Θεατρικά προγράμματα: «Ρυθμός και μέτρο στον Σοφοκλή», του Άρη Ρέτσου

(φωτογραφία: προσωπικό αρχείο)

Σ’ αυτή τη νέα σειρά αναρτήσεων, μοιράζομαι μαζί σας αναμνήσεις από ξεχωριστές παραστάσεις και φωτογραφίες από τα θεατρικά προγράμματα του αρχείου μου.

Μιας κι η δεύτερη φωτογραφία όμως, απ’ αυτό το λιτό μα τόσο ουσιαστικό πρόγραμμα, εξηγεί τι ακριβώς είδαμε τότε απ’ τον Άρη Ρέτσο, δε θα γράψω τίποτα άλλο, παρά μόνο ότι ήταν μια συγκλονιστική παράσταση. Αξέχαστη από κάθε άποψη.

(φωτογραφία: προσωπικό αρχείο)

«Paisajes para no colorear»: Απ’ τη Schaubühne Berlin μια αξιόλογη θεατρική παράσταση για την έμφυλη βία στη Χιλή: Δωρεάν με αγγλικούς και γερμανικούς υπότιτλους

Για τη Schaubühne σας έχω γράψει ήδη εδώ αρκετά πράγματα. Είδα κι αυτή λοιπόν την τόσο αφυπνιστική κι αξιόλογη παράσταση, που θα είναι διαθέσιμη ως αύριο Παρασκευή 14 Μαΐου, και σας την προτείνω.

«Paisajes para no colorear» είναι ο τίτλος της και πρόκειται για μια παραγωγή του Teatro La Re-Sentida της Χιλής, σε σκηνοθεσία Marco Layera.

Σ’ αυτήν βλέπουμε 9 έφηβες, ερασιτέχνες ηθοποιούς, που ανεβαίνουν στη σκηνή για να αφηγηθούν όλα με όσα έρχονται αντιμέτωπες οι γυναίκες στη Χιλή.

Η έμφυλη βία παραμένει μια ανείπωτη ιστορία, καθώς τα θύματα δεν ζουν για να μιλήσουν και λίγοι ενδιαφέρονται να φέρουν αυτές τις ιστορίες στο προσκήνιο. Όσα διηγούνται τα κορίτσια στην σκηνή, βασίζονται σε δικά τους βιώματα, αλλά και σε αναφορές από περίπου 140 άλλα κορίτσια και νεαρές γυναίκες που τεκμηριώθηκαν από μια ομάδα του Teatro La Re-Sentida, κατά τη διάρκεια των συνεντεύξεων και του casting για την παράσταση. Και να μερικές απ’ αυτές σε δική μου ελεύθερη απόδοση:

«Η Lisette Villa ήταν 11 χρονών όταν πέθανε από ασφυξία σε ένα σωφρονιστικό κέντρο, αφού μια γυναίκα φύλακας 90 κιλών την ακινητοποίησε στο πάτωμα και κάθισε στο στήθος της για αρκετά λεπτά – με σκοπό να την «ηρεμήσει». Η Tania Águila πέθανε στα 14 όταν ο φίλος της σε μια κρίση θυμού, τη χτύπησε στο κεφάλι με μια πέτρα. Η Florencia Aguirre ήταν 10 ετών όταν ο πατριός της την έπνιξε με μια πλαστική σακούλα, έκαψε το σώμα της και την έθαψε στο δάσος κοντά στο σπίτι τους…»

Τέτοιες κι άλλες ιστορίες, λοιπόν, διηγούνται τα κορίτσια κι εγώ δε θα σας γράψω τίποτα άλλο. Αξίζει να τη δείτε την παράσταση. Η συνέχεια εδώ.

Θεατρικά προγράμματα: «Η Κασσάνδρα απευθύνεται στους νεκρούς», του Μάριου Ποντίκα

(φωτογραφία: προσωπικό αρχείο)

Καιρό τα είχα φυλαγμένα αυτά τα θεατρικά προγράμματα. Κι ήρθε η ώρα να τα μοιραστώ σιγά σιγά, μαζί σας. Με λίγα λόγια να τα συνοδεύουν και μικρά αποσπάσματα, κάθε φορά.

Την παράσταση «Η Κασσάνδρα απευθύνεται στους νεκρούς», του Μάριου Ποντίκα, την είδα στο Θέατρο «Άττις» και την είχε σκηνοθετήσει ο Θεόδωρος Τερζόπουλος.

Το σημείωμα του Μάριου Ποντίκα, άρχιζε έτσι:

«Χώρος άχρονος και χρόνος χωρίς χωρικές διαστάσεις. Δε μπορείς δηλαδή να ισχυριστείς ότι έτσι θα ήταν ο Άδης. Και να γνώριζες πως είναι, να είχες δει ας πούμε αυτό το τοπίο, πράγμα αδύνατον, δε θα είχες τις λέξεις να το περιγράψεις. Ούτε τα πρόσωπα ήταν αυτό που λέει η λέξη. Επίσης δεν ήταν σκιές. Σα να μην είχαν όγκο και περίγραμμα. Αναγνώριζες πάντως ανθρώπους που είχαν πεθάνει, δικούς σου, αγαπημένους και άλλους, αλλά και ανθρώπους εν ζωή…»

(φωτογραφία: προσωπικό αρχείο)

«Αγρυπνία» : μια παράσταση βασισμένη σε πέντε ερωτικά διηγήματα του Αλέξανδρου Παπαδιαμάντη ελεύθερα προσβάσιμη ως τις 2Ο Απριλίου

Η ψηφιακή πολιτιστική πλατφόρμα Δήμου Θεσσαλονίκης, e-thessalonikiculture.gr, παρουσιάζει, από τις 17 Μαρτίου έως τις 20 Απριλίου, στο πλαίσιο της σειράς online παραστάσεων «Διαδικτυακή Σκηνή – Θεατρικές Φωνές της Πόλης 2021», την παράσταση της «ΤΡΙ.ΕΝΑ πολιτισμού» «Αγρυπνία», βασισμένη σε πέντε ερωτικά διηγήματα του Αλέξανδρου Παπαδιαμάντη: «Έρως στα χιόνια», «Το καμίνι», «Αγάπη στον κρεμνό», «Αμαρτίας φάντασμα» και «Θέρος Έρως».

Σκηνοθεσία – Δραματουργική Επεξεργασία: Ιωάννα Λιούτσια. Παίζει η Αναστασία Χατζηλιάδου.

Μπορείτε να την παρακολουθήσετε εδώ.

Οδεύοντας προς την άνοιξη με τον πολιτισμό Made in Italy – Verso la primavera con il Made in Italy culturale

Ευχάριστη είδηση ήταν αυτό το ηλεκτρονικό μήνυμα που έλαβα χτες βράδυ. Με μια απλή εγγραφή, μπορείτε πάλι ελεύθερα να παρακολουθήσετε ό,τι σας ενδιαφέρει. Ταινίες, θεατρικές παραστάσεις, εκδηλώσεις κ.α. Έχω γράψει ήδη αυτή κι αυτή την ανάρτηση για τη διοργάνωση, οπότε αναδημοσιεύω μόνο το δελτίο τύπου:

«Στους φίλους που παρακολούθησαν τα προηγούμενα διαδικτυακά φεστιβάλ αφιερωμένα στον πολιτισμό Made in Italy, παρουσιάζουμε το πλούσιο πρόγραμμα του νέου φεστιβάλ LogInItaly που θα μας κάνει συντροφιά για τις επόμενες δώδεκα εβδομάδες.


Το νέο φεστιβάλ περιλαμβάνει μία μεγάλη ποικιλία πολιτιστικών προτάσεων με χρονική διάρκεια από τον Ιανουάριο μέχρι τον Απρίλιο, με περιεχόμενο που αφορά τον κινηματογράφο, το θέατρο, τη μόδα και το ντιζάιν, τη μουσική, τη γαστρονομία, την επιστήμη και την τέχνη.


Με στόχο την καλύτερη γνωριμία του κοινού με τον Ιταλικό πολιτισμό, τρεις ενότητες αφορούν τον κινηματογράφο (με αφιερώματα στους μεγάλους ηθοποιούς του κλασικού Ιταλικού σινεμά, στο σύγχρονο κινηματογράφο και σε ταινίες των τελευταίων χρόνων), την δημοφιλή τηλεοπτική σειρά του Καμιλέρι και πολλά ντοκιμαντέρ, αντίστοιχα.


Ξεχωριστό βάρος θα έχει ο γιορτασμός των 700 χρόνων από το θάνατο του Δάντη Αλιγκιέρι, του «πατέρα» της Ιταλικής γλώσσας, με πολλές μουσικές, εικονογραφικές και ποιητικές προτάσεις, ενώ μια ενότητα είναι αφιερωμένη στις γυναίκες.


Τέλος, στο συγκεκριμένο χρονικό διάστημα ξεχωριστή μνεία θα έχουν οι διεθνείς και εθνικές επέτειοι με μια ή περισσότερες πολιτιστικές προτάσεις αφιερωμένες σε αυτές».

Η βερολινέζικη Schaubühne: Θεατρική αποκάλυψη…

Θα μπορούσα να γράψω ότι έστω κι απ’ το διαδίκτυο, είδα την ωραιότερη παράσταση έργου (σκηνοθετημένου απ’ την Katie Mitchell) της Βιρτζίνιας Γουλφ που έχω παρακολουθήσει ποτέ ως τώρα και να θεωρήσετε ότι γι’ αυτό το λόγο επέλεξα να κάνω τη συγκεκριμένη ανάρτηση. Θα μπορούσα να προσθέσω ότι μου άρεσε επίσης, τρομερά, κι ο τρόπος που μεταφέρθηκε στο σανίδι η νουβέλα του Στέφαν Τσβάιχ «Επικίνδυνος οίκτος» απ’ τον Stefan Zweig.

Αλλά ούτε αυτός είναι ο λόγος που μ’ έχει τόσο ενθουσιάσει το γεγονός ότι μπορώ να παρακολουθώ παραστάσεις απ’ αυτό το θέατρο -που μόνο ακουστά το είχα ως τώρα- όταν προσφέρονται με αγγλικούς υπότιτλους. Ο λόγος είναι ότι την πρώτη φορά που διστακτικά (λόγω μιας παλιάς «προκατάληψης» που είχα με τη γερμανική γλώσσα) μπήκα να δω περί τίνος πρόκειται έτυχε να παίζουν τον «Εχθρό του λαού» του Ίψεν σκηνοθετημένο απ’ τον τρομερό Thomas Ostermeier και να συζητούν για τις ψυχικές διαταραχές, την πολιτική κατάσταση, ακόμη και για το ζήτημα της υπερσυνταγογράφησης του Ritalin (παρακάτω και το πειστήριο). Κι από τότε, φυσικά, με κέρδισαν.

Ας με συγχωρήσουν που τράβηξα αυτό το στιγμιότυπο, αλλά μερικές φορές έχει νόημα και η «απόδειξη». Η ριζοσπαστική πολιτική τους στάση λοιπόν, η θέση τους απέναντι σε κάθε ζήτημα που απασχολεί την κοινωνία, μ’ έχει κάνει να τους ξεχωρίζω. Εδώ θα βρείτε πολλά video που μπορείτε να παρακολουθήσετε για να δείτε αν ισχύουν ή όχι, όσα γράφω. Εγώ θα προσθέσω μόνο ότι κατά καιρούς ανεβάζουν κι ελληνικές τραγωδίες, το πότε μπορείτε να το πληροφορηθείτε απ’ την καθημερινή ατζέντα τους κι ότι κάποιες φορές υπάρχουν γαλλικοί υπότιτλοι. Οι παραστάσεις τους διατίθενται δωρεάν. Αλλά το δωρεάν για όσ@ παρακολουθούμε, ας μη ξεχνάμε ότι την ίδια στιγμή σημαίνει απλήρωτη εργασία για τους συντελεστές μιας παράστασης κι άρα αν θέλετε να τους υποστηρίξετε, μπορείτε να μάθετε πώς, εδώ. –