«Με τη μυρωδιά του χώματος»: παρουσίαση της δεύτερης ποιητικής συλλογής του Θωμά Αρμπιλιά στο «Ανάκατα» – Πέμπτη 6 Οκτωβρίου 2022

Εκδόσεις των Άλλων

Παρουσίαση βιβλίου: «Γλωσσικό αντάρτικο» του Χρήστου Ποζίδη

(φωτογραφία: προσωπικό αρχείο)

Στην εποχή των κινημάτων, που μας απασχολεί το έμφυλο ζήτημα και μας ενδιαφέρει να προταθούν από τα κάτω συμπεριληπτικοί όροι για μακροχρόνια καταπιεσμένες ομάδες, είναι φυσικό, διερευνώντας τα όρια της γλώσσας κι αναγνωρίζοντας τις πατριαρχικές της επιβολές, ν’ αναζητάμε εναλλακτικούς προσδιορισμούς, απαλλαγμένους πρωτίστως απ’ σεξιστικό τους φορτίο. Σ’ αυτήν την αναζήτηση, χωράει φυσικά συζήτηση, αμφισβήτηση, ανασύνταξη. 

Οι αυτοματισμοί μας, συμβαίνει συχνά να μας οδηγούν στην υιοθέτηση μιμητικών στάσεων και κάπως έτσι, αρκετά άτομα «υιοθετήσαμε» αρχικά το παπάκι (@), για ν’ αναφερθούμε σε όλα τα μέλη μιας Χ ομάδας, χωρίς να πέσουμε στην παγίδα του γενετικού προσδιορισμού. Κάναμε άραγε καλά; Δε γράφω σωστά, γιατί το «σωστό» είναι σχετικό και δεν είναι το γραμματικά σωστό που μ’ ενδιαφέρει, αλλά καθαρά το εννοιολογικό. Και τι μας έσπρωξε άραγε, ν’ αφήσουμε το παπάκι κατά μέρος και να στραφούμε στη συνέχεια, στο ουδέτερο γένος καλημερίζοντας «όλα σας», όπως κάνω εγώ, προς το παρόν, για παράδειγμα;

Έτυχε λοιπόν, να συζητήσω μερικές παρόμοιες σκέψεις διά αλληλογραφίας (όπως έλεγαν κάποτε), με το Χρήστο Ποζίδη, συγγραφέα του πολύ χρήσιμου βιβλίου, «Γλωσσικό αντάρτικο», που κυκλοφορεί απ’ τις εκδόσεις «Άπαρσις» απ’ το 2020 και προφανώς αυτό παρουσιάζω σήμερα εδώ, μιας και το βρήκα επίσης αφυπνιστικό, απολαυστικό κι επίκαιρο. 

Ο Ποζίδης, με εύληπτο τρόπο θέτει μια σειρά ερωτημάτων (πότε σαφώς διατυπωμένων και πότε ευκόλως εννοουμένων), για τη φύση και τη χρήση της γλώσσας και παραθέτοντας τα επιχειρήματα του, τ’ απαντάει παίρνοντας φυσικά πολιτική θέση. Δε θα μπορούσε να γίνει αλλιώς, αφού η επιλογή λεξιλογίου πάντα αποτυπώνει την ιδεολογία και την κουλτούρα μας. Κι έτσι σαφώς καταλαβαίνουμε από ποια θέση μιλά για παράδειγμα κάποιο άτομο που αναφέρεται σε «λαθρομετανάστες» κι από ποια, άλλο που κάνει λόγο για πρόσφυγες, κ.ο.κ. 

Ο συγγραφέας του συγκεκριμένου βιβλίου λοιπόν, χρησιμοποιεί παραδείγματα κι απ’ τη δική του ζωή, βάζοντας έτσι τον εαυτό του σ’ αυτά τα κείμενα, σε κάδρα που φωτίζονται και προσδιορίζονται ακόμη περισσότερο απ’ την αναγραφή ημερομηνίας και τόπου, όπου το καθένα γράφτηκε. Αυτές οι χωρίς εικόνες καρτ ποστάλ, που έχουν μικρή χρονική απόσταση απ’ το σήμερα, μας δίνουν πάντως το στίγμα του κι έχουν οπωσδήποτε διαλεκτική χροιά. 

Ο ίδιος γράφει σχετικά στον Αντίλογό του, προσπαθώντας να προετοιμάσει όσους ανθρώπους διαβάσουν το βιβλίο: «Οτιδήποτε πιο κοντινό σε κατηγοριοποίηση μπόρεσα να εντοπίσω γι’ αυτά τα κείμενα είναι η ιαπωνική αντίληψη για το δοκίμιο, ένα είδος που ονομάζεται zuihitsu. Δανειζόμενος από την πολύ ενδιαφέρουσα εισαγωγή του Π. Ευαγγελίδη στο Εγκώμιο της Σκιάς του Janichiro Tanizaki, ενδεικτικά παραθέτω πως ο όρος αναφέρεται σε ένα μεικτό είδος πρόζας χωρίς a priori περιορισμούς είδους με ετερόκλητες κι ελεύθερες ιδέες και συγκρίσεις…»

Στο οπισθόφυλλο αναγράφονται επίσης τα εξής, που παραθέτω συμπληρωματικά για να καταλάβετε περισσότερα σχετικά με τους στόχους του: «Η Γλώσσα ως πεδίο πάλης. Μέσα στα λόγια μας φωλιάζουν, συνειδητά ή ασύνειδα, ιδέες αντικρουόμενες, επιθυμίες, σχέσεις ιεραρχίας ή τάσεις ισοπέδωσής της. Μέσα στις λέξεις, στην υφή και στο νόημα τους, συναντιούνται δύο κοσμοθεωρίες. Η εξουσιαστική, που θέλει τον κόσμο, την κοινωνία και τη γλώσσα ως συστήματα κλειστά, μη αναστρέψιμα ή εξελίξιμα για να παγιώσει την ισχύ της· από την άλλη, η δημώδης γλώσσα, θυμική, αυτοσχεδιαστική κι ελεύθερη που προκρίνει την εγγύτητα, τη διαρκή ευλυγισία κι εξέλιξη, την απτότητα και την αντίσταση στους θεσμικούς γλωσσικούς και νοηματικούς περιορισμούς.
Στο Γλωσσικό Αντάρτικο, πέρα από τις δύο συγκρουόμενες κοσμοθεωρίες ανταμώνουν – μέσα στην ελαφρότητα και την ελευθερία που εμπεριέχει ο λαϊκός – λόγος ο Bakhtin, ο Άλκης Αλκαίος, ο Chomsky, ο Barthes, αλλά και χαρακτήρες του κουκλοθέατρου, ένας γλωσσολόγος που φλερτάρει, ένα παπάκι και τα συνθήματα των καταστασιακών…
»

Το δίπολο επομένως που τον ενδιαφέρει ν’ αναδείξει είναι αυτό του καθεστωτικού ιδιώματος αφενός, της εξουσιαστικής γλώσσας δηλαδή, και του λαϊκού ταξικού ιδιώματος αφετέρου. Και το πετυχαίνει άριστα, θεωρώ. Όταν διαβάσετε κι εσείς το βιβλίο άλλωστε, πέρα απ’ το ότι θα μάθετε πολλές χρήσιμες πληροφορίες, θα βγάλετε τα δικά σας συμπεράσματα. Και θα ‘ταν ωραίο, να τα συζητήσουμε κι από κοντά όλα όσα θίγει, κάποτε.

.

Βιογραφικό σημείωμα: Ο Χρήστος Ποζίδης γεννήθηκε το 1992 στην Κέρκυρα. Εργάζεται ως Δάσκαλος Ειδικής Αγωγής και είναι απόφοιτος του Μεταπτυχιακού Προγράμματος ‘Ελληνική Γλώσσα και Λογοτεχνία’ του Ανοιχτού Πανεπιστημίου Κύπρου (πηγή: Βιβλιονέτ).

Μόλις κυκλοφόρησε απ’ τις «Εκδόσεις των Συναδέλφων» το νέο βιβλίο του Θόδωρου Μεγαλοοικονόμου

Το νέο βιβλίο της Annacarla Valeriano για τη Franca Ongaro Basaglia

Το νέο βιβλίο της Annacarla Valeriano αφορά τη σύντροφο του Franco Basaglia, τη Franca Ongaro, που γεννήθηκε στις 15 Σεπτεμβρίου 1928 στη Βενετία. Μας παρουσιάζει τη βιογραφία εκείνης, που τελείωσε κλασσικό λύκειο, ξεκίνησε την πορεία της ως συγγραφέας παιδικών ιστοριών για να γίνει αργότερα δοκιμιογράφος, που αγωνίστηκε για τη μοίρα των ψυχικά πασχόντων, που εκλέχτηκε στο Ιταλικό κοινοβούλιο και προσπάθησε να περάσει νόμους σύμφωνα με το πνεύμα της αποϊδρυματοποίησης που οραματίστηκε μαζί με το σύζυγό της.

Η δική του πληθωρική προσωπικότητα, η δική της συστολή και οι πατριαρχικές αντιλήψεις για τη θέση της γυναίκας εκείνη την εποχή, ήταν οι αιτίες που η Franca έμενε στη σκιά και θεωρούνταν στην καλύτερη περίπτωση, γραμματέας και δακτυλογράφος του όσο εργαζόταν στην ομάδα του στο ψυχιατρείο της Γκορίτσια, μεταξύ 1961 και 1968.

Η έρευνα όμως της Annacarla Valeriano (γνωστή μας απ’ το εξαιρετικό της βιβλίο για τις «Γυναίκες στα άσυλα της φασιστικής Ιταλίας») στα αρχεία της οικογένειας που φυλάσσονται στο νησί San Servolo, έδειξε ότι τα κείμενα που δημοσιεύτηκαν με τ’ όνομά του ήταν αποτέλεσμα αναλυτικών συζητήσεων μεταξύ τους που διαρκούσαν ακόμη και βδομάδες ολόκληρες κι εκείνη συστηματοποιούσε και δακτυλογραφούσε όλες αυτές τις σκόρπιες σκέψεις, τις σημειώσεις τους, ώστε να γίνουν συγκεκριμένες και να τυπωθούν για να διαβαστούν. Είχε αναμφίβολα λοιπόν καθοριστική συμβολή στο έργο του, παρά το ότι τα όρια της είναι δυσδιάκριτα.

Έχει σημασία φυσικά το γεγονός ότι το 1963, μετακόμισε για λίγο στο Ντίγκλετον της Σκωτίας, στη Θεραπευτική Κοινότητα που ίδρυσε εκεί το 1952 ο Maxwell Shaw Jones, για να βιώσει τον τρόπο λειτουργίας της κι αφού ανακάλυψε τον Erving Goffman , μετέφρασε το 1967, 1968, 1969 και 1971 (μαζί με τον Enrico Basaglia), στη γειτονική χώρα τα δοκίμια του: «εισάγοντας την κοινωνιολογική οπτική στην ιταλική ψυχιατρική» κι όπως εξηγεί περαιτέρω η συγγραφέας του συγκεκριμένο βιβλίου σε συνέντευξή της «ένιωσε ότι για να ερμηνευθεί και να κατανοηθεί η ψυχική ασθένεια ήταν απαραίτητο να επιστρέψουμε σ’ αυτό που την προκάλεσε. Κι αυτές οι ρίζες (ενν: του προβλήματος) βρίσκονταν συχνά στην κοινωνία…»

Εκτός από τα βιβλία του Goffman, μετέφρασε κι εκείνο του Gregorio Bermann με τίτλο «La salute mentale in Cina» το 1972. Αλλά καθώς την απασχολούσαν και τα θέματα που άπτονταν των δικαιωμάτων των γυναικών δημοσίευσε και μια σειρά σχετικών άρθρων που συγκεντρώθηκε το 1981 στον τόμο «Una voce», συνεργάστηκε με την εγκυκλοπαίδεια ENAUDI για την οποία επιμελήθηκε το λήμμα «Γυναίκα», έγραψε για το CNR μια ιστορία του ασύλου και της εξέλιξής του για τα λύκεια με τίτλο «Asylum Why» και επιμελήθηκε φυσικά, τη συλλογή των γραπτών του Franco Basaglia. (πλήρη βιβλιογραφία θα βρείτε εδώ).

Το 1982 εξελέγη Γερουσιαστής (της ανεξάρτητης Αριστεράς) στο Ιταλικό Κοινοβούλιο κι έπαιξε καθοριστικό ρόλο στη νομοθεσία που αφορούσε τους ψυχικά πάσχοντες. Όπως ξέρουμε ο νόμος 180, γνωστός και ως «Νόμος του Μπαζάλια» είχε ψηφιστεί απ’ τις 13 Μαΐου του 1978, αλλά ήταν σε μεγάλο βαθμό ανεφάρμοστος, καθώς οι Περιφέρειες στις οποίες είχε ανατεθεί το έργο της προετοιμασίας των δομών κι υπηρεσιών που θα υποδέχονταν τα άτομα με προβλήματα ψυχικής υγείας, αφού θα έκλειναν τα ψυχιατρικά νοσοκομεία, δεν είχαν δραστηριοποιηθεί αναλόγως. Κι ο δικός της αγώνας, μετά το θάνατο εκείνου, που υπερασπίστηκε μέχρι το τέλος της ζωής της τη μνήμη του και τις απόψεις του, εστιάστηκε ακριβώς στην εφαρμογή αυτού του νόμου και συνακόλουθα στη δημιουργία νέων τμημάτων ψυχικής υγείας, που πρότεινε καταθέτοντας δύο νομοσχέδια.

Όπως αναφέρεται εδώ, πίστευε πως: ««μπορεί να ειπωθεί ότι η φρίκη των ασύλων δεν εξαφανίζεται μόνο με νόμο και κυρίως δεν «επανεμφανίζεται» μόνο στην παλιά θεσμική μορφή αλλά και στο άσυλο που επανιδρυματίζει επίσης στις νέες υπηρεσίες, στους περιορισμούς που γίνονται εκ νέου αποδεκτοί ως «φυσικοί» γιατί είναι αναγκαίοι ελλείψει έργων και κοινών ελπίδων, και αυτό ισχύει τόσο για τους υγιείς όσο και για τους ασθενείς. Γι’ αυτό χρειαζόμαστε μια πολιτική και μια επαγγελματική κουλτούρα που να είναι πεπεισμένες για την επιστημονική και απλούστατα ηθική και ανθρώπινη ανάγκη, να θέλουμε μια αλλαγή που έχει αποδειχθεί δυνατή…»

Είχε επίσης δεσμευτεί υπέρ της αποποινικοποίησης των αμβλώσεων, συμμετείχε στη σχεδίαση ενός νομοσχεδίου για τη σεξουαλική βία και πίστευε ότι οι γυναίκες όπως εξηγείται εδώ θα έπρεπε να δείξουν αρκετή δύναμη ώστε να απαιτήσουν κάτι διαφορετικό και πιο χειραφετητικό όσον αφορά τη θεσμική αντιμετώπιση των ενόχων με το σκεπτικό ότι «για ν’ αλλάξει κάποιος την κουλτούρα της βίας και του βιασμού δε θα έπρεπε «να σκεφτεί να καταφύγει στη βία των φυλακών, στις οποίες -όπως σε όλα τα ολοπαγή ιδρύματα- προτείνεται η ίδια λογική καταπίεσης». Πρότεινε επίσης τη δημιουργία κέντρων κατά της βίας, που θ’ ανταποκρίνονται στις ανάγκες των θυμάτων με τον πιο ολοκληρωμένο τρόπο, κ.α..

Κι αφού αγωνίστηκε σ’ όλη της τη ζωή, «κόντρα σε όλους τους τοίχους» και τα τείχη, πέθανε στη Βενετία, στις 13 Ιανουαρίου 2005, μετά από μακροχρόνια ασθένεια, σε ηλικία 77 ετών, αφήνοντας πίσω της όλη αυτή την προσφορά και το έργο, που αποδεικνύουν πόσο σπουδαία γυναίκα ήταν.

.

Πηγές:

Franca Ongaro, una vita contro i muri

Franca Ongaro Basaglia: la forza gentile del codice femminile

CONTRO TUTTI I MURI. Franca Ongaro Basaglia nella biografia di Annacarla Valeriano

Una vita da matti: scompare Franca Ongaro Basaglia
di Franco Rotell
i

Παρουσίαση βιβλίου: «Ο Φρόυντ στην Ακρόπολη – Μια ατοπογραφία» του Ηλία Παπαγιαννοπούλου

(φωτογραφία: προσωπικό αρχείο)

Σαν σήμερα επισκέφτηκε ο Φρόυντ την Ακρόπολη κι έτσι θεώρησα ότι αυτή είναι η καλύτερη στιγμή, για να σας παρουσιάσω το σχετικό βιβλίο του Ηλία Παπαγιαννοπούλου, που κυκλοφορεί απ’ τις εκδόσεις «Περισπωμένη». Έχοντας κάνει πριν από πολλά χρόνια αυτήν την ανάρτηση για το θέμα, ήταν επόμενο να μ’ ενδιαφέρει κι η προσέγγιση του συγγραφέα, όπως καταγράφεται στο οπισθόφυλλο:

«Το 1935, τρία χρόνια πριν από τον θάνατό του, ο Φρόυντ δημοσιεύει ένα σύντομο κείμενο για την επίσκεψή του στην Ακρόπολη. Εκείνη η επίσκεψη τριάντα δύο ολόκληρα χρόνια νωρίτερα του είχε προξενήσει μια παράξενη διαταραχή που τον απασχόλησε κατόπιν για καιρό και τώρα επιστρέφει σε αυτήν για να δώσει την απάντηση στα πιεστικά ερωτήματα που του προκάλεσε, τόσο θεωρητικά όσο και βαθύτατα προσωπικά. Όμως, αντί να κλείνει το ζήτημα, η φροϋδική απάντηση συγκροτεί απεναντίας μια ιλιγγιώδη κειμενική μηχανή που πολλαπλασιάζει τους ιριδισμούς της αθηναϊκής εμπειρίας, εξωθώντας τη σκέψη και τη γραφή σε ένα δύσκολο σημείο.


Ταξιδιωτικό αφήγημα, ιστορία φαντασμάτων, στοχασμός για τα τραύματα της Ιστορίας, το πολυσυζητημένο αυτό κείμενο ενός αλλιώτικου περιηγητή στο κέντρο τόσο της ευρωπαϊκής όσο και της νεοελληνικής αυτοσυνειδησίας είναι, στην παρούσα ανάγνωσή του, πρωτίστως ένα «παραμύθι για διαλεκτικούς». Ξεδιπλώνοντας τις πτυχώσεις του, θα παρακολουθήσουμε τη δημιουργία ενός πλέγματος, αναλυτικού κι αφηγηματικού, από συνάψεις ενίοτε παράδοξες και αναπάντεχες. Από τον Μπένγιαμιν και τον Ντερριντά, τον Κάφκα και τη Λισπέκτορ, μέχρι τον Σεφέρη, τον Παπαρρηγόπουλο και, ιδίως, τον Φαλμεράγιερ, η κλωστή του Φρόυντ, η κλωστή ενός ξένου, θα συνυφάνει πολλαπλά νήματα για να συλλάβει μια εικόνα της νεοελληνικής συνθήκης. Μια εικόνα της καταγωγής και κυρίως ενός λανθάνοντος παρόντος, μολυσμένου από την έκθεση σε μια υπερβολική εμπειρία. Μια ατοπογραφία.»

Ο Ηλίας Παπαγιαννόπουλος λοιπόν, κάνει τους δικούς του παραλληλισμούς, υπογραμμίζοντας μας ότι ο Φρόυντ διάβαζε «περισσότερο αρχαιολογία παρά ψυχολογία», όπως γνωρίζουμε απ’ τις επιστολές του κι έτσι «η φροϋδική παρομοίωση της ανάλυσης του ανθρώπινου ψυχισμού με την αρχαιολογία», είναι φυσικά αναμενόμενη. Κι εξηγεί ο συγγραφέας: «Ως παράδειγμα φέρνει τη Ρώμη, έτσι ώστε η πρώτη να μοιάζει με την προσπάθεια ανασύστασης της Roma Quadrata, δηλαδή», διευκρινίζει «ενός «περιφραγμένου οικισμού» στον οποίο η «αιώνια πόλη» θα είχε τη βαθύτερη ιστορική ρίζα της. Και αν ένας σημερινός επισκέπτης της Ρώμης», προσθέτει, «με δυσκολία μπορεί να βρει σε αυτήν κάτι παραπάνω από ελάχιστα ίχνη του παρελθόντος, η ανάλυση απεναντίας του ψυχισμού μπορεί κατά κανόνα, αν δηλαδή αυτός δεν έχει στο μεταξύ υποστεί κάποιο πλήγμα τόσο σοβαρό ώστε να τον αποκόβει ριζικά από το παρελθόν του, να τον ανασύρει ακέραιο στο ψυχικό παρόν του. Ό,τι δεν επιτρέπει ο χώρος, την παρατακτική συνύπαρξη των χρόνων στο παρόν, το επιτρέπει το ψυχαναλυτικό βλέμμα που αποκαλύπτει τα αφανώς διατηρημένα περασμένα».

Τα νήματα που υφαίνει λοιπόν ο Παπαγιαννόπουλος για να στηρίξει τις υποθέσεις του, εκκινούν από την αρχαιότητα (και πώς θα έλειπε ο Οιδίποδας;), διατρέχουν την ευρωπαϊκή λογοτεχνική παραγωγή (εύστοχη η αντίστιξη με την εμπειρία του ήρωα του László Krasznahorkai στην Αθήνα, όπως περιγράφεται στο βιβλίο «Η Σέιομπο πέρασε από εκεί κάτω», αλλά και με όσα διαδραματίζονται στον «Πύργο» του Franz Kafka, φυσικά), αναψηλαφούν το γερμανικό φαντασιακό όσον αφορά την τότε συλλογική πρόσληψη μιας εξιδανικευμένης Ελλάδας και φτάνουν, εγκιβωτίζοντας κατά κάποιο τρόπο τις όποιες ιστορικές ασυνέχειες (για να μνημονεύσω και το Φουκώ, που βεβαίως επικαλείται σε κάποια σημεία), μοιραία, ως τις μέρες μας. Γιατί άραγε; Επειδή ο συγγραφέας του εξαιρετικού αυτού πολυτονικού δοκιμίου που κυκλοφορεί απ’ τις εκδόσεις «Περισπωμένη» πιστεύει ότι: «Ακολουθώντας, με τη σειρά μας, το νήμα μιας τέτοιας επανόδου του άλλου, σε όνειρα του εαυτού μας που τον στοίχειωσαν και στα οποία δεν πάψαμε από καταβολής του νεοελληνικού κράτους να αναζητάμε το σχήμα μας, ενδέχεται να βρούμε, ή να κατασκευάσουμε μέσα από αυτήν, την περιοχή μιας μείζονος θραύσης – ενός άλλου, δικού μας πια, θρυμματισμού. Και μαζί, μέσα στο πένθος που ορίζει ένα τέτοιο συμβάν, να βρούμε ή να κατασκευάσουμε έναν μικρο-ιστορικό και μικρο-αρχαιολογικό αστερισμό θραυσμάτων. Αναδιατάσσοντας τότε τα υλικά εκείνης της επανόδου και τους συσχετισμούς ανάμεσά τους, αφηγούμενοι ξανά την αφήγηση μέσα στην οποία μας δίνεται, διαφορετικά τώρα, και συμπλέκοντάς την εντέλει με έναν ολόκληρο ιστό από κείμενα, συνειρμούς και συγκινήσεις, θα επιτρέψουμε, ίσως, να γίνει ορατό κάτι από ένα δικό μας κρυμμένο παρόν. Ένα παρόν αινιγματικό και μελαγχολικό σαν το νεύμα του ίδιου του κειμένου, του κειμένου του άλλου, που έχουμε τώρα μπροστά μας».

Θραύσεις επικαλείται, που προϋποθέτουν ενδοψυχικές συγκρούσεις, γεγονότα που δημιουργούν βιογραφικές ρωγμές και χρήζουν ερμηνειών. Προτείνονται και τέτοιες ερμηνείες στο βιβλίο, επομένως. Κι εύχομαι να τις βρείτε τόσο ενδιαφέρουσες, όσο κι εγώ.

.

Βιογραφικό σημείωμα: Ο Ηλίας Παπαγιαννόπουλος γεννήθηκε στην Αθήνα το 1970. Από το 1990 και επί δεκατέσσερα χρόνια, η διαδρομή από την Ελλάδα στην Κεντρική Ευρώπη και πάλι πίσω, όχι μόνο στάθηκε ο ουσιαστικός τόπος της ζωής του, αλλά συνάμα όρισε το πεδίο ενός θεμελιώδους πνευματικού διακυβεύματος. Σπούδασε φιλοσοφία και αρχαία ιστορία στο Πανεπιστήμιο Innsbruck, στην Αυστρία. Η διδακτορική διατριβή που εκπόνησε εκεί εκδόθηκε σε επεξεργασμένη μορφή από τις εκδόσεις Ίνδικτος το 2000, με τίτλο «Έξοδος θεάτρου – Δοκίμιο οντολογίας με πλοηγό τον Μόμπυ-Ντικ του Χέρμαν Μέλβιλ. Από το 1996 μέχρι το 2003 δίδαξε στο Τμήμα φιλοσοφίας του Πανεπιστημίου του Innsbruck. Ταυτόχρονα, ως επιστημονικός συνεργάτης της Ακαδημίας Αθηνών για τρία χρόνια, εκπόνησε την πρώτη μορφή του κειμένου «Επέκεινα της απουσίας». Από το 2004 διδάσκει πολιτική φιλοσοφία και ιστορία των ιδεών σε προπτυχιακά και μεταπτυχιακά τμήματα του Παντείου Πανεπιστημίου. Ανήκει, τέλος, στην συντακτική ομάδα του περιοδικού της Ινδίκτου.

Για τα 100 χρόνια απ’ την έκδοση του «Οδυσσέα» του Τζέιμς Τζόις

Όπως είχα γράψει κι εδώ, φέτος γιορτάζονται τα εκατό χρόνια από την έκδοση του εμβληματικού βιβλίου του Τζέιμς Τζόις, “Οδυσσέας”. Μ’ αυτήν την αφορμή προτείνω το συγκεκριμένο ντοκιμαντέρ του Ruán Magan , διάρκειας 51 λεπτών που παρακολούθησα πρόσφατα απ’ το κανάλι Arte, στ’ αγγλικά και θα είναι διαθέσιμο ως τις 28/9/2022.

Σ’ αυτό, μελετητές αναλύουν τις ιστορικές και πολιτικές συνθήκες της εποχής του συγγραφέα, με έμφαση στα γεγονότα που συνέβαιναν στην Ιρλανδία. Θα δείτε επίσης όλα τα μέρη που έζησε εκείνος, θ’ ακούσετε εκτός απ’ τη φωνή του και πολλά αποσπάσματα των βιβλίων του να διαβάζονται, θα μάθετε τις προθέσεις του ειδικά για τον “Οδυσσέα” και περισσότερες λεπτομέρειες για τα πρόσωπα που έπαιξαν ρόλο στη συγγραφική του πορεία αλλά και στην προσωπική του ζωή, πέρα από τη σύντροφό του, μούσα του και μητέρα των παιδιών του, Νόρα Μπάρνακλ.

Όπως ήταν αναμενόμενο, κάποια λεπτά αφιερώνονται και στα χρόνια που πέρασε στην Τεργέστη, για τα οποία αν ενδιαφέρεστε, μπορείτε να βρείτε επιπλέον πληροφορίες, σ’ αυτές τις τρεις σχετικές, δικές μου αναρτήσεις.

Τέλος, είναι ευχάριστο που υπάρχει εδώ και λίγους μήνες ανεβασμένη στο youtube κι η ταινία του 1967 που σκηνοθέτησε ο Joseph Strick και βασίζεται φυσικά στο βιβλίο. Αν δεν την έχετε δει ως τώρα, να η ευκαιρία σας να το κάνετε.