Γάμμα (παράγοντας)

.

Κισσός άλφα

.

ΓΑΜΜΑ

.

Θηλιά υπαινίσσεται το κεφαλαίο σου (Γ),

γωνία αιχμής,

κόβει η φαλτσέτα.

.

Κι ας λεν οι αιώνες ψίθυρους,

γι’ αρχαίο γκίμελ, γκάμαλ,

Φοίνικες κι Ετρούσκοι.

.

Μες στις ακτίνες,

στα φωτόνια,

γη της γεωμετρίας,

για φαντάσου…

.

Λογοκρισίας το ανάγνωσμα, πάει να πει,

γυνή απ’ το πυρ σου γνέφει.

.

Ίσον της σχετικότητας μικρό μου (γ), απλώς.

Ελάττωμα στο γονιδίωμα

αν κατάλαβες.

.

Λοιπόν,

βολέψου με τους γρίφους.

.

Τα γοτθικά και τις γονυκλισίες κράτα τα

δεν είν’ για μένα οι γλύκες κι οι γυαλάδες…

Σφαίρα στο γεμιστήρα σου επικίνδυνη.

.

Λέει η γνωμάτευση,

φυλάξου…

.

Επιρρεπής στα γλέντια, στο γλυκάνισο,

μωβ γρατζουνιές…

Είναι στενές οι γρίλιες.

.

Ακούω σκυλιά, να αλυχτούν στις σκέψεις σου

γκρεμνά που χάσκουν κάθε που κοιτάζεις…

.

Λέξεις γυαλί,

γρέζι αδίστακτο.

.

Γιατί,

γυρνάω στα γρανάζια του μυαλού σου;

.

Γκράφιτι βλέπω σ’ ερμηνεύουνε,

γόρδιες λύπες σε κρατάνε χάμω.

.

Να σε χορέψω θέλεις;

Γκραν γκινιόλ.

Που μου ‘ρθες μες στα αίματα…

.

Με τόσα γάμμα στην αγρύπνια σου

λες να γλυτώσω;

.

.

Αικατερίνη Τεμπέλη

.

.

.

Advertisements

ΗΤΑ ( H2O)

.

Έργο του Κωστή α-ΕΜΣΤ Θεωρήματα
Έργο του Κωστή (έκθεση «Θεωρήματα», ΕΜΣΤ)

.

ΗΤΑ

.

Ήτα,

αδιέξοδο διπλό το κεφαλαίο σου και το μικρό σου (η)

μες τα κύματα,

στις απαλές γραμμές.

.

Ήβη γλυκιά, κόκκινα ηφαίστεια,

εξεγερμένες ηδονές και γαλανοί ηλεκτρισμοί.

Να τι ανάμνηση μας φέρνεις…

Είχε ο Ησίοδος άραγε Ηώ;

.

Αυτή η φωνή σου…

Ένα ηχόχρωμα,

θειάφι ημιτόνια,

σκέτο ηλεκτροσόκ.

.

Κι όλος σπαρμένος διαζευκτικά: ή και ή…

“Ή ταν ή επί τας”.

.

Στη θεωρία, βέβαια.

Στην πράξη να σε δω,

χωρίς το δίχτυ ασφαλείας.

Για ρώτα και τους Ηγεμόνες για τις πτώσεις…

Σε πόσα κάστρα γυροφέρνουν σα φαντάσματα…

Μήτε κορώνες, μήτε θρόνοι πια.

Κόλαση, ήλεκτρον, κι ο Τέσλα να γελάει…

.

Αγκάθια, βλέπω, εντάξει,

όλο παγίδες η ζωή ένα γύρω.

Μα και τα Ηλύσια Πεδία δεν τα ζήλεψα.

Η ηθική σας κύριοι, δεν μ’ αφορά,

πολύ το χρήμα της, καταλαβαίνετε…

Κι όσο για πίστη, δεν μας βρίσκεται.

Χρεοκόπησαν οι Αγίοι Τόποι.

.

Αρκεί τ’ αψέντι

στα ηλιοτρόπια του Vincent…

Αρκεί μια αχτίδα

στο γυμνό το δέρμα…

.

Αικατερίνη Τεμπέλη

.

.

.

Λογοτεχνία: υπνωτική έκσταση, φτηνή θεραπεία ή αλλιώς, πώς να ξεγελάσεις το θάνατο – Το νέο μου άρθρο για την Παγκόσμια Ημέρα Βιβλίου φιλοξενείται στο «τοβιβλίο.net»

.

tovivlio-logo

.

Έτυχε τις μέρες που μου προτάθηκε να γράψω αυτό το κείμενο να διαβάζω “Το χάρτινο σπίτι” του Αργεντινού συγγραφέα Κάρλος Μαρία Ντομίνγκες. Και στις πρώτες γραμμές του μυθιστορήματός του εκείνος ισχυρίζεται πως “τα βιβλία αλλάζουν το πεπρωμένο των ανθρώπων”. Γιατί είν’ επικίνδυνα. Δίκιο έχει, σκέφτηκα. Επικίνδυνα ναι. Αλλά κι ωραία θα πρόσθετα. Κι αυτός ο συνδυασμός είναι που μας κάνει, ορισμένες κι ορισμένους τουλάχιστον από ‘μας να προσκολλιόμαστε τόσο σ’ αυτά.

Γιατί αν δεν υπήρχαν πώς θα μπορούσαμε να ζούμε τόσες ζωές σε μία; Πώς θα ξεγελούσαμε το θάνατο και θα κλέβαμε τον χρόνο; Πού θα βρίσκαμε αλλού τόσο πρόσφορα καταφύγια, τόσο γοητευτικές διαφυγές; Πώς θα πέφταμε σ’ αυτή την “υπνωτική έκσταση” που μας δημιουργεί η ανάγνωση;

Γιατί τα βιβλία είναι σύντροφοι, παρηγοριά στο μαξιλάρι μας, παρέα στα ταξίδια μας, μυστικές κρύπτες για γράμματα αγαπημένων, για ξεραμένα λουλούδια, για φωτογραφίες που μόνο το δικό μας βλέμμα επιτρέπεται να χαϊδέψει. Είναι σελίδες της ζωής μας. Φορτωμένα με αναμνήσεις.

Αποκτούν περισσότερη αξία αν μας τα χάρισε κάποιος που ξεχωρίζουμε, αν μας έγραψε δυο λόγια μέσα σ’ αυτά, λίγες λέξεις που μας κάνουν ν’ ανακαλούμε ευτυχισμένες στιγμές και να χαμογελάμε ή στιγμές που ξέρουμε πως ποτέ δεν θα ξαναζήσουμε, μ’ ανθρώπους που έπαψαν πια ν’ αναπνέουν και μας κάνουν να συγκινούμαστε.

Υπάρχουν βιβλία που δόθηκαν αντί αποχαιρετισμού, άλλα που δωρίστηκαν δειλά αντί πρώτου αγγίγματος, άλλα που εναποτέθηκαν θαρρείς σαν κομμάτι της ίδιας μας της ψυχής σ’ άλλα χέρια, άλλα που σκίσαμε ανυπόμονα το περιτύλιγμα τους σε γενέθλια, γιορτές, σημαντικά ορόσημα.

Υπάρχουν βιβλία που μυρίζουν θάλασσα κι άλλα που κουβαλούν τη σιωπή του χιονιού. Κάποια που κοιμηθήκαμε αγκαλιά μαζί τους και έχουν τη ζέστη του κορμιού μας, άλλα που έχουν την αλμύρα των δακρύων μας, τη γεύση της ερημιάς. Μερικά είναι εύθραυστα σαν φθινοπωρινά φύλλα κι άλλα ζουμερά σαν τραγανά κεράσια.

Ορισμένα ακίνητα σαν τρένα στο τέρμα τους κι κάποια άπιαστα σαν κατάλευκοι γλάροι. Και που δεν μας ταξίδεψαν… Μια γραμμή φωτεινών κεριών, που κάνει το εσωτερικό μας σκοτάδι να υποχωρεί, είναι. Ναι…

Κι είμαστε κτητικοί με τα βιβλία, όπως είμαστε και με τους εραστές μας. Θέλουμε να μας ανήκουν για πάντα, βέβηλα δάχτυλα να μην τα λερώσουν, ξένα μάτια να μην τα διατρέξουν.

Γι’ αυτό νομίζω δεν μπορούμε να τ’ αποχωριστούμε. Γι’ αυτό έχω περισσότερα βιβλία απ’ όσα θα μπορέσω να διαβάσω όσο ζω, όπως και πολλοί άλλοι άνθρωποι που ξέρω, όπως ίσως κι εσείς. Γι’ αυτό στεναχωριόμαστε αν χαθεί ένα βιβλίο, αν το δανείσουμε και δεν μας επιστραφεί, αν σκιστεί κάποια σελίδα του.

Γράφετε άραγε κι εσείς τ’ όνομά σας σε κάθε βιβλίο; Την ημερομηνία που τ’ αγοράσατε, ίσως και το σε ποια πόλη; Κρατάτε σημειώσεις στο περιθώριο, υπογραμμίζετε αποσπάσματα; Υπάρχουν στοίβες βιβλίων στο κομοδίνο σας; Κάνατε κάτι ανήθικο άραγε ποτέ για ένα βιβλίο; Είπατε ψέματα, κλέψατε, εξαπατήσατε για να το αποκτήσετε, βάλατε σε κίνδυνο την τιμή και την υπόληψή σας;

.

.

Κάποιοι, κάποιες το έκαναν. Μάθατε περισσότερα, διαβάζοντας τη συνέχεια εδώ. Κλέφτες βιβλίων, φυλακισμένοι συγγραφείς, η ιστορία της ανάγνωσης, μυθικές βιβλιοθήκες, θεραπείες με βιβλία αλλά και συμβουλές για το διάβασμα των παιδιών, μερικά απ’ τα θέματα που με απασχόλησαν . Με τις Ευχαριστίες μου στον Κώστα Θερμογιάννη, για τη δημοσίευση.

.

.

.

.

.

ΝΙ (+) – Αλφαβητάρι των παθών

.

Ερείπιο

.

ΝΙ (+)

Νεύματα αδιόρατα, λεπτά τα νήματα.
Νεύρα που τα στενεύει η ανάγκη.

Άφαντες οι Νεράιδες
τα νεράντζια πέτρινα
κι οι νεοσσοί (ν) βουβοί μες τη φωλιά τους.

Και στο ναδίρ που κατεβαίνω, μαίνομαι
Νάγια σου μοιάζω μα το νάζι δεν μου πάει

Άλλα τα νάματα που μ’ έθρεψαν, μη σκιάζεσαι
Νάρκες δεν έχει το πεδίο, ελεύθερο.

Με ναφθαλίνες όνειρα δεν συντηρείς
προχωρημένη η νέκρωση,
να ξέρεις…

Τι το παλεύεις με νερομπογιές
το νέφος;

Νόμος του Χαμπλ και
τα νετρίνα αφόρτιστα

Νηρέας στο ναυάγιο
θα σου σταθώ.

Μη γίνεις Νέρωνας… Ναυτία σκέτη.

Άραγε Νέμεση κερνάς ή σκέτο νέκταρ;

Η νηπενθής, νηφάλια
σου γνέφει…

Ναι.

Νοβοκαΐνη, εννόησες;

.

Αικατερίνη Τεμπέλη

.

.

.

ΛΑΜΒΔΑ (λ-calculus) – Αλφαβητάρι των παθών

.

Visions 96 a

.

Του λογισμού μου λάμβδα σ’ απόφαση δεν μ’ οδηγείς. Κι άγκιστρο νιώθω πως μου γνέφει το μικρό σου (λ).

Κι ας έχει χάρη κύματος, ταξιδευτή του χρόνου. Η σταθερά του έλιωσε στο σχετικό. Τι που μεγάλο (Λ) με κερνά τη λήθη;

Λήθαργος σπλαχνικός όλες οι λέξεις σου. Πιάνω ένα “λα” και σου γελάω. Μα τα λεπτά καραδοκούν ακούραστα. Η ώρα τρέχει. Λάθος, λάθος, λάθος…

Κι αν κρύβομαι μες το λαβύρινθο, δε θα γλυτώσω, ξέρω. Η λαιμητόμος σου με καρτερά. Κόβουν πολύ τα λεπιδόπτερα άραγε; Λάμες ακονισμένες ένα γύρω.

“Μέσα απ’ τη λάσπη, λάμψε” μου ζητάς..”Κόψε ομφάλιους λώρους, κάψε ρίζες. Νάνοι λευκοί, για δες… μες το στερέωμα.

Λύσε σκοινιά, ξεκίνα το ταξίδι. Άσε τους Λωτοφάγους να σε οδηγούν. Μην την ακούς τη Λάχεση, λυτρώσου”.

Λάθε βιώσας” επιμένεις. Προσπαθώ… μα σώνει. Λήξη συναγερμού στο λυρικό το έπος. Κάλλιο λικέρ παρά λεξοτανίλ.

Των Λακεδαιμονίων φαντάσματα για εξηγηθείτε. Σαν πόσες λάμιες λάμνουν σήμερα στο Λιβυκό;

Τι λυκαυγές και τι λυκόφως; Πάντα λύκος.

.

Αικατερίνη Τεμπέλη

.

.

.

.

Το «ΣΙΓΜΑ (√ άλφα)» για πρώτη φορά στον δικτυακό τόπο «τοβιβλίο.net» – Απ’ το ολοκαίνουριο «Αλφαβητάρι των παθών» μου

.

Παιχνίδι παρηχήσεων μεταξύ άλλων, με «πρωταγωνιστή» το Σίγμα… Απ’ την ολοκαίνουρια σειρά «Αλφαβητάρι των παθών» κατευθείαν στο δικτυακό τόπο «τοβιβλίο.net». Για πρώτη φορά δημοσιεύεται σήμερα εκεί αυτό το κείμενό μου που διαβάζεται αυτόνομα, αλλά στο τέλος, κάποτε… στο μέλλον, μπορεί να ενωθεί με άλλα.

Κι αν αναρωτιέστε γιατί «√ άλφα», θα σας γράψω μόνο πως τόσο για λόγους συμβολισμού χρησιμοποιήθηκε όσο και για μαθηματικούς. Πρόκειται ας πούμε για το πρώτο μέρος του Σίγμα. Κι απ’ την άλλη μια βαθιά ρίζα έχουμε όλες, όλοι μέσα μας. Και κάτι διαφορετικό αντιπροσωπεύει για τον καθένα μας.

Τα υπόλοιπα θα τ’ αφήσω στη φαντασία σας και θα Ευχαριστήσω πολύ, την κυρία Μάχη Τζουγανάκη, αρχισυντάκτρια του εν λόγω δικτυακού τόπου, ξανά από ‘δω, για όσα υπέροχα έγραψε δημόσια για μένα με αφορμή την «Oaxaca», για το σχόλιό της κάτω απ’ το κείμενο αυτό, αλλά και για τον τρόπο με τον οποίο μ’ αντιμετώπισε όταν βρεθήκαμε από κοντά.

Δεν υπήρχε περίπτωση να της αρνηθώ, γιατί είναι δεδομένη η εκτίμησή μου στον Κώστα Θερμογιάννη, με τον οποίο μας ενώνει βαθιά φιλία κι είναι φυσικό με χαρά να δίνω πάντα κείμενά μου για «τοβιβλίο.net» που παρακολουθώ απ’ την πρώτη στιγμή της δημιουργίας του.

Σ’ αυτή την περίπτωση πάντως οφείλω να πω, πως εκείνη με κέρδισε (σεβάστηκε απόλυτα μάλιστα την επιθυμία μου να μην διορθωθεί το ωμέγα στη λέξη «μωβ») με το ειλικρινές της χαμόγελο, την ευγένεια και την  ζεστασιά της κι είναι όμορφο που τώρα έχω δύο λόγους ώστε να γράφω για το τόσο επιτυχημένο site. Είναι μεγάλη μου τιμή που ανεβαίνουν κείμενά μου, εκεί. Και τι όμορφη φωτογραφία επιλέχτηκε…

.

.

ΣΙΓΜΑ (√ άλφα)*

Κουλουριασμένο μου μικρό (σ)… Τι αξία τάχα να προσθέσω εγώ στο -ο- σου. Του μηδενός ή του απείρου; Να σου χορέψω στη γραμμή να μου ανασάνεις σύμπαν ή να σου δείξω το κενό εντός σου;

Κι αυτή η άκρη που απλώνεται μ’ ελπίδα, λίγο ουρανό παρακαλά ή είν’ απάγγειο; Των σιωπών που κουβαλάν τα “αχ” σου και του βαθιού του σκοταδιού που με στοιχειώνει;

«Σώμα, θυμήσου…” Πόσο αγαπήθηκες… Κάτω απ’ το μωβ το σέλας και το πράσινο. Μέσα σε δάση και στη χάση της σελήνης.

.

*Η συνέχεια εδώ.

.

.

.