφή της ομιλίας της, που έλαβε χώρα σε εκπαιδευτική συνάντηση της Πρωτοβουλίας ‘Ψ’, το Νοέμβριο του 2019 και χαίρομαι που τώρα θα μπορέσετε να μάθετε τι μας είπε κι όσ@ δεν ήσασταν εκεί.

Κλείνοντας, θα γράψω ότι «Τα Τετράδια Ψυχιατρικής» τα διαβάζω πάντα. Κάποιες φορές όπως αυτή, όταν προλαβαίνω, σχολιάζω και κάποια τεύχη, κάποιες άλλες όχι, αλλά δεν τα χάνω με τίποτα. Μπορείτε να τα βρείτε κι εσείς π.χ., στη «Λοκομοτίβα» ή να γραφτείτε συνδρομήτριες, συνδρομητές. Να το σχετικό mail: tetradiapsy@gmail.com

Καλή σας ανάγνωση.

Δημοσιεύθηκε από

aikaterinitempeli

Η Αικατερίνη Τεμπέλη γεννήθηκε στη Σάμο, αλλά έζησε μερικά απ’ τα πιο ενδιαφέροντα χρόνια της ζωής της στη Θεσσαλονίκη και στο Ηράκλειο, όπου σπούδασε αντίστοιχα Ψυχολογία και Κοινωνική Εργασία. Στην Αθήνα εκπαιδεύτηκε στην οικογενειακή θεραπεία (Μονάδα Οικογενειακής Θεραπείας-ΨΝΑ) και στην βραχεία ψυχοθεραπεία. Παρακολούθησε μαθήματα υποκριτικής για 2 χρόνια στο “Θέατρο των Αλλαγών” και μονωδίας για 3 χρόνια στο “Ολυμπιακό Ωδείο” Ηρακλείου. Εργάστηκε για πάνω από μια δεκαετία στο ραδιόφωνο (Ράδιο Κρήτη, 9,84, Studio 19, ΕΡΑ Ηρακλείου, 102-ΕΡΤ 3 κ.ά.) ως παραγωγός και παρουσιάστρια ραδιοφωνικών εκπομπών, καθώς και σε γνωστά περιοδικά κι εφημερίδες ως δημοσιογράφος. Το 1993 κέρδισε το Α' Πανελλήνιο βραβείο, σε γραπτό διαγωνισμό της Deutsche Welle, με θέμα το ρατσισμό κι εκπροσώπησε τη χώρα μας στην Κολωνία. Τον επόμενο χρόνο, το 1994, πήρε Διάκριση στον Παγκρήτιο Διαγωνισμό Ποίησης. Σήμερα ζει στην Αθήνα και ταξιδεύει πάντα στις ζωές των άλλων. Τις νύχτες γράφει στίχους, που μελοποιεί συνήθως ο Παναγιώτης Λιανός. "Το ποτάμι στον καθρέφτη" είναι το τρίτο της βιβλίο και κυκλοφορεί απ' την "Άνεμος εκδοτική". Προηγήθηκαν "Η σκόνη των άστρων" (2010) και το "Βενετσιάνικο χρυσάφι" (2007) . Και τα δύο εκδόθηκαν απ' τις εκδόσεις "Μοντέρνοι Καιροί".

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s