Δωρεάν μαθήματα Αρχαίας και Σύγχρονης Παγκόσμιας Λογοτεχνίας απ’ το Harvard

.

update: 30/4/2018: Το μάθημα ολοκληρώνεται αύριο 1/5/2018, αλλά όσες, όσοι θέλετε μπορείτε να το παρακολουθήσετε, χωρίς εξετάσεις, απλά για να μάθετε περισσότερα σχετικά με τα σημαντικότερα έργα της Αρχαίας και Σύγχρονης Παγκόσμιας Λογοτεχνίας.

.

Ancient Masterpieces of World Literature a-2018-01-15 13-56-31

.

 

Δε λέω, όμορφο συναίσθημα είναι οι καθημερινές, μικρές νίκες. Ειδικά σ’ αυτή την εποχή των ζοφερών ειδήσεων και του αγώνα επιβίωσης που δίνουμε όλες-οι, η καθεμία, ο καθένας από ‘μας με τον δικό του τρόπο.

Εγώ λοιπόν χαλαρώνω διαβάζοντας και την Κυριακή που μας πέρασε κατάφερα να ολοκληρώσω το μάθημα Ancient Masterpieces of World Literature, που προσφέρεται δωρεάν απ’ το Harvard.

Την ανάρτηση όμως δεν την κάνω για να μου πείτε «μπράβο» – το χάρηκα δεόντως και μου αρκεί-, αλλά για να συγκεντρώσω κάπου τις πληροφορίες που μου ζήτησαν ενδιαφερόμενες-οι απ’ το Facebook και να ενημερώσω κι όσες-ους πιθανόν να μην γνωρίζουν πως έχουν αυτή τη δυνατότητα.

Το μάθημα καταρχήν να σας πω, πως ολοκληρώνεται το Μάιο του 2018, σε τρεις μήνες δηλαδή από τώρα και το περνάτε αν έχετε τουλάχιστον το 65%. Το πως έγινε και το τελείωσα τόσο νωρίς, είναι μια βαρετή ιστορία που δεν έχει νόημα να σας την πω. Με βοήθησε με δυο λόγια το γεγονός πως είχα διαβάσει ήδη τα περισσότερα βιβλία της ύλης και το ότι μπορώ να συγκεντρωθώ οπουδήποτε, με αποτέλεσμα να δίνω τεστ κι απ’ το κινητό μου.

Εσείς μη με μιμηθείτε. Δεν υπάρχει λόγος άλλωστε. Διαβάστε το και δώστε το αν θέλετε να πάρετε και βαθμό για να τσεκάρετε τις γνώσεις σας ή για να έχετε και το πιστοποιητικό (αυτό το πληρώνετε μεν, αλλά μη φανταστείτε κανένα τρομερό ποσό – προσωπικά δεν νιώθω πως το χρειάζομαι στην παρούσα φάση κι έτσι βλέπετε μόνο τις «μπάρες» της βαθμολογίας μου στις φωτογραφίες) ή απλά παρακολουθήστε το με την ησυχία σας χωρίς εξετάσεις.

Πραγματικά θα μάθετε πολλά και μάλιστα σχετικά με  έργα για τα οποία στην Ελλάδα είτε έχουν γραφτεί λίγα, αποσπασματικά πράγματα είτε δεν κυκλοφορούν κι οι πιο πρόσφατες μεταφράσεις τους. Κάποια μάλιστα δεν θα τα βρείτε καν. Αναφέρομαι για παράδειγμα στο «The Tale of Genji» της Murasaki Shikibu (θεωρείται το πρώτο μυθιστόρημα του κόσμου, είναι γραμμένο από γυναίκα κι εδώ βρήκα μια ωραία ανάρτηση στα ελληνικά για τη μετάφραση του έργου απ’ τον E. G. Seidenstiecker ) και στο «The Lusíads» του Luis Vaz de Camões (εδώ αντίστοιχα μια εισαγωγική ανάρτηση κι εδώ μια  κριτική σχετική με τις νεοπλατωνικές επιδράσεις του έργου), για τα οποία δίνονται link ώστε να τα διαβάσετε στα αγγλικά και όχι μόνο.

Και σ’ αυτό το σημείο νομίζω είναι ώρα να σας πω ποια ακόμα βιβλία, ποια ακόμα λογοτεχνικά έργα, συμπεριλαμβάνονται στην ύλη, που αρχίζει με μια αναφορά στον όρο «παγκόσμια λογοτεχνία» και στον Johann Wolfgang von Goethe. Ακολούθως θα μάθετε για το Έπος του «Gilgamesh» (στο οποίο περιγράφεται ο κατακλυσμός, πριν την αναφορά της Βίβλου, αν δεν το γνωρίζετε), για τα «δικά» μας Ομηρικά Έπη και κυρίως την «Οδύσσεια» και κατόπιν για το «The 1001 Nights» (τα πιο διάσημα παραμύθια του όπως η ιστορία του Alibaba με τους σαράντα κλέφτες, του Aladdin με το μαγικό λυχνάρι κ.α., δεν συμπεριλαμβάνονταν  μάλιστα στο αρχικό κείμενο).

Περιττό να πω πως οι αναλύσεις των δύο καθηγητών, του Martin Puchner και του David Damrosch είναι έξοχες (για το Harvard μιλάμε άλλωστε), διανθίζονται από χιούμορ και πολύ το εκτιμώ πάντα αυτό το στοιχείο, όπως έχω αναφέρει και για τα μαθήματα του Mathesis και βέβαια θα δείτε κι άλλους καθηγητές να μιλούν, ειδικούς ο καθένας στον κλάδο του.

Θα μάθετε λοιπόν για τις τεχνολογίες που βοήθησαν την Λογοτεχνία να εξαπλωθεί (την εφεύρεση του χαρτιού δηλαδή, την τυπογραφία, τους ναυτικούς χάρτες κ.α.), θα σας εξηγήσουν αναλυτικά ποιες μεταφράσεις του κάθε έργου υπάρχουν, ποια τα πλεονεκτήματα και ποια τα μειονεκτήματά τους, τι γίνεται στη σύγχρονη εποχή με τη μελέτη αυτών των έργων κ.α.

.

Modern Masterpieces of World Literature -a

 

.

Οι ίδιοι καθηγητές διδάσκουν και το μάθημα Modern Masterpieces of World Literature, το οποίο μάλιστα έχει κάποιες κοινές ενότητες με το άλλο της Αρχαίας Παγκόσμιας Λογοτεχνίας δηλαδή: αυτές που αφορούν το έργο «The 1001 Nights» και την ιστορική αναδρομή της εισαγωγής. Το γιατί θα το μάθετε όσες-οι το παρακολουθήσετε.

Η ύλη τώρα αυτού του μαθήματος συμπεριλαμβάνει κάποιους συγγραφείς και κάποια έργα θέλω να πιστεύω αρκετά οικεία σε μας, όπως το «Candide» του Voltaire, το «East, West» του Salman Rushdie, το «Interpreter of Maladies» της Jhumpa Lahiri, το «My Name is Red» του Orhan Pamuk και το «Ficciones» του Jorge Luis Borges.

Υπάρχουν όμως και συγγραφείς απ’ την Ασία και την Αφρική που αναφέρονται, με τις οποίες-ους είτε η εξοικείωσή μας είναι μικρή όπως για παράδειγμα με τον Lu Xun και τον Wole Soyinka, είτε δεν τους γνωρίζουμε καν όπως την Eileen Chang. Ωραία ευκαιρία δηλαδή να τους διαβάσουμε.

Βέβαια όλ’ αυτά τα μαθήματα προσφέρονται όπως ήδη γράφω στον τίτλο δωρεάν, στα αγγλικά, με υποτιτλισμένα hd video, πλήθος φωτογραφιών, πηγών, link κ.ο.κ. Kι αν θέλετε να έχετε και την πιστοποίηση ότι τα παρακολουθήσατε, είπαμε ήδη τι να κάνετε.

Για το τέλος θέλω ν’ αναφέρω πως πραγματικά αξίζει να διαθέσετε χρόνο για να μάθετε απ’ τους καλύτερους καθηγητές του κόσμου και πως όσες-οι έχετε παρακολουθήσει ως τώρα τα μαθήματα Παγκόσμιας Ιστορίας του Mathesis με την κυρία Μαρία Ευθυμίου θα διαπιστώσετε πόσο καλύτερα θα μπορείτε να καταλάβετε τις αναλύσεις όλων των έργων (κι όχι μόνο αυτών που εντάσσονται στην ύλη) των Ινδών λογοτεχνών για παράδειγμα, όπως του Salman Rushdie και της Jhumpa Lahiri, αφού αναφέρονται βέβαια στην ιστορία του τόπου τους, αλλά και σ’ αυτή κοντινών κρατών όπως το Πακιστάν, το Κασμίρ κτλ.

Καλή σας επιτυχία λοιπόν κι αν κάτι ξέχασα να εξηγήσω και θέλετε να με ρωτήσετε σχετικά, ξέρετε που θα με βρείτε.

.

.

.

.

Advertisements

Αρχαιολογικό Μουσείο Βαθέως Σάμου – Μέρος ΙΙ

.

Το Μέρος Ι μπορείτε να το διαβάσετε κάνοντας κλικ εδώ.

.

Ένα απ’ τα αυτά, τα εξέχοντα χαμένα αναθήματα για τα οποία σας έγραψα στην προηγούμενη ανάρτηση, είδε και περιέγραψε ο Ηρόδοτος. Ο λόγος για έναν χάλκινο λέβητα, που έφτανε σε ύψος τα 5 μέτρα, στηρίζονταν σε τρεις γονατιστές μορφές νέων και στο χείλος του έφερε προτομές γρυπών, τοπικής παραγωγής. Η αλήθεια είναι πως κι εγώ, ξόδεψα πολύ χρόνο παρατηρώντας παρόμοιους γρύπες. Εντυπωσιακοί το λιγότερο… Δεν θυμάμαι να έχω δει σε άλλο μουσείο της χώρας μας, τόσους πολλούς.

.

Γρύπες 2
Σφυρήλατες προτομές γρυπών τέλη 8ου αι.π.Χ – αρχές 7ου (φωτογραφία: Αικατερίνη Τεμπέλη)

.

Και δεν έχω δει, γιατί στη Σάμο φτιάχνονταν κι εξάγονταν οι περισσότεροι κι ας μας ήρθαν απ’ την Ανατολή. Οι Γρύπες ήταν μυθικά τέρατα με μορφή πτηνού, που απωθούσαν τα κακά πνεύματα. Τροποποιήθηκε η μορφή τους στα εργαστήρια του νησιού όπου και βρέθηκε το πιο πλούσιο σύνολό τους (υπάρχουν τόσο σφυρήλατοι, όσο και χυτοί) απ’ τον 8ο και 7ο αι. π.Χ. Φτιάχνονταν με μήτρες κι έφταναν τα 0,80 μ. σε ύψος. Η Σάμος ήταν ένα απ’ τα κέντρα επεξεργασίας, παρασκευής κι εξαγωγής γρυπών ως και πέρα από την Ετρουρία. Έτσι και στο Ηραίο, τους έβλεπε κανείς σε πολλά σκεύη.

.

Για να συνεχίσουμε όμως την περιήγησή μας με τη βοήθεια της φαντασίας… Στο χώρο του ιερού λοιπόν, υπήρχε μεγάλος βωμός (οι αρχαιολόγοι κάνουν λόγο για οκτώ οικοδομικές φάσεις) με παραστάσεις θηρομαχιών και Σφιγγών μεταξύ άλλων, δεξαμενή καθαρμών, εκθέσεις των αφιερωμάτων των πιστών (αναθήματα χρυσά, αργυρά, από ελεφαντόδοντο σαν αυτό που βλέπετε παρακάτω και άλλα πολύτιμα υλικά, τα πιο σπουδαία εκ των οποίων εκθέτονταν στη βόρεια παρυφή της Ιεράς Οδού για να λούζει το φως του ήλιου και να τ’ αναδεικνύει έτσι), εργαστήρια, χώρους πώλησης ειδών σχετικών με τη λατρεία της θεάς κ.α.

.

Ελεφαντοστό έκθεμα 2 Σαμος
Ελεφαντοστέινο χτένι του 640-630 π.Χ (φωτογραφία: Αικατερίνη Τεμπέλη)

.

Σπονδικές φιάλες, ηθμοί (σουρωτήρια) και αρύταινες (κουτάλες) για το κρασί, κρατήρες, οινοχόες και πόσα άλλα ακόμα… Να, για παράδειγμα, δείτε αυτό το αντικείμενο του 7ου π.Χ αι, τον Κέρνο της Σάμου, όπως είναι γνωστό. Σκεύος για σπονδές στις τελετές προς τιμήν της θεάς, διακοσμημένο με κύπελα, ρόδια και ζώα. Το ρόδι άλλωστε, συνδεόταν με τη γονιμότητα και την Ήρα. Κι όχι μόνο αυτό.

.

Κέρνος Σάμου
Κέρνος της Σάμου (φωτογραφία: Αικατερίνη Τεμπέλη)

.

Φανταστείτε τώρα μια Αιγύπτια να καταφτάνει με τη μητέρα της στο ναό από μακριά, βλέποντας στο πρόσωπο της τοπικής θεάς τη δική της Μουτ και να της φέρνει για να της αφιερώσει έναν καθρέφτη (κάτοπτρο) με δίστιχη επιγραφή στα ιερογλυφικά (μοναδικό αυτό το εύρημα επί ελληνικού εδάφους, να ξέρετε). Οι σχέσεις των Αιγυπτίων άλλωστε με τους ντόπιους ήταν εξαιρετικές κι υπήρχε ολόκληρη συνοικία Σαμίων, στη Ναύκρατιν της Αιγύπτου.

Αυτή η προσκυνήτρια λοιπόν (είναι δυσανάγνωστο το όνομά της στο σημαντικότατο αυτό εύρημα) σίγουρα θα παρατηρούσε με δέος γύρω της τα υπέροχα γλυπτά κούρων και κορών τα οποία πλαισίωναν την Ιερά Οδό που προανέφερα και τέσσερα απ’ αυτά ήταν κολοσσιαία. Φύλακες υπέρτατοι. Τον έναν τους, στεγάζει το Μουσείο. Επιβλητικό άγαλμα, αρχικού ύψους 4.75 μέτρων του 580 π.Χ.

.

Κούρος Σάμου
Κούρος της Σάμου (φωτογραφία: Αικατερίνη Τεμπέλη)

.

Ο κορμός του βρέθηκε το 1980 σε ανασκαφές κοντά στην Ιερά Οδό, το πρόσωπό του το 1984 και ο αριστερός μηρός είχε βρεθεί εκεί κοντά ήδη απ’ το 1973 εντοιχισμένος σε ελληνιστική οικία. Κατασκευάστηκε από ντόπιο καλλιτέχνη, χρησιμοποιήθηκε Σαμιώτικο λευκότεφρο, φλεβωτό μάρμαρο και ήταν βαμμένο με ερυθροκάστανη ώχρα. Με διαφορετικά χρώματα είχαν τονιστεί λεπτομέρειες στα μάτια, τα χείλη, το εφήβαιο και τα μαλλιά. Τα μαλλιά τους τα άφηναν μακριά οι άντρες στη Σάμο τότε και τα περιποιούνταν πολύ, γι’ αυτό τα βλέπετε να πέφτουν στην πλάτη του αγάλματος. Να ήταν άραγε μαύρα ή ξανθά; Ίχνη χρώματος πάντως κόκκινου και ανοιχτού ιώδες διακρίνονται καθαρά στο ακόλουθο κυπριακό ειδώλιο. Κρίμα βέβαια που δεν μπορούμε να τα δούμε όπως ήταν αρχικά όλα αυτά, αλλά τουλάχιστον τα φανταζόμαστε ως ένα βαθμό.

.

Κυπριακό ειδώλιο
Κυπριακό ειδώλιο όρθιας γυναίκας, πρώιμος 6ος αι. π.Χ. (φωτογραφία: Αικατερίνη Τεμπέλη)

.

Αυτή νομίζω είναι η κατάλληλη στιγμή για να σας πω ότι το Μουσείο έχει πάμπολλα εκθέματα από μέρη μακρινότερα απ’ την Κύπρο. Επειδή, στα τέλη του 8ου αι. π. Χ., οι Σάμιοι έχουν ήδη πλοία ικανά για μεγάλα, υπερπόντια ταξίδια ταξιδεύουν προς τον Εύξεινο Πόντο, την Εγγύς Ανατολή και φτάνουν ως την Ισπανία (ο Κωλαίος έφτασε λοιπόν τον 7ο αι. π.Χ ως τις Ηράκλειες στήλες και τη Νότια Αγγλία). Απ’ την Ανδαλουσία είναι το χτένι ας πούμε που υπάρχει στη δεύτερη φωτογραφία της ανάρτησης. Και πολλά ακόμη ευρήματα είναι από ξένες χώρες όπως αυτό το πολύ ιδιαίτερο θυμιατήρι από στεατίτη και η χάλκινη παρωπίδα αλόγου απ’ τη Συρία που βλέπετε παρακάτω.

.

Θυμιατήρι απ' τη Συρία
Αφιερώματα απ’ τη Συρία 9ος-7ος αι. π.Χ. (φωτογραφία: Αικατερίνη Τεμπέλη)

.

Αλλά να μην σας τα πω εγώ όλα, έτσι; Ρωτήστε για την Ήρα του Χηραμύη που βρίσκεται στο Λούβρο και ποια η σχέση της με άλλο άγαλμα που βρέθηκε στη Σάμο; Μάθετε ποιο είναι το πιο αρχαίο άγαλμα που βρέθηκε απ’ το Ηραίο, και ποια καινοτομία έφερε στην τέχνη ο Γενέλεως, ο πιο σπουδαίος Σάμιος καλλιτέχνης του μέσου του 6ου π.Χ. αι. Δείτε τη σπουδαία συλλογή με τα ξύλινα αντικείμενα που διατηρήθηκαν τόσους αιώνες, παρατηρήστε τον δαίμονα Μπες κι ό,τι άλλο τραβήξει την προσοχή σας κι αφήστε τις εξαιρετικά καταρτισμένες κυρίες Φωτία και Αριέττα να σας εξηγήσουν περισσότερα (τις Ευχαριστώ πολύ, με την ευκαιρία).

.

cover Σαμος

.

Κυρίως, διαβάστε το βιβλίο του Κωνσταντίνου Τσάκου και της Μαρίας Βιγλάκη το οποίο διατίθεται δωρεάν εδώ με αυτό το υπέροχο εξώφυλλο που βλέπετε παραπάνω και το οποίο απεικονίζει τον Ευρυτίων, τον βοσκό του Γηριόνη χτυπημένο από βέλος να κείτεται κάτω από φοίνικες σε εξωτικό τοπίο (λεπτομέρεια από χάλκινο έλασμα μόλις 0.48 μ. μάλλον του 7ου αι. π.Χ. ). Τον συμβουλευόμουν συνεχώς αυτόν τον σπουδαίο τόμο, όσο έγραφα τις δύο αυτές αναρτήσεις. Θα μάθετε έτσι για το Ιερό της Αφροδίτης που ίδρυσαν στον κάμπο της χώρας οι Εταίρες που ήρθαν στη Σάμο με τον Περικλή, τον 2ο αι. π.Χ., γιατί δεν έφαγαν τίποτα μια ολόκληρη μέρα οι Λακεδαιμόνιοι για να βοηθήσουν τους Σαμιώτες και τόσα άλλα… Ύστερα κάντε μια βόλτα στη θάλασσα, όπως έκανα εγώ.

.

.

Χάρηκα που είδα πως μπορεί κάποια-ος πια να νοικιάσει και ποδήλατο απ’ τις ειδικές στάσεις του Δήμου για να γυρίσει με την ησυχία του την πόλη κι είναι πολύ σημαντικό που το καλοκαίρι διοργανώνονται και τα Ηραία (παραπάνω το σχετικό video) κι έτσι κατά κάποιο τρόπο μπορεί όποια-ος θέλει να πάρει μια «γεύση» του τι γινόταν στην αρχαία εποχή. Για τις σύγχρονες γεύσεις άλλωστε, έχει πολλές επιλογές το νησί, απ’ το οποίο δεν πρέπει να φύγετε χωρίς να προμηθευτείτε μερικά μπουκάλια απ’ το φημισμένο και πολυβραβευμένο μοσχάτο κρασί.

.

.

Κι όταν σας λείπει η Σάμος όπως συμβαίνει και σε μένα, μπορείτε στο samosbook να μαθαίνετε τα νέα. Το ίδιο κάνω κι εγώ και δεν παραλείπω να θαυμάσω τις φωτογραφίες του Νίκου Τσούλου. Τον Ευχαριστώ που μου εμπιστεύτηκε μερικές για την ανάρτηση (ελπίζω την επόμενη φορά που θα έρθω Νίκο, να δω και έκθεση της Φωτογραφικής σας Ομάδας) κι Ευχαριστώ και τη στενή μου φίλη, Καίτη Γρυδάκη, για όλα όσα έκανε για μένα όχι μόνο τώρα αλλά και όταν κυκλοφόρησε «Η σκόνη των άστρων«, το βιβλίο μου που αναφέρεται και στο νησί. Εκείνη ξέρει γιατί.-

.

.

.

.

Aρχαιολογικό Μουσείο Βαθέως Σάμου -Μέρος Ι

.

Είσοδος Αρχαιολογικού Μουσείου Σάμου
Eίσοδος Παλαιού Κτηρίου (φωτογραφία: Αικατερίνη Τεμπέλη)

.

Με μεγάλη χαρά είν’ η αλήθεια επισκέφτηκα το νησί, στις αρχές του Νοέμβρη. Είχα πολλά χρόνια να κατέβω στην πατρίδα και πολλά σχέδια για το πως θα περνούσα το λίγο χρόνο μου εκεί. Φτάνοντας στο αεροδρόμιο «Αρίσταρχος», σκεφτόμουν αν έπαιξε άραγε ρόλο στην ενασχόλησή μου με το σύμπαν, η σπουδαία παρακαταθήκη του αστρονόμου που πρώτος είπε αιώνες πριν πως η Γη γυρίζει γύρω απ’ τον ήλιο κι όχι το αντίθετο.

.

Κι όσο σκεφτόμουν τα τ’ ουρανού έστρεψα το βλέμμα μου προς τη Χώρα, την πρώτη πρωτεύουσα του νησιού και τόπου καταγωγής μου κατά το ήμισυ. Εκεί βρέθηκε μια μαρμάρινη πλάκα με αναθηματική επιγραφή, την οποία ήθελα να δω στο Αρχαιολογικό Μουσείο του Βαθιού και θεωρώ πολύ ενδιαφέρουσα. Θα σας μιλήσω παρακάτω γι’ αυτήν… Πάντα με συγκινούν βλέπετε οι μικρές, προσωπικές ιστορίες.

.

Τις σκέψεις μου αυτές διέκοψε η άφιξη αγαπημένων ανθρώπων που με περίμεναν στο χώρο του αεροδρομίου κι αυτά είναι τα πιο όμορφα της ζωής. Οι ζεστές αγκαλιές και τα ειλικρινή χαμόγελα. Ξεκινήσαμε λοιπόν για το Βαθύ, περνώντας απ’ την περιοχή του Ευπαλίνειου ορύγματος (εδώ αναφέρω περισσότερα γι’ αυτό), τον λόφο με τα αρχαία τείχη κι οι εικόνες του λαμπρού παρελθόντος κατέλαβαν το μυαλό μου.

.

Ευπαλίνειο
Eυπαλίνειο όρυγμα (φωτογραφία: Νίκος Τσούλος)

.

Μυθική έμεινε η διαμονή στο νησί της Κλεοπάτρας και του Αντωνίου, που ξεφάντωναν και διασκέδαζαν καθημερινά τότε εκεί. Πέρασαν προφανώς την τελευταία τους ευτυχισμένη τους περίοδο στη Σάμο, πριν την ναυμαχία στο Άκτιο και τη συντριβή τους. Στα δικά τους παλάτια κατέλυσε έπειτα ο νικητής της ναυμαχίας, Οκταβιανός Αύγουστος, που εκτίμησε το ήπιο κλίμα. Και πόσους Ρωμαίους αυτοκράτορες δεν φιλοξένησαν έκτοτε αυτά τα λαμπρά αίθρια με τους κήπους και την άπλετη θέα στη θάλασσα…

.

Σ’ αυτό το λόφο (στη νοτιοδυτική πλευρά του λιμανιού του Πυθαγορείου) εικάζεται πως βρισκόταν και το παλάτι του Πολυκράτη (538-522 π.Χ), του αμφιλεγόμενου αυτού ηγεμόνα, που η σύγκρουσή του με τον Πυθαγόρα έγινε τότε η αφορμή για να αυτοεξοριστεί ο σπουδαίος φιλόσοφος στη Μεγάλη Ελλάδα.

.

Δεν ξέρω πόσες/οι που δεν σχετίζεστε με το νησί τον γνωρίζετε, αλλά ο Ηρόδοτος του αποδίδει το πιο σημαντικό οικοδομικό πρόγραμμα του 6ου αι. π.Χ. (ίσως όλης της τότε Ελλάδας). Το Ηραίο, το Ευπαλίνειο Όρυγμα που ήδη ανέφερα και πόσα άλλα…

.

Κάστρο
Αρχαία Τείχη (φωτογραφία: Νίκος Τσούλος)

.

Αλλά επειδή όπως σας εξομολογήθηκα μ’ αρέσουν οι μικρές, προσωπικές ιστορίες, ένα θα σας πω για να καταλάβετε το ποιόν του ανθρώπου: πρόσφερε τότε στο γιατρό Δημοκήδη για να τον έχει κοντά του δώδεκα φορές μεγαλύτερη αμοιβή, από κείνη που του έδινε ο Πεισίστρατος των Αθηνών. Κι η καθεμία, ο καθένας σας, ας βγάλει τα συμπεράσματά του: φιλοδοξία, νεοπλουτισμός,ανάγκη επίδειξης; Ίσως κι όλα αυτά μαζί και ποιος ξέρει τι ακόμα…

.

Με τέτοιες σκέψεις και πολλές συζητήσεις για οικεία πρόσωπα και φίλες/ους που διαμένουν ακόμη στη Σάμο, φτάσαμε στο Βαθύ κι ο ουρανός με υποδέχτηκε με τα πιο όμορφά του χρώματα, όσο οι δικοί μου φρόντιζαν να ξαναγευτώ αγαπημένες λιχουδιές. Μια βραδινή βόλτα, μ’ έκανε να αισθανθώ σαν να μην έφυγα ποτέ και περνώντας απ’ το Μουσείο στην επιστροφή για το σπίτι, αποφάσισα πως θα το επισκεπτόμουν πρωί πρωί. Κι έτσι έκανα.

.

Tο Αρχαιολογικό Μουσείο Βαθέως λοιπόν στεγάζεται σε δύο κτήρια (στο νέο στεγάζονται τα γλυπτά και στο παλαιό συγκεντρώθηκαν τα έργα μικροτεχνίας) κι επειδή είχα πολλά χρόνια να το εξερευνήσω, με καθοδήγησαν ανάλογα οι ευγενικές κυρίες που συνάντησα εκεί. Αφού φρόντισαν να μου δώσουν το ενημερωτικό φυλλάδιο πήγα να δω και να φωτογραφήσω τα διάφορα εκθέματα, που η συντριπτική τους πλειοψηφία προέρχεται απ το Ηραίο.

.

Ηραίο
Ηραίον (φωτογραφία: Νίκος Τσούλος)

.

Εσκεμμένα δεν το ανέφερα ως τώρα. Άλλωστε και τα λίγα που θα σας γράψω, δεν είναι αρκετά, αλλά θα πάρετε έστω μια ιδέα για το σπουδαίο αυτό ιερό της Ήρας. Σύμφωνα με το μύθο η θεά γεννήθηκε στις όχθες του ποταμού Ίμβρασου ή Παρθένιου, κάτω από μια λυγαριά. Η λατρεία της χρονολογείται από την ύστερη εποχή του Χαλκού, δηλαδή απ’ το β’ μισό της 2ης χιλιετίας π.Χ.

.

Η Ήρα, όχι η σύζυγος του Δία όπως ίσως θα σκεφτήκατε, αλλά η Μητέρα Θεά “των πάντων γενέθλαν” (γεννήτρια όλων) ήταν εκείνη που λατρευόταν εκεί, κατά τον Λέσβιο ποιητή Αλκαίο. Ο γάμος της με το Δία γιορτάζονταν βέβαια, αλλά για να μάθετε περισσότερα γι’ αυτές τις γιορτές, τα Ηραία ή Εκατόμβαια καθώς για τα Τόναια, πρέπει να ανατρέξετε στις σχετικές πηγές κι αξίζει να το κάνετε, πιστέψτε με ή να επισκεφτείτε το νησί το καλοκαίρι. Το γιατί, θα σας το εξηγήσω στην πορεία.

.

Προς το παρόν φανταστείτε ένα λαμπρό ναό με ιέρειες και ιερείς, όπως τον αντίκρισε ο Ηρόδοτος το 460 π.Χ., στον οποίο έφτανε κανείς απ’ την Ιερά Οδό. Με 155 κολώνες, ύψους 20 μέτρα έκαστη (εκ των οποίων σώζεται μόνο μία σήμερα). Όμορφα παγώνια, τα ιερά πτηνά της θεάς, κυκλοφορούσαν ελεύθερα παντού εκεί, όπου άνθρωποι απ’ όλο τον τότε γνωστό κόσμο έφταναν για να καταθέσουν τα πλούσια ή φτωχά αφιερώματά τους, ανάλογα με την κοινωνικοοικονομική τους θέση.

.

Γλυπτά σύμπλεγμα Σάμος
Το «σύνταγμα» του Γενέλεω (560-550 π.Χ). Αφιέρωμα ευκατάστατου Σαμίου που παρουσιάζει στη Θεά την οικογένειά του (φωτογραφία: Αικατερίνη Τεμπέλη)

.

Θυμάστε εκείνη την μαρμάρινη πλάκα που σας έλεγα πως βρέθηκε στη Χώρα; Αναφέρει λοιπόν τι δώρισαν στη θεά δύο Σάμιοι, άποικοι της Περίνθου, κατά σειρά: μια χρυσή Γοργώ, μια αργυρή σειρήνα, μια αργυρή φιάλη, έναν χάλκινο λυχνούχο. Αντικείμενα πολύτιμα δηλαδή, αξίας 200 σαμιακών στατήρων, ποσό που υπολογίζεται στο 1/10 της περιουσίας που είχαν αποκτήσει κι ήταν εξαιρετικά μεγάλο για την εποχή. Αυτές οι προσωπικές ιστορίες που λέγαμε…

.

Κι άλλα πολλά περίεργα και πολύτιμα αντικείμενα έφτασαν στα αρχαία χρόνια στο Ηραίο, απ’ όλο τον τότε γνωστό κόσμο, αφού οι Σάμιοι ναυτικοί ταξίδευαν παντού. Κάποια βρέθηκαν, κάποια καταστράφηκαν κατά τη διάρκεια φυσικών καταστροφών, κάποια κλάπηκαν στη διάρκεια των πολέμων και θα τα βρείτε στα Μουσεία του Λούβρου, της Κωνσταντινούπολης, σε μουσεία της Ιταλίας και της Γερμανίας και πάμπολλα άλλα χάθηκαν.

.

(συνεχίζεται εδώ)

.

.

.

.

.

«Εmotions, ένας κόσμος συναισθημάτων» – Εντυπώσεις απ’ την περιοδική έκθεση του Μουσείου Ακρόπολης

.

.

Όπως έχω ξαναγράψει, σε τέτοιες αναρτήσεις προσπαθώ να καταγράψω ό,τι ξεχώρισα εγώ από μια έκθεση, με το καθαρά υποκειμενικό μου βλέμμα. Το ίδιο θα κάνω λοιπόν και σήμερα, όσο θα σας αναφέρω τι μου τράβηξε την προσοχή στην περιοδική έκθεση που φιλοξενείται στο ισόγειο του Μουσείου Ακρόπολης, την οποία επισκέφτηκα την προηγούμενη Πέμπτη.

Τις τυπικές πληροφορίες, μπορείτε να τις διαβάσετε εδώ, κι έτσι θα σας μεταφέρω απ’ τη σελίδα του Μουσείου, μόνο ένα μικρό μέρος της εισαγωγής:

«Πρόκειται για μια αφηγηματική έκθεση που διηγείται και φωτίζει το αθέατο σύμπαν των συναισθημάτων στην προσωπική, κοινωνική και πολιτική ζωή του αρχαίου κόσμου. Η περιήγηση στην έκθεση είναι ένας θορυβώδης περίπατος στην ψυχή του ανθρώπου, τα πάθη της οποίας εκφράζονται μέσα από το φίλτρο της αρχαίας τέχνης (…)Την πορεία του επισκέπτη υποδεικνύει μια τεράστια σπείρα με κατακόρυφα «λάβαρα» από βινύλιο σε πολλές αποχρώσεις του κόκκινου χρώματος -από το ρόδινο ανοιχτό έως το βαθύ και σκοτεινό κόκκινο-, που αντιστοιχούν συμβολικά στην ποικιλία και την ένταση των συναισθημάτων» .

Από σπουδαία Μουσεία του κόσμου λοιπόν, όπως το Λούβρο, αλλά κι από δικά μας, όπως για παράδειγμα το Μουσείο της Σάμου, συγκεντρώθηκαν 129 εκθέματα, τα οποία με μεγάλο ενδιαφέρον παρατήρησα και πρέπει σ’ αυτό το σημείο να πω ότι ο σημαντικότερος λόγος για τον οποίο βρέθηκα εκεί, ήταν τα μαθήματα του Άγγελου Χανιώτη, καθηγητή Αρχαίας Ιστορίας και Κλασικών Σπουδών του Ινστιτούτου Ανώτατων Σπουδών (Princeton) που παρακολούθησα στο Μathesis.

Σίγουρα το ίδιο συνέβη και μ’ αρκετούς άλλους ανθρώπους, αφού σ’ αυτά τον ακούσαμε για πρώτη φορά ν’ αναφέρεται στη σημασία των συναισθημάτων στον αρχαίο κόσμο. Το γιατί ασχολήθηκε με το συγκεκριμένο θέμα (είναι και ένας απ’ τους τρεις επιμελητές της έκθεσης), θα το μάθετε διαβάζοντας την συνέντευξή του που θα βρείτε εδώ κι εγώ θα προχωρήσω αμέσως στην περιγραφή όσων εκθεμάτων για κάποιο λόγο με συγκίνησαν περισσότερο.

Εννοείται λοιπόν πως λόγω καταγωγής στάθηκα στα εκθέματα απ’ τη Σάμο, αφού θαύμασα την μυθική Γοργώ, τον ικέτη Χρύση, τον πληγωμένο Φιλοκτήτη, τον θλιμμένο Αχιλλέα, τα συμπλέγματα των ανώνυμων ζευγαριών, την Αφροδίτη με τον Έρωτα. Κι αφού βέβαια είχα προσέξει το αγγείο με τη λέξη ΦΙΛΙΑΣ που όπως αναγράφεται δείχνει πως χρησιμοποιήθηκε σε συμπόσια για σπονδές στη φιλία. Ωραίο αυτό… Απ’ τα πιο σπουδαία συναισθήματα της ζωής μας.

Με καλή διάθεση συνέχισα να περιηγούμαι στο χώρο σκεπτόμενη βλέποντας ένα φαλλό με πόδια ζώου και φτερά, που χρησιμοποιούνταν για την προστασία του σπιτιού απ’ το φθόνο και το κακό μάτι, πως ανάλογα φαλλόσχημα σύμβολα υπάρχουν και υπήρχαν και στην Ινδία, όπως μάθαμε σε ένα άλλο μάθημα του Μathesis απ’ την κυρία Μαρία Ευθυμίου. Οι ιστορίες των λαών συναντιούνται… Πάντα συνέβαινε.

Κι όσο οι άνθρωποι αρέσκονται να έχουν είδωλα, άλλο τόσο επιθυμούν και να τα γκρεμίζουν, θυμήθηκα, βλέποντας τα όστρακα-ψήφους για την εξορία του Θεμιστοκλή και άλλων επιφανών απ’ την αρχαία Αθήνα. Τα σκοτεινά μας πάθη, ανέκαθεν ήταν ισχυρά κι έτσι έμεινα αρκετή ώρα να παρατηρώ τους κατάδεσμους, τις κατάρες, που απ’ τα βάθη των αιώνων ξεδιπλώνονταν μπροστά μου:

«Ο Φίλων» γράφει η επεξηγηματική επιγραφή «δένει» τα χέρια , τα πόδια και την ψυχή του Μικίωνα και προσεύχεται να γίνει η γλώσσα του σαν το μολύβι της πινακίδας» , ενώ πιο δίπλα άλλος ανώνυμος «δένει, θάβει βαθιά κι εξαφανίζει απ’ τους ανθρώπους εκατόν έντεκα (!) συμπολίτες του» με έτερο κατάδεσμο. Τι να συνέβη αναρωτιέμαι… Προς τι τόσο μίσος για τόσους πολλούς; Ή οι λόγοι άραγε αφορούσαν δικαστική διαμάχη, μιας και μαγεία ασκούνταν και για τέτοιους λόγους όπως αναφέρεται σ’ ένα βιβλίο που μπορείτε να συμβουλευτείτε ελεύθερα εδώ; Αλλά με την απορία μένω.

Πέρασα λίγο πιο γρήγορα (σε μια προσπάθεια ν’ αποφύγω τα γύρω μου πλήθη), τα αφιερώματα με μέρη του σώματος, γεννητικά όργανα (ανδρικά και γυναικεία), τις ερωτήσεις  προς το Μαντείο της Δωδώνης (π.χ. κάποιοι γονείς ρωτούν αν το παιδί τους θα μιλήσει) και έφτασα στο εντυπωσιακό νεκρικό προσωπείο μιας ηλικιωμένης γυναίκας. Μέγα μυστήριο ο θάνατος.

Κι όσο κι αν βρήκα τρυφερό το ότι υπάρχει επιτύμβια στήλη για ένα γουρουνάκι (τόσο αγαπητό ήταν φαίνεται το ζώο) που έπεσε θύμα τροχαίου της εποχής εκείνης και θαύμασα τις λεπτομέρειες στο ανάγλυφο, βουβάθηκα μπροστά στον αποχαιρετισμό μιας νεαρής γυναίκας της Ζωής (τραγική ειρωνεία το όνομά της) απ’ τους γονείς της.

Αν σταθείτε εκεί και διαβάσετε τα λόγια αυτών των ανθρώπων για τη μονάκριβη θυγατέρα τους που πέθανε γεννώντας ένα νεκρό παιδί, έτσι θα νιώσετε κι εσείς. Τι οδύνη, τι συντριβή… Μου θύμισε τις φράσεις του  Ντέιβιντ Φόστερ Γουάλας απ’ τη συλλογή διηγημάτων «Αμερικανική λήθη«: «Αν δεν έχεις κλάψει ποτέ και θες να το κάνεις, κάνε ένα παιδί» .

Δεν ήθελα να μείνω πολύ σ’ αυτό το σημείο, ομολογώ, κι έτσι προχώρησα βλέποντας κλεφτά κι άλλες επιτύμβιες στήλες προς τις σκηνές απ’ τον Τρωικό πόλεμο, στις οποίες πρωταγωνιστεί ο Αχιλλέας, μέχρι που έφτασα στην τοιχογραφία με τη θυσία της Ιφιγένειας. Η σκηνή αυτή του  62-69 μ. Χ., κυριαρχεί τόσο στις αφίσες της έκθεσης, όσο και στον αντίστοιχο οδηγό που μπορείτε να προμηθευτείτε απ’ το Πωλητήριο του Μουσείου.

Τι να πει όμως κάποια, κάποιος, και για το βλέμμα που ανταλλάσουν Αχιλλέας και Πενθεσίλεια, τη στιγμή που εκείνος ενώ τη σκοτώνει την ερωτεύεται; Πως με λίγες γραμμές πέτυχε ο καλλιτέχνης της εποχής ν’ αποδώσει τέτοια ένταση συναισθημάτων σ’ αυτόν τον κύλικα, είναι εκπληκτικό… Πανταχού παρούσες οι αντιφάσεις μας.

Μακάρι να μπορούσα να σας γράψω πολλά ακόμα για κάθε έκθεμα, αλλά είναι αδύνατον. Θα συμπληρώσω μόνο πως είχα το χρόνο, αλλά όχι και ησυχία για να τα μελετήσω όσο ήθελα και πριν τελειώσω την περιήγησή μου, ασχολήθηκα  με τους υπόλοιπους κατάδεσμους (κατάρες, defixiones στα λατινικά), κάποιοι εκ των οποίων ήταν τρυπημένοι με καρφιά για να διατηρηθεί η ενέργειά τους, με τα ομοιώματα που προφανώς χρησιμοποιούνταν για άσκηση συμπαθητικής μαγείας κτλ.

Βέβαια, αυτός ο κρατήρας του 310-300 π. Χ, με το μύθο της Μήδειας, προς το τέλος της έκθεσης, είναι απ’ τους ωραιότερους που έχω δει κι αν πάτε στην έκθεση θα σας δοθεί η ευκαιρία να παρατηρήσετε πολλές σκηνές του. Ευτυχώς υπάρχει στον οδηγό που αγόρασα, γιατί δυστυχώς δεν επιτρέπεται η φωτογράφηση στο χώρο της έκθεσης.

Απογοητεύτηκα μάλιστα, γιατί ενώ αυτό το βιβλιαράκι έχει τα πιο σημαντικά εκθέματα και η τιμή του είναι εξαιρετικά προσιτή (3 ευρώ, όσο και η είσοδος δηλαδή), δεν  συμπεριλαμβάνει αρκετά απ’ αυτά για τα οποία σας έγραψα κι ήθελα πολύ να σας τα δείξω. Απ’ τη στιγμή που οι φωτογραφίες δεν επιτρέπονται, περίμενα πως θα υπήρχαν λοιπόν σ’ αυτό όλα τα εκθέματα, αλλά φευ… Θα πρέπει ν’ αρκεστώ σ’ όσα είδα και σ’ ό,τι θα μείνει στη μνήμη μου, για όσο…

Κλείνοντας φυσικά θ’ αναφερθώ στα κεντρικά εκθέματα, στον Έρωτα  (αντίγραφο έργου του Λυσίππου, του 2ου αι. μ. Χ.) και στον Πόθο (αντίγραφο έργου του Σκόπα, επίσης του 2ου αι. μ. Χ). Και θα μοιραστώ μαζί σας, ό,τι αναγράφεται εκεί: «Πόθος είναι η επιθυμία για κάτι μακρινό, για κάτι που λείπει σε αντίθεση με τον Ίμερο που είναι η επιθυμία για κάτι που βρίσκεται στο παρόν κατά την πλατωνική διάκριση». Κι ο καθένας σας ας κάνει τις δικές του σκέψεις…

.

.

.

.

.

.

«Ανάσταση Ψυχών» του Εμμανουήλ Γ. Μαύρου: Παρουσίαση του βιβλίου Δευτέρα 27/3/2017 στις 19.00 μμ στο Black Duck Garden

.

17358688_1389816564423385_5834354386427139162_o.jpg

.

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

Ο συγγραφέας Εμμανουήλ Γ. Μαύρος και η Άνεμος εκδοτική σας προσκαλούν στην παρουσίαση του μυθιστορήματός του με τίτλο «Ανάσταση ψυχών».

Προλογίζει ο Γιάννης Φιλιππίδης, συγγραφέας και υπεύθυνος εκδόσεων στην Άνεμος εκδοτική.
Για το βιβλίο θα μιλήσουν ο Κώστας Χαρδαβέλλας, δημοσιογράφος και η Αικατερίνη Τεμπέλη, συγγραφέας-ψυχολόγος.
Αποσπάσματα από το μυθιστόρημα θα διαβάσει η ηθοποιός Θέκλα Μαντέλη.

Σας περιμένουμε τη Δευτέρα 27 Μαρτίου, στις 19:00, στο cafe Black Duck Garden.
Ιωάννου Παπαρρηγοπούλου 5-7, πλατεία Κλαυθμώνος.

Για περισσότερες πληροφορίες: Άνεμος εκδοτική • Αιγίνης 14 • Αθήνα • τηλ.: 210 82 23 574
www.anemosekdotiki.gr • anemosekdotiki@yahoo.gr

.

.

.

.

Αρχαιολογικό Μουσείο Αμφίπολης: Εντυπωσιακές Κόρες, ένας μεθυσμένος Έρωτας κι ο δαιμονικός Στρυμόνας

.

KODAK Digital Still Camera

.

Αν υπάρχει ένας τόπος με σημαντικότατη ιστορία για τον οποίο όμως δεν χρειάζεται να γράψω πολλά πράγματα, επειδή τα τελευταία χρόνια είναι συνεχώς στο προσκήνιο, αυτός είναι η Αμφίπολη. Εξαιτίας των ευρημάτων που ήρθαν εκεί στο φως απ’ την ανασκαφική ομάδα της οποίας ηγείται η κυρία Κατερίνα Περιστέρη, εκατοντάδες άρθρα γράφτηκαν και διφορούμενες απόψεις κατατέθηκαν απ’ τους απανταχού ειδικούς, σχετικά με το περίφημο ταφικό μνημείο, την “ταυτότητα” των νεκρών του αλλά και την εποχή που πιθανότατα κτίστηκε.

Φυσικά και δεν θα μπούμε σ’ αυτή την μεγάλη συζήτηση, όχι μόνο γιατί  δεν διαθέτω τις απαραίτητες γνώσεις αλλά και γιατί ο σκοπός της σημερινής ανάρτησης είναι άλλος: να μοιραστώ μαζί σας τις εντυπώσεις μου απ’ όσα είδα στο Αρχαιολογικό Μουσείο της Αμφίπολης το οποίο στεγάζει πολλούς αιώνες ιστορίας.

.

KODAK Digital Still Camera

.

Πρόκειται για ένα καινούριο σχετικό Μουσείο, μιας και εγκαινιάστηκε το 1995, όμως οι εργασίες ανέγερσης του ξεκίνησαν  απ’ το 1984.  Ιδρυτής του είναι ο αείμνηστος αρχαιολόγος Δημήτρης Λαζαρίδης που ξεκίνησε άλλωστε τις ανασκαφές στο λόφο Καστά και χάρη σε κείνον θαυμάζουμε σήμερα τόσα ευρήματα.  Είναι προσβάσιμο σε άτομα με ειδικές ανάγκες, διαθέτει έναν περιποιημένο κήπο κι ευγενέστατους υπαλλήλους. Βρίσκεται στην είσοδο της αρχαίας πόλης αλλά και της μικρής σημερινής κοινότητας.

Το επισκέφτηκα ένα ηλιόλουστο πρωινό του φετινού φθινοπώρου κι απ’ τα πρώτα πράγματα που κατάλαβα εκεί διαβάζοντας τις επεξηγηματικές πινακίδες ήταν πως έχει γίνει προσπάθεια να τονιστεί πως αξίζει ο επισκέπτης να δει όλους τους διάσπαρτους αρχαιολογικούς χώρους της περιοχής.

.

KODAK Digital Still Camera

.

Δεν μπορώ όμως να πω πως το κατάφερα αυτό. Είδα πάντως τον περίφημο Λέοντα, όπως και την Ξύλινη Γέφυρα του Στρυμόνα. Μου έκανε εντύπωση μάλιστα το γεγονός πως ο ποταμός λατρευόταν ως θεός στην περιοχή κι όπως έμαθα η δαιμονική του φύση τονίζεται απ’ την παρουσία του φιδιού που συνοδεύει τις απεικονίσεις του.

Χρυσά ευρήματα υπάρχουν αρκετά στο Μουσείο όπως θα προσέξατε μάλλον στις φωτογραφίες που πλαισιώνουν την ανάρτηση, παρά τις λεηλασίες που υπέστη η περιοχή κι είχε ως αποτέλεσμα ως σήμερα σε διάφορα Μουσεία ανά τον κόσμο να βρίσκονται πολύτιμα κτερίσματα, μάρμαρα και διάφορα άλλα αντικείμενα απ’ την αρχαία Αμφίπολη.

.

KODAK Digital Still Camera

.

Εντυπωσιακό είναι οπωσδήποτε το χρυσό στεφάνι που βλέπετε παραπάνω και βρέθηκε κατά τη διάρκεια των εργασιών ανέγερσης του τοπικού Μουσείου, σε ασημένια οστεοθήκη, στην οποία κατά τον Θουκυδίδη είχε ενταφιαστεί ο Σπαρτιάτης στρατηγός Βρασίδας, μετά τη μάχη Αθηναίων και Σπαρτιατών, το 422 π.Χ.

Και δεν ήταν το μόνο πολύτιμο έκθεμα που είδα εκεί. Υπάρχουν επίσης περιδέραια, χρυσά ενώτια (σκουλαρίκια), δαχτυλίδια, βραχιόλια κτλ. Αλλά την δική μου προσοχή τράβηξαν κυρίως οι πάμπολλες γυναικείες μορφές.

.

KODAK Digital Still Camera

.

Όπως αυτή η προτομή Κόρης απ’ το β’ μισό του 4ου αι. π.Χ αλλά κι άλλες που σίγουρα θα προσέξετε κι εσείς όπως για παράδειγμα τα αγαλματίδια της νύμφης Κλειούς, της Άρτεμις Ταυροπόλου, της Κυβέλης κ.α.. Πανέμορφη βρήκα πάντως και αυτή τη μελανόμορφη υδρία με πολύχρωμη παράσταση Αμαζονομαχίας. Εντελώς τυχαία κι αυτό το εύρημα χρονολογείται στο τελευταίο τέταρτο του 4ου αι. π.Χ. Λαμπρή εποχή…

Όσες κι όσοι πάτε στην Αμφίπολη πάντως, μην παραλείψετε να προσέξετε στο Μουσείο κι ένα λάγηνο, πολύ ιδιαίτερο. Φέρει την γραπτή επιγραφή “Ηδονή” κι εικάζεται πως αναφέρεται ή στην ευχαρίστηση που φέρνει το κρασί ή στην κάτοχό του που ίσως είχε αυτό το γυναικείο όνομα. Το έκθεμα βρίσκεται δίπλα σ’ ένα πλαστικό αγγείο με μορφή μεθυσμένου Έρωτα και κοντά στο ειδώλιο μιας χορεύτριας. Βλέπετε μόνο την άκρη του στην παρακάτω φωτογραφία.

.

KODAK Digital Still Camera

.

Περισσότερα δεν χρειάζεται να σας αναφέρω. Μπορείτε να διαβάσετε όλες τις λεπτομέρειες για το Μουσείο εδώ και να δείτε κι άλλες φωτογραφίες που τράβηξα κι έχουν ανέβει ήδη στο Flickr. Το μόνο που θέλω να σχολιάσω κλείνοντας είναι πως πριν βγω και πάλι στον όμορφο κήπο ενδιαφέρθηκα να δω το πωλητήριο και να πάρω μερικά ενημερωτικά φυλλάδια.

Υπήρχαν μερικά σε κάποιες ξένες γλώσσες, κυρίως σλαβικές αν θυμάμαι σωστά, αλλά όχι στα ελληνικά. Δεν βρήκα ούτε κάρτ ποστάλ κι έφυγα με την εντύπωση πως έχει παραμεληθεί αυτό το τμήμα του Μουσείου.

.

KODAK Digital Still Camera

.

Τα ζεστά χαμόγελα όμως των δύο κυριών και του ενός κυρίου που εργάζονται εκεί και μου έδωσαν με μεγάλη προθυμία οδηγίες για το πως μπορώ να δω και μερικά ακόμη μέρη που ήθελα στην περιοχή, είναι αυτό που επέλεξα να κρατήσω, αντί επιλόγου, γι’ αυτή την επίσκεψη. Μαζί με μερικές εικόνες Ερώτων. Μεθυσμένων και μη…

.

.

.

.

.