Κάστρο Χλεμούτσι: Μύθοι και θρύλοι

(φωτογραφία: προσωπικό αρχείο)

Σαββατοκύριακο πλησιάζει κι είπα να σας κάνω μια πρόταση για εκδρομή. Γιατί βρέθηκα πρόσφατα στην Ηλεία, στο πολύ όμορφο και γεμάτο λουλούδια χωριό Κάστρο του Δήμου Κυλλήνης, έριξα μια ματιά στο αξιοθαύμαστο κτίσμα που δεσπόζει στην περιοχή κι εντυπωσιάστηκα.

(φωτογραφία: προσωπικό αρχείο)

Η λέξη Χλεμούτσι μπορεί να μην είναι ιδιαίτερα εύηχη, αλλά αν σκεφτείτε ότι πρόκειται για παραφθορά της λέξης Clermont, θ’ αλλάξει η ροή της σκέψης σας για το τοπωνύμιο.

(φωτογραφία: προσωπικό αρχείο)

Πολλούς αιώνες ιστορίας κουβαλούν τα τείχη του λοιπόν… Φαίνεται από μακριά και μοιραία ελκύει τους επισκέπτες.

(φωτογραφία: προσωπικό αρχείο)

Δε χρειάζεται να γράψω πολλά, αφού βλέπετε όλες τις πληροφορίες στις φωτογραφίες, αλλά θέλω να τονίσω ότι βρήκα εξαιρετικά θετικό το γεγονός πως υπάρχει στον εξωτερικό χώρο και πινακίδα σε γραφή Braille.

(φωτογραφία: προσωπικό αρχείο)

Να πω την αλήθεια δε θυμάμαι σε άλλο αρχαιολογικό χώρο να έχω δει κάτι ανάλογο σε infokiosk -ενώ θα ‘πρεπε μιας και δεν γίνεται να ξεχνάμε την σημασία της καθολικής προσβασιμότητας- κι έτσι παρά το ότι εντός του Κάστρου δεν υπάρχουν υποδομές για ΑΜΕΑ (χώρος στάθμευσης εξωτερικά πάντως υπάρχει), μετράω έστω την προσπάθεια κι ελπίζω στο μέλλον να έχει βρεθεί λύση και γι’ αυτό, αναγνωρίζοντας τις δυσκολίες του χώρου.

(φωτογραφία: προσωπικό αρχείο)

Προσωπικά θα ξαναπάω, όταν ευνοήσουν οι συνθήκες, γιατί δε μπόρεσα να το περπατήσω και να το παρατηρήσω, όπως ήθελα. Υπάρχουν άλλωστε κι άλλα ενδιαφέροντα μέρη στην ευρύτερη περιοχή και μπορούμε να κάνουμε όλ@ μας τους συνδυασμούς που θέλουμε στα εκδρομικά μας πλάνα.

(φωτογραφία: προσωπικό αρχείο)

Ως τότε, μάθετε κι εσείς τους μύθους και τους θρύλους του Κάστρου για τον Ανήλιαγο Βασιλιά, την όμορφη και την άσχημη νεράιδα, διαβάζοντας όσα αναφέρουν οι φωτογραφίες που τράβηξα έστω και πρόχειρα, με το κινητό μου. Κι όταν με το καλό πάτε, να δείτε βέβαια και το Μουσείο.

*Όλες οι φωτογραφίες τραβήχτηκαν από μένα και κάποιες έχουν ανέβει ήδη στον προσωπικό λογαριασμό που διατηρώ στο Instagram.

Μνήμες Επανάστασης: απ’ το Παρίσι ως την Αθήνα

«Η σφαγή της Χίου», Delacroix, 1824. Παρίσι, Λούβρο, 2019. (φωτογραφία: προσωπικό αρχείο)

Σχεδόν δυο χρόνια πριν, τράβηξα μεταξύ άλλων κι αυτή τη φωτογραφία στο Λούβρο που ανέβασα ήδη στον προσωπικό μου λογαριασμό στο Instagram. Τη βλέπετε υπό γωνία, γιατί ήταν αδύνατον να σταθώ οπουδήποτε αλλού για να μπορέσω να φωτογραφήσω τον συγκεκριμένο πίνακα του Ντελακρουά. Για τέτοιο πλήθος επισκεπτών, μιλάμε. Προ πανδημίας βέβαια αυτά και περισσότερα απ’ το σπουδαίο Μουσείο θα σας δείξω σύντομα.

Αυτές τις μέρες λοιπόν, που έστω κι απ’ το κινητό μου τηλέφωνο είδα τα εκθέματα της πολύ κατατοπιστικής έκθεσης του Γαλλικού Ινστιτούτου και διάβασα όλα τα κεφάλαια, αποφάσισα ότι είναι καιρός να μοιραστώ τη φωτογραφία του πασίγνωστου πίνακα, μαζί σας.

Ο Σέλλεϋ, ο Ουγκώ, ο Λόρδος Βύρων κ.α., είναι μερικά απ’ τα πρόσωπα που αναφέρονται στην έκθεση. Υπάρχουν αποσπάσματα απ’ τα γραπτά τους για την Ελλάδα, ολόκληρα ποιήματα για τους αγωνιστές της, λεπτομέρειες για τις μάχες της, εξώφυλλα εφημερίδων της εποχής (εξηγήσεις για τα τότε fake news), φωτογραφίες από πίνακες κ.α, που αξίζει να δείτε.

Προσωπικά, αν κι όπως σας είπα διάβασα τα πάντα, στάθηκα περισσότερο στα κεφάλαια που έχουν να κάνουν με την Τέχνη, τις επιρροές δηλαδή του φιλελληνικού πνεύματος στη Λογοτεχνία, στο Θέατρο, στη Μουσική.

Έχει ενδιαφέρον να μάθετε όμως και ποια ήταν τα κίνητρα των ανθρώπων που άφησαν τις χώρες τους για να έρθουν να πολεμήσουν εδώ, τι περίμεναν, τι βρήκαν, πώς ένιωσαν κτλ. Τι ζητούσαν γνωστές προσωπικότητες του Αγώνα να γίνει και πως βρέθηκαν κάποια ελληνόπουλα να σπουδάζουν στη Γαλλία. Και για τον Ντελακρουά θα μάθετε επίσης: τους λόγους, για παράδειγμα, για τους οποίους ζωγράφισε τη «Σφαγή της Χίου». Ακόμη, για την ιδιαιτερότητα της ναυμαχίας του Ναυαρίνου, για την Επιστημονική Επιτροπή του Μοριά, για το ρόλο των γυναικών αυτή την περίοδο, κ.α.

Αξιοσημείωτη είναι πάντως κι η εμπορική πλευρά αυτής της επανάστασης που ως φαίνεται έγινε της «μόδας» και πουλούσε, αφού κυκλοφορούσαν ποτά με ετικέτες σχετικές με το Μεσολόγγι, υπήρχαν περιτυλίγματα για καραμέλες με θέματα απ’ την ελληνική επανάσταση, σαπούνια, κολόνιες , κρέμες, πορσελάνες κ.α.

Καλύτερα όμως να μη σας γράψω άλλα εγώ και να τα δείτε όλα εδώ. Υπάρχουν πολλές αξιόλογες εκθέσεις αυτό το διάστημα για το 1821 και λοιπές εκδηλώσεις λαμβάνουν χώρα – ειρωνικό που γίνονται στην πιο ανελεύθερη στιγμή της ζωής μας-, άρα έχετε πολλές επιλογές. Κατά τη γνώμη μου λοιπόν, αυτή είναι μία έκθεση, που αξίζει σίγουρα το χρόνο σας. Εσείς αποφασίζετε όμως, όπως πάντα.

2021: Ημερολόγιο ΣΒΕΟΔ

(…)Που ντελαπάρουν οι ντελιβεράδες μας απασχολεί;

Ή στη νιρβάνα μας χωράει μόνο η ντόλτσε βίτα;

Μας φτάνει η ντόπα και τα ντάτα;

Αλφαβητάρι των Παθών (απόσπασμα απ’ το γράμμα ΝΙ)

Δεν πειράζει καθόλου που μπήκαμε στο Φεβρουάριο και κάνω ανάρτηση για το ημερολόγιο αυτό σήμερα, έτσι; Το πήρα στα χέρια μου άλλωστε πριν λίγες μέρες κι έχει σημασία να γράψω δυο λόγια, ώστε ακόμη και στην απίθανη περίπτωση που κάποι@ δεν είχατε υπόψη σας την ύπαρξη του σωματείου «Συνέλευση Βάσης Εργαζομένων Οδηγών Δικύκλου», το οποίο δημιουργήθηκε το 2007, να τη μάθετε τώρα και να το αναζητήσετε κι εσείς. Για να έχω γράψει βέβαια τους στίχους που βλέπετε στην αρχή, σημαίνει ότι έχω λόγους ν’ ασχολούμαι με όσα τους απασχολούν.

Ας αναφέρω μερικά πράγματα για το ημερολόγιο όμως, που είναι αφιερωμένο στη μνήμη τριών συναδέλφων τους, του Μανώλη Κονταξή (25 Ιούνη 2007), του Λουκά Μιδούχου (19 Μάη 2014) και του Γιώργου Μυλωνά (6 Οκτώβρη 2018). Κάθε μήνας λοιπόν πλαισιώνεται κι από ένα ζωγραφικό πίνακα (των Κουρμπέ, Ριβέρα, Ορόσκο κ.α.), υπάρχουν κάποια βιογραφικά στοιχεία για τον κάθε δημιουργό, λεπτομέρειες για το έργο του κι όσον αφορά τις επιλογές, εξηγούν τα ακόλουθα οι άνθρωποι του σωματείου:

«Οι δώδεκα πίνακες που επιλέξαμε για το φετινό ημερολόγιο συνδέονται με κάτι κοινό. Έχουν ως περιεχόμενό τους τη ζωή, τα βάσανα, τους κόπους, τις αγωνίες αλλά και τους αγώνες της τάξης μας. Δώδεκα πίνακες, Δώδεκα δημιουργοί. Ο καθένας με τη δική του διαδρομή. Γεννημένοι και μεγαλωμένοι σε διαφορετικές εποχές και κοινωνικά περιβάλλοντα, σε διαφορετικές χώρες και προερχόμενοι από διαφορετικές αφετηρίες, αλλά όλοι μ’ ένα κοινό τους χαρακτηριστικό. Μέσα από την καλλιτεχνική τους δημιουργία ασχολήθηκαν και ανέδειξαν την υποτίμηση που υφίσταται η εργατική τάξη αλλά και ταυτόχρονα και τη δύναμη και το μεγαλείο της…»

Εγώ το βρήκα στη «Λοκομοτίβα», τα αντίτυπα ήταν περιορισμένα και χαίρομαι που θα διατρέχω το χρόνο, μήνα-μήνα, βλέποντας τους πίνακες που διάλεξαν οι εργαζόμενοι αυτού του κλάδου. Έχουν πετύχει ν’ αναδείξουν τα προβλήματα που αντιμετωπίζουν με τις κινητοποιήσεις τους κι αξίζει να έχουν την στήριξη όλων μας, στους αγώνες τους.

Kάλεσμα της Πρωτοβουλίας ‘Ψ’ για συγκέντρωση παιχνιδιών για τα προσφυγόπουλα του στρατοπέδου της Μαλακάσας

Από  την Κυριακή (5/4) ο προσφυγικός πληθυσμός που διαβιεί  στο camp στην περιοχή της Μαλακάσας έχει μπει σε καραντίνα λόγω της ύπαρξης κρουσμάτων κορωνοϊού .

Μάλιστα ενώ υπάρχει ενισχυμένη δύναμη της αστυνομίας περιμετρικά του στρατοπέδου ώστε κανείς να μην μπορεί να μπει και να βγει , η ΤΡΕΝΟΣΕ έχει οδηγίες να μην σταματάει το τρένο στην Μαλακάσα, ως άλλη μία απόδειξη από τις δεκάδες πλέον σε αυτή την χώρα, για την ρατσιστική αντιμετώπιση των προσφύγων.


     Χωρίς να παραβλέπουμε τις άθλιες συνθήκες διαβίωσης και πριν την περίοδο του κοροναϊού , που απορρέουν από το στρατοπεδισμό ανθρώπων που ήρθαν στην χώρα για να προστατευθούν από τον πόλεμο και την οικονομική καταστροφή στις πατρίδες τους, ενώ η μόνη λύση είναι να βρουν αυτοί οι άνθρωποι την στέγαση, εργασία και ιατροφαρμακευτική περίθαλψη που δικαιούται κάθε άνθρωπος με δικαιώματα, όπως αυτά ορίζονται από το εθνικό και διεθνές δίκαιο.    

Υπάρχει πολύ μεγάλη ανάγκη στήριξης των ανθρώπων που πλέον ζουν έναν εγκλεισμό μέσα στον εγκλεισμό  και ειδικότερα των νεότερων μελών , δηλαδή έναν αριθμό 500 παιδιών όπου η ελπίδα για μία καλύτερη ζωή , αυτή την στιγμή είναι ζωγραφισμένη μόνο στα μάτια τους.


    Αν για τον υπόλοιπο γενικό πληθυσμό το μέτρο του «μένουμε σπίτι» έχει μία πολύ μεγάλη δυσκολία όπου ειδικά “spots” , αλλά και οδηγίες από ψυχολόγους και άλλες ειδικότητες επιστρατεύονται ώστε να αντεπεξέλθει στις δυσκολίες που απορρέουν από αυτό,  η οδηγία «μένουμε στο κοντέινερ» φαντάζει απλά ως βασανιστήριο.

Η «Πρωτοβουλία για ένα πολύμορφο κίνημα στην ψυχική υγεία» αποφάσισε να μαζέψει υλικά όπως μπλοκ, χρώματα, μολύβια, ξύστρες, γόμες, παζλ,  και  αλλά και παιχνίδια για παιδιά όλων των ηλικιών, ώστε να βοηθήσει ένα πληθυσμό που πραγματικά σε τίποτα δεν φταίει , να αντιμετωπίσει το χρόνο που «έχει παγώσει», όπως πολύ καλά ξέρουμε μέσα στις ιδρυματικές συνθήκες που ζουν, πόσο μάλλον όταν καλείται να αντιμετωπίσει και τα επιπλέον περιοριστικά μέτρα που του έχουν επιβληθεί  λόγω της κατάστασης που έχει διαμορφωθεί .


    Αν διαθέτετε υλικά ζωγραφικής , παιχνίδια που δεν χρειάζεστε  ή έχετε την δυνατότητα να αγοράσετε σε supermarket , που αυτή την στιγμή με βάση τα μέτρα είναι ανοιχτά και έχουν τέτοια είδη , επικοινωνήστε με την «Πρωτοβουλία» στο protovoulia.psy@gmail.com ή στο τηλέφωνο 6981720680 (κατά προτίμηση με SMS ώστε να σας καλέσουμε εμείς) για συνεννόηση για την παραλαβή τους.

ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ ΓΙΑ ΕΝΑ ΠΟΛΥΜΟΡΦΟ ΚΙΝΗΜΑ ΣΤΗΝ ΨΥΧΙΚΗ ΥΓΕΙΑ





Κατάληψη «Παπουτσάδικο» – fanzin: “λίγο-λίγο ήρθε μπόλικος φόβος… ” σελίδα δέκατη

.

Κατάληψη «Παπουτσάδικο»

Λοκομοτίβα Cooperativa: Η πιο αγαπημένη γωνιά της Αθήνας

Μπόταση 7 και Σολωμού γωνία. Στα Εξάρχεια. Εκεί βρίσκεται αυτό το συνεργατικό βιβλιοκαφέ. Δυο στενά απ’ την πλατεία που πολλές και πολλοί από ‘μας την έχουμε ζήσει στα ζόρια και στην ασφυξία της. Στα εκρηκτικά της βράδια αλλά και στις ηλιόλουστες μέρες της.

Και κάπως γίνεται κι όσο κι αν τριγυρίζουμε στον κόσμο, πάντα κάπου επιστρέφουμε. Θέλουμε να ‘χουμε ένα σημείο αναφοράς, λες και χτίζουμε μες στο αδηφάγο οικιστικό χάος τις δικές μας φωλιές. Μικρά, φωτεινά καταφύγια γι’ ανασύνταξη, αφύπνιση, αλλά και χαλάρωση, ονειροπόληση.

Κι η «Λοκομοτίβα» είναι όλ’ αυτά μαζί. Ένα μεγάλο συν γι’ αυτή την περιοχή που ξεχωρίζει τόσο με την ιστορία της όσο και με τη μυθολογία της. Ένας συνεργατικός χώρος που μερικά χρόνια τώρα, έξι για την ακρίβεια, έγινε για μας η πιο αγαπημένη γωνιά της Αθήνας.

Κι είναι τόσοι πολλοί οι λόγοι… Γιατί δεν είναι μόνο ότι το εγχείρημα των ανθρώπων αυτών που θέλουν να δουλεύουν χωρίς να είναι μισθωτοί σκλάβοι και χωρίς να έχουν αφέντες πάνω απ’ το κεφάλι τους, είναι σπουδαίος στόχος για μια πολύτιμη ανεξαρτησία που κάτι βαθύ διακινεί μέσα μας.

Δεν είναι μόνο ότι εκεί διασταυρώνονται τα πεπρωμένα ορισμένων εμβληματικών ανθρώπων που έχουν βάλει τη δική τους σφραγίδα στον κινηματικό χώρο κι έχουν δώσει τους δύσκολους αγώνες τους για άτομα και ομάδες που μονίμως μπαίνουν στο περιθώριο και συνθλίβονται κοινωνικά.

Δεν είναι μόνο ότι εκεί δημιουργήθηκε ένας φάρος πολιτισμού κι η γνώση μοιράζεται με τόσους τρόπους, αφού και βιβλία μπορούμε να ξεφυλλίσουμε αλλά και να πάρουμε μέρος σε συζητήσεις, προβολές για θέματα που ορισμένες, ορισμένους από ‘μας μας καίνε όπως η ψυχιατρική μεταρρύθμιση. Δεν είναι μόνο αυτά…

Είναι ότι στη «Λοκομοτίβα» μπαίνεις και σε περιμένουν ευγενικοί και χαμογελαστοί άνθρωποι που αμέσως θα σ’ εξυπηρετήσουν. Ξέρεις πως θα πιεις ωραίο καφέ και θα βρεις καθαρά ποτά. Ξέρεις πως θ’ ακούσεις πολύ καλή μουσική. Ξέρεις πως μπορείς να σερφάρεις όσο θες και ν’ αγοράσεις βιβλία με τρομερή έκπτωση. Ξέρεις και ξέρω.

Ξέρω, γιατί τη «Λοκομοτίβα» την έχω ζήσει σχεδόν άδεια, τις στιγμές που ανοίγει κι έχω εκμεταλλευτεί την ηρεμία που επικρατεί για να γράψω εκεί τα δικά μου και να διαβάσω. Την έχω ζήσει όμως κι εντελώς γεμάτη από χαρούμενους τύπους που κάνουν το πάρτι τους και μ’ έχει παρασύρει το κέφι τους.

Την έχω ζήσει με τη βουή του κόσμου που στο τέλος μιας παρουσίασης ενός βιβλίου έχει πολλά να σχολιάσει. Αλλά και στην σιωπή που ακολουθεί μια εισήγηση γι’ άγρια γεγονότα. Την έχω ζήσει στα ζεστά στο πατάρι της το χειμώνα, στη δροσιά της στα τραπεζάκια της έξω το καλοκαίρι. Την έχω ζήσει στο μπαρ της.

Την έχω ζήσει με το μωβ της φως και μ’ ένα κόκκινο που είμαι σίγουρη πως βλέπω να δραπετεύει απ’ τα αστέρι της. Αυτό το αστέρι που αστράφτει μες το τρίτο της όμικρον. Κι έχει γερή μηχανή πιστέψτε με για να τραβάει στις ανηφόρες το τρένο της.

Μα είναι απ’ αυτές τις μέρες τούτη, που όλες, όλοι μπορούμε να βάλουμε ένα χεράκι για να ξεπεραστεί το εμπόδιο. Γιατί σ’ αυτή τη γειτονιά που τόσο σέβονται τα παιδιά της «Λοκομοτίβα υπάρχουν και κάποιες, κάποιοι που επιμένουν στις ασχήμιες τους καταγγέλλοντας ανύπαρκτες παραβάσεις.

Γι’ αυτό μην αράξετε μόνο την επόμενη φορά που θα περάσετε από ‘κει. Διαβάστε τι συμβαίνει αναλυτικά εδώ κι υπογράψτε το κείμενό τους. Με πράξεις αποδεικνύουμε αισθήματα. Με πράξεις στηρίζουμε εγχειρήματα. Και το δικό τους αξίζει. Ας μας βρουν λοιπόν δίπλα τους. Ναι; .-

 

 

.