Παρουσίαση βιβλίου: «Μάμα Κάρι» του Νικόλα Περδικάρη

(φωτογραφία: προσωπικό αρχείο)

Το “Μάμα Κάρι” φιλοξενείται σήμερα εδώ. Το νέο βιβλίο δηλαδή του Νικόλα Περδικάρη, που κυκλοφορεί απ’ τις εκδόσεις “Ο Μωβ Σκίουρος” κι είναι γεμάτο ασυνήθιστες, σουρεαλιστικές ιστορίες.

Εξαιρετικά προσεγμένο, μ’ ένα πολύ ελκυστικό εξώφυλλο που “μυρίζει” Ανατολή, μ’ ήρωες κι ηρωίδες που μοιάζει να ‘χουν περάσει τον Ατλαντικό, αλλά και με κάτι απ’ το ευρωπαϊκό πνεύμα του Τουλούζ-Λωτρέκ. Γιατί πώς αλλιώς να εξηγήσω εκείνο το λάμβδα -της λαγνείας άραγε;- που πρόσεξα στη συντριπτική πλειοψηφία των γυναικείων ονομάτων;

Κι η ερωτική περιρρέουσα ατμόσφαιρα σ’ ιστορίες όπως το “Ρομπότ” και το “Πεθαίνουν, άραγε, οι πεταλούδες από ζάχαρο;” εντείνουν αυτή την εντύπωση. Οι τριαδικές σχέσεις κυριαρχούν, η λίμπιντο αιχμαλωτίζει κι η αφή φαίνεται να είναι η αίσθηση που προεξάρχει μιας και σημείωσα πολλές αναφορές σε χέρια, δάχτυλα, δέρμα. Χέρια που γίνονται αντικείμενο πόθου, που λυτρώνουν, αλλά και που εγκαταλείπουν οριστικά. Το απολαυστικό αυτό βιβλίο όμως, δε χωράει σε μια εντύπωση. Είναι πολύ περισσότερα πράγματα.

Αποτελείται από δεκατρία διηγήματα, σε κάποια εκ των οποίων, ένας ομοδιηγητικός αφηγητής στρέφει στον προβολέα στο ασυνείδητό του και μας παίρνει μαζί του σ’ επιτακτικές, απρόβλεπτες αναζητήσεις στον αστικό ιστό, πότε στη Χελ Άβενιου δηλαδή και πότε στη Λεωφόρο Μπιτς Τριπ (γίνεται να μη λατρέψω τέτοια τοπωνύμια;), όπως συμβαίνει στη “Μεμβράνη” και στα “Αβγά ταξί”, για παράδειγμα.

Κι άλλοτε, αυτός ο αφηγητής παραμένει εκτός κάδρου, για να μας συστήσει άλλους δρώντες που πίνουν Φλατ Σάιλενς με πάγο ή ως λιγότερο τυχεροί καπνίζουν μαλλιά αγγέλου, σε κάποιο παραθαλάσσιο θερινό θέρετρο, σ’ ιστορίες μ’ απαράμιλλο στυλ όπως είναι αυτή που τιτλοφορείται “Αλιγάτορες”. Τη συγκεκριμένη τη ξεχώρισα και γι’ άλλους λόγους, μιας κι εκεί αναφέρεται και κάποιος Δρ. Σρόϊντ, ένας δηλαδή απ’ αυτούς που ειδικεύονται σε πολύπλοκα ψυχιατρικά σύνδρομα κι αρέσκονται ν’ αναλύουν -μ’ απολύτως αντιδεοντολογικό τρόπο- τις απόψεις τους γι’ ανθρώπους που δεν έχουν συναντήσει ποτέ στ’ απανταχού τηλεοπτικά παράθυρα, φορτώνοντάς τους χωρίς αιδώ με κάμποσες διαγνώσεις.

Γενικά, τα πρόσωπα αυτού του βιβλίου που σκιαγραφεί ο συγγραφέας μ’ αδρές γραμμές και ρευστές ταυτότητες (αφήνοντας τις λεπτομέρειες στη φαντασία μας), είναι σε συνεχή κίνηση, βιώνουν ματαιώσεις στα πλαίσια αλλεπάλληλων συγκρούσεων επιθυμιών και πραγματικότητας, αποδεικνύονται κι ευέλικτα όμως, προστατεύονται από γερές άμυνες κι έτσι σπάνια απαρτιώνονται. Κάποτε κάποτε η μετουσίωση είναι το ζητούμενο κι άλλοτε η ανάγκη ερμηνείας μιας υπαρκτής αντίφασης.

Είναι πρόσωπα καθημερινά (πότε μια εργαζόμενη κοπέλα στα διόδια, πότε ένας ταξιτζής, πότε νεαροί σπουδασμένοι ενήλικες που αναγκάζονται να κάνουν δουλειές απολύτως δυσανάλογες των προσόντων τους, πράγμα που δείχνει γενικά το πολιτικό ενδιαφέρον του συγγραφέα για τις απανταχού κοινωνικές ανισότητες, όπως συμβαίνει βέβαια και στο «Μάμα Κάρι»), δούλοι από ανάγκη «ενός σπουδαίου τίποτα» όπως συμβαίνει άλλωστε σ’ αυτήν την εποχή της αποθέωσης του κοινότοπου, που ζουν απολύτως μη-κανονικά, ευτυχώς. Ευτυχώς, γιατί με τέτοια βιβλία δε γίνεται να βαρεθούμε.

Δεν υπάρχουν κλισέ στην ανάπτυξη της πλοκής, τετριμμένες σκηνές ή παράδοση σε γνωστές ευκολίες. Η γραφή του Περδικάρη είναι ποιητική, οι εικόνες του έχουν μουσική (κι όχι μόνο αυτήν του David Bowie, που εσκεμμένα μας αφήνει να προσέξουμε), το κίτρινό του είναι βγαλμένο απ’ τα ηλιοτρόπια του Van Gogh και τα τοπία του δονούνται από συναίσθημα. Αλλά καλύτερα, να μη γράψω περισσότερα και να σας αφήσω ν’ ανακαλύψετε το ιδιαίτερο σύμπαν του μόν@ σας.-

Νικόλας Περδικάρης

ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΟ ΣΗΜΕΙΩΜΑ:

Ο Νικόλας Περδικάρης γεννήθηκε στην Αθήνα το 1979. Σπούδασε στο Tμήμα Επικοινωνίας και Μέσων Μαζικής Ενημέρωσης του Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών. Συνέχισε τις μεταπτυχιακές του σπουδές στο ίδιο Tμήμα, στον Tομέα της Πολιτικής Επικοινωνίας και των Νέων Τεχνολογιών. Μέρος της μελέτης του σχετιζόταν με την έρευνα γύρω από τη χρήση των διαδραστικών-ψηφιακών αφηγήσεων στην εκπαίδευση. Πρωτοεμφανίστηκε στην πεζογραφία με το βιβλίο Ο σκύλος με το λουλούδι στο στόμα το 2014, εκδόσεις «Το Ροδακιό». Εργάζεται ως δημοσιογράφος στην ΕΡΤ.

perdikarisn@gmail.com

Προβολή της ταινίας του Κεν Λόουτς «Family Life» απ’ την Πρωτοβουλία ‘Ψ’: Παρασκευή 29 Οκτωβρίου, στις 19.30

Την Παρασκευή, 29 Οκτωβρίου, θα γίνει στην οδό Αιθαλίδου 11, ώρα 19.30, η προβολή της ταινίας «Family life”.

Πάνε 50 χρόνια από τότε που γυρίστηκε και κυκλοφόρησε (τον Δεκέμβρη του 1971) αυτή η κομβικής σημασίας ταινία του Κεν Λόουτς (διάρκειας 108 λεπτών), που εξακολουθεί πάντα να προσφέρει ένα πολύ πλούσιο υλικό για το άνοιγμα μιας συζήτησης πάνω στο για ποια ψυχική υγεία, για ποια ψυχιατρική, αλλά και για ποια κοινωνία μιλάμε. Για το πώς αυτό που αποκαλούμε «ψυχική διαταραχή», «τρέλα», συχνά δεν είναι παρά η μόνη λογική απάντηση σε ανυπόφορες κοινωνικές συνθήκες – συμπεριλαμβανομένων των οικογενειακών.

Μια νεαρή γυναίκα, η Τζάνις, ζει με τους εξαιρετικά συντηρητικούς και ελεγκτικούς γονείς της, που θεωρούν ότι η κόρη τους, που προσπαθεί να βρει το δρόμο της, ένα νόημα ζωής σ΄ έναν κόσμο που δεν υπόσχεται πολλά, δεν έχει την «πρέπουσα» συμπεριφορά Και επομένως, ό,τι της λένε και της κάνουν, οι όποιες κριτικές απαγορεύσεις κλπ, είναι πάντα «για το καλό της». Χωρίς η ταινία να τους παρουσιάζει απλώς σαν «τέρατα», καθώς δεν είναι, και οι ίδιοι, λιγότερο από την Τζάνις παγιδευμένοι από τις συμβάσεις και τις αξίες της κυρίαρχης κοινωνικής οργάνωσης.

Όταν η Τζάνις μένει έγκυος (από τον φίλο της, τον οποίο, φυσικά, οι γονείς απορρίπτουν), την αναγκάζουν να κάνει έκτρωση, με αποτέλεσμα η Τζάνις να οδηγηθεί σε μια καταθλιπτική αντίδραση, που αντιμετωπίζεται με ψυχιατρική νοσηλεία.

Ο πρώτος ψυχίατρος που την αναλαμβάνει, λειτουργεί στη λογική της ισότιμης σχέσης και επικοινωνίας. Προσπαθεί να αποκαλύψει και να κάνει αντιληπτό το είδος της ζωής που οδήγησε την Τζάνις σε αυτή την κατάσταση, επιχειρώντας μια διαμεσολάβηση μέσω συνομιλιών με όλα τα μέρη, την άμεσα ενδιαφερόμενη, την μητέρα, τον πατέρα. Χωρίς να επιβάλει καταναγκαστική λήψη φαρμάκων κλπ. Αλλά καθώς αυτή η πρακτική του δεν είναι, και δεν ήταν από μακρού, γενικά αρεστή στην κλινική και απομακρύνεται, με απόφαση της διοίκησης του νοσοκομείου, η Τζάνις αναλαμβάνεται από αυτούς τους ψυχιάτρους, τους πιο πολλούς, που θεωρούν αυτονόητο τον μονόδρομο του ψυχοφαρμάκου, το ηλεκτροσόκ, την μετατροπή του προσώπου σε πράγμα, σε ένα παθητικό αντικείμενο προς παρουσίαση μέσα σε αμφιθέατρα.

ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ ΓΙΑ ΕΝΑ ΠΟΛΥΜΟΡΦΟ ΚΙΝΗΜΑ ΣΤΗΝ ΨΥΧΙΚΗ ΥΓΕΙΑ

Πρεμιέρα σήμερα για το «Παλέρμο»

Σήμερα κάνει πρεμιέρα το «Παλέρμο», ένα θεατρικό έργο που πολύ θέλω να δω, το οποίο σκηνοθετεί ο Εμμανουήλ Γ. Μαύρος και παίζει σ’ αυτό κι ο έτερος καλός φίλος, Γιάννης Αποστολίδης.

Πρόκειται για μια αστυνομική μαύρη κωμωδία που υπογράφει η Παναγιώτα Αβραμοπούλου και πρωταγωνιστούν σ’ αυτήν εκτός απ’ την προαναφερόμενη και το Γιάννη Αποστολίδη, η Ήρα Δαμίγου, ο Νεκτάριος Καλαητζάκης, κι η Λίλη Τέγου. Τα σκηνικά είναι της Ρένας Σανταμούρη, που έχω τη χαρά επίσης να γνωρίζω.

Κάθε επιτυχία εύχομαι λοιπόν, σ’ όλους τους συντελεστές, περισσότερα για την παράσταση θα βρείτε εδώ και θα μπορείτε να την παρακολουθήσετε από σήμερα ως τις 15 Ιανουαρίου 2022, Παρασκευή και Σάββατο στις 20:30 μ.μ., στο θέατρο «Δρόμος» (Αγ. Μελετίου – 25 & Κυκλάδων – Κυψέλη Τ: 210 8818906).

«Αναζητώντας τον Μαρσέλ Προυστ» στο Μπαλμπέκ

Παρακολούθησα χτες βράδυ αυτήν την εκπομπή της France 3 Normandie κι αφού έκανα έτσι το νοερό μου ταξίδι στα μέρη της Βόρειας Γαλλίας που περνούσε τις καλοκαιρινές του διακοπές κι έγραφε ο Μαρσέλ Προυστ, θεώρησα ότι άξιζε να κάνω τη σημερινή ανάρτηση. Η εκπομπή βέβαια, διάρκειας περίπου 25 λεπτών, είναι στα γαλλικά και χωρίς υπότιτλους, έτσι θ’ αναφέρω όσα περισσότερα μπορώ για όσ@ δεν γνωρίζουν τη γλώσσα, ώστε αν θελήσουν να την παρακολουθήσουν να μπορούν να καταλάβουν τα βασικά -κάτι που θεωρώ πως δε θα είναι καθόλου δύσκολο-, κι αν όχι, να μπορούν τουλάχιστον να μάθουν αρκετές πληροφορίες διαβάζοντας έστω όσα θα εξηγήσω κι εξερευνώντας τους αντίστοιχους συνδέσμους.

Το δελτίο τύπου του καναλιού, αναφέρει σχετικά: «το Cabourg, ή «Balbec», είναι ένα φανταστικό μέρος εμπνευσμένο από το παραθαλάσσιο θέρετρο που κατέχει σημαντική θέση στο «Αναζητώντας το χαμένο χρόνο», του Marcel Proust. Το Cabourg ήταν το μέρος όπου έμενε ο συγγραφέας κάθε καλοκαίρι από το 1907 έως το 1914. Ένας οικείος λογοτεχνικός χώρος, που δίνει ακόμα λίγη παραπάνω ψυχή σε αυτή την πόλη που δεν ξέχασε ποτέ τον άνθρωπο των γραμμάτων. Ακολουθώντας τα βήματα του Μαρσέλ Προυστ, η Aurélie Misery επισκέπτεται διάφορα μέρη: το Grand Hôtel de Cabourg και το δωμάτιο 414, όπου έμενε ο συγγραφέας, τη Villa du Temps, που τώρα μετατράπηκε σε μουσείο Μαρσέλ Προυστ, τη δημοτική βιβλιοθήκη, κ.α.»

Όλη η ατμόσφαιρα των αστών της μπελ επόκ που έχει απαθανατιστεί στο έργο του Προυστ, ζωντανεύει σ’ αυτήν την περιοχή της Βρετάνης που βρίσκεται μεταξύ Deauville και Caen, έχει διατηρήσει τη γραφικότητά της και φυσικά προσελκύει εξαιτίας του -μιας και την έβαλε στη λογοτεχνική αθανασία- μεγάλο αριθμό τουριστών. Η προτομή του υπάρχει μπροστά στο καζίνο, το όνομά του έχει δοθεί σε παραλιακό δρόμο, η La Villa du Temps ανακτήθηκε κι έγινε Μουσείο, το δωμάτιο του Προυστ με τον αριθμό 414 στο Grand Hôtel, αναδημιουργήθηκε με έπιπλα και διακόσμηση εποχής κ.ο.κ. Δε φαντάζομαι όσ@ έχετε διαβάσει το «Αναζητώντας το χαμένο χρόνο» να αμφιβάλλατε επίσης για το γεγονός ότι οι μαντλέν εκεί, έχουν την τιμητική τους, έτσι; Σερβίρονται στο Grand Hôtel και πουλιούνται στο τοπικό αρτοποιείο με όλη την σχετική διαφήμιση. Πώς βρέθηκε όμως εκεί ο σπουδαίος συγγραφέας; Ο Jean-Paul Henriet, ειδικός του έργου του, συγγραφέας του βιβλίου «PROUST et Cabourg» που κυκλοφορεί απ’ τις εκδόσεις Gallimard εξηγεί εδώ:

«Γεννήθηκε το 1871 και η πρώτη του κρίση άσθματος έλαβε χώρα το 1880 όταν ήταν σε ηλικία 10 ετών. Αποφάσισε το 1906 να φύγει από το Παρίσι. Δεν μπορούσε όμως να βρει μια τοποθεσία που του ταιριάζει… Το 1907, διάβασε στην καθημερινή εφημερίδα Le Figaro, ότι «ένα παλάτι άνοιξε στις ακτές της Νορμανδίας» και αποφάσισε να πάει εκεί για να θεραπεύσει το άσθμα του επειδή οι γιατροί του είχαν συστήσει καθαρό αέρα, θαλάσσιο αέρα, αέρα χωρίς γύρη. Δεν μπορούσε να βρει καλύτερο μέρος από το Côte Fleurie, και συγκεκριμένα το Cabourg, το οποίο είχε ήδη εκτιμήσει πολύ στις δύο προηγούμενες παραμονές του…»

Έτσι λοιπόν βρέθηκε εκεί, εμπνεύστηκε κι έγραψε. Στην εκπομπή, που προβλήθηκε για πρώτη φορά φέτος, υπάρχουν κι άλλες πληροφορίες για το πώς ακριβώς περνούσε το χρόνο του κ.α., και δεν τις αναφέρω εσκεμμένα, ώστε να μάθουν κάτι περισσότερο όσ@ θελήσουν να την παρακολουθήσουν. Ολοκληρώνοντας, ας εξηγήσω μόνο ότι επειδή φέτος συμπληρώθηκαν 150 χρόνια από τη γέννησή του (10 Ιουλίου 1871) και, το 2022, θα συμπληρωθούν τα 100 χρόνια από τον θάνατό του (18 Νοεμβρίου 1922), ο Μαρσέλ Προυστ θα βρίσκεται στο επίκεντρο του λογοτεχνικού ενδιαφέροντος τους επόμενους μήνες. Ίσως λοιπόν, να μ’ απασχολήσει ξανά.

Καλό Σαββατοκύριακο σας εύχομαι.

*Η πρώτη φωτογραφία προέρχεται από εδώ κι η δεύτερη από εδώ. Όλες οι πηγές που χρησιμοποίησα αναφέρονται στο κείμενο.

Το «Μάμα Κάρι» του Νικόλα Περδικάρη παρουσιάζεται στο «Μωβ Σκίουρο»: Σάββατο 23 Οκτωβρίου στις 12.00 το μεσημέρι