Θεατρική Παράσταση – Το κορίτσι που γίνεται γορίλας και άλλες ιστορίες ανάρρωσης

Πρέπει να διευρύνουμε την αντίληψή μας για το τι σημαίνει να είσαι ανθρώπινος. Αντί για την ερώτηση «τι δεν πάει καλά με σένα;» χρειάζεται να ρωτήσουμε «τι σου συνέβη;»
Jacqui Dillon, Μεγάλη Βρετανία
 
Η Jacqui από την Αγγλία, η Elisabeth από τη Δανία, ο Odi από τη Νιγηρία και o Ron από τη Σκωτία μοιράστηκαν κάποια στιγμή στη ζωή τους μια κοινή εμπειρία: «άκουσαν φωνές». Η σκηνοθέτις Βίκυ Αδάμου καταπιάνεται για δεύτερη φορά με τη συγκεκριμένη θεματική, 5 χρόνια μετά τις επιτυχημένες «Στρατηγικές Επιβίωσης» (Κέντρο Ελέγχου Τηλεοράσεων, 2016). Αυτή τη φορά σε συν-σκηνοθεσία με τον Χρήστο Καπενή, φτιάχνουν μία παράσταση που μιλάει για την ορατότητα, την αποδοχή, τη συμπερίληψη.


Η παράσταση είναι εμπνευσμένη από τις μαρτυρίες των τεσσάρων ανθρώπων, οι οποίες περιγράφονται στο βιβλίο «Ζώντας με τις φωνές: 50 ιστορίες ανάρρωσης» (εκδ. Νησίδες, 2014), που κατάφεραν να μάθουν από τις φωνές τους και βρίσκονται σε διαδικασία ανάρρωσης. Παράλληλα, αντλεί υλικό και από την προσωπική εμπειρία των δημιουργών. «Είναι μία παράσταση για τους ανθρώπους και τις φωνές τους. Με τον Χρήστο Καπενή γεννηθήκαμε στη Νέα Φιλαδέλφεια, λίγα μέτρα από τον ζωολογικό κήπο που φιλοξενούσε μεγάλα άγρια ζώα κλεισμένα σε μικρά σκοτεινά κλουβιά. Κάθε χρόνο κάναμε βόλτα στο ξακουστό πανηγύρι της Πρωτομαγιάς που είχε ως ατραξιόν το κορίτσι που γίνεται γορίλας. Οι δύο μας όμως, συναντηθήκαμε πολλά πολλά χρόνια αργότερα στην πρώτη παράσταση που σκηνοθέτησα για τις φωνές. Συνεχίζουμε να περπατάμε σε παράλληλους δρόμους. Μας συνδέουν πολλά και μας χωρίζουν ακόμα περισσότερα. Συνειδητά επιλέγουμε να δούμε μαζί από το ίδιο κάδρο τέσσερις  ιστορίες ανθρώπων που είχαν την ξεχωριστή εμπειρία να ακούσουν τις φωνές τους. Η πέμπτη ιστορία είναι η δική μας ιστορία, θα μπορούσε να είναι και η δική σας», λέει Βίκυ Αδάμου.


Ο γνωστός συγγραφέας και δημοσιογράφος Ηλίας Μαγκλίνης ξεκινάει από το πραγματικό αυτό γεγονός του freak show στη Νέα Φιλαδέλφεια και μέσα από τη γραφή του δημιουργεί μία πρωτότυπη πέμπτη ιστορία, αναδεικνύοντας τις διαστάσεις μιας μεταμορφωτικής εμπειρίας. Στο Κορίτσι που γίνεται γορίλας και άλλες ιστορίες ανάρρωσης, τα multimedia έχει επιμεληθεί ο Βασίλης Αποστολάτος. Οι ρόλοι μοιράζονται σε μία μικτή ομάδα ηθοποιών και χορευτών, ενώ ο Δημήτρης Τάσαινας ερμηνεύει ζωντανά πρωτότυπη μουσική και τραγούδι. Πρόκειται για μια site specific παράσταση, που αξιοποιεί πλήρως το ιδιαίτερο προαύλιο των Πρώην Πλεκτηρίων-Υφαντηρίων Αθηνών, στην οδό Κορυτσάς 39 στον Βοτανικό. Οι θεατές παραμένουν αποκλειστικά στον εξωτερικό χώρο και γίνονται κοινωνοί της εμπειρίας των «φωνών» και της ανάρρωσης, με πολλούς διαφορετικούς τρόπους: παρακολουθούν σαν από κλειδαρότρυπα τις ιστορίες των ηρώων, παραβρίσκονται σε μία «διάλεξη» πάνω στο ζήτημα και τέλος συμμετέχουν σε ένα μεγάλο πάρτι στη ζούγκλα!


Ωστόσο, εκτός από τη φυσική παράσταση, οι θεατές έχουν τη δυνατότητα να επιλέξουν μια «αυξημένη παρακολούθηση», αφού 6 κάμερες θα καταγράφουν τη δράση στους εσωτερικούς χώρους, από διαφορετικά σημεία. Μέσα από τον υπολογιστή ή το κινητό τους, οι θεατές θα μπορούν να δουν τι πραγματικά συμβαίνει πίσω από κλειστές πόρτες. Αυτή η αυξημένη πρόσβαση στην παράλληλη δράση των εσωτερικών χώρων, αποδίδει το πώς αισθάνεται ένας άνθρωπος που ακούει φωνές λειτουργώντας σαν μια «κάμερα εσωτερικής παρακολούθησης», όπως λέει και η Elizabeth στο έργο. Μέσω της καταγραφής από κάμερα, η παράσταση σπάει τα όρια του φυσικού χώρου και διευρύνει την αντίληψη του κοινού, μεταδίδοντας -παρά τον ρυθμό και τη ροή της παράστασης – μια αίσθηση της εσωτερικότητας.
 
Το Σάββατο 4 Σεπτεμβρίου, μετά την παράσταση θα ακολουθήσει συζήτηση με τον ψυχίατρο Λυκούργο Καρατζαφέρη, μέλος του Ελληνικού Δικτύου «Ακούγοντας Φωνές» και τους συντελεστές της παράστασης.
 
 
Life after Death Theatre Company
Το κορίτσι που γίνεται γορίλας και άλλες ιστορίες ανάρρωσης
Μια performance εμπνευσμένη από μαρτυρίες ανθρώπων που άκουγαν φωνές
 
Πρώην Πλεκτήρια-Υφαντήρια Αθηνών, Κορυτσάς 39
3-6, 10-13, 17-20 και 24-26 Σεπτεμβρίου, στις 21:15
Εισιτήρια: ticketservices.gr – 15 ευρώ / άνεργοι, φοιτητές, 65+: 10 ευρώ / online προσβαση:25 ευρώ
Πληροφορίες: 6976228271 – 10:00 με 13:00 και 18:00 με 20:00
 
Συντελεστές
Σκηνοθεσία: Βίκυ Αδάμου, Χρήστος Καπενής
Δραματουργία: Βίκυ Αδάμου
Πρωτότυπο κείμενο: Ηλίας Μαγκλίνης
Πρωτότυπη μουσική: Δημήτρης Τάσαινας 
Φωτισμός, προβολές: Βασίλης Αποστολάτος 
Επιμέλεια κίνησης: Πετρίνα Γιαννάκου
Σκηνικα Κοστούμια: Lazy Boy*
Οργάνωση παραγωγής: Χριστίνα Σαμπανίκου
Βοηθοί παραγωγής: Ultravoilet-1838
Φωτογραφίες: Ανδρέας Κανελλόπουλος
Teaser: Στέφανος Κοσμίδης
 
Στην παράσταση ακούγεται μέρος μαρτυρίων από το βιβλίο «Ζώντας με τις φωνές»
Ερμηνεύουν: Αλίκη Ανδρειωμένου, Κωνσταντίνα Βέρρου, Χρήστος Καπενής, Μελίσσα Κωστάκη, Γιώργης Παρταλίδης, Ελεάνα Στραβοδήμου και Δημήτρης Τάσαινας.
 
Με τη συνεργασία του Ελληνικού Δικτύου «Ακούγοντας Φωνές» – hearing voices.gr
παράρτημα του παγκοσμίου δικτύου Hearing Voices Network
Με την υποστήριξη του Ινστιτούτου Εκπαίδευσης και Έρευνας στη Συστημική Ψυχοθεραπεία «Λόγω ψυχής» – logopsychis.gr/
Η παράσταση επιχορηγείται από το Υπουργείο Πολιτισμού και Αθλητισμού

Παγκόσμιο Συνέδριο του Δικτύου Ακούγοντας Φωνές (Intervoice)



Έλαβα το μήνυμα, είναι πολύ ενδιαφέρον αυτό το Συνέδριο κι έτσι αναδημοσιεύω κι εγώ τις λεπτομέρειες:

«Tο Παγκόσμιο Συνέδριο των Φωνών θα διεξαχθεί φέτος διαδικτυακά και το Δίκτυό μας ανελλιπώς συμμετέχει από το 2009. Όπως θα δείτε ως κεντρική θεματική του συνεδρίου μπαίνουν δύο ιρλανδικές λέξεις Ardán & Meitheal,  λέξεις που έχουν να κάνουν με την εμψύχωση, την αλληλεγγύη και τη συνεργατικότητα:

Αrdán (προφέρεται ar-dawn) είναι μια ιρλανδική λέξη που σημαίνει πλατφόρμα, σκηνή αλλά και κάτι στο πλαίσιο της έμπνευσης ή/και της ανόρθωσης του ηθικού (‘raising one spirits’)! 
Meitheal (pronounced meh-hill)  είναι επίσης ιρλανδική έκφραση με αρχαία προέλευση και δηλώνει την συνεργατική δουλειά και την αμοιβαιότητα για την κάλυψη κοινωνικών αναγκών. Αναφέρεται σε συνεργατικά εγχειρήματα όπου οι γείτονες κάνουν τις αγροτικές δουλειές τους συλλογικά βοηθώντας ο ένας την άλλη

Περισσότερα εδώ:
https://www.eventbrite.co.uk/e/12th-world-hearing-voices-congress-cork-ireland-1-3-sept-2021-tickets-145886254715
 
Από τη μεριά μας ετοιμάζουμε μια συλλογική παρουσίαση και σας καλούμε να στηρίξετε. Για όσα άτομα δεν μπορούν να παρακολουθήσουν στα αγγλικά θα φροντίσουμε να φέρουμε κάποιες από τις συζητήσεις και από τα όσα αποκομίσαμε από τη συμμετοχή μας στις ζωντανές συναντήσεις μας στο νέο χώρο.
 
Με εκτίμηση
Ακούγοντας Φωνές Αθήνα»

Ένα σπουδαίο ντοκιμαντέρ για τη Φυλακή Τρικάλων – Στην ErtFlix ως τις 9/9/2021, ο «Σιωπηλός Μάρτυρας»

Σπουδαίο και πολύ κατατοπιστικό το ντοκιμαντέρ του Δημήτρη Κουτσιαμπασάκου, που σας προτείνω να δείτε σήμερα. Την έρευνα έχει κάνει η Γλυκερία Πατραμάνη που έχει γράψει και το σενάριο και παρακολουθώντας το, μαθαίνουμε το ρόλο που διαδραμάτισε η συγκεκριμένη φυλακή στην πόλη των Τρικάλων.

Ένας απ’ τους ανθρώπους που εξηγούν πολλά γι’ αυτό τον τόπο εγκλεισμού, ποινικών αλλά και πολιτικών κρατουμένων, είναι ο Κώστας Σαμαράς, το βιβλίο του οποίου θεωρώ ότι συμπληρωματικά αξίζει να το διαβάσετε και προσωπικά το έχω χρόνια τώρα στη βιβλιοθήκη μου (στην πρώτη έκδοση που βλέπετε παρακάτω). Τόσο ο ίδιος, όσο και οι αδερφοί Παλαιοκώστα κρατήθηκαν σ’ αυτές τις φυλακές.

Και βέβαια, αν διαθέσετε λίγο χρόνο ώστε να συμβουλευτείτε όσα αναφέρει κι η Μαρούλα Κλιάφα στην ιστορική της αναδρομή για το χώρο και να δείτε φωτογραφίες, εδώ κι εδώ, δε θα βγείτε χαμέν@. Πολύτιμες ιστορικές μαρτυρίες όλ’ αυτά… Και δίκαια μπαίνει το ερώτημα που θα δείτε στο τέλος του δελτίου τύπου που συνοδεύει το ντοκιμαντέρ: «πώς διαχειριζόμαστε την ιστορική μνήμη;».

Πριν σας παραπέμψω στο σχετικό σύνδεσμο, θα γράψω μόνο ότι είναι πολύ συγκινητικά όσα αναφέρουν κι οι πολιτικοί κρατούμενοι και μέσα απ’ τις διηγήσεις όλων των συμμετεχόντων φαίνεται το πως επηρεάζει την ψυχοσύνθεση των ανθρώπων ο εγκλεισμός και τι τρόπους επινοούν ώστε να τα βγάζουν πέρα. Αν και δεν το καταφέρνουν δυστυχώς, όλ@.

Το ντοκιμαντέρ θα το βρείτε εδώ και θα είναι διαθέσιμο ως τις 9 Σεπτεμβρίου 2021:

«Τo 2006 η Φυλακή Τρικάλων κλείνει ύστερα από 110 χρόνια λειτουργίας.

Επτά πρόσωπα που συνδέθηκαν καθοριστικά με τη φυλακή, επιστρέφουν σ’ αυτήν για να ανασυνθέσουν το παρελθόν της, φωτίζοντας με τις προσωπικές τους αφηγήσεις διαφορετικές όψεις της ιστορίας της νεότερης Ελλάδας.

Τι επιφυλάσσει το μέλλον για το ιστορικό συγκρότημα της φυλακής; Ποια θα είναι η νέα χρήση του;
Μια απροσδόκητη ανακάλυψη φέρνει στο φως το κρυμμένο μυστικό του μνημείου και θέτει ένα καίριο ερώτημα: πώς διαχειριζόμαστε την ιστορική μνήμη;»

Βραβείο Σκηνοθεσίας και Βραβείο Μουσικής στο 10ο Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Χαλκίδας.
Βραβείο Σκηνοθεσίας στο Διεθνές Φεστιβάλ Ιεράπετρας.

Έρευνα-σενάριο: Γλυκερία Πατραμάνη
Διεύθυνση φωτογραφίας: Χάρης Φάρρος
Μοντάζ-σχεδιασμός ήχου: Χρήστος Γιαννακόπουλος
Γραφιστικός σχεδιασμός: Κώστας Πολάτογλου
Μουσική-μίξη ήχου: Βαγγέλης Φάμπας
Παραγωγή: KinoLab
Παραγωγός: Δημήτρης Κουτσιαμπασάκος
Διάρκεια: 72΄
Σκηνοθεσία: Δημήτρης Κουτσιαμπασάκος

Το Αλφαβητάρι των Παθών ταξιδεύει… – Μέρος Χ

Κατάγομαι από ένα νησί, που δυστυχώς γνωρίζει καλά τη μανία της φωτιάς. Κι οι παιδικές μου μνήμες έχουν φλόγες, στάχτες κι αποκαΐδια. Έχω βιώσει την αγωνία του να μη ξέρεις, αν θα υπάρχει αύριο το σπίτι σου, το χωριό σου, το πράσινο που σε θρέφει. Τα ‘χω πει και στην Ελπίδα, αυτά, σε ανύποπτο χρόνο.

Κι έτσι αυτό το καλοκαίρι, αν και έχουν έρθει πολλές κι όμορφες φωτογραφίες από ανθρώπους που διαβάζουν το βιβλίο στις διακοπές τους, δεν είχα διάθεση είν’ η αλήθεια να τις ανεβάσω. Θέλω όμως να τιμάω και τους ανθρώπους που με σκέφτονται. Κι έτσι βλέπετε σήμερα κάποιες εδώ και μάλιστα απ’ τη Σάμο.

Τα παιδιά που παραθερίζουν εκεί –έμπρακτα υποστηρίζοντας δηλαδή έναν τόπο που γονάτισε πολλές φορές από καταστροφές με αποκορύφωμα τους περσινούς σεισμούς που εξακολουθούν να ταλαιπωρούν τόσο τους μόνιμους κατοίκους όσο και τους πρόσφυγες- τράβηξαν υπέροχες φωτογραφίες.

Δεν ήξερα ποια να πρωτοδιαλέξω, λοιπόν… Βλέπετε κάποιες σήμερα και άλλη στιγμή θα δείτε κι άλλες εδώ. Γενικώς, όλ@ σας ευχαριστώ που όσο ταξιδεύετε στις λέξεις μου, μου στέλνετε και λίγα ενσταντανέ. Αυτά τα παιδιά πάντως, που με συγκίνησαν ιδιαίτερα, να ‘χουμε παράδειγμα, ναι; Τους στέλνω το μεγάλο Eυχαριστώ μου…

«Τα σταφύλια της οργής»: Ντοκιμαντέρ στην ErtFlix, για το εμβληματικό βιβλίο του Τζον Στάινμπεκ

Γράφτηκε σε 100 περίπου μέρες, πούλησε 500.000 αντίτυπα κατά την πρώτη του έκδοση, κάηκε από αγρότες αλλά κι από γαιοκτήμονες κι έκανε το συγγραφέα του να φοβάται για τη ζωή του και να μην πηγαίνει μόνος πουθενά.

Αυτά κι άλλα πολλά ενδιαφέροντα στοιχεία θα μάθετε όσ@ παρακολουθήσετε το σχετικό ντοκιμαντέρ του 2019, για το σπουδαίο αυτό βιβλίο, που εκδόθηκε στις 14/4/1939 κι εξακολουθεί να είναι επίκαιρο.

Προβάλλεται απ’ την ErtFlix, θα το βρείτε εδώ και θα είναι διαθέσιμο ως τις 26 Αυγούστου 2021.

*Η φωτογραφία του εξωφύλλου του βιβλίου προέρχεται από εδώ και του συγγραφέα από εδώ.

ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ ‘Ψ’: ΓΙΑ ΤΟ ΦΟΝΙΚΟ ΣΤΗΝ ΚΑΛΑΜΑΤΑ: Η ΕΠΙΚΙΝΔΥΝΟΤΗΤΑ ΕΙΝΑΙ ΣΤΟΥΣ ΨΥΧΙΚΑ ΑΣΘΕΝΕΙΣ Ή ΣΤΗΝ ΘΕΡΑΠΕΥΤΙΚΗ ΤΟΥΣ ΕΓΚΑΤΑΛΕΙΨΗ;

Στις 3 Αυγούστου, εν μέσω του καταιγισμού των συμβάντων που σχετίζονται με την πανδημία, τις γυναικοκτονίες, τις πυρκαγιές και πλήθος άλλα, συνέβη και ένας φόνος στην περιοχή της Καλαμάτας που οι λόγοι, οι καταστάσεις που οδήγησαν σ’ αυτόν, δεν πρέπει με κανένα τρόπο να συσκοτιστούν, να διαφύγουν της προσοχής και όπως όλα, να αναχθεί, στη βάση και της κυρίαρχης γραμμής των κυβερνώντων, στην «ατομική ευθύνη» – εν προκειμένω, αυτής που πατάει στην ποικιλοτρόπως τροφοδοτούμενη κοινωνική κατασκευή του «σχιζοφρενή δολοφόνου με το μαχαίρι».

Αυτό που φαίνεται να έγινε, είναι ότι, στην Μικρή Μαντίνεια, λίγο πιο έξω από την πόλη της Καλαμάτας, ο Κ.Κ, άτομο με ψυχιατρική εμπειρία (αναφέρονται πολλαπλές ψυχιατρικές νοσηλείες) είχε, από την προηγούμενη μέρα, αναστατώσει τη «γειτονιά», που είναι ένα ξενοδοχείο και μια παραλία κάτω από σπίτι του, όταν άρχισε να ρίχνει αντικείμενα στους λουόμενους εκεί, ενώ το βράδυ χτυπούσε με βαριοπούλα τους τοίχους του σπιτιού του, που είναι μεσοτοιχία με το ξενοδοχείο και ταυτόχρονα έβαλε και φωτιά σ’ ένα δέντρο. Ειδοποιήθηκε η αστυνομία που, όμως, δεν έκανε καμιά παρέμβαση και γνωρίζοντας το «ιστορικό» του Κ.Κ, αλλά μη θέλοντας, όπως αναφέρθηκε από παρευρισκόμενους, «να ξυπνήσουν τον εισαγγελέα μέσα στη νύχτα», έφυγαν και επανήλθαν την επόμενη μέρα με την εισαγγελική παραγγελία. Το τι ακριβώς έγινε όταν του είπαν ότι είχαν πάει για να τον προσάγουν για ψυχιατρική εξέταση και νοσηλεία και τι συγκεκριμένα διαμείφθηκε μεταξύ τους, δεν είναι γνωστό. Το αποτέλεσμα ήταν ότι μπήκαν στο σπίτι όταν άκουσαν τις φωνές της μητέρας που την μαχαίρωσε θανάσιμα και, όταν τους είδε, αποπειράθηκε και ο ίδιος να αυτοκτονήσει.

Μέχρις εδώ μπορούμε να σκεφτούμε διάφορα για τον τρόπο (συχνά βίαιο) που παρεμβαίνει, ή αδιαφορεί και δεν παρεμβαίνει, η αστυνομία σε παρόμοιες και αντίστοιχες περιπτώσεις. Αυτό που εν προκειμένω δεν θίχτηκε στη όποια, ελάχιστη, δημοσιότητα πήρε το συμβάν αυτό, είναι η παντελής απουσία μιας άλλης (πέραν της αστυνομικής) «εξουσίας» – αυτής της ψυχιατρικής. Κανείς δεν αναφέρει ότι το Κέντρο Ψυχικής Υγείας (ΚΨΥ) Καλαμάτας που έχει, ή θάπρεπε να έχει (γι΄ αυτό άλλωστε υπάρχει), την θεραπευτική ευθύνη για όλα τα προβλήματα ψυχικής υγείας όλων των κατοίκων του «τομέα ευθύνης» του, είναι, από τον περασμένο Οκτώβριο, χωρίς κανένα ψυχίατρο. Οι ελάχιστοι ψυχίατροι της ψυχιατρικής κλινικής του γενικού νοσοκομείου (με δεδομένη την υποστελέχωσή της, την μείωση των κλινών κλπ), που καλούνται να αντιμετωπίσουν και να απαντήσουν, εν πολλοίς πυροσβεστικά, σε όλα τα αιτήματα για ψυχιατρική βοήθεια του νομού Μεσσηνίας, ποτέ δεν μπόρεσαν, και ούτε τους ζητήθηκε ποτέ, να έχουν την αντίληψη και την πρακτική της κοινοτικής φροντίδας για τα περιστατικά του τομέα, πόσο μάλλον όταν το ΚΨΥ έμεινε χωρίς κανένα ψυχίατρο.

Ο Κ.Κ, μ’ ένα «δύσκολο» οικογενειακό ιστορικό, ψαράς, με ψαροταβέρνα που κάποια στιγμή «ξέμεινε» και αναγκάστηκε να την κλείσει, με σοβαρά περιστατικά βίας «προς τρίτους», τα οποία τον οδήγησαν και στη φυλακή (χωρίς, ωστόσο, στις καθημερινές του σχέσεις, η συμπεριφορά του να έχει τα χαρακτηριστικά του βίαιου ατόμου), με όλο και πιο μεγάλη δυσκολία να εξασφαλίζει τα μέσα για την καθημερινή του επιβίωση (ζούσε από την ελάχιστη σύνταξη της 86χρονης μητέρας του, την οποία φρόντιζε), με πιο πρόσφατο ματαιωτικό συμβάν την περσινή απόρριψη, από το εκεί ΚΕΠΑ, του ποσοστού αναπηρίας που θα του εξασφάλιζε το γνωστό γλίσχρο μηνιαίο προνοιακό επίδομα – κι΄ αυτό παρά τις πολλαπλές ψυχιατρικές νοσηλείες του. Για μεγάλο χρονικό διάστημα έμεινε, προφανώς, χωρίς καμιά παρακολούθηση και θεραπεία λόγω της πολύμηνης παντελούς έλλειψης (έστω και ενός) ψυχιάτρου από το ΚΨΥ. Δεν ήταν η πρώτη φορά που ζούσε το «θεραπευτικό κενό», στο οποίο ζει η πλειονότητα των ψυχικά πασχόντων σ΄ αυτή τη χώρα.

Σίγουρα είναι σημαντικό να γνωρίζει κανείς πολύ περισσότερα για την ιστορία του Κ.Κ. Είναι σημαντικό να γνωρίζει τον τρόπο με τον οποίο σχετιζόταν με τη μητέρα του, όπως και τον τρόπο με τον οποίο απαντούσε στις ματαιώσεις όλα αυτά τα χρόνια. Εκείνο που φαίνεται να γνωρίζουμε, πλέον, είναι πως και οι δυο τους, μητέρα και γιος μοιάζει να αποτελούσαν εκείνα τα «δύσκολα περιστατικά» για τα οποία κανείς «δεν θέλει να ξέρει» και συχνά οι υπηρεσίες κάνουν ό,τι μπορούν για να τα «ξεφορτωθούν». Δεν μπορούμε, λοιπόν, να μην υπογραμμίσουμε την απουσία θεραπευτικής φροντίδας και τη (μη) λειτουργία – χωρίς κανένα ψυχίατρο (χώρια που και ο «ένας ψυχίατρος» ουδόλως αρκεί για μιαν ουσιαστική θεραπευτική δουλειά) – της θεραπευτικής υπηρεσίας, του ΚΨΥ.  

Ως αποτέλεσμα της πολιτικής όλων, διαχρονικά, των κυβερνήσεων να διατηρούν την ψυχική υγεία ως τον όλο και πιο «φτωχό συγγενή» ενός συστήματος Υγείας όλο και πιο υποχρηματοδοτημένου και υποστελεχωμένου, αυτή η απουσία συντελεί τα μέγιστα στην απελπισία και στο αδιέξοδο που βιώνεται και στο θυμό και στην επιθετικότητα που προκαλείται, που παράγεται σ’ ένα άτομο που έχει ριχτεί κυριολεκτικά στον κοινωνικό πάτο και στο οποίο η μόνη απάντηση που παρέχεται, όταν αυτή η οδύνη βγαίνει με εκρηκτικό τρόπο στην επιφάνεια, είναι ο «αστυνομικός τη στολή» για εκ νέου εισαγωγή στο ψυχιατρείο. Είναι περιπτώσεις σαν αυτή του Κ.Κ που έχουν, κατ΄ εξοχήν, ανάγκη την ολοκληρωμένη κοινοτική φροντίδα που, όταν υπάρχει, σχεδόν ποτέ δεν έχουν κατάληξη όπως αυτή. Η απουσία της κοινοτικής φροντίδας έχει σαν αποτέλεσμα τις επανειλημμένες εισαγγελικές παραγγελίες για ακούσια νοσηλεία όταν ο ασθενής γίνεται «ανήσυχος», «ενοχλητικός για το περιβάλλον» και «επικίνδυνος» – να κλειστεί, να κατασταλεί και μετά…. αβοήθητος στο δρόμο.

Και είναι γνωστό ότι σχεδόν το 65% των νοσηλειών στα ψυχιατρικά τμήματα γίνεται μετά από εισαγγελικές παραγγελίες – ένα μέτρο που θα έπρεπε να αποτελεί κυριολεκτικά την έσχατη λύση και όχι τον κανόνα στην ψυχιατρική φροντίδα.

Ερωτήματα που αναδύονται από το συγκεκριμένο περιστατικό και θα ήταν άξιο λόγου να απαντηθούν όχι μόνο από τους διοικούντες των υπηρεσιών του νομού, αλλά και από τους αρμόδιους του Υπουργείου, είναι τα παρακάτω:

Αυτό τον καιρό ποιό είναι το δίκτυο των υπηρεσιών ψυχικής υγείας στον νομό Μεσσηνίας (και, προφανώς, όχι μόνο σ΄ αυτόν, αλλά παντού) που πλαισιώνει την μετανοσοκομειακή φροντίδα των ανθρώπων που νοσηλεύονται στα ψυχιατρικά τμήματα; Ποιόν γιατρό και ποια κατάλληλα εκπαιδευμένη διεπιστημονική ομάδα επαγγελματιών ψυχικής υγείας βρίσκει ο ψυχίατρος που έχει απαντήσει στην κρίση και έχει νοσηλεύσει ένα άτομο (για παράδειγμα, όπως συχνά συμβαίνει, στην «άλλη άκρη», πχ, σε ψυχιατρική κλινική στην Αθήνα) για την μετανοσοκομειακή του φροντίδα;

Το Κ.Ψ.Υ. είχε ασχοληθεί με την περίπτωση του Κ.Κ. και τι είχε κάνει μέχρι και το τραγικό συμβάν;

Ποιος είναι ο σχεδιασμός για το μέλλον ώστε να μην υπάρξουν άλλες αντίστοιχες περιπτώσεις;

Ο Κ.Κ σίγουρα θα πάρει τον προδιαγεγραμμένο, πλέον, δρόμο του προς το αρ. 69 ΠΚ, ως, ως συνήθως, «ακαταλόγιστος» κλπ. Αυτοί που τον έσπρωξαν, τον οδήγησαν σ΄ αυτή την κατάσταση, αυτοί που σε όλο το μήκος της κάθετης ιεραρχίας ευθύνονται για την θεραπευτική του εγκατάλειψη, για την διάλυση του ΚΨΥ Καλαμάτας, όπως όλων των ΚΨΥ και, γενικά, όλων των υπηρεσιών ψυχικής υγείας σ΄ αυτή τη χώρα, πότε και πώς θα «πληρώσουν» γι΄ αυτό, το πιο «βαρύ τίμημα», που τους αναλογεί;

10/8/2021


ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ ΓΙΑ ΕΝΑ ΠΟΛΥΜΟΡΦΟ ΚΙΝΗΜΑ ΣΤΗΝ ΨΥΧΙΚΗ ΥΓΕΙΑ