«Απο-ιατρικοποιώντας τη δυστυχία»: Άρθρο μου για το σπουδαίο βιβλίο που κυκλοφορεί απ’ τις «Εκδόσεις των Συναδέλφων», στην «Εφημερίδα των Συντακτών»

(φωτογραφία: προσωπικό αρχείο)

Δημοσιεύεται σήμερα, στο ένθετο «Νησίδες» της «Εφημερίδας των Συντακτών», άρθρο μου για το σπουδαίο αυτό βιβλίο, που αξίζει να διαβαστεί από πολλούς ανθρώπους. Μας αφορούν άπαντες τέτοια ζητήματα.

Θερμές ευχαριστίες.

Διαβάζοντας το fanzine της «Locomotiva»: Απ’ τη Locotrip Τεύχος Πέμπτο

(φωτογραφία: προσωπικό αρχείο)

Άργησα να πάρω πάλι στα χέρια μου το νέο τεύχος, έτσι που το καλοκαίρι μας σκόρπισε άπαντες, αλλά τελικά σε καλό μου βγήκε η καθυστέρηση, αφού έτσι μου δόθηκε το περιθώριο να γνωρίσω από κοντά κάποια απ’ τα παιδιά που ήδη είχα ξεχωρίσει τη γραφή τους κι άλλα που αφήνουν τ’ αποτυπώματα τους στο εικαστικό κομμάτι του fanzine. Και βλέπετε τι δυνατό εξώφυλλο έχει κι αυτή τη φορά…

Όσο για το περιεχόμενο, τα ποιήματα της Βιργινίας, της Ελένης, της Ειρήνης Δ., της Radix Angelica, της Πάμελα Τ., κι εκείνα που υπογράφουν οι: ΚΜ Κρυπτοδημος, Donti και Bonsai, ήταν αυτά που αισθάνθηκα ότι αγγίζουν και δικές μου σκέψεις. Φυσικά δεν είναι τα μόνα που συμπεριλαμβάνονται στο τεύχος κι όταν διαβάσετε το περιοδικό, που διανθίζεται με πολύ όμορφες φωτογραφίες κι ενδιαφέροντα σκίτσα, θ’ ανακαλύψετε κι άλλα.

Αυτή τη φορά, δημοσιεύονται και δύο μεγάλα κείμενα, απ’ τα οποία κρίνω ότι έχει αξία ν’ αναδημοσιεύσω μικρά αποσπάσματα. Το πρώτο το έχει μεταφράσει η Μαριλένα κι είναι απ’ την προκήρυξη της κατάληψης της οδού Saulnier 17, της Collectif La Chapelle Debout, που γράφτηκε στον απόηχο των Προεδρικών εκλογών στη Γαλλία και εν αναμονή του τελευταίου σταδίου τους, δηλαδή των βουλευτικών εκλογών και το σχηματισμό της γαλλικής εθνοσυνέλευσης: 

«Αγωνιζόμαστε:

Για χαρτιά, βίζα και γαλλική υπηκοότητα για όποιον τη θέλει: Είναι το μόνο πράγμα που επιτρέπει στους ανθρώπους να πάνε να δουν την οικογένειά τους στον τόπο τους και να μη φοβούνται στο δρόμο. Για αξιοπρεπή στέγαση για όλους: Ας επιτάξουμε τις άδειες κατοικίες κι ας χτίσουμε νέες. Έτσι ώστε κανείς να μη λέει «δεν ήμουν τρελός πριν » και κανείς να μην χρειάζεται να σιωπά. Έτσι ώστε η επιστροφή στο σπίτι να μην ακούγεται σαν ποινή ισόβιας κάθειρξης…»

Πέρα απ’ όσα εξηγούν βέβαια για την κατάληψη του χώρου, αναλύουν και την κατάσταση με την άνοδο της ακροδεξιάς στη Γαλλία κι αξίζει να διαβαστεί όλο το κείμενο. Το ίδιο ισχύει και για τα αποσπάσματα απ’ την ομιλία του Γιώργου Θαλάσση, στα πλαίσια της εκδήλωσης για το ανακαινισμένο μνημείο του Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου:

«(…) Αν ψάξει κανείς τους εκατοντάδες δολοφονημένους και βαριά τραυματισμένους με μόνιμες βλάβες, όχι μόνο διαδηλωτές, αλλά και πρόσφυγες, κρατούμενους, άτομα με αναπηρία που βρέθηκαν στο δρόμο τους, θα δει πόσο επικίνδυνο είναι να βρίσκεσαι κοντά σε αστυνομικό. Οι αστυνομικοί έχουν πρόβλημα ισορροπίας και κατά κανόνα παραπατούν και πέφτουν. Και καθώς πέφτουν εκπυρσοκροτεί το όπλο τους και η σφαίρα βρίσκει αυτόν που είναι κοντά τους στο πίσω μέρος του κεφαλιού. Αυτό είναι το μέρος που κατεξοχήν προτιμούν οι σφαίρες των όπλων που εκπυρσοκροτούν. Μπορεί να υπάρχουν μάρτυρες που καταθέτουν ότι ο αστυνομικός άνοιξε τα πόδια του, έπιασε το όπλο με τα δύο του χέρια και σημάδεψε, αλλά αυτές οι μαρτυρίες, χωρίς τη δικαιοσύνη του δρόμου, δεν είναι σε θέση να κάμψουν το δικαστικό δόγμα ότι δολοφονία από αστυνομικό σε ώρα υπηρεσίας ποτέ δεν τιμωρείται, δεν διώκεται ο δολοφόνος κι η υπόθεση μπαίνει στο αρχείο…»

Το πέμπτο τεύχος κλείνει, με την πρώτη εκδοτική απόπειρα της «Λοκομοτίβας» (κάθε επιτυχία εύχομαι), που δεν είναι άλλη απ’ την έκδοση της ποιητικής συλλογής της Μαρίας Δημητριάδη, που τιτλοφορείται «Για τη Γέφυρα».

Γενικά είναι ένα περιοδικό που διαβάζεται ολόκληρο, όπως έχω ξαναγράψει και που διατίθεται χωρίς αντίτιμο. Αν δεν το είχατε υπόψη, αναζητήστε το την επόμενη φορά που θα βρεθείτε στο φιλόξενο αυτό χώρο. Κι αν ζείτε μακριά απ’ την Αθήνα, ένα τεύχος μπορείτε να το διαβάσετε ελεύθερα από εδώ. _

Για τις «Μαύρες Ρίζες»: η κριτική μου στο «Δρόμο της Αριστεράς»

Η κριτική μου για την ποιητική συλλογή «Μαύρες Ρίζες», την ανθολόγηση και μετάφραση της οποίας έκανε ο Νίκος Λάιος, δημοσιεύτηκε και στην εφημερίδα «Δρόμος της Αριστεράς», το περασμένο Σάββατο 19 Μαρτίου 2022. Σε ηλεκτρονική μορφή, θα τη βρείτε εδώ. Το βιβλίο κυκλοφορεί απ’ τις εκδόσεις «Στοχαστής».

Θερμές ευχαριστίες.

Πώς ασκείται η ψυχιατρική;

Η γνώμη μου στην «Εφημερίδα των Συντακτών», για ένα σπουδαίο βιβλίο, που θέτει σημαντικά ερωτήματα για τον τρόπο που ασκείται η ψυχιατρική κι αποτυπώνει την πορεία μιας τόσο δραστήριας συλλογικότητας, όπως η Πανελλαδική Συσπείρωση για την Ψυχιατρική Μεταρρύθμιση.

Ολόκληρο το κείμενο, εδώ.

Διαβάζοντας το fanzine της «Λοκομοτίβα»: Απ’ τη Locotrip, Τεύχος Τρίτο

(φωτογραφία: προσωπικό αρχείο)

Πολύ ενδιαφέροντα πλάσματα είναι αυτά τα φλεγόμενα παιδιά που συχνάζουν στη «Λοκομοτίβα», σκεφτόμουν όσο διάβαζα το τρίτο τεύχος του fanzine και ταξίδευα στις λέξεις τους, όσο έβλεπα τα σχέδιά τους κι αντιλαμβανόμουν την οπτική τους για τον κόσμο.

Τι να πρωτοξεχωρίσω απ’ αυτή την τέταρτη έκδοση που κυκλοφορεί με τα εντυπωσιακά έργα της Angel Pank στα εξώφυλλα; Πρόσεξα βέβαια και τα ασπρόμαυρα καρέ της V, που κάνει την πρώτη της απόπειρα – επιτυχημένα, κατά τη γνώμη μου- ν’ αφηγηθεί με τα σκίτσα της μια ιστορία βασισμένη στο μύθο του Fenrir.

Κι έμαθα πολλά κι ενδιαφέροντα απ’ το απόσπασμα της διπλωματικής έρευνας της Βεργίνας Τζάνη, για το κρατικό πορνείο που βρισκόταν στα Βούρλα της Δραπετσώνας. Προσωπικά, θα μ’ ενδιέφερε μάλιστα να τη διαβάσω ολόκληρη. Ίσως κι εσείς έτσι να νιώσετε, όταν πάρετε μια ιδέα.

Υπάρχει και κάτι δικό μου σ’ αυτή την έκδοση, ναι, ας το ομολογήσω… Αντί για status και σχόλια επί σχολίων στα ΜΚΔ, έγραψα ένα ποίημα τις μέρες που ένας Γεωργιανός βασανιζόταν για να ομολογήσει ένα φόνο που δε διέπραξε και μια ακόμη γυναικοκτονία, αυτή της Καρολάιν, μας στοίχειωνε. Τίποτα άλλο δε χρειάζεται ν’ αναλύσω, επομένως.

Γι’ αυτό, καλύτερα να συμπληρώσω πως μου αρέσουν πολύ και τα ποιήματα που υπογράφει η Γωγώ Λιανού και δεν αναφέρομαι μόνο σ’ αυτό που συμπεριλαμβάνεται στο συγκεκριμένο τεύχος, αλλά και σ’ όσα άκουσα στην εκπομπή «Τρατζίστορ» του Radio Locomotiva.

Και βέβαια αξίζει να διαβάσετε οπωσδήποτε και το απόσπασμα απ’ την παρέμβαση του Σάββα Μιχαήλ, που έλαβε χώρα κατά τη διάρκεια της παρουσίασης της τρίτης ποιητικής συλλογής του Κυριάκου Μουτίδη.

Στάθηκα, τέλος, και στα ποιήματα του Δημήτρη Λ., στο κείμενο του Γιάννη Ραμόν για τους Ramone’s, στις μουσικές προτάσεις των σελίδων 42-43 και ..τι να εξηγήσω δηλαδή, που να μην το καταλάβατε ήδη; Το ξεκοκάλισα ολόκληρο το περιοδικό. Αναζητήστε το κι εσείς λοιπόν και καλή σας ανάγνωση.-

Διαβάζοντας το fanzine της «Λοκομοτίβα»: Απ’ τη Locotrip, Τεύχος Δεύτερο

Άτακτη περιοδική έκδοση της «Λοκομοτίβα», σχέδιο του Νίκου Μουντάκη (φωτογραφία : προσωπικό αρχείο)

Διαβάζοντας το τόσο προσεγμένο fanzine των παιδιών αυτές τις μέρες -κυκλοφόρησε το φθινόπωρο του 2020 το δεύτερο τεύχος-, ξεχώρισα μεταξύ άλλων, δυο κείμενα που μου άρεσαν πολύ.

Γι’ αυτά θα σας γράψω σήμερα, παρόλο που ολόκληρη η έκδοση έχει μεγάλο ενδιαφέρον και στάθηκα σε διάφορα σημεία της, παρατηρώντας πότε σχέδια, πότε γραμματοσειρές και φωτογραφίες κ.ο.κ.

Το πρώτο λοιπόν, είναι του Γιάννη Ραμόν και τιτλοφορείται «Περί Θεού Αποδείξεις». Με καυστική ειρωνεία, βήμα βήμα χτίζει την επιχειρηματολογία του, ώστε να μας οδηγήσει στο τελικό του συμπέρασμα και την απόλαυσα πραγματικά τη γραφή του.

Άτακτη περιοδική έκδοση της «Λοκομοτίβα», σχέδιο του Νίκου Μουντάκη (φωτογραφία : προσωπικό αρχείο)

Το δεύτερο είναι του Σπύρου Μπαρετ κι αφορά την πρώτη συμφωνική ορχήστρα χωρίς μαέστρο, την Persimfans, που δημιουργήθηκε στην Σοβιετική Ένωση στις αρχές του 1922. Αποτελεί προδημοσίευση μέρους της εργασίας του και να ‘ναι καλά που τόσα μας έμαθε.

Έχω ξαναγράψει πόσο σημαντική θεωρώ ότι είναι η ύπαρξη τέτοιων ανεξάρτητων εκδόσεων, στις οποίες πολλοί άνθρωποι βρίσκουν χώρο να εκφραστούν, αλλά κι εμείς ως αναγνώστριες κι αναγνώστες κερδίζουμε οπωσδήποτε κάτι, σκύβοντας πάνω απ’ τις λέξεις τους. Γι’ αυτό δε θέλω να τα χάνω με τίποτα αυτά τα περιοδικά. Αναζητήστε τα κι εσείς όταν επιστρέψουμε στην «κανονικότητα» (λέμε τώρα…) και μακάρι με κάποι@ σας να μπορέσουμε να συζητήσουμε και ν’ ανταλλάξουμε απόψεις σχετικά με όσα ποιήματα και κείμενα ξεχωρίσαμε, μιας και κράτησα ορισμένες σκέψεις γι’ άλλη στιγμή…