Το Αλφαβητάρι των Παθών ταξιδεύει… – Μέρος Χ

Κατάγομαι από ένα νησί, που δυστυχώς γνωρίζει καλά τη μανία της φωτιάς. Κι οι παιδικές μου μνήμες έχουν φλόγες, στάχτες κι αποκαΐδια. Έχω βιώσει την αγωνία του να μη ξέρεις, αν θα υπάρχει αύριο το σπίτι σου, το χωριό σου, το πράσινο που σε θρέφει. Τα ‘χω πει και στην Ελπίδα, αυτά, σε ανύποπτο χρόνο.

Κι έτσι αυτό το καλοκαίρι, αν και έχουν έρθει πολλές κι όμορφες φωτογραφίες από ανθρώπους που διαβάζουν το βιβλίο στις διακοπές τους, δεν είχα διάθεση είν’ η αλήθεια να τις ανεβάσω. Θέλω όμως να τιμάω και τους ανθρώπους που με σκέφτονται. Κι έτσι βλέπετε σήμερα κάποιες εδώ και μάλιστα απ’ τη Σάμο.

Τα παιδιά που παραθερίζουν εκεί –έμπρακτα υποστηρίζοντας δηλαδή έναν τόπο που γονάτισε πολλές φορές από καταστροφές με αποκορύφωμα τους περσινούς σεισμούς που εξακολουθούν να ταλαιπωρούν τόσο τους μόνιμους κατοίκους όσο και τους πρόσφυγες- τράβηξαν υπέροχες φωτογραφίες.

Δεν ήξερα ποια να πρωτοδιαλέξω, λοιπόν… Βλέπετε κάποιες σήμερα και άλλη στιγμή θα δείτε κι άλλες εδώ. Γενικώς, όλ@ σας ευχαριστώ που όσο ταξιδεύετε στις λέξεις μου, μου στέλνετε και λίγα ενσταντανέ. Αυτά τα παιδιά πάντως, που με συγκίνησαν ιδιαίτερα, να ‘χουμε παράδειγμα, ναι; Τους στέλνω το μεγάλο Eυχαριστώ μου…