«Το Hμερολόγιο ενός Tρελού» – Νικολάι Βασίλιεβιτς Γκόγκολ

.

19th-century-portrait-of--001

.

Σαν σήμερα, το 1852, έφυγε απ’ τη ζωή ο σπουδαίος συγγραφέας Νικολάι Βασίλιεβιτς Γκόγκολ (Николай Васильевич Гоголь).

Για να τιμήσουμε τη μνήμη του, σας προτείνω να δείτε μια σημαντική μαγνητοσκοπημένη παράσταση, που βασίστηκε στο διήγημα του «Το ημερολόγιο ενός τρελού» (1835).

Ο Γκόγκολ είχε εξηγήσει, πως για να το γράψει διάβασε πολλά δημοσιεύματα απ’ την εφημερίδα «Τhe Northern Bee» που αφορούσαν τους τρόφιμους των ψυχιατρείων, αλλά ακόμη πιο ενδιαφέρον είναι το ενδεχόμενο να έπασχε  κι ο ίδιος (σύμφωνα με διάφορες πηγές) από ψυχική διαταραχή.

Υπάρχουν αναφορές πως είχε αναπτύξει τα τελευταία χρόνια της ζωής του διπολική διαταραχή και ήταν φανερό το θρησκευτικό του παραλήρημα.

Αποσπάσματα απ’ το διήγημα έχουν δημοσιευτεί εδώ και περισσότερες λεπτομέρειες, εκτός απ’ αυτές που υπάρχουν στους συνδέσμους,  θα βρείτε εδώ, εδώ κι εδώ.

Στα link που παραθέτω, θα μπορέσετε να παρακολουθήσετε  ολόκληρο το έργο όπως προβλήθηκε απ’ την ΕΡΤ, στο «Θέατρο της Δευτέρας»…

Πρωταγωνιστεί ο αείμνηστος Κώστας Καρράς, η μετάφραση είναι του Κώστα Σταματίου και η σκηνοθεσία του Γιώργου Μιχαηλίδη.

.

.

.

.

.

Η ΤΑΡΑΤΣΑ Γυναικεία γεωμετρία σε πέντε ασύμμετρες σκηνές (θεατρικό) – Αφροδίτη Κουκουτσάκη

.

«Και το βράδυ… Το βράδυ έβγαινα στην ταράτσα μου, φαινόταν κι η θάλασσα από εκεί ψηλά. Καθόμουνα στο πεζούλι και θυμόμουνα… Όλα. Ό, τι υπήρχε για να το θυμάμαι. Κι άλλα. Κι αυτά που δεν υπήρχαν. Κυρίως αυτά, θυμόμουνα. Αυτά που δεν υπήρχαν, αυτά που μου ‘λειψαν, κατάλαβες; Κι όταν ερχόταν οι πεθαμένοι, τους ρώταγα, γιατί; Τι έφταιξα; Γιατί αυτή η γυναίκα έβαλε όλα της τα πράγματα σε μια κούτα από γάλα και τα ‘θαψε κάτω απ’ το δέντρο; Γιατί είχε τόσα λίγα, που να χωράνε σε μια κούτα από γάλα; Κι εκείνοι δεν μιλάγανε, τι να πούνε

Αφροδίτη Κουκουτσάκη

.

.

*Είναι ο,τι πιο συγκινητικό διάβασα τελευταία κι ευχαριστώ θερμά την κυρία Κουκουτσάκη που μου επέτρεψε την αναδημοσίευση. Διαβάστε εδώ όλο το θεατρικό έργο κι εύχομαι γρήγορα να μπορέσουμε να το δούμε κι επί σκηνής..

Όχι στον ρατσισμό απ’ την κούνια -Παράσταση του Θεάτρου Φόρουμ απ’ την Ένωση Αφρικανών Γυναικών

.

.

.

Εδώ μπορείτε  να διαβάσετε περισσότερα για την καμπάνια «Όχι στον ρατσισμό απ’ την κούνια» και κάνοντας κλικ εδώ να επισκεφτείτε το blog της Ένωσης Αφρικανών Γυναικών. Για να υπογράψετε υπέρ της καμπάνιας τους (ζητούν μεταξύ άλλων να εκδίδεται Πιστοποιητικό Γέννησης από τους Δήμους, για τα παιδιά των –μεταναστών/στριών που γεννιούνται στην Ελλάδα) μπορείτε να μπείτε εδώ και οπωσδήποτε αξίζει να δείτε κι παρακάτω ντοκιμαντέρ για την δεύτερη γενιά μεταναστών στην Ελλάδα.

.

.

.

.

.

.

.

.

«Tα Τελευταία Φεγγάρια» του Furio Bordon στο Cabaret Voltaire

.

.

»Σε μια μόνο περίπτωση μπορείς να δεχτείς την ιδέα του θανάτου…αν έχεις σιχαθεί τη ζωή σου. Και η φύση με τη σοφία της σε εξωθεί να νιώσεις αυτή την αηδία όταν γερνάς. Διαφορετικά, ο κόσμος θα ξεκουφαινόταν από τα ουρλιαχτά του πλήθους των ξεσηκωμένων γερόντων που θα αρνούνταν να πεθάνουν.»

.

.

«Τα Τελευταία Φεγγάρια», «Le ultime Lune» όπως είναι ο πρωτότυπος τίτλος στα ιταλικά, είναι ένα θεατρικό έργο 76 σελίδων που γοήτευσε τον Γιώργο Τριανταφύλλου απ’ την πρώτη στιγμή. Τον θυμάμαι να μου μιλάει συχνά γι’ αυτό και να ονειρεύεται να το παρουσιάσει κάποτε επί σκηνής.

Η στιγμή αυτή ήρθε, το όνειρο γίνεται επιτέλους πραγματικότητα και γι’ αυτό θέλω να ευχηθώ κι από εδώ, σε κείνον και τους συνεργάτες του κάθε επιτυχία!

«Τα Τελευταία Φεγγάρια» του Furio Bordon,  μεταφράστηκαν σε 20 γλώσσες, βραβεύθηκαν στην Ιταλία  το 1993 με το Il Premio IDI και την περίοδο 1995-1996 η παράσταση αποτέλεσε τεράστια προσωπική επιτυχία του Marcello Mastroianni, ο οποίος και τιμήθηκε με πληθώρα βραβείων για τον πρωταγωνιστικό ρόλο.

Το θεατρικό αυτό έργο κυκλοφορεί στα ελληνικά απ’ τις εκδόσεις «Αιώρα» και η μετάφραση είναι της Κατερίνας Κοσμαδάκη.

.

.

.

«Η γενική αίσθηση του θεατή είναι… Μια γεύση πικρίας στο χαμόγελο του, ένας προβληματισμός στο γέλιο του και στο τέλος του έργου ένα αίσθημα γλυκύτητας στο δάκρυ του….. Η δική μας φιλοδοξία είναι να παρουσιάσουμε αυτό το θαυμάσιο έργο με αξιοπρέπεια υφαίνοντας τα συναισθήματά μας μαζί με τα δικά σας και να μοιραστούμε μαζί σας σκέψεις και προβληματισμούς στη συνενοχή ενός βλέμματος. Κι όταν σβήσουν τα φώτα της σκηνής να μοιραστούμε μια στιγμή σιωπής κι αν το θελήσετε την σιωπή ενός χειροκροτήματος αμοιβαίου, από εσάς για εμάς κι από εμάς για εσάς.

 

.

.

.

«Να μου στείλετε μια ρεπούμπλικα!»- Μια παράσταση για τον Ρώμο Φιλύρα

.

Να μου στείλετε μια ρεπούμπλικα!

.

Ως τις 8  Νοεμβρίου, θα παίζετε στο θέατρο «Αργώ» (Ελευσινίων 15, Μεταξουργείο), η παράσταση του  Γιάννη Αναστασάκη, «Να μου στείλετε μια ρεπούμπλικα!».  Η παράσταση αφορά τη ζωή του ποιητή Ρώμου Φιλύρα για τον οποίο είχαμε κάνει λόγο, σ’ αυτήν εδώ την ανάρτηση και βασίζεται στα αυτοβιογραφικά κείμενα που  δημοσιεύτηκαν στην εφημερίδα «Καθημερινή» στα 1929.  Αποσπάσματα αυτών των κειμένων, αλλά και μια συνέντευξη του σκηνοθέτη στον Ηλία Μαγκλίνη, μπορείτε να διαβάσετε κάνοντας κλικ εδώ.

«Ερευνώντας αρχεία και τη σχετική με το Δρομοκαΐτειο βιβλιογραφία, όπως τον τόμο «Ιερά Οδός 303», ο Γ. Αναστασάκης ανακάλυψε ότι στις λιγοστές επισκέψεις που είχε στο ίδρυμα ο Φιλύρας, παρακαλούσε τους επισκέπτες του «να του στείλουν μια ρεπούμπλικα». Η ίδια φράση απαντά και σε υποσημειώσεις ποιημάτων που έγραψε εκεί. «Είναι μια ενδιαφέρουσα παράκληση. Ηταν κοσμικός, φρόντιζε την εμφάνισή του κι ένα χρόνο προτού εισαχθεί στο Δρομοκαΐτειο, “έσκασε” στην Ελλάδα η μόδα της ρεπούμπλικας. Προφανώς θα ήθελε να είχε μία ο ίδιος, ήθελε ακόμα και μέσα στο ψυχιατρείο να είναι καλοντυμένος, να είναι κομψός. Ουσιαστικά, η παράσταση είναι έτσι στημένη ώστε ο κομψευόμενος Φιλύρας να υποδέχεται την επίσκεψη πολλών ανθρώπων στο Δρομοκαΐτειο, οπότε απευθύνεται σε αυτούς, σε πρώτο πρόσωπο».

Πρωταγωνιστούν ο Δημήτρης Κοτζιάς, η Ζαχαρούλα Οικονόμου και ο Κώστας Σειραδάκης.  Να ευχηθώ λοιπόν, κάθε επιτυχία στους συντελεστές της παράστασης και να σας αφήσω να διαβάσετε την πολύ ενδιαφέρουσα συνέντευξη του Γ. Αναστασάκη. Ελπίζω να δείτε την αξιόλογη αυτή παράσταση όσο το δυνατόν περισσότεροι, γατί φωτίζει όχι μόνο το έργο ενός ποιητή που πιστεύω πως δεν έτυχε της αναγνώρισης που του άξιζε, αλλά και τη ζωή ενός ανθρώπου που συνδιαλέχτηκε με την τρέλα και μεταξύ άλλων, έγραψε:

«Θέλουν να σας κάνουν καλά. Αλλοίμονο, εκεί φτάνει ο παραλογισμός των λογικών. Καλά, δηλαδή να γυρίσετε πίσω, έξω στην τέφρινη πραγματικότητα, να ξαναδήτε πίσω με την κρίσι του ακέραιου μυαλού την πιο αβάσταχτη, την πιο αρμολογημένη αλλόφρονη λογική της ζωής που σκοτώνει την ανθρώπινη καρδιά. […] Μα τι θα βάλετε στη θέση του οράματος εσείς οι λογικοί; […] Καλοπροαίρετοι γιατροί μου, αν επιμένετε να με γιατρέψετε από κάτι, γιατρέψτε με από την λογική».

.

.

.