Παρουσίαση βιβλίου: «Πέρα από τα όρια» του Άρτο Πααζιλίνα – Ο «τρελός» του χωριού κι οι «λογικοί»

Για το εκπληκτικό «Πέρα από τα όρια» του Φινλανδού Arto Paasilinna, θα σας κάνω λόγο σήμερα εδώ. Για ένα βιβλίο δηλαδή καυστικό, διεισδυτικό, με υπόγεια ειρωνεία, αλλά και με κωμικά στοιχεία, που κινηματογραφήθηκε δύο φορές κι ανέβηκε και στο θέατρο, όσο εδώ περνούσε σχεδόν απαρατήρητο κι ας κυκλοφορούσε μεταφρασμένο.

Πρόκειται για το ψυχογράφημα ενός εκκεντρικού ατόμου που περιγράφεται ως μανιοκαταθλιπτικός, του πολύ καλού στη δουλειά του, μυλωνά Γκούναρ Χούτουνεν, ο οποίος που και που θέλει να ουρλιάζει σαν λύκος. Αλλά παράλληλα είναι κι ένα έργο που αποτυπώνει με σκηνές που μοιάζουν βγαλμένες από κόμικ, τον τρόπο που το σύστημα κι οι φορείς του απομονώνουν μεθοδικά τους διαφορετικούς, κι επικαλούμενοι νόρμες περί λογικής και τρέλας, τους εγκλωβίζουν σε καταστάσεις στερητικές της ελευθερίας.

Είναι φοβερά εύστοχα αποτυπωμένα όλ’ αυτά σε μια σκηνή που βιβλίου, μία απ’ τις πολλές δηλαδή που ξεχώρισα και σας την παραθέτω, για να καταλάβετε και μόνες, μόνοι σας, το πως αποδομεί ο συγγραφέας τις κυρίαρχες αντιλήψεις σχετικά με το τι είναι επιτρεπτό και τι όχι και σε ποια, ποιον αντίστοιχα, ανάλογα φυσικά με την ταξική του θέση.

Ο μυλωνάς, όντας ερωτευμένος, επισκέπτεται τον γιατρό του χωριού Έρβινεν, που είναι παθολόγος, αναζητώντας θεραπεία μετά από συμβουλή της αγαπημένης του και συμβαίνουν τα εξής, στο γεμάτο όπλα σπίτι του «ειδικού» αφού ο δεύτερος του δίνει τα χάπια κι αρχίζει να του εξομολογείται το πάθος του για το κυνήγι:

«Είναι απίστευτο το πόσο υπέροχο μπορεί να είναι το κυνήγι αρκούδας την πρώτη φορά. Είναι πιο μεθυστικό κι απ’ τον πόλεμο!«

«Μπορώ να το καταλάβω», είπε ο μυλωνάς πίνοντας μια γουλιά.

Πριν συνεχίσει, του ξαναγέμισε το ποτήρι.

«Είχε πραγματικά καταπληκτικούς σκύλους. Μόλις μύρισαν την κατοικία της αρκούδας, όρμηξαν με δύναμη και την κατασπάραξαν».

Κάθισε στα τέσσερα πάνω στο χαλί για να μιμηθεί τα σκυλιά που επιτέθηκαν στην αρκούδα που κοιμόταν ήσυχη μέσα στην τρύπα της.

«Τότε ήταν που η παλιοαρκούδα αναγκάστηκε να βγει. Οι σκύλοι την άρπαξαν απ’ τα κωλομέρια!»

Γρυλίζοντας, έχωσε τα δόντια του στο δέρμα της αρκούδας που ήταν απλωμένο στην πολυθρόνα και το πέταξε κάτω. Έσυρε το τομάρι με το στόμα γεμάτο τρίχες.

«Ήταν αδύνατο να ρίξουμε, υπήρχε περίπτωση να πετύχουμε τους σκύλους!»

Ο γιατρός ενθουσιασμένος, έφτυσε τις τρίχες της αρκούδας, γέμισε τα ποτήρια και συνέχισε. Έκανε πότε τον σκύλο, πότε την αρκούδα (…) Οι κινήσεις του ήταν τόσο απότομες, που έριξε κάτω το σταχτοδοχείο χωρίς να το πάρει είδηση. Έχωσε βαθιά το μαχαίρι στο στήθος της αρκούδας και το κόκκινο αίμα του βασιλιά του δάσους κύλησε στο άσπρο χιόνι. Έσκυψε πάνω από το σκοτωμένο ζώο για να πιει το ζεστό αίμα του που στην πραγματικότητα δεν ήταν άλλο από το ρακί. Στο τέλος, σηκώθηκε με το πρόσωπο κατακόκκινο και κάθισε στην πολυθρόνα.

Η σκηνή είχε κάνει τόση εντύπωση στον μυλωνά που δεν κρατήθηκε και πήδηξε από την καρέκλα του για να κάνει τον γερανό.

«Ένα καλοκαίρι, είδα έναν γερανό στον βάλτο. Κορδωνόταν έτσι! Τσιμπούσε βατράχια μέσα στο νερό και τα κατάπινε!»

(…) Ο γιατρός παρακολουθούσε την παράσταση άναυδος. Δεν καταλάβαινε τι τον είχε πιάσει τον ασθενή του. Άραγε, τον κορόιδευε ή ήταν τόσο τρελός για ν’ αρχίσει έτσι ξαφνικά να μιμείται έναν γερανό που ούτε καν σκότωσε; (…) Σηκώθηκε απ’ τη θέση του και του είπε με έντονο τόνο:

«Σταματήστε, αγαπητέ μου. Δεν ανέχομαι τέτοιες γελοιότητες μέσα στο ίδιο μου το σπίτι! (…) Περάστε έξω».

(…) Ο μυλωνάς έμεινε άφωνος. Γιατί θύμωσε τόσο εύκολα ο γιατρός; Περίεργο πόσο νευρικοί ήταν τελικά οι άνθρωποι. Προσπάθησε να δικαιολογηθεί αλλά ο ‘Ερβινεν δεν ήθελε ν’ ακούσει κουβέντα. (…) Ο μυλωνάς χαμήλωσε τα μάτια και πέρασε έξω. Τα αυτιά του βούιζαν. Από τον φόβο και την ντροπή του ξέχασε το ποδήλατό του και πετάχτηκε τρέχοντας στον δρόμο. Ο γιατρός βγήκε έξω και είδε μια ψηλόλιγνη μορφή να φεύγει προς το νεκροταφείο.

«Αυτό μας έλειπε τώρα, να μας κοροϊδεύουν κι οι τρελοί! Ούτε αυτός καταλαβαίνει από κυνήγι. Τι αγροίκος!»

Τη συνέχεια και βέβαια χωρίς τις μικρές περικοπές που έκανα εγώ λόγω της μεγάλης έκτασης της περιγραφής, θα τη διαβάσετε στο βιβλίο και θα μάθετε πώς αντιμετώπισε τον μυλωνά Γκούναρ η Αστυνομία, η Τράπεζα, η Εκκλησία, ο μεγαλογαιοκτήμονας του χωριού, ο ιδιοκτήτης του μπακάλικου κ.α. Ποιοι στάθηκαν στο πλευρό του και γιατί και ποιοι τον κυνήγησαν ανελέητα. Πώς του φέρθηκε ο ψυχίατρος ακόμη ακόμη, στη συνέχεια, που είχε ήδη στο νου του έτοιμη την θεωρία στην οποία προσπάθησε να «χωρέσει» τον ήρωα του βιβλίου.

Αυτό που θεωρώ απαραίτητο να σας γράψω εγώ είναι ότι το βιβλίο (που είναι και αντιπολεμικό συν τοις άλλοις) γράφτηκε το 1981 και κυκλοφόρησε σε πολλές γλώσσες. Και στα ελληνικά το 2017 από την «Εμπειρία Εκδοτική», σε μετάφραση της Ευτυχίας Αχλιόπτα, όμως φαίνεται ότι είναι εξαντλημένο. Αξίζει, εννοείται, να το αναζητήσετε και να το μελετήσετε. Σίγουρα σε κάποια βιβλιοπωλεία θα έχουν μείνει αντίτυπα, σε κάποιες βιβλιοθήκες θα υπάρχει (με ενημέρωσαν μάλιστα ότι κυκλοφόρησε κάποτε με μία εφημερίδα, αλλά δεν γνωρίζω περισσότερες λεπτομέρειες). Και μακάρι να ξανατυπωθεί απ’ τον εκδοτικό οίκο, μακάρι.

Σχετικά με τις ταινίες τώρα, που βασίστηκαν σ’ αυτό, πιο πιστά αναπαριστά τα γεγονότα η φινλανδική (κυκλοφόρησε το 1982) που μου άρεσε περισσότερο, ενώ η γαλλική (2017) είναι κατά τη γνώμη μου πιο mainstream και παρεκκλίνει σε κάποια σημεία (όχι πάντως τρομερά επί της ουσίας, ωστόσο παίζει ρόλο κι η αισθητική).

Προσωπικά και τις δύο θα σας πρότεινα, συμπληρωματικά να δείτε και βέβαια να συμβουλευτείτε τους συνδέσμους, ώστε να μάθετε περισσότερα απ’ όσα σας εξήγησα εγώ εδώ. Ειδικά για το συγγραφέα του που έφυγε απ’ τη ζωή πέρυσι, θα βρείτε και στα ελληνικά σχετικά άρθρα. Ασχοληθείτε με κείνον και το έργο του και δεν θα χάσετε.-

.

.

Advertisements

Αυστριακή Πινακοθήκη: Österreichische Galerie Belvedere – Oskar Kokoschka (Μέρος Δ’)

Την προηγούμενη φορά, σας υποσχέθηκα σ’ αυτή την ανάρτηση, πως θα σας γράψω περισσότερα για τον Oskar Kokoschka και να που ήρθε η ώρα. Αν έχετε δει βέβαια την ταινία «Η νύφη του ανέμου» (2001) την οποία σκηνοθέτησε ο Bruce Beresford θα ξέρετε ήδη δύο σημαντικά στοιχεία για τη ζωή του: ότι δηλαδή η σχέση του με την μεγαλύτερή του Alma Mahler (που υπήρξε κόρη του ζωγράφου Emil Schindler, σύζυγος του γνωστού συνθέτη και φίλη του Klimt) ήταν θυελλώδης κι ότι ήταν πολύ εξαρτημένος απ’ τη μητέρα του. Αν πάλι δεν έχετε δει την ταινία, σήμερα τα μαθαίνετε όλα.

Oskar Kokoschka, The Bride of the Wind (1914)

Το έργο του «The tempest» ή «The Bride of the Wind» (απ’ αυτό η ταινία πήρε τον τίτλο της) που ζωγράφισε στα 1914 όντας πολύ ερωτευμένος μαζί της -και δεν είναι το μόνο που την απεικονίζει-, είναι απ’ αυτά που αν και ήθελα πάρα πολύ να το δω, δεν βρίσκεται στο Βelvedere (κι ας έχει το Μουσείο μια σημαντική συλλογή έργων του Kokoschka ), αλλά στη Βασιλεία (στο Kunstmuseum ). Διασώθηκε αφού είχε χαρακτηριστεί ως εκφυλισμένο απ’ τους Ναζί (που έδειξαν ιδιαίτερο μένος απέναντι στις δημιουργίες κι αυτού του καλλιτέχνη). Tο χαρακτήρισαν «σκουπίδι», το συμπεριέλαβαν στις «Schandausstellungen» (εκθέσεις προορισμένες να εμπνεύσουν την αηδία) όπου και διατέθηκε προς πώληση (ευτυχώς) μαζί με άλλους πίνακες.

Έχει γραφτεί μάλιστα απ’ τον Elias Canetti στο βιβλίο του «Party in the Blitz:the English years» πως είχαν κάνει αίτηση τότε τόσο ο Χίτλερ όσο κι ο Kokoschka στη Βιεννέζικη Ακαδημία. Ο πρώτος απορρίφθηκε ενώ ο δεύτερος εισήχθη κι ίσως αυτός να ήταν ο λόγος για την απαξίωση του καθεστώτος απέναντί του. Δεν είμαι σε θέση να ξέρω αν ευσταθεί ο ισχυρισμός κι αν όντως αισθανόταν μια κάποια περίεργη ενοχή για όσα έγιναν μετέπειτα απ’ τον Χίτλερ, o ζωγράφος. Οπωσδήποτε όμως προσθέτει κάτι στο μύθο του Kokoschka κι αυτό το ενδεχόμενο.

Ο συγκεκριμένος πίνακας πάντως που προανέφερα («The Tempest»), είναι ένα απ’ τα αριστουργήματα της παγκόσμιας τέχνης και δείχνει όλο το πάθος και την ένταση με την οποία τον ζωγράφιζε εκείνος. Μια ένταση που χαρακτηρίζει κι άλλα απ’ τα έργα του. Όπως τον «Τίγρη» για παράδειγμα που δεν επιτρεπόταν να φωτογραφίσουμε στην Αυστριακή Πινακοθήκη, αλλά σας τον παραθέτω απ’ τον κατάλογο του Μουσείου. Αισθάνεσαι την απειλή κοιτώντας τον ακόμη κι απ’ τη φωτογραφία. Που να τον δείτε και μπροστά σας.

Oskar Kokoschka, The Tiger (1926)

Γενικά πολλά απ’ τα έργα του Kokoschka δεν σου προκαλούν ακριβώς ευχάριστα συναισθήματα (δεν υπονοώ σε καμία περίπτωση πως θα έπρεπε) όπως οι γυναίκες του Klimt για παράδειγμα, μήτε δείχνουν πρόσωπα και κορμιά βασανισμένα ή ξέχειλα από ερωτισμό και σεξουαλικότητα σαν αυτούς του Schiele. Αν εξαιρέσουμε τουλάχιστον κάποια απ’ αυτά που αφορούν την Άλμα Μάλερ. Της οποίας -να σημειώσω για την ιστορία-, πως και τον πατριό της είχε απεικονίσει σ’ ένα εξαιρετικό πορτρέτο. Ήταν, ο επίσης ζωγράφος Carl Moll, στο σπίτι του οποίου γνωρίστηκαν οι δυό τους και ο πίνακας αυτός, υπάρχει στο Belvedere, μαζί με έργα του τελευταίου.

Είναι όμως πίνακες γεμάτοι συμβολισμούς, αλληγορίες κι έχουν ψυχολογικό βάθος. Κάποιους τους διακρίνει επιπλέον μια παραδοξότητα που εμένα τουλάχιστον μ’ ενδιαφέρει ομοίως πολύ. Άλλοι πάλι σαν την τοπιογραφία του «The port of Pague» (1936) που επίσης υπάρχει στο Μουσείο, σε κάνουν να σκεφτείς την προσωπική του ιστορία και την εξορία του σ’ αυτό τον τόπο. Τη μοναξιά που πρέπει να ένιωθε μέχρι να συναντήσει τη γυναίκα που ερωτεύτηκε εκεί, την Olda Palkovská, την οποία μετέπειτα παντρεύτηκε στο Λονδίνο.

Κι όσο για την ένταση που προανέφερα φαίνεται τόσο στις πινελιές του όσο και στον τρόπο που χρησιμοποίησε το χρώμα. Αλλού το έκρυβε (όπως το κόκκινο στο «The tempest») κι αλλού το αναδείκνυε. Είναι σαφές νομίζω σε όποια-ον κοιτάξει για λίγο έναν πίνακά του, όπως αυτός που βλέπετε ακριβώς παρακάτω.

Oskar Kokoschka,  The power of music (1918)

Ίσως ο στόχος του να ήταν να προκαλεί και με τα έργα του, όπως προκάλεσε την συντηρητική βιεννέζικη κοινωνία ξυρίζοντας κάποτε το κεφάλι του, όπως όταν κυκλοφορούσε με την κούκλα-ομοίωμα της πρώην πια ερωμένης του Άλμας Μάλερ σε χορούς και δεξιώσεις ή ίσως πάλι όλ’ αυτά να ήταν μια απόρροια της εσωτερικής του έντασης, του τρόπου που είχε βρει για να διαχειρίζεται τον ψυχισμό του.

Αν διαβάσετε συνεντεύξεις του πάντως θ’ ανακαλύψετε κι άλλα στοιχεία για κείνον: τον θαυμασμό που είχε για την ελληνική τέχνη, το πόσο συνέδεε το έργο του με τις φροϋδικές θεωρίες και τον εξπρεσιονισμό γενικότερα με τον πατέρα της ψυχανάλυσης, την πολιτική πλευρά της τέχνης του, το ότι έγραψε και θεατρικά έργα κ.α. Ήταν ένας πολυσχιδής καλλιτέχνης που αν δεν τον γνωρίζατε, αξίζει να τον «μάθετε». Αν βρεθείτε δε στη Βιέννη μπορείτε να συμπληρώσετε τις γνώσεις σας με μια επίσκεψη στην Albertina όπου υπάρχει η μεγαλύτερη συλλογή δημιουργιών του. Κι εγώ την επόμενη φορά θα σας γράψω για μερικούς ακόμη εξίσου σπουδαίους καλλιτέχνες, που τα έργα τους είδα στο Belvedere.

 

 

 

(Συνεχίζεται εδώ)

.

 

*Η φωτογραφία του έργου «The tempest» είναι από εδώ. Οι άλλες τραβήχτηκαν από μένα.

.

.

Το «Άγγιξέ με» κι ο σκηνοθέτης μας Γιώργος Τρανταφύλλου σε ημερίδα της Caritas για την εξάλειψη της βίας κατά των γυναικών: 27 Νοεμβρίου 2018, στο Κοινωνικό Κέντρο της Κυψέλης

.

update 28/1/2018: Στα σχόλια ο απολογισμός της εκδήλωσης όπως την έζησε ο Γιώργος.

.

Άγγιξε με-ημερίδα.jpeg

.

Το «Άγγιξέ με» συνεχίζει την πορεία του κι αυτή τη φορά θα προβληθεί στο Κοινωνικό Κέντρο Κυψέλης, στις 27 Νοεμβρίου, σε ημερίδα της Caritas, για την εξάλειψη της βίας κατά των γυναικών.

.

Ο Γιώργος Τριανταφύλλου, ο σκηνοθέτης μας, έγραψε στο status του σχετικά με το θέμα:

.

«Λέμε: Στοπ στην βία κατά των γυναικών και στοπ στην βία γενικά.

Με μεγάλη μου χαρά θα παρευρεθώ σε μια τόσο σημαντική ημερίδα… Δεν υπάρχει για μένα και για όλους όσους εργάστηκαν ώστε να ολοκληρωθεί η ταινία «‘Άγγιξε με » μεγαλύτερη τιμή και ικανοποίηση στο ότι η ταινία μας να αποτελεί ένα ακόμα λιθαράκι στον αγώνα κατά της βίας και του ρατσισμού. Σας ευχαριστούμε που μας δίνεται την ευκαιρία να ενώσουμε την φωνή μας μαζί σας μέσα από την ταινία μας στις 27 Νοεμβρίου 2018, από τις 10:30 έως τις 14:30″.

Στο ακόλουθο δελτίο τύπου, όλες οι λεπτομέρειες.

.

.

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

Λέμε στοπ! στη Βία κατά των Γυναικών

Η Κάριτας Ελλάς σας προσκαλεί στην ημερίδα ευαισθητοποίησης

για την εξάλειψη της βίας κατά των γυναικών,

που θα πραγματοποιηθεί στο Κοινωνικό Κέντρο της Κυψέλης

στις 27 Νοεμβρίου 2018, από τις 10:30 έως τις 14:30.

.

Πρόγραμμα δράσεων :

.

Μορφές βίαςοικογενειακήκοινωνικήεργασιακή

  • Μελέτη περιπτώσεων μέσω προβολής video και συζήτηση με το κοινό
  • Υπάρχουν λύσεις; Συζήτηση με τον νομικό σύμβουλο της Κάριτας Ελλάς
  • Προβολή ταινίας μικρού μήκους «Άγγιξε με» και κουβέντα με τον σκηνοθέτη Γ. Τριανταφύλλου
  • Βιωματικό εργαστήριο και διαδραστικό παιχνίδι μέσω χειροτεχνίας

.

*Θα υπάρχει ταυτόχρονη διερμηνεία σε γαλλικά, αραβικά, φαρσί

.

.

.

Μια βραδιά για να θυμόμαστε: Μετά την προβολή του «Άγγιξέ με» στη Δημοτική Αγορά Κυψέλης

.

Τεμπέλη-Τριανταφύλλου στη Δημοτική Αγορά Κυψέλης
Αικατερίνη Τεμπέλη & Γιώργος Τριανταφύλλου στη Δημοτική Αγορά Κυψέλης

.

Το έχουμε σ’ αυτή την παρέα του «Άγγιξέ με» να πηγαίνουμε από αγκαλιά σε αγκαλιά όταν συναντιόμαστε. Κι ήταν τόσο όμορφα απόψε με παλιούς και νέους φίλους κοντά μας…

Στα δεξιά μου ο Α. (πραγματικά πολύ ωραία έκπληξη μου έκανες), αριστερά ο Φ. («εκπρόσωπος» ενός άλλου χώρου, να μου θυμίζει τις αναφορές μου) κι όλος ο κόσμος να παρακολουθεί την ταινία.

Κι έπειτα η Χρυσούλα Στεφανάκη να τραγουδάει έτσι, χωρίς μικρόφωνο, με την κρυστάλλινη φωνή της, επειδή το ζήτησε ο κύριος Ντίνος Καρύδης το τραγούδι μας και να χορεύουν οι δύο τους…

Ο Γιώργος Τριανταφύλλου με τη σειρά του να μας παρουσιάζει έναν έναν (απόψε βρήκα να βάλω μάξι και ν’ αποχωριστώ το σκισμένο μου τζιν; σκεφτόμουν τρολάροντας και λίγο τον εαυτό μου όρθια μπροστά στο θερμό κοινό) κι η συγκίνηση να μην βρίσκει λέξεις για να εκφραστεί.

Ήταν εκεί η Βούλα Κώστα κι ο Γιάννης Αποστολίδης (πάντα θα μας ενώνει η .. Πάτρα, εμάς παιδιά), ο Πάντης Κούσης (με κάνεις να χαμογελάω με τις έξυπνες ατάκες σου, το ξέρεις) κι ο Πάνος Κλαδης (τι ευγενικό πλάσμα που είσαι), η γλυκιά μου Ανθή Θεοχάρη (να τη η φωτογραφία σου, κορίτσι μου) και τόσοι άλλοι άνθρωποι…

Μίλησα με λίγους κι ας ήθελα να σας γνωρίσω όλες, όλους. Τους συμμαθητές σου Γιώργο απ’ τη σχολή Θεατρικών Σπουδών (τον Τριαντάφυλλο Σιδερίδη ας πούμε, που θέλω πολύ να διαβάσω ποιήματα του), την παρέα σου Γιάννη Αποστολίδη (ίσα που πρόλαβα να λύσω μερικές απορίες της Marie), το φίλο σου Α.

Και χάρηκα που ήσασταν όλοι εσείς εκεί (ξέρω και πόσο το θέλατε κάποιες, κάποιοι κι ας μην τα καταφέρατε) για τον Γιώργο που τ’ αξίζει όλ’ αυτά κι άλλα τόσα.

Ευχαριστούμε από καρδιάς όλους σας λοιπόν γι’ αυτή τη νύχτα που θα θυμόμαστε, ευχαριστούμε τους υπέροχους διοργανωτές της Δημοτικής Αγοράς Κυψέλης κι ένα υποσχόμαστε: το ταξίδι συνεχίζεται… Συνεχίζεται…

.

Δημοτική Αγορά Κυψελης Άγγιξέ με γ
Από δεξιά προς αριστερά: Γιάννης Αποστολίδης, Ανθή Θεοχάρη, Γιώργος Τριανταφύλλου, Πάντης Κούσης, Χρυσούλα Στεφανάκη, Βούλα Κώστα, Ντίνος Καρύδης, Πάνος Κλάδης, Αικατερίνη Τεμπέλη

.

.

.

.

Προβολή της ταινίας «Άγγιξέ με» την Τετάρτη στις 18 Απριλίου στη Δημοτική Αγορά Κυψέλης

.

Άγγιξέ με- Κυψέλη

.

Για τους νέες φίλες και τους νέους φίλους, θα γράψω πως σ’ αυτή την ταινία του αγαπημένου μου φίλου Γιώργου Τριανταφύλλου, το λιγότερο που κάνω είναι να εμφανίζομαι για λίγο. Το πιο σημαντικό είναι πως έχω γράψει τον πρόλογό της τον οποίο απαγγέλει η Μίλλη Καραλή και τους στίχους του τραγουδιού της. Έτσι έχω την χαρά ν’ ακούω τις λέξεις μου να ταξιδεύουν με την υπέροχη φωνή της Χρυσούλας Στεφανάκη, ακόμα… Και το μαγικό μας ταξίδι συνεχίζεται… Σ’ Ευχαριστούμε Γιώργο, που μας έδωσες αυτή την ευκαιρία, να είμαστε κοντά σου. Ελάτε κι εσείς να μας γνωρίσετε από κοντά την ερχόμενη Τετάρτη και να μας ρωτήσετε ό,τι θέλετε για την ταινία. Θα χαρούμε πολύ.

.

.

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

.

Στο πλαίσιο της έκθεσης «Stages of A Flight» που φιλοξενείται αυτό το διάστημα στη Δημοτική Αγορά Κυψέλης, θα προβληθεί η μικρού μήκους ταινία του Γιώργου Τριανταφύλλου, με τίτλο «Άγγιξέ με».

.

Οι θεματικές της ταινίας βαδίζουν παράλληλα με την θεματική της έκθεσης, αποτυπώνοντας τα σκληρά «πρόσωπα» που διαθέτουν ο ρατσισμός, η μοναξιά, η απομόνωση.

.

Η ταινία αυτή είναι σπονδυλωτή και αποτελείται από τέσσερις μικρές ιστορίες οι οποίες καταλήγουν στο άγγιγμα που -πολλές φορές- μας δείχνει πολύ περισσότερα απ’ όσα θα μπορούσαμε να καταλάβουμε με τον γραπτό ή τον προφορικό λόγο, και που κάθε φορά λέει κάτι διαφορετικό στην εν λόγω ταινία. Ωστόσο, η αφετηρία είναι πάντα η ίδια: ο Άνθρωπος. Χωρίς ταμπέλες και «πρέπει». Ένα άγγιγμα, που στο ανατρεπτικό φινάλε της ταινίας, μετατρέπεται σε ένα δυνατό «χαστούκι».

.

Μετά την προβολή θα ακολουθήσει ανοιχτή συζήτηση με βάση την ευρύτερη θεματολογία της ταινίας.

.

.

.