Ίχνη στην άμμο… Ξανά.

.

.

Δύσκολη χρονιά. Απίστευτα δύσκολη για τους περισσότερους από μας. Χάσαμε τον έλεγχο της ζωής μας, ταλαιπωρηθήκαμε, υποφέραμε και το χειρότερο: μας έκαναν να φοβηθούμε και να πιστέψουμε πως είναι ουτοπικό να κάνουμε όνειρα σ’ ένα υποθηκευμένο μέλλον. Αλλά όποιος στη μάχη πάει για να πεθάνει, στρατιώτη μου για πόλεμο δεν κάνει.., λέει ένας αγαπημένος μου στίχος.

Κι ο πόλεμος δεν κρίνεται από μερικές χαμένες μάχες ευτυχώς. Κι ας αφήνουν πικρία και νωπές πληγές. Όσο είμαστε εδώ, όσο τα πόδια μας πατούν γη και τα μάτια μας αντικρίζουν ουρανό πρέπει να προσπαθούμε, να παλεύουμε και να ελπίζουμε.

Σε μικρά πράγματα θα βρούμε χαρά. Από μικρές χειρονομίες θα πάρουμε δύναμη, για τη συνέχεια. Οι ηθικές ανταμοιβές, θα μας σηκώσουν ψηλά. Κι εγώ αισθάνομαι ότι πέταξα φέτος μαζί σας, για λίγο. Κι ήταν όμορφες αυτές οι στιγμές.. Φωτεινά διαλείμματα στο γκρίζο. Και σ’ αυτά θέλω να σταθώ για να σας αποχαιρετήσω.

Με συγκίνηση είδα λοιπόν, ν’ αναδημοσιεύεται ξανά και ξανά η “Εξομολόγηση“. Σε μιαν Έξοδο Κινδύνου, είναι ελπιδοφόρο να πιστεύουν κι άλλοι.. Και στα λευκά σεντόνια του “Hotel des rouges” (τι υπέροχο video μου δώρισες Κατερίνα Γιαννάκου) ν’ ακουμπούν τα κουρασμένα σώματα, όσο χρειάζεται η καρδιά για να ξαναβρεί το ρυθμό της.

Πόσοι άγνωστοι και ξένοι μεταξύ μας, δεν σμίξαμε σε λίγα τυπωμένα γράμματα.. Ποιον να πρωτοθυμηθώ..

Κι αν έτυχε και “χωρίς τύψεις” πέρασαν απ’ τη ζωή σας ορισμένοι άνθρωποι, δεν πειράζει. Οι λίγοι που θα μείνουν στο τέλος κοντά σας, θα σας κάνουν να καταλάβετε τι πλούτος είναι οι φίλοι. Οι αληθινοί φίλοι. Κι άλλοθι δεν χρειάζεστε για τις λαμπρές διαψεύσεις. Κάτι γκρεμίζεται, για να χτιστεί κάτι άλλο.

Η σκόνη των άστρων” που τόσο αγαπήσατε, εύχομαι να φωτίζει κάθε σκοτάδι που ύπουλα σας τυρρανά και «μπλε του κοβαλτίου»  (εξαιρετική η παρουσίαση που έκανε Το Βιβλίο) ν’ ακυρώνει το μαύρο σας.

Θα ξαναβεθούμε πάλι εδώ, ελπίζω.. Κι ως τότε σας ευχαριστώ, σας ευχαριστώ, σας ευχαριστώ για όλα! Ψάχνω πάντα να βρω τις κατάλληλες λέξεις για να το κάνω, αλλά..  Δεν πειράζει όμως. Στην ψυχή μου κρατάω τα πρόσωπα σας, τα λόγια σας, τις στιγμές που πέρασα με μερικούς από σας.. Κι ότι ήταν να καταλάβω, το κατάλαβα ακόμη κι αν δεν ειπώθηκε και θα το θυμάμαι. Σας ευχαριστώ!

Σας αφήνω ένα τραγούδι με φως, ένα ποίημα που μυρίζει θάλασσα και παίρνω μαζί μου όλες τις μουσικές του Παναγιώτη Λιανού. Το να ντύνει τις λέξεις μου με νότες και να τραγουδούν τα τραγούδια μου οι «+Συν-Πλην«, είναι μία απ’ τις μικρές χαρές που δεν χωράνε σε μερικές αράδες..

Απ’ την καρδιά μου ευχαριστώ και τον Κώστα Παρίσση. Χωρίς εκείνον, οι μελωδίες που κουβαλάω στη σκέψη μου ίσως να μη γίνονταν ποτέ τραγούδι.. Σύντομα θα τα μοιραστώ κι αυτά μαζί σας.. Κι άλλα. Ως τότε.. να είστε όλοι καλά!

.

.

.

Ίχνη στην άμμο

.

Ετοιμάζω βαλίτσες… Στριμώχνω κάπου ένα ουράνιο τόξο, ένα κρυστάλλινο ποδήλατο και μια κόκκινη μπάλα. Καρφιτσώνω χαμόγελα στα ρούχα μου, ξεσκονίζω προσεκτικά τη θλίψη. Τις πικρές σκέψεις των μαύρων φεγγαριών. Θέλω να πάρω μαζί μου ένα μπουκέτο ανεμώνες, έναν ίσκιο δροσερό, μια θάλασσα γαλαζοπράσινη, ένα αθώο χαμόγελο, μια ζεστή αγκαλιά, λίγο καρπούζι παγωμένο. Τι ξεχνάω, τι ξεχνάω…

.

-Θα πας μακριά;
Δεν έχει σημασία που πηγαίνει το κορμί.
-Θ’ αργήσεις;
Η καρδιά ξέρει πότε γυρίζεις κάπου.

.

Τυλίγω προσεκτικά κάτι όνειρα, διπλώνω μερικές λέξεις, βάζω στο πλάι δυο-τρία ξεχασμένα άστρα. Έχω παπούτσια για τον ουρανό, πυγολαμπίδες στα μαλλιά, κοχύλια για σκουλαρίκια. Έχω ένα άσπρο πουκάμισο και μια φούστα με πεταλούδες.Τραγούδια για τον άνεμο, βιβλία με λευκές σελίδες, ταινίες που θα σκηνοθετήσω αύριο, σεντόνια με χαμένα νησιά, ακτές ανεξερεύνητες στην τσάντα μου.. Παντού μπορώ να πάω. Αλλά θα μου πάρει λίγο χρόνο να αποφασίσω, από που θα επιστρέψω.. Διαβατήριο πλαστό.. Έτοιμη!

.

.

.

Μετά στη θάλασσα θα φύγω και πιο πέρα..

..

..

Με τον στίχο του καλού μου φίλου, Βασίλη Πουλημενάκου και μ’ αγαπημένα τραγούδια, διαλέγω να σας χαιρετήσω φέτος. Νωρίτερα απ’ ότι προγραμμάτιζα, αλλά δεν πειράζει. Ότι ήθελα ακόμα να γράψω εδώ και δεν πρόλαβα ως τώρα, θα το διαβάσετε ελπίζω στο άμεσο μέλλον. Μαζί μου θα πάρω εκτός απ’ τα όμορφα, καινούρια τραγούδια του Παναγιώτη Λιανού που συνεχίζει να με εκπλήσσει ευχάριστα κάθε φορά με τις συνθέσεις του και αρκετά βιβλία, οπότε σίγουρα όταν με το καλό επιστρέψω, θα μοιραστώ μαζί σας ότι μου φάνηκε ενδιαφέρον.

Σε σας που μένετε πίσω όμως και έχετε λίγο χρόνο ελεύθερο, προτείνω ανεπιφύλακτα το «Δήγμα Γραφής» που κυκλοφόρησε πρόσφατα σε μορφή open book (από εδώ μπορείτε να το κατεβάσετε) και στο οποίο συμμετέχει με ένα διήγημα ο Βασίλης. Πολυτάλαντος βλέπετε. Θα το διαπιστώσετε και μόνοι σας.

Θέλω όμως πριν σας αφήσω, να ευχαριστήσω πάλι εσάς που μας υποστηρίξατε στην προσπάθεια που κάναμε με τα παιδιά, τον Παναγιώτη και τον Βασίλη δηλαδή,  ετοιμάζοντας αυτά τα τραγούδια. Εσάς που γράψατε σχόλια, μας αφιερώσατε αναρτήσεις, εντάξατε τα video των τραγουδιών στ’ αγαπημένα σας και μας προτείνατε στους φίλους σας. Ευχαριστώ λοιπόν από καρδιάς τους bloggers Στεριανή ζάλη, Tελευταίο και Γλαρένια για όσα έγραψαν και μπορείτε να διαβάσετε κι εσείς, κάνοντας κλικ στα ονόματά τους.

Αλλά και τους φίλους Πάρη Λιβιτσιάνη, Ελευθερία Παλληκαρά, Σάββα Γεωργιάδη, Γιάννη Κατσάρη, Γιώργο Κωνσταντινίδη, Βάσια Αραμπατζή, Ρεβέκκα Θεοδωροπούλου, Ευανθία Σακελάρρη, Δήμητρα Παπαγεωργίου, Θοδωρή Σούνδια, Κωστή Σχιζάκη, Λίτσα Τρικιριώτου, Εύα Δήμα, Μαρία Μάρκου, Καίτη Γρυδάκη, Σοφία Χαριτάκη, Σοφία Καζόγλου, Γιώργο Τριανταφύλλου, Φωτεινή Ρεντίφη, Νίκο Αποστολάκη, Βαγγελίτσα Γιαννούλη-Γλιαρμή, Ζωή Πυργιώτου, Ρένα Καραγιάννη, Λιάνα Τζερέτα, Λία Μητσέα, Κική Μιχαηλίδου, Αφροδίτη Διονυσοπούλου, Δημήτρη Τσαγανό, Μαρίνα Καβαλλιεράκη, Ειρήνη Χατζή, Δημήτρη Θεολόγου, Βασίλη Παπουτσόγλου, Μαρία Προδρόμου, Ευαγγελία Πατεράκη, Αντζελίνα Ρωμανού, Ειρήνη Φραγκάκη και Γιώργο Τσιτούρα.

Ένα ξεχωριστό ευχαριστώ θέλω να πω και στις συγγραφείς Χάρη Σταθάτου και Μαρία Στυλιανού Όχι μόνο επειδή αγκάλιασαν αυτά τα τραγούδια, αλλά και για τη συνεχή τους υποστήριξη.

Όσο για τις κυρίες: Σοφία Μαυρουδή, Μπέττυ Κορνίζου, Τζούλια Πουλημενάκου, Τόνια Φάντη, Κατερίνα Πικούλη και Σταυρούλα Κουγιουμτσιάδη, που μου έγραψαν τις απόψεις τους για τα βιβλία μου, είτε ιδιωτικά, είτε δημόσια, θέλω να ξέρουν πως με συγκίνησαν πολύ. Η κυρία Κουγιουμτσιάδη δε, έγραψε ίσως την καλύτερη κριτική που έχω διαβάσει ως τώρα για το «Βενετσιάνικο χρυσάφι«. Είναι φανερό ότι διέθεσε πολύ χρόνο κι έσκυψε με μεγάλο ενδιαφέρον πάνω απ’ το βιβλίο μου. Γι’ αυτό θα μου επιτρέψετε να παραθέσω κι εδώ ένα απόσπασμα, για όσους ανθρώπους δεν έχουν λογαριασμό στο Facebook και δεν μπορούν να διαβάσουν το κείμενο της που δημοσιεύτηκε εκεί:

..

«Η απλή και «ρέουσα» γλώσσα που η συγγραφέας  χρησιμοποιεί, διανθίζεται με γλωσσικούς ιδιωματισμούς της εποχής, συνοδευόμενους από επεξηγηματικές παραπομπές,  που, κατά τη γνώμη μου, αποτελούν σημαντικό βοήθημα για όποιον θα ήθελε να ασχοληθεί διεξοδικότερα με τη μελέτη της διοικητικής οργάνωσης, των οικονομικών και εμπορικών μεγεθών και συναλλαγών της εποχής της Ενετοκρατίας στην Κρήτη, καθώς επίσης, με τη μελέτη της διαβάθμισης των κοινωνικών τάξεων, την καταγραφή των γνωρισμάτων του Κρητικού πολιτισμού και της κουλτούρας, της εποχής που το έργο πραγματεύεται.

Σ’ αυτό το σημείο θα ήταν χρήσιμο να επισημάνω ότι, διαβάζοντας κάποιος το μυθιστόρημα της κυρίας Αικατερίνης Τεμπέλη, αντιλαμβάνεται αμέσως, πως όλα τα ιστορικά στοιχεία που παρατίθενται, ενσωματωμένα, ομολογουμένως με μεγάλη συγγραφική «μαεστρία», ας μου επιτραπεί ο αδόκιμος όρος, στην πλοκή της μυθοπλασίας, είναι αποτέλεσμα συστηματικής και πολυκοπιαστικής μελέτης ιστορικών  ντοκουμέντων, που η συγγραφέας αναζήτησε με επιμονή και υπομονή και που βεβαίως, παρόμοιες ιστορικές πηγές δεν είναι ευκολοπρόσιτες και απαιτούν χρόνο.

Μιλώντας για το ύφος της γραφής, από καθαρά λογοτεχνική άποψη, θα το καθόριζα ως λιτό, με μια εξόχως ενδιαφέρουσα ανθρωποκεντρική φιλοσοφία. Απόλυτα παραστατικό και εξαιρετικά εκφραστικό».

..

Τώρα νομίζω καταλαβαίνετε, γιατί άξιζε να δημοσιευτεί κι εδώ. 

Ξέρετε, είναι όμορφο πολύ για μένα που σχεδόν κάθε όνομα πια είναι ένα πρόσωπο, κι όχι μερικά γράμματα στη σειρά. Είναι ένας άνθρωπος που γνώρισα από κοντά ή όχι ακόμα, ένας άλλος που μιλήσαμε στο τηλέφωνο ή ανταλλάξαμε μηνύματα. Θυμάμαι κάποιων τα βλέμματα, ακούω πάλι τις φωνές σας, ξαναφέρνω στο νου μου στιγμές που μοιράστηκα με συμμαθητές, συμμαθήτριες, συγγενείς, παιδικούς φίλους στη Σάμο, στην Αθήνα με άλλους από ‘σας, βόλτες και συζητήσεις.. Ήσασταν και είσαστε ωραία παρέα, ωραίοι άνθρωποι, αγαπημένα πλάσματα. Κυρίως λοιπόν σας ευχαριστώ που υπάρχετε! Στα ίδια μέρη θα τα ξαναπούμε.. Να είστε όλοι καλά!

..

..


«Βενετσιάνικο χρυσάφι» στη «Σκόνη των άστρων»- Μέρος ΙΙΙ

.

.

.

Δεν θα κουραστώ να το γράφω, ότι θέλω να τιμώ τους ανθρώπους που με τιμούν κι έτσι εδώ σήμερα με  λίγα λόγια αλλά πολλά συναισθήματα, θέλω να  ευχαριστήσω κάποια ξεχωριστά για μένα άτομα, που μου έστειλαν προσωπικά μηνύματα για να μου πουν την γνώμη τους, που έκαναν αναρτήσεις για τα βιβλία μου, που με εξέπληξαν ευχάριστα με τα μοναδικά τους δώρα και κυρίως με την εκτίμηση τους.

Αρχής γενομένης απ’ τον Γιώργο Τριανταφύλλου, που είχε την καλοσύνη όχι μόνο να γράψει για την «Σκόνη των άστρων» στις Notes του στο Facebook, αλλά και να με συστήσει στους συντελεστές της παράστασης «Ωχ, τα νεφρά μου«. Δηλαδή στον κύριο Αντώνη Αντωνίου, στον κύριο  Τάκη Βαμβακίδη, στον κύριο Ηλία Κατέβα και στην γλυκύτατη κυρία Νατάσα Ασίκη. Όλοι τους με υποδέχτηκαν θερμά, πέρασα μια πολύ όμορφη βραδιά μαζί τους και με μεγάλη μου χαρά θα τους δω ξανά στη σκηνή. Ο κύριος Αντωνίου επιλέγει πάντα ξεχωριστά έργα και τέτοιους θιάσους που υπηρετούν το καλό θέατρο, αξίζει να τους στηρίζουμε.

Από καρδιάς ευχαριστώ και τον Τελευταίο, που έκανε αυτή την ανάρτηση για την «Σκόνη των άστρων» και προσπάθησε με έναν διαφορετικό τρόπο που είχε μεγάλο ενδιαφέρον, να προτείνει το βιβλίο στους αναγνώστες του blog του.

Ενδελεχή και λεπτομερέστατη παρουσίαση για το ίδιο βιβλίο, έκανε εδώ κι  ο συμπατριώτης μου  Γιώργος Βαρβάκης. Έσκυψε με μεγάλη προσοχή πάνω απ’ τις λέξεις μου και τον ευχαριστώ πάρα μα πάρα πολύ, για όσες σκέψεις κατέθεσε. Γιώργο πρέπει κάποια στιγμή να πιούμε ένα Vin de Doux, να θυμηθούμε και την πατρίδα, έτσι;

Δύο κυρίες που δεν γνωρίζω, αλλά τώρα μου δίνεται η ευκαιρία να τις διαβάσω, έγραψαν για το «Βενετσιάνικο χρυσάφι» και την «Σκόνη των άστρων» αντίστοιχα. Ευχαριστώ πολύ λοιπόν, την Vanesa111 και την e-Nάντια, που μπήκαν στον κόπο ν’ ασχοληθούν.

O κύριος Kώστας Θερμογιάννης μου έγραψε επίσης ένα προσωπικό μήνυμα που μου άρεσε πολύ και τον παρακάλεσα να το δημοσιεύσω, επειδή θεωρώ ότι εκφράζει κι άλλους και με πλήρη ειλικρίνεια αναφέρεται στην εντύπωση που του δημιούργησε, η «Σκόνη των άστρων«. Έχω την άδεια του λοιπόν και σας το μεταφέρω αυτούσιο:

… η απλή γραφή σου στην αρχή με ξένισε. Νόμισα ότι είχα να κάνω με κάτι τόσο απλοϊκό που ίσως δεν άξιζε τελικά να διαβάσω. Στη συνέχεια βέβαια, κατάλαβα ότι μόνο απλή δεν είναι η γραφή αλλά αντίθετα αντανακλά την αμεσότητα με την οποία προσπάθησες να «δέσεις» τον αναγνώστη με τους πρωταγωνιστές. Αυτή η απ’ ευθείας «συνομιλία» της Μελανθίας με αυτόν που διαβάζει το κείμενο είναι κάτι το οποίο, εγώ προσωπικά, δεν το είχα ξανασυναντήσει άλλοτε. Και μετά απλώς δεν μπορούσα να αφήσω το βιβλίο από τα χέρια μου. Έστησες μια φοβερά καλή παγίδα μ’ ένα εξαιρετικό δόλωμα από το οποίο νομίζω δύσκολα μπορεί να ξεφύγει κανείς. Το λεπτό σημείο όμως είναι να ξεπεράσει κάποιος την αρχή του βιβλίου, να φτάσει δηλαδή στο σημείο να κατανοήσει το λόγο για τον οποίο γράφεις με τον τρόπο αυτό.

 Κάτι άλλο, το οποίο είναι πλεονέκτημα για μένα, αλλά κάποιοι μπορεί να το βλέπουν αντίθετα, είναι το γεγονός ότι καταπιάνεσαι με πολλά πράγματα και δίνεις στο μυθιστόρημα σου πολλές πληροφορίες. Όπως για παράδειγμα την τεχνητή νοημοσύνη κι άλλα τεχνικά ζητήματα ή λεπτομέρειες για τα παρασκήνια των ηθοποιών κλπ. Για μένα που ασχολούμαι με την τεχνολογία για παράδειγμα είναι κάτι που μου άρεσε, αλλά για κάποιον που δεν ασχολείται ίσως να τον δυσκόλεψε. Σε κάθε περίπτωση πάντως, αν το είχα γράψει εγώ το μυθιστόρημα αυτό, θα είχα ακολουθήσει ακριβώς το δικό σου μονοπάτι.

Για το μεγάλο αφιέρωμα που μου έγινε απ’ το translatum, θέλω να ευχαριστήσω προσωπικά τον Σπύρο Δόικα και για την συνεχή παρουσία της εδώ, την Βίκυ Παπαπροδρόμου που μας βοηθάει να γνωρίσουμε πάντα καλούς ποιητές.

Ελπίζω να μην ξεχνάω και κάποια άλλη ανάρτηση ή σχόλιο, αλλά αν έχει συμβεί κάτι τέτοιο, θα επανέλθω με update. Πριν σας αφήσω πάντως, θέλω να ευχαριστήσω ιδιατέρως την Καίτη Γρυδάκη, την Σοφία Χαριτάκη, την Μαρία Μάρκου, την Σταυρούλα Κουγιουμτσιάδη και την Αφροδίτη Διονυσοπούλου. Εκείνες ξέρουν γιατί..

Να περάσετε όμορφα ότι κι αν κάνετε αυτές τις μέρες και να ξέρετε ότι θα τα ξαναπούμε κάποια στιγμή, μετά το Πάσχα.

Να είστε καλά. Σας ευχαριστώ!

.

.

«Βενετσιάνικο χρυσάφι» στη «Σκόνη των άστρων»-Μέρος ΙΙ

..

..

..

Αυτό που γίνεται με τα βιβλία που έχω γράψει τον τελευταίο καιρό, δεν μπορώ να πω ότι το περίμενα. Δεν ξέρει άλλωστε κανείς εκ των προτέρων, τον αντίκτυπο που μπορεί να έχουν οι λέξεις του, οι ιστορίες που πλάθει, στους ανθρώπους που θα τις διαβάσουν αργότερα. Και δεν θέλω να σας κουράζω αναφέροντας συνεχώς τι συμβαίνει, αλλά θα το ξαναγράψω για πολλοστή φορά, ότι θέλω όμως και να τιμώ τους ανθρώπους που με τιμούν.

Χαίρομαι λοιπόν απίστευτα, που έχετε να πείτε τόσα καλά λόγια και χαίρομαι παράλληλα που διαπιστώνω, πως τελικά δεν ανταποκρίνεται επακριβώς στην πραγματικότητα, το ότι διαβάζουν κυρίως οι γυναίκες. Διαβάζουν και οι άντρες και σήμερα θέλω να ευχαριστήσω κάποιους απ’ αυτούς, ελπίζοντας πως δεν ξεχνάω κανέναν.

Συνήθως μαζεύονται αρκετές αναφορές πριν γράψω κάτι εδώ, ακριβώς για να μην στρέφεται η προσοχή σε μένα συχνά, αφού υπάρχουν σημαντικότερα θέματα ν’ αναφερθούν, αλλά είπαμε.. Με τιμά η εκτίμηση σας, τα προσωπικά σας μηνύματα, τα δημόσια σχόλια σας, η αναμετάδοση συνεντεύξεων, κριτικών και video που με αφορούν. Με τιμά!

Να ευχαριστήσω λοιπόν αρχικά, τον vasilis67 που έφτιαξε αυτό το τόσο καλαίσθητο video για το «Βενετσιάνικο χρυσάφι«. Βασίλη, στο έχω γράψει και προσωπικά ότι οι λέξεις πλέον, τίποτα δεν εκφράζουν.  Να ‘σαι καλά!

Ευχαριστώ πολύ, έστω και με καθυστέρηση και τον κύριο Λ. Π., για όσα μου έγραψε προσωπικά, για το ίδιο βιβλίο. Ευγενέστατο και ενθουσιώδες το μήνυμα σας. Για σένα, Κ. Ρ. επιφυλάσσομαι.. Κι εύχομαι ότι καλύτερο.. Κια για σένα Γιώργο Κάππα, τι να πω; Όχι μόνο υποστήριξη, αλλά κι ενημέρωση. Τι άλλο να ζητήσω;

Τις θερμές μου ευχαριστίες θέλω να εκφράσω  και στον κύριο Βασίλη Κουγιουμτσιάδη, που έγραψε αυτήν εδώ την ανάρτηση για την «Σκόνη των άστρων» και την συνόδευσε με κάτι δικό του. Ευχαριστώ και τους ανθρώπους που σχολίασαν εκεί..  Όσους με γνωρίζουν και όσους όχι. Ο Βασίλης, αν και δηλώνει απλώς ασκούμενος μαθηματικός, γράφει εξαιρετικά ποιήματα. Μείνετε περισσότερο στο blog του και θα το διαπιστώσετε.

Σταθερά προβάλλει ότι δικό μου και έχει γράψει εξαιρετικά πράγματα για τα βιβλία μου, κυρίως στο Facebook και ο Γιώργος Τριανταφύλλου. Γιώργο, σ’ ευχαριστώ για το χρόνο που μου διαθέτεις, για τις καλές σου προθέσεις και εύχομαι απ’ την καρδιά μου να πετύχεις τον ωραίο στόχο σου!

Για την εις διπλούν αναφορά στη «Σκόνη των άστρων«, ευχαριστώ και το blog Vivliolatreia. Έπρεπε να το έχω προσέξει νωρίτερα, ότι γράψατε για το βιβλίο, αλλά μου διαφεύγουν κάποια πράγματα κυρίως λόγω περιορισμένου χρόνου. Συγχωρείστε με. Καλή συνέχεια σε όσους το διαχειρίζονται.

Αναδημοσιεύτηκε όμως στο Facebook και ένα απ’ τα αγαπημένα μου διηγήματα, το «Χωρίς τύψεις» κι ευχαριστώ πολύ τον συγγραφέα Γιάννη Φιλιππίδη (καλοτάξιδα τα καινούρια σου Γιάννη μου), που είχε την ιδέα να με συστήσει και σε αλλους ανθρώπους.

Ανάρτηση χωρίς άρωμα γυναίκας όμως, δεν γίνεται.. γίνεται; Καίτη Γριδάκη, Δήμητρα Παπαδημητρίου, Μαρία Μάρκου, Εύα Δήμα, Στέλλα Δήμα, Βίκυ Παπαπροδρόμου, Σοφία Καζόγλου, Σοφία Χαριτάκη, Αστέρω Κουτσουλιέρη, Αλέκα Μπλάνα, La Stella, σας ευχαριστώ και εσείς ξέρετε γιατί..

Να είστε καλά! Αυτό μετράει πρώτα στη ζωή μας..

..

..





Για όλους εσάς..

.

.


.

Άλλη ανάρτηση σκόπευα να κάνω, αλλά μιας και ασχολήθηκε πολύς κόσμος μαζί μου αυτές τις μέρες, δεν μου πάει να μην τους ευχαριστήσω κι από ‘δω. Με κάνετε να ντρέπομαι βρε παιδιά πάντως, να το ξέρετε.. Τόσα καλά λόγια..

Όσοι είστε στην παρέα του Facebook λίγο-πολύ γνωρίζετε κάποια πράγματα, αλλά θέλω να τα μάθουν και όσοι έρχονται μόνο εδώ και με διαβάζουν.

Οι φίλοι που λέτε, πάντα πίστευα πως δεν φαίνονται μόνο στα δύσκολα, αλλά και στις χαρές. Γιατί όταν οι φίλοι σου εμφανίζονται όταν κάτι σε τσακίζει, αλλά εξαφανίζονται και σιωπούν όταν κάτι όμορφο σου συμβαίνει, μάλλον πρέπει να προβληματιστείς. Όταν είναι πάντα δίπλα σου και είναι τέτοιοι φίλοι σαν αυτούς που περιγράφονται εδώ, τότε μάλλον είσαι ευλογημένος άνθρωπος. Κι εγώ το έχω δηλώσει για όσους δεν το ξέρετε, πως έτσι αισθάνομαι : ευλογημένος άνθρωπος, επειδή έχω τέτοιους φίλους.

Αλλά αυτές τις μέρες αισθάνομαι και τυχερή και χαρούμενη, γιατί άνθρωποι που δεν τους γνώριζα μέχρι πριν λίγο καιρό, μέχρι χτες, κάνουν ότι περνάει απ’ το χέρι τους για να μου δείξουν την εκτίμηση τους. Δεν είναι φίλοι μου μεν, δεν έχουμε γνωριστεί ακόμη από κοντά αλλά εισπράττω την εκτίμηση τους όχι μόνο μέσω των λόγων τους αλλά και μέσω των πράξεων τους. Θα σας πω και γι’ αυτούς αλλά πριν θα γράψω δυο λόγια για τον Βασίλη Πουλημενάκο που έφτιαξε  το video που βλέπετε εδώ σήμερα.

Βασίλη, ότι και να λες, φαίνεται ότι σου έχει πάρει πολύ χρόνο, έψαξες να βρεις τόσες φωτογραφίες, έβαλες τόσο όμορφη μουσική και συμπεριέλαβες σχεδόν ..τα πάντα. Σ’ ευχαριστώ μέσα απ’ την καρδιά μου! Ότι και να πω είναι λίγο. Όπως είδες, έσπευσαν κάποιοι άνθρωποι να το προβάλλουν κι αυτό κάτι σημαίνει. Αξίζεις πολλές πολλές θετικές ψήφους!

Ευχαριστώ επίσης και την Καίτη Γριδάκη (και για όσα μου έγραψες Καίτη δημόσια και για την εκτίμηση σου), τον Γιώργο Τριανταφύλλου (με στηρίζεις συνεχώς απ’ την πρώτη μέρα που βρεθήκαμε στο FB και δεν μου το χρωστούσες), την Ευανθία Σακελλάρη, την Βάσια Αραμπατζή, την Άννα Κοκκινάκη, την Δήμητρα Παπαγεωργίου και την Αλέκα Μπλάνα (εκείνες ξέρουν γιατί), τον Γιώργο Βαρβάκη, την Σίνα Δημητρίου (που προτείνουν την «Σκόνη των άστρων» απ’ τα blog τους), τον Γιώργο Τσιτούρα (που ανέβασε αυτή την συνέντευξη στο FB  και για όσα έγραψε εκεί) και τον Κυριάκο Ροζάκη που έκανε γνωστή σε περισσότερους ανθρώπους την «Εξομολόγηση» μου και με συγκίνηση διάβασα τα σχόλια τους.

Ευχαριστώ ιδιαιτέρως και την Talisker για όσα μου έγραψε τόσο εδώ όσο και στο blog της και όπως συνηθίζω να λέω εύχομαι να τα αξίζω.

Τέλος, ευχαριστώ την Αφροδίτη που έκανε αυτή την ..γλυκιά ανάρτηση για το «Βενετσιάνικο χρυσάφι«, αλλά και για όσα προσωπικά μου έγραψε. Αφροδίτη μου, με σκλαβώνεις..

Με την ευκαιρία να σας πω πως υπάρχει κάποιο προβληματάκι με τα links που οδηγούν στους «Μοντέρνους Καιρούς«, αλλά θα ειδοποιήσω τους ανθρώπους εκεί να το κοιτάξουν. Να ‘στε καλά όσοι μου το επισημάτε, γιατί ομολογώ πως λόγω έλειψης χρόνου μου ξεφεύγουν κάποια πράγματα. Για τον ίδιο λόγο αργώ να σας απαντήσω έγκαιρα εδώ, όσο και στα e-mail σας. Συγχωρέστε με. Προσπαθώ αλλά δεν τα προλαβαίνω όλα. Σίγουρα πάντως θα απαντήσω όσο κι αν αργήσω. Κι αν ξέχασα κάποιον-α σήμερα, θα επανέλθω με update. Να είστε όλοι καλά και να σας ανταποδώσει η ζωή ότι αξίζετε! Σας ευχαριστώ!

.

.

«Βενετσιάνικο χρυσάφι» στη «Σκόνη των άστρων»..

.

.


.

Δεν θα πω ψέματα. Αισθάνομαι άβολα να γράφω κάτι για μένα εδώ. Αλλά απ’ την άλλη όπως έχω ξαναδηλώσει, θέλω να τιμώ και τους ανθρώπους που με τιμούν. Κι έτσι έχει νόημα να πω μερικά ακόμα ευχαριστώ (η ανάρτηση αυτή είναι συνέχεια εκείνης που προηγήθηκε), σε όσους με στηρίζουν και καθόλου δεν μου το χρώσταγαν.

Σε όσους μου γράφουν, σε όσους με έψαξαν και γνωριστήκαμε στο Facebook, σε όσους έκαναν δώρο τα βιβλία μου και βοήθησαν να με μάθουν κι άλλοι άνθρωποι (Χρήστο, Βάνα, Βασίλη, Σάββα, Δήμητρα, Μαρίνα, είστε απ’ τους πρώτους που έρχονται στο μυαλό μου), σε όσους είναι πάντα κοντά μου και με κάνουν να νιώθω τυχερή..

Κι είναι όμορφο που μέσα σ’ αυτή την τόσο δύσκολη χρονιά, υπάρχει ένας τουλάχιστον λόγος για να χαίρομαι.

Ευχαριστώ λοιπόν θερμά τον Γιώργο Τσιτούρα που πρότεινε στο Facebook το «Βενετσιάνικο χρυσάφι» για ανάγνωση,  αλλά και την Αfroditi που έκανε αυτή εδώ την ανάρτηση στο Σούξου Μούξου και το πήρα είδηση λίγο αργά. Αφροδίτη αισθάνομαι πως σιγά-σιγά κερδίζω μια καινούρια φίλη.. Να ‘σαι καλά! Αυτό το βιβλίο δεν το είχα γιορτάσει όταν κυκλοφόρησε και δεν μπορώ να σας περιγράψω, πως μου φαίνεται τώρα, που βλέπω ότι υπάρχουν ακόμα άνθρωποι που το διαβάζουν.

Θέλω να ευχαριστήσω όμως και την δημοσιογράφο Μυρτώ Τσελέντη για την κριτική που έγραψε στο 39ο τεύχος (11/12/2010) του ένθετου Culture, της εφημερίδας «Επενδυτής«, για την «Σκόνη των άστρων«. Είδε πολλά πίσω απ’ τις λέξεις μου και ειλικρινά με συγκίνησε. Μπορείτε να την διαβάσετε μόνοι σας, άρα δεν θα προσθέσω τίποτα εγώ επ’ αυτού.

Ένα ιδιαίτερο  ευχαριστώ θέλω να πω στην Εύα Δήμα (μακάρι να είχαν όλοι οι άνθρωποι τέτοιους συγγενείς, ξαδέρφη) κι εκείνη ξέρει γιατί.. Κάτι μάλιστα μου λέει, πως θα χαμογελάει όταν το διαβάσει..

Και τέλος θα ευχαριστήσω την εταιρεία Attrattivo, που επέλεξε μέσα από το site της να προτείνει το βιβλίο μου. Κι επειδή τα πρόσωπα είναι που θέλω να γνωρίζω, το ευχαριστώ αυτό απευθύνεται κυρίως στην υπεύθυνη δημοσίων σχέσεων, την κυρία Τόνια Φάντη.

Να περάσετε όσο πιο όμορφα γίνεται αυτά τα Χριστούγεννα όλοι σας κι αν δεν περιμένουμε πια θαύματα, μπορούμε μόνοι μας τουλάχιστον να κάνουμε πολλά πράγματα να συμβούν.. Να είστε καλά! Σας ευχαριστώ!

.

.