Η βερολινέζικη Schaubühne: Θεατρική αποκάλυψη…

Θα μπορούσα να γράψω ότι έστω κι απ’ το διαδίκτυο, είδα την ωραιότερη παράσταση έργου (σκηνοθετημένου απ’ την Katie Mitchell) της Βιρτζίνιας Γουλφ που έχω παρακολουθήσει ποτέ ως τώρα και να θεωρήσετε ότι γι’ αυτό το λόγο επέλεξα να κάνω τη συγκεκριμένη ανάρτηση. Θα μπορούσα να προσθέσω ότι μου άρεσε επίσης, τρομερά, κι ο τρόπος που μεταφέρθηκε στο σανίδι η νουβέλα του Στέφαν Τσβάιχ «Επικίνδυνος οίκτος» απ’ τον Stefan Zweig.

Αλλά ούτε αυτός είναι ο λόγος που μ’ έχει τόσο ενθουσιάσει το γεγονός ότι μπορώ να παρακολουθώ παραστάσεις απ’ αυτό το θέατρο -που μόνο ακουστά το είχα ως τώρα- όταν προσφέρονται με αγγλικούς υπότιτλους. Ο λόγος είναι ότι την πρώτη φορά που διστακτικά (λόγω μιας παλιάς «προκατάληψης» που είχα με τη γερμανική γλώσσα) μπήκα να δω περί τίνος πρόκειται έτυχε να παίζουν τον «Εχθρό του λαού» του Ίψεν σκηνοθετημένο απ’ τον τρομερό Thomas Ostermeier και να συζητούν για τις ψυχικές διαταραχές, την πολιτική κατάσταση, ακόμη και για το ζήτημα της υπερσυνταγογράφησης του Ritalin (παρακάτω και το πειστήριο). Κι από τότε, φυσικά, με κέρδισαν.

Ας με συγχωρήσουν που τράβηξα αυτό το στιγμιότυπο, αλλά μερικές φορές έχει νόημα και η «απόδειξη». Η ριζοσπαστική πολιτική τους στάση λοιπόν, η θέση τους απέναντι σε κάθε ζήτημα που απασχολεί την κοινωνία, μ’ έχει κάνει να τους ξεχωρίζω. Εδώ θα βρείτε πολλά video που μπορείτε να παρακολουθήσετε για να δείτε αν ισχύουν ή όχι, όσα γράφω. Εγώ θα προσθέσω μόνο ότι κατά καιρούς ανεβάζουν κι ελληνικές τραγωδίες, το πότε μπορείτε να το πληροφορηθείτε απ’ την καθημερινή ατζέντα τους κι ότι κάποιες φορές υπάρχουν γαλλικοί υπότιτλοι. Οι παραστάσεις τους διατίθενται δωρεάν. Αλλά το δωρεάν για όσ@ παρακολουθούμε, ας μη ξεχνάμε ότι την ίδια στιγμή σημαίνει απλήρωτη εργασία για τους συντελεστές μιας παράστασης κι άρα αν θέλετε να τους υποστηρίξετε, μπορείτε να μάθετε πώς, εδώ. –

«The Mad Hatter’s Tea Party»: «Η Αλίκη στη Χώρα των Θαυμάτων» σε ..ψυχοθεραπεία – Μια αμφισβήτηση της κανονικότητας

Τι είναι ‘φυσιολογικό’ και τι το τόσο υπέροχο σχετικά μ’ αυτό τέλος πάντων; Αυτές είναι οι δύο ερωτήσεις που θέλουν να θέσουν οι συντελεστές της συγκεκριμένης μουσικοχορευτικής παράστασης, που παρακολούθησα πρόσφατα on line και δε γινόταν να μη σας γράψω γι’ αυτήν.

Καταρχάς βρίσκω ιδιοφυή την όλη ιδέα, του να μπουν οι ήρωες του βιβλίου του Lewis Carroll, «Η Αλίκη στη χώρα των θαυμάτων» σε ..ψυχοθεραπεία, προκειμένου να τεθούν τα ερωτήματα που προανέφερα.

Κι ο νεαρός ψυχοθεραπευτής Ernest που είναι ειδικός στο να είναι φυσιολογικός (PhD in normalization) και που μόλις ξεκίνησε τη δουλειά του στο αναγνωρισμένο Institute for Extremely Normal Behaviour, αναλαμβάνει αυτό το ρόλο.

Το αν θα τα καταφέρει να κάνει ‘φυσιολογικούς’ τους: March Hare, Mad Hatter, Tweedledum, Tweedledee, Queen of Hearts και φυσικά την Alice, θα το μάθετε μόν@ σας, βλέποντας την παράσταση.

Αυτό που θέλω να σας θυμίσω, είναι ότι όπως εξηγούσα εδώ, χρόνια πριν, η έκφραση mad as a hatter (τρελός σαν καπελάς), έχει την ακόλουθη ιστορία: Όσοι εργάζονταν φτιάχνοντας καπέλα, υπέφεραν από δηλητηρίαση υδραργύρου (υλικό που χρησιμοποιούνταν σ’ αυτό το είδος ένδυσης) και η συμπεριφορά τους μετά από συνεχή έκθεση σ’ αυτό, έμοιαζε με την συμπεριφορά των τρελών. 

Η έκφραση πέρασε μ’ έναν τρόπο και στη λογοτεχνία και έτσι στο βιβλίο  «Η Αλίκη στη χώρα των θαυμάτων»  (1865), έχουμε τον γνωστό χαρακτήρα  Mad Hatter (Τρελός Καπελάς) και το Mad Tea Party.

Και η έκφραση όμως mad as a March hare (τρελός όπως ο λαγός του Μάρτη), χρησιμοποιούνταν επίσης για να χαρακτηρίσει κάποιον που έχει χάσει εντελώς την λογική του. Επειδή η αναπαραγωγική περίοδος των λαγών είναι το Μάρτιο και τότε συνεχώς χοροπηδούν. Και βέβαια δεν είναι τυχαίο, το ότι ο λαγός χρησιμοποιήθηκε ως χαρακτήρας στο λογοτεχνικό έργο που προαναφέραμε.

Να γράψω και τα τυπικά τώρα όμως, ότι δηλαδή η παράσταση είναι στα αγγλικά (υπάρχουν υπότιτλοι, αλλά δεν στα περισσότερα τραγούδια δεν εμφανίζονται), πρόκειται για μια παραγωγή του 2016 που θα είναι διαθέσιμη για λίγες μέρες, τη βλέπουμε απ’ την Royal Opera House και είναι της ZooNation που διευθύνει η Kate Prince.

Έχει πρωτότυπες χορογραφίες και μου άρεσε ιδιαιτέρως κι η μουσική. Όπως έχει γραφτεί «συνδυάζει το μπαλέτο με το hip hop» κι αυτό οπωσδήποτε κεντρίζει το ενδιαφέρον. Είναι πολύ σημαντικό γενικά, που η νόρμα αμφισβητείται και μ’ αυτόν τον τρόπο κι αξίζουν συγχαρητήρια σ’ όλους τους συντελεστές.

Η παράσταση τέλος, είναι αφιερωμένη στην Teneisha Bonner, (που θα δείτε στο ρόλο της Queen of Hearts), η οποία πέθανε το 2019 από καρκίνο του μαστού. H Kate Prince αναφέρεται σε κείνη στον πρόλογό της κι ομολογουμένως είναι συγκινητικό το όλο γεγονός. Στάθηκα πολύ στην εικόνα της…

Για τα μηνύματα της παραγωγής αυτής, δε θα γράψω κάτι επιπλέον, δε χρειάζεται. Ας τη δείτε όσ@ ενδιαφέρεστε, να βγάλετε τα δικά σας συμπεράσματα. Το ότι θέτει τα ερωτήματα που θέτει, είναι για μένα, αρκούντως σημαντικό.-

Η Θεατρική Ομάδα Buffonata παρουσιάζει “Το Ανοιχτήρι”: Κυριακή 5/7/2020 στις 20:00 στο Θεατράκι Πλατείας Δημοκρατίας

.

Για περισσότερες πληροφορίες: Κατάληψη Παπουτσάδικο & Θεατρική Ομάδα Buffonata

«Κάποια… Γκόλφω»: Με δάκρυα χαράς και συγκίνησης

Βρέθηκα χτες στο θέατρο «Μπιπ», στην Κυψέλη, μετά από αρκετές ώρες στο δρόμο και αφού παρακολούθησα διάφορες ασχήμιες να διαδραματίζονται γύρω μου. Κάποιες που αφορούσαν κοντινούς μου, δικούς μου, φίλες μου, φίλους μου που περνάνε δύσκολα και δεν θα είναι καθόλου εύκολο το καλοκαίρι τους φέτος, με βάραιναν κιόλας γιατί θέλω να είναι καλά οι άνθρωποι που αγαπώ και δεν γίνεται κάποιες φορές. Δεν είναι τυχαίο άλλωστε ότι έχω γράψει πως είμαστε ταυτόχρονα ένα δημόσιο χαμόγελο και μια ιδιωτική κραυγή, αλλά ήθελα να προσπαθήσω να τ’ αφήσω όλα πίσω μου και να δω την παράσταση αυτών των ανθρώπων.

Ο πρώτος που αντίκρυσα ήταν ο Γιώργος Τριανταφύλλου που φυσικά μου άλλαξε τη διάθεση με το χαμόγελο, την αγκαλιά του, την τόση αγάπη του. Πραγματικά δεν μπορώ να θυμηθώ ακόμα πόσες φορές χτες είπε ολόκληρο σχεδόν το ..βιογραφικό μου, δημοσίως. Πράγμα που με έφερνε σε όμορφη αμηχανία καθώς προτιμώ να περνάω απαρατήρητη έξω, αλλά απ’ την άλλη μ’ έκανε να σκέφτομαι και πόσο τυχερή είμαι που είναι φίλος μου. Γιατί αυτή η ιδιότητα πρωτεύει.

Με σύστησε αμέσως στον υπεύθυνο του θεάτρου, σε μέλη του θεατρικού του εργαστηρίου, γλυκύτατες κυρίες και κυρίους δηλαδή και πιάσαμε την κουβέντα σαν να γνωριζόμασταν από καιρό. Συνάντησα το Γιάννη Αποστολίδη λίγο μετά κι είχα κι άλλο λόγο να χαίρομαι εκείνη τη στιγμή και μπήκα μετά από παρότρυνση του Γιώργου μαζί τους μέσα, για να λάβω μέρος στο ζέσταμά τους πριν την παράσταση. Μ’ αγκάλιασαν αμέσως και χαλάρωσα, αφήνοντας τα ψηλοτάκουνα παπούτσια μου μπροστά απ’ την καρέκλα που θα καθόμουν μετά για να τους παρακολουθήσω. Κανείς, καμία δεν έδειξε να παραξενεύεται απ’ την παρουσία μου. Ίσα-ίσα το άγγιγμά τους ήταν από μόνο του το πιο θερμό καλωσόρισμα που θα μπορούσα να σκεφτώ.

Και πραγματικά χαλάρωσα μαζί τους και θυμήθηκα την τελευταία φορά που ήμουν στη θέση τους κι έβλεπα το κοινό από ψηλά. Έχω προσωπική εμπειρία δηλαδή απ’ το πόσο θεραπευτικό είναι το θέατρο, τι σπουδαία παιδεία παίρνει κανείς όταν κάνει σχετικές σπουδές και πόσα πολύτιμα εφόδια για ν’ αντιμετωπίσει τις προκλήσεις της ζωής του. Νοστάλγησα λίγο την θεατρική ομάδα που είχαμε κι όσα ζήσαμε με την Εβίτα, το Γιάννη, το Μάριο, τον Καταχθόνιο, τον Αντώνη, το Δημήτρη, αλλά και με τα παιδιά που ήταν κάθε βράδυ μαζί μας, τη Δήμητρα, το Θοδωρή, τη Ματίνα κ.α. Αλλά δεν κράτησε πολύ η νοσταλγία. Γιατί τα φώτα άναψαν κι επέστρεψα στη θέση μου να παρακολουθήσω ως θεατής όσα θα συνέβαιναν.

Μου είχε ζητήσει πριν, μία απ’ τις κυρίες που έπαιζαν να της πω την αλήθεια μετά. Δεν ήθελε ψέματα ούτε καν ντυμένα με τις καλύτερες προθέσεις. Δεν με ξέρει, πρώτη φορά με συνάντησε, αλλιώς θα γνώριζε πως δεν χαρίζω κάστανα, ούτε χρησιμοποιώ την ειλικρίνεια όμως με τον τρόπο που το κάνουν άλλες-οι κι όποια-ον πάρει ο Χάρος. Πιστεύω απλώς ότι αν νοιάζεσαι πραγματικά θα πεις με την καρδιά σου τι πιστεύεις για να είσαι χρήσιμη-ος κι εσύ στην πορεία των άλλων. Διαφορετικά, τι νόημα έχει;

Η καρδιά μου λοιπόν μπορεί να μίλησε στο τέλος, αλλά ψιθύριζε και πριν, σ’ όλη τη διάρκεια που τις, τους έβλεπα να παίζουν: Ανθρώπους που λίγους μήνες πριν δεν είχαν ιδέα από θέατρο κι η συντριπτική πλειοψηφία τους δεν είχε ανέβει ποτέ στην σκηνή, ο Γιώργος κατάφερε να τους κάνει ομάδα. Θαύμασα τον άθλο του, προσέχοντας την ευρηματική του σκηνοθεσία, την κινησιολογία που δίδαξε, τον τρόπο που χρησιμοποίησε τα φώτα, τη μουσική, τα πάντα.

Και λίγο πριν τελειώσει η παράσταση κι ενώ ο αέρας μύριζε βασιλικό, δάκρυα χαράς έβγαλαν την οριστική μου «ετυμηγορία». Όχι μόνο για τον άθλο, άθλο ξανατονίζω του αγαπημένου φίλου, και την άρτια ερμηνεία του υπέροχου Γιάννη Αποστολίδη, αλλά και γι’ αυτά που πέτυχαν τα μέλη του θεατρικού του εργαστηρίου ο καθένας τους χωριστά. Το παρατεταμένο χειροκρότημα του κοινού και τα «μπράβο» που φώναξε ο κόσμος ήταν η απόδειξη πως νιώσαμε το ίδιο συναίσθημα. Και σ’ ένα στίχο στάθηκε η σκέψη μου, από ένα τραγούδι που άκουσα αυτές τις μέρες. «Είμαστε θαύματα, θαύματα φτιαγμένα από τραύματα…» έχει γράψει η Παυλίνα Βουλγαράκη. Κι εγώ γι’ αυτά τα θαύματα συγκινήθηκα λοιπόν. Γι’ αυτούς τους ανθρώπους που έβαλαν στην άκρη κάθε μικρό ή μεγάλο τους τραύμα και μπήκαν στην ωραία περιπέτεια του θεάτρου, αθώοι κι ενθουσιασμένοι. Όμορφοι και τολμηροί. Και πέτυχαν και το χαίρονταν και φαινόταν και γι’ αυτό δάκρυζα κι εγώ.

Κι απόψε που δεν θα είμαι κοντά τους για να τους αγκαλιάσω και να τους ευχηθώ καλή επιτυχία, τους στέλνω από ‘δω τις πιο ζεστές ευχές μου, για να λάμψουν και να θριαμβεύσουν αφήνοντας πίσω τους κάθε προσωπικό τους σκοτάδι.

Όσες πληγές κι αν χρειάστηκε ν’ αγνοήσουμε, κι εσύ Γιώργο το ξέρεις καλά, για να κάνουμε το επόμενο βήμα, άξιζε, θέλω να τους πω. Κι αν ο δρόμος μας ακόμη έχει πολλές στάσεις, σίγουρα, έχει κι άλλα τόσα θαύματα. Και δικαιούμαστε να ζήσουμε περισσότερα τέτοια. Δικαιούμαστε. Αυτό σκεφτόμουν όταν έφυγαν όλοι κι ο πολύ ευγενικός υπεύθυνος του θεάτρου, με ρώτησε αν ξέχασα κάτι μέσα, βλέποντάς με να στέκομαι απέξω σιωπηλή. Κράτα την περηφάνια μου Γιώργο, που είσαι Φίλος μου και συνεχίστε την καλή δουλειά σ’ αυτό το εργαστήρι. Δεν τους έκανες μόνο θεατρική ομάδα, τους έκανες και παρέα. Έσμιξες τόσους ανθρώπους, άγνωστους ως χτες, όπως έκανες και με μας που παίξαμε στο «Άγγιξέ με» γιατί νοιάζεσαι για τους άλλους βαθιά κι ειλικρινά, πάντα. Νοιάζεσαι μ’ όλους τους τρόπους και τους φροντίζεις, μας φροντίζεις. Σ’ αγαπάω πολύ κι ανυπομονώ να σε καμαρώσω και σ’ άλλα τέτοια ..θαύματα. Να ‘σαι καλά. Να είστε όλες, όλοι καλά. Σας Ευχαριστώ που μ’ αφήσατε για λίγο να γίνω κομμάτι σας. Θα το θυμάμαι με συγκίνηση…

.

*Οι φωτογραφίες δεν είναι δικές μου. Τις δανείστηκα απ’ τα μέλη του θεατρικού εργαστηρίου Penelopi Kiritsi και Beatriky Manoulorestius.

.

«ΟΥΤΟΠΙΕΣ» απ’ τη θεατρική ομάδα «Κύκλος Γραφής»: Την Κυριακή 9 Ιουνίου στις 9.30 μ.μ., στο Μικρό Κηποθέατρο Ηρακλείου Κρήτης

«Ο έρωτας, όπως ο καθρέφτης και ο θάνατος, κατευνάζει την ουτοπία του σώματός μας, το κάνει να σιωπά, το ησυχάζει, το φυλακίζει λες σε ένα κουτί, το κλείνει και το σφραγίζει. Είναι γι’ αυτό που η αγάπη συγγενεύει τόσο άμεσα με την ψευδαίσθηση του καθρέπτη και την απειλή του θανάτου· και αν, παρά αυτές τις δύο επικίνδυνες μορφές που το περιβάλλουν, μας αρέσει τόσο πολύ να κάνουμε έρωτα, είναι γιατί στον έρωτα το σώμα βρίσκεται εδώ».

Michel Foucault

.

Η θεατρική ομάδα «ΚΥΚΛΟΣ ΓΡΑΦΗΣ» παρουσιάζει το θεατρικό έργο «ΟΥΤΟΠΙΕΣ» που βασίζεται στο κείμενο του Μισέλ Φουκώ «Το ουτοπικό σώμα» σε θεατρική διασκευή της Μαρίνας Σπανάκη.

Σκηνοθεσία: Μαρίνα Σπανάκη

Σκηνογραφία-Μακιγιάζ: Εμμανουήλ Σπανάκης

Βοηθοί σκηνογράφου: Γιώργος Αντωνακάκης-Παντελής Αντώνης

Επιμέλεια κίνησης: Βικτώρια Στρατάκη

Μουσική-Εγγραφή Φωνής: Σωτήρης Αλεξάκης

Αφίσα – Πρόγραμμα: Κώστας Φραντζεσκάκης

Φως – Ήχος: Αλέξανδρος Γερογιαννάκης

Παίζουν: Ιωάννα Παπαχατζάκη – Μαρίνα Σπανάκη

Φωνές εγγραφής: Σωτήρης Αλεξάκης- Μαρίνα Σπανάκη

Μικρό Κηποθέατρο Μάνος Χατζιδάκις, Κυριακή 9 Ιουνίου 2019, 21.30.

Τιμή εισιτηρίου: 10€, Μειωμένο: 8€
Για ΑΜΕΑ και για τον συνοδό τους είσοδος ελεύθερη.

.

.

.

«Κάποια… Γκόλφω» απ’ το Θεατρικό Εργαστήρι του Γιώργου Τριανταφύλλου – 7, 8 & 9 Ιουνίου στο Θέατρο «Μπιπ»

.

.