«Μόλλυ Μπλούμ» με την Μαρίνα Σπανάκη – Κάθε Δευτέρα και Τρίτη στις 9.00 μ.μ στο Θέατρο «Μπιπ» ως και τις 21 Απριλίου

.

 update: Συνεχίζονται τελικά οι παραστάσεις του θεατρικού μονολόγου «Μόλλυ Μπλουμ» του James Joyce, με τη Μαρίνα Σπανάκη, μέχρι  και την Τρίτη 21 Απριλίου (εξαιρούνται η Δευτέρα και η Τρίτη του Πάσχα).

.

10959329_10153115041894674_2380085756606915455_n

.

Φυσικά πρόκειται για ένα εμβληματικό βιβλίο. Για τον James Joyce μιλάμε άλλωστε. Και βεβαίως η Μαρίνα είναι φίλη μου κι οι δικοί της μ’ αγκάλιασαν απ’ την πρώτη στιγμή που με γνώρισαν στο Ηράκλειο, σαν να ‘μουν μέλος της οικογένειας τους. Αλλά ούτε η προτίμηση μου στον συγγραφέα του «Οδυσσέα», ούτε η αγάπη μου για κείνη, θα μ’ έκανε να σας προτείνω την παράσταση, αν δεν πίστευα πως αξίζει. Και ξέρουν καλά όσες και όσοι με γνωρίζουν, πως καλώς ή κακώς, έναν μεγάλο βαθμό αυστηρότητας τον διαθέτω.

Σας τον προτείνω λοιπόν τον μονόλογο αυτόν, γνωρίζοντας όχι μόνο τις σπουδές της Μαρίνας και την υποκριτική της δεινότητα, αλλά έχοντας δει κι άλλες παραστάσεις της θεατρικής της ομάδας «Κύκλος γραφής«. Ξέρω πόσο προσέχει κάθε λεπτομέρεια και σέβεται το θεατή.

Της ζήτησα να μου στείλει το δελτίο τύπου για την παράσταση που το αναδημοσιεύω κι εγώ, αλλά διαβάστε οπωσδήποτε και τη συνέντευξη που έδωσε στην εφημερίδα «Πατρίς» του Ηρακλείου και στην Κατερίνα Μυλωνά, για να τη γνωρίσετε καλύτερα.

Προσωπικά ξεχώρισα αυτό το σημείο:

«Η επιλογή ενός θεατρικού κειμένου ή έργου για την τοποθέτησή του στη σκηνή δεν είναι ούτε απλή αλλά ούτε και εύκολη υπόθεση. Κατά τη γνώμη μου έχει άμεση σχέση με την πορεία μας στη ζωή, τις προσωπικές μας εμπειρίες, τις γνώσεις και τη γνώση που έχουμε αποκομίσει προχωρώντας. Προσωπικά, αγαπώ πολύ τον James Joyce και το έργο του, τον James Joyce που δημιουργεί πέρα από συμβιβασμούς και συνθηκολογήσεις, και που οδήγησε τη λογοτεχνία και τη γλώσσα της εποχής του στα άκρα. Πάντα ήθελα να κάνω κάτι από τον Joyce και όταν ο φίλος μου ο σκηνοθέτης, Martin Scharnhorst, μου πρότεινε να κάνω τη Μόλλυ από τον Οδυσσέα ένιωσα πως είχε φτάσει το πλήρωμα του χρόνου. Μπροστά στον Οδυσσέα του Joyce μόνο δέος μπορεί να νοιώσει κανείς. Μου αρέσει εξάλλου και ο παραλληλισμός του Οδυσσέα με τον δικό μας Οδυσσέα του Ομήρου. Η «ΜΟΛΛΥ ΜΠΛΟΥΜ» είναι μια γυναίκα που με εντυπωσιάζει με την ξέχωρη για την εποχή ψυχοσύνθεσή της, τη στάση της και τη θέση που παίρνει απέναντι στα πράγματα. Οι σκέψεις και οι δράσεις της δεν διαφέρουν από αυτές της γυναίκας του σήμερα. Ήθελα λοιπόν να το δείξω αυτό, ό,τι δηλαδή τα χρόνια περνούν μα εμείς οι άνθρωποι δεν αλλάζουμε, είμαστε το ίδιο μικροί μα και το ίδιο σπουδαίοι, πονάμε, αγωνιούμε, αγωνιζόμαστε, ερωτευόμαστε, μοιχεύουμε, νιώθουμε τρυφερά κι αγαπάμε τη φύση, την ομορφιά, το θείο και τη ζωή, φοβόμαστε το θάνατο και το τέλος με τον ίδιο τρόπο ανά τους αιώνες».

.

Μαρίνα μου καλή σου επιτυχία!

.

.

10974281_339491042911644_7851575945209489899_o

.

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

 Η θεατρική ομάδα «ΚΥΚΛΟΣ ΓΡΑΦΗΣ» παρουσιάζει τo θεατρικό μονόλογο «ΜΟΛΛΥ ΜΠΛΟΥΜ», απόσπασμα από το 18ο κεφάλαιο του έργου «Οδυσσέας» του Ιρλανδού συγγραφέα James Joyce σε επιλογή, μετάφραση κειμένου και σκηνοθεσία της Μαρίνας Η. Σπανάκη.

Αλλά ποια είναι στ’ αλήθεια η Μόλλυ; Είναι η γυναίκα εκείνη με τσαγανό που με τον εσωτερικό μονόλογό της κάνει να μιλήσουν δια του στόματός της όλες οι γυναίκες; Είναι εκείνη που ποθεί, που ονειρεύεται, που απογοητεύεται, που ελπίζει; Είναι εκείνη που δεν κατακρίνει τη μοιχεία αφού θαρρεί πως είναι το πιο φυσικό πράγμα στον κόσμο; Είναι εκείνο το τρυφερό πλάσμα που αγαπάει και αγκαλιάζει τη νιότη, τα λουλούδια τη μουσική, το τραγούδι; Είναι η Μόλλυ που μονολογεί κι ανυψώνει την καθημερινότητά της στο επίπεδο της ποίησης, που λέει Ναι στη ζωή, στην ομορφιά και στον έρωτα;…

.

Παίζει : Μαρίνα Σπανάκη
Σκηνογραφία-Μακιγιάζ : Εμμανουήλ Σπανάκης
Μουσική σύνθεση : Σωτήρης Αλεξάκης
Κοστούμια : Ντεσισλάβα Τοπάλοβα
Βοηθός σκηνοθέτη-Φωτισμοί-
Τεχνικός Σκηνής : Κωνσταντίνος Ζαϊμάκης
Αφίσα-Πρόγραμμα : Δημήτρης Παναγιωτάκης

.

Η φωτογραφία που χρησιμοποιείται στην αφίσα και το πρόγραμμα της παράστασης είναι έργο της ζωγράφου Βαβλίτου Κατερίνας, από τη σειρά των έργων της «Ιχνηλασίες ψυχής».

.

.

.

.

.

«Ο τυχαίος θάνατος ενός αναρχικού και μερικών άλλων ανατρεπτικών» του Ντάριο Φο – Η φωνή του ‘τρελού’

.

«Ζητάει ο λαός αληθινή δικαιοσύνη; Εμείς του δίνουμε λίγο πιο δίκαιη απ’ αυτήν που έχει. Διαμαρτύρονται οι εργαζόμενοι για το αίσχος της εκμετάλλευσης; Εμείς διορθώνουμε το αίσχος, αφήνουμε όμως να υπάρχει η εκμετάλλευση. Θέλουν να μην τα τινάζουν πια μες στις φάμπρικες; Εμείς παίρνουμε ορισμένα μέτρα για να βελτιώσουμε τις συνθήκες δουλειάς, δίνουμε και κανένα επίδομα στη χήρα. Θέλουν να καταργήσουν τις κοινωνικές τάξεις; Εμείς περιορίζουμε λιγάκι τις εμφανείς ταξικές διαφορές, έτσι, για να μη χτυπούν πολύ στο μάτι…Θέλουν επανάσταση; Εμείς τους δίνουμε ολίγες μεταρρυθμίσεις. Όχι ολίγες, αρκετές. Τους μπουκώνουμε με μεταρρυθμίσεις. Ή μάλλον, τους μπουκώνουμε με υποσχέσεις για μεταρρυθμίσεις. Γιατί, γνήσιες μεταρρυθμίσεις, δεν πρόκειται να κάνουμε ποτέ!»

.

foanarxikoubx9

.

Παγκόσμια Ημέρα Θεάτρου σήμερα και δράττομαι της ευκαιρίας να σας γράψω λίγα λόγια, για ένα απ’ τα πιο αγαπημένα μου θεατρικά έργα: «Ο τυχαίος θάνατος ενός αναρχικού και μερικών άλλων ανατρεπτικών» του Ντάριο Φο.

Σ’ αυτό, αναμφισβήτητα ο πιο σημαντικός ρόλος είναι του ‘τρελού’, που πρωταγωνιστεί, εισβάλλει παντού κι εκστομίζει μεγάλες αλήθειες, εκμεταλλευόμενος το ‘ακαταλόγιστο’ κι επιδεικνύοντας τα ‘πιστοποιητικά’ των εγκλεισμών του. .

Και πως αλλιώς θα μπορούσε να γίνει, αφού το έργο δεν γράφτηκε τυχαία; Ο συγγραφέας του, ο Ντάριο Φο, έχει εξηγήσει πολλά:

Πώς μου ήρθε αλήθεια να γράψω αυτό το έργο; Μ’ έσπρωξε η ανάγκη να φωνάξω για ό,τι γινόταν γύρω μου. Την άνοιξη του ’70 οι φίλοι της δουλειάς μας, προοδευτικοί άνθρωποι στο σύνολό τους, με πίεζαν να γράψω ένα έργο για τις βόμβες που έσκασαν σε δύο τράπεζες του Μιλάνου, με τη βεβαιότητα ότι δεν τις τοποθέτησαν προοδευτικά στοιχεία και με τη σιγουριά ότι η «αυτοκτονία» του Πινέλι, που ανακρινόταν σαν ένοχος, ήταν καθαρή δολοφονία. Πρέπει να γραφτεί ένα τέτοιο έργο, μου έλεγαν, γιατί το κοινό δεν ενημερώνεται σωστά, με αποτέλεσμα να μη νιώθει τους πραγματικούς ενόχους και να κυριεύεται από αγωνία, φόβο και άγχος. Ακόμα και οι προοδευτικές εφημερίδες της Ιταλίας σιωπούσαν, απέφευγαν να πάρουν τη σωστή θέση. Μάταια περιμέναμε όλοι κάποιο γερό ψάξιμο, μια δυνατή κραυγή διαμαρτυρίας… Τίποτα…

Έπρεπε λοιπόν κάτι να κάνουμε. Έπρεπε να βοηθήσουμε να μάθει ο κόσμος με τι τρόπο οργανώνονται οι δυναμιτιστικές ενέργειες, οι αιματοχυσίες, και από ποιους… Αρχίσαμε πρώτα-πρώτα έρευνες πάνω στην υπόθεση Πινέλι. Δικηγόροι, δημοσιογράφοι, φίλοι μας, βγάζουν φωτοαντίγραφα εγγράφων που δεν είχαν δημοσιευτεί ποτέ. Καταφέρνουμε να χώσουμε τη μύτη μας σε έγγραφα ανακρίσεων απόρρητων, με τη βοήθεια φίλων μας μέσα στις δικαστικές υπηρεσίες. Είδαμε έτσι ξεκάθαρα τα γεγονότα που μας έπεισαν ότι ο θάνατος του Πινέλι δεν ήταν αυτοκτονία αλλά σίγουρα εκπαραθύρωση.

Έτσι δημιουργήθηκε η βάση αυτής της κωμωδίας. Μάλλον φάρσας… Γιατί τόσο γελοίες, τόσο οδυνηρά γελοίες ήταν οι ενέργειες των ανακριτικών μεθόδων και οι αντιφάσεις των επίσημων δηλώσεων. Η πρεμιέρα μας έπεσε στις μέρες της δίκης. Και η επιτυχία μας ήταν τρομακτική. Γεμάτο κάθε μέρα το θέατρο. Όρθιοι, πολλές φορές πλάι μας, δίπλα στη σκηνή.

Πού οφείλεται η επιτυχία αυτού του έργου; Όχι τόσο στο ότι σατιρίζει τις οργανωμένες ψευτιές των αρχών και των οργάνων τους αλλά περισσότερο γιατί καυτηριάζει τα παχιά λόγια περί σοσιαλδημοκρατίας και καγχάζει για τα κροκοδείλια δάκρυα πολλών σοβαροφανών πολιτικών ή τη «δυναμική» αγανάκτηση μερικών άλλων για κάθε σκάνδαλο που ξέρουν πολύ καλά ότι είναι ένα σκάνδαλο-κάθαρση του συστήματος…Με αποτέλεσμα ο απληροφόρητος κοσμάκης να ξεσπάει φωνάζοντας ικανοποιημένος: «Ζήτω αυτή η μπασταρδεμένη σκατοκοινωνία μας, που σκουπίζεται με αρωματισμένο χαρτομάντηλο και που σε κάθε ρέψιμο αηδίας βάζει το χέρι μπροστά στο στόμα της σαν μια καλομαθημένη κυρία…»

Το έργο μας παίζεται από τότε με αμείωτη επιτυχία. Ίσως γιατί και η ζωή συνεχίζεται και πληθαίνουν κάθε τόσο η αιματοχυσία, οι μπόμπες και τα μεγάλα λόγια και τα μεγάλα σκάνδαλα… Πάντα από τα ίδια συστήματα που οργανώνουν τη βία και που δεν μπορούν να χωνέψουν αυτούς που δεν σκύβουν το κεφάλι. Ώσπου κάποτε αυτός ο απληροφόρητος κοσμάκης να καταλάβει τι γίνεται γύρω του και να μετατρέψει το ρέψιμο της αηδίας του σε μια τεράστια βόμβα που θα τινάξει στον αέρα όλη αυτή τη μπασταρδεμένη κοινωνία μας.

 

.

Από το πρόγραμμα της παράστασης του έργου («Ένα τυχαίο ατύχημα») που ανέβηκε στο Θέατρο ΑΛΦΑ σε μετάφραση Άννας Βαρβαρέσου και σκηνοθεσία Στέφανου Ληναίου τον Ιανουάριο 1978 (Αρχείο Φράνκας Ράμε και Ντάριο Φο, http://www.archivio.francarame.it/home.html) και βρήκα εδώ.

.

Η υπόθεση που ενέπνευσε τον σπουδαίο Ιταλό συγγραφέα, αναφέρεται εδώ με όλες τις λεπτομέρειες. Το τραγούδι δε, που γράφτηκε για τον Giuseppe «Pino» Pinelli, είναι αυτό.

Δεν θεωρώ σκόπιμο προσωπικά, να σας κάνω βαρύγδουπες αναλύσεις, για ένα έργο που αξίζει να το διαβάσετε ολόκληρο και να βγάλετε τα δικά σας συμπεράσματα, αν δεν το έχετε δει ήδη επί σκηνής. Εστιάστε απλώς στην φωνή του ‘τρελού’ και θα καταλάβετε πολλά. 

Για το τέλος λοιπόν, κράτησα μερικές φράσεις που συμπυκνώνουν θεωρώ, τη σκέψη του Ντάριο Φο και δείχνουν την αλήθεια, πίσω απ’ την ‘αλήθεια’ των ΜΜΕ. Πικρά επίκαιρα τα λόγια του, πάντα…

«ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΣ: Μ’ άλλα λόγια, το σκάνδαλο, κι όταν ακόμα δεν υπάρχει, πρέπει να το επινοούμε. Είναι ένα μέσο, που βοηθάει στη διατήρηση της εξουσίας, γιατί ξαλαφρώνει τους καταπιεσμένους, τους δίνει τη δυνατότητα να ξεδώσουν.
ΤΡΕΛΟΣ: Ακριβώς! Είναι το ξέσπασμα, η κάθαρση, που απελευθερώνει απ’ την ένταση. Και σεις, οι ανεξάρτητοι δημοσιογράφοι, είστε οι άξιοι ιερείς της σκανδαλοθηρίας!
ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΣ: Άξιοι; Μα τότε γιατί η κυβέρνηση μανιάζει, και πασχίζει σαν παλαβή να μπαλώσει τα σκάνδαλα που ξεσκεπάζουμε;
ΤΡΕΛΟΣ: Μανιάζει η δική μας κυβέρνηση, που έχει μείνειστην εποχή των Βουρβώνων, εκατόν πενήντα χρόνια πίσω…, που είναι κυβέρνηση προκαπιταλιστική. Για δέστε, όμως, τις εξελιγμένες κυβερνήσεις της Βόρειας Ευρώπης! Θυμάστε το σκάνδαλο Προφιούμο στην Αγγλία; Τον Υπουργό Άμυνας, που είχε μπλέξει με κολγκέρλς, ναρκωτικά και κατασκοπεία; Μήπως έπαθε τίποτα το κράτος; Μήπως έπαθε το χρηματιστήριο; Κάθε άλλο! Ποτέ το κράτος και το χρηματιστήριο δεν ήταν πιο ισχυρά, όσο τον καιρό μετά το σκάνδαλο αυτό».

.

.

.

.

.

.

«Το Hμερολόγιο ενός Tρελού» – Νικολάι Βασίλιεβιτς Γκόγκολ

.

19th-century-portrait-of--001

.

Σαν σήμερα, το 1852, έφυγε απ’ τη ζωή ο σπουδαίος συγγραφέας Νικολάι Βασίλιεβιτς Γκόγκολ (Николай Васильевич Гоголь).

Για να τιμήσουμε τη μνήμη του, σας προτείνω να δείτε μια σημαντική μαγνητοσκοπημένη παράσταση, που βασίστηκε στο διήγημα του «Το ημερολόγιο ενός τρελού» (1835).

Ο Γκόγκολ είχε εξηγήσει, πως για να το γράψει διάβασε πολλά δημοσιεύματα απ’ την εφημερίδα «Τhe Northern Bee» που αφορούσαν τους τρόφιμους των ψυχιατρείων, αλλά ακόμη πιο ενδιαφέρον είναι το ενδεχόμενο να έπασχε  κι ο ίδιος (σύμφωνα με διάφορες πηγές) από ψυχική διαταραχή.

Υπάρχουν αναφορές πως είχε αναπτύξει τα τελευταία χρόνια της ζωής του διπολική διαταραχή και ήταν φανερό το θρησκευτικό του παραλήρημα.

Αποσπάσματα απ’ το διήγημα έχουν δημοσιευτεί εδώ και περισσότερες λεπτομέρειες, εκτός απ’ αυτές που υπάρχουν στους συνδέσμους,  θα βρείτε εδώ, εδώ κι εδώ.

Στα link που παραθέτω, θα μπορέσετε να παρακολουθήσετε ολόκληρη την παράσταση. Πρωταγωνιστεί ο αείμνηστος Κώστας Καρράς, η μετάφραση είναι του Κώστα Σταματίου και η σκηνοθεσία του Γιώργου Μιχαηλίδη.

.

.

.

.

.

Η ΤΑΡΑΤΣΑ Γυναικεία γεωμετρία σε πέντε ασύμμετρες σκηνές (θεατρικό) – Αφροδίτη Κουκουτσάκη

.

«Και το βράδυ… Το βράδυ έβγαινα στην ταράτσα μου, φαινόταν κι η θάλασσα από εκεί ψηλά. Καθόμουνα στο πεζούλι και θυμόμουνα… Όλα. Ό, τι υπήρχε για να το θυμάμαι. Κι άλλα. Κι αυτά που δεν υπήρχαν. Κυρίως αυτά, θυμόμουνα. Αυτά που δεν υπήρχαν, αυτά που μου ‘λειψαν, κατάλαβες; Κι όταν ερχόταν οι πεθαμένοι, τους ρώταγα, γιατί; Τι έφταιξα; Γιατί αυτή η γυναίκα έβαλε όλα της τα πράγματα σε μια κούτα από γάλα και τα ‘θαψε κάτω απ’ το δέντρο; Γιατί είχε τόσα λίγα, που να χωράνε σε μια κούτα από γάλα; Κι εκείνοι δεν μιλάγανε, τι να πούνε

Αφροδίτη Κουκουτσάκη

.

.

*Είναι ο,τι πιο συγκινητικό διάβασα τελευταία κι ευχαριστώ θερμά την κυρία Κουκουτσάκη που μου επέτρεψε την αναδημοσίευση. Διαβάστε εδώ όλο το θεατρικό έργο κι εύχομαι γρήγορα να μπορέσουμε να το δούμε κι επί σκηνής..

Όχι στον ρατσισμό απ’ την κούνια -Παράσταση του Θεάτρου Φόρουμ απ’ την Ένωση Αφρικανών Γυναικών

.

.

.

Εδώ μπορείτε  να διαβάσετε περισσότερα για την καμπάνια «Όχι στον ρατσισμό απ’ την κούνια» και κάνοντας κλικ εδώ να επισκεφτείτε το blog της Ένωσης Αφρικανών Γυναικών. Για να υπογράψετε υπέρ της καμπάνιας τους (ζητούν μεταξύ άλλων να εκδίδεται Πιστοποιητικό Γέννησης από τους Δήμους, για τα παιδιά των –μεταναστών/στριών που γεννιούνται στην Ελλάδα) μπορείτε να μπείτε εδώ και οπωσδήποτε αξίζει να δείτε κι παρακάτω ντοκιμαντέρ για την δεύτερη γενιά μεταναστών στην Ελλάδα.

.

.

.

.

.

.

.

.

«Tα Τελευταία Φεγγάρια» του Furio Bordon στο Cabaret Voltaire

.

.

»Σε μια μόνο περίπτωση μπορείς να δεχτείς την ιδέα του θανάτου…αν έχεις σιχαθεί τη ζωή σου. Και η φύση με τη σοφία της σε εξωθεί να νιώσεις αυτή την αηδία όταν γερνάς. Διαφορετικά, ο κόσμος θα ξεκουφαινόταν από τα ουρλιαχτά του πλήθους των ξεσηκωμένων γερόντων που θα αρνούνταν να πεθάνουν.»

.

.

«Τα Τελευταία Φεγγάρια», «Le ultime Lune» όπως είναι ο πρωτότυπος τίτλος στα ιταλικά, είναι ένα θεατρικό έργο 76 σελίδων που γοήτευσε τον Γιώργο Τριανταφύλλου απ’ την πρώτη στιγμή. Τον θυμάμαι να μου μιλάει συχνά γι’ αυτό και να ονειρεύεται να το παρουσιάσει κάποτε επί σκηνής.

Η στιγμή αυτή ήρθε, το όνειρο γίνεται επιτέλους πραγματικότητα και γι’ αυτό θέλω να ευχηθώ κι από εδώ, σε κείνον και τους συνεργάτες του κάθε επιτυχία!

«Τα Τελευταία Φεγγάρια» του Furio Bordon,  μεταφράστηκαν σε 20 γλώσσες, βραβεύθηκαν στην Ιταλία  το 1993 με το Il Premio IDI και την περίοδο 1995-1996 η παράσταση αποτέλεσε τεράστια προσωπική επιτυχία του Marcello Mastroianni, ο οποίος και τιμήθηκε με πληθώρα βραβείων για τον πρωταγωνιστικό ρόλο.

Το θεατρικό αυτό έργο κυκλοφορεί στα ελληνικά απ’ τις εκδόσεις «Αιώρα» και η μετάφραση είναι της Κατερίνας Κοσμαδάκη.

.

.

.

«Η γενική αίσθηση του θεατή είναι… Μια γεύση πικρίας στο χαμόγελο του, ένας προβληματισμός στο γέλιο του και στο τέλος του έργου ένα αίσθημα γλυκύτητας στο δάκρυ του….. Η δική μας φιλοδοξία είναι να παρουσιάσουμε αυτό το θαυμάσιο έργο με αξιοπρέπεια υφαίνοντας τα συναισθήματά μας μαζί με τα δικά σας και να μοιραστούμε μαζί σας σκέψεις και προβληματισμούς στη συνενοχή ενός βλέμματος. Κι όταν σβήσουν τα φώτα της σκηνής να μοιραστούμε μια στιγμή σιωπής κι αν το θελήσετε την σιωπή ενός χειροκροτήματος αμοιβαίου, από εσάς για εμάς κι από εμάς για εσάς.

 

.

.

.