«Quo Vadis, Aida?»: Μια καθηλωτικη ταινία που φέρνει στο επίκεντρο τις μητέρες της Σρεμπρένιτσα

Γι’ αυτή την ταινία γίνεται πολύς λόγος τους τελευταίους μήνες στα Βαλκάνια μιας και ξυπνάει άγριες μνήμες, διχάζει πάλι κι ήθελα πολύ να τη δω για να έχω άποψη. Τα κατάφερα πριν λίγες νύχτες και γι’ αυτό σας γράφω σήμερα. Μα μας αφορά ένα τέτοιο θέμα; θ’ αναρωτηθείτε ίσως, αν δε γνωρίζετε ορισμένα γεγονότα. Ναι, μας αφορά είν’ η απάντηση και πολύ μάλιστα. Γιατί στην Σρεμπρένιτσα (Srebrenica) υψώθηκε κι η ελληνική σημαία. Ας τα πάρουμε όμως τα πράγματα απ’ την αρχή. Κεντρική ηρωίδα της ταινίας, που σκηνοθέτησε η Γιασμίλα Ζμπάνιτς (Jasmila Žbanić), είναι μια Βόσνια μεταφράστρια των Ηνωμένων Εθνών, η Aida (την υποδύεται η Jasna Djuricic) που προσπαθεί να σώσει την οικογένειά της, δηλαδή τον άντρα της και τους δυο γιους της. Αναπαριστώνται στην ταινία, τα όσα διαδραματίστηκαν λοιπόν, στο στρατόπεδο του Ποτότσαρι (Potočari) που ήταν υπό τον έλεγχο των Ολλανδών κυανόκρανων, λίγο πριν κι αφού οι Σέρβοι κατέλαβαν την πόλη. Επικεφαλής εκεί ήταν ο Συνταγματάρχης Τόμας Κάρρεμανς (Colonel Thomas Karremans).

Ίσως κάποι@ έχετε δει ντοκιμαντέρ από ‘κεινη την εποχή κι άλλ@ όχι. Δε ξέρω φυσικά τι θυμάστε απ’ αυτά ακόμη κι όσ@ τα είδατε, αλλά εγώ θυμάμαι για παράδειγμα, σ’ ένα που προβλήθηκε απ’ το BBC 4 τον αυτάρεσκο Ράσκο Μλάντιτς (Rasko Mladić) να προσφέρει τσιγάρο στον εμφανώς αμήχανο και φοβισμένο Κάρρεμανς, παίζοντας μαζί του το παιχνίδι της γάτας με το ποντίκι, λέγοντας του ειρωνικά και μ’ όλη την αίσθηση της υπέροχης του «Μη φοβάσαι, δε θα ‘ναι το τελευταίο σου!» Υπήρχαν κάμερες τότε κι έχουν καταγραφεί τα γεγονότα. Δε μιλάμε δηλαδή για εικασίες κι έχει σημασία αυτό. Ούτε το ανακαλώ για να δικαιολογήσω τον Κάρρεμανς, που ένα πιόνι ήταν κι αυτός, αλλά για να καταλάβετε πόσο περίπλοκη ήταν η κατάσταση. Μου το θύμισε όλη η ταινία μάλιστα, αυτό ειδικά το ντοκιμαντέρ αλλά υπάρχουν κι άλλα που μπορείτε να δείτε αν ψάξετε. Κι η σκηνοθέτης επικεντρώνεται στο πώς τα βίωσε αυτά τα γεγονότα μια γυναίκα, μια μητέρα κι είναι σα να αντιπροσωπεύει όλες τις γυναίκες της Σρεμπρένιτσα το απολύτως βασισμένο σε αληθινά περιστατικά, σενάριο της.

Στην Σρεμπρένιτσα, στο Ποτότσαρι για την ακρίβεια, είχαν εγκλωβιστεί χιλιάδες πρόσφυγες και τα Ηνωμένα Έθνη δεν κατάφεραν να τους προστατέψουν παρά τις υποσχέσεις που τους είχαν δοθεί. Κάποι@ είχαν καταφύγει σκόπιμα και ηθελημένα εκεί. Δεν ήταν λίγ@. Από μια στιγμή και μετά όμως, οι πόρτες του στρατοπέδου έκλεισαν καθώς ειπώθηκε ότι δε χωρούσε άλλους ο χώρος (η μόνη εξαίρεση που θα γινόταν ήταν για γυναίκες με μωρά), κι έμειναν χιλιάδες απέξω (κι άλλοι τόσοι άντρες κατέφυγαν στα γύρω βουνά), ενώ οι υπεύθυνοι ένιπταν τας χείρας τους. Κι έχει σημασία να θυμόμαστε όχι μόνο ποιοι έκαναν κάτι, αλλά και ποιοι δεν έκαναν τίποτα. Ποιοι αποδείχτηκαν κατώτεροι των περιστάσεων κι έχουν σοβαρότατες ευθύνες. Κι είναι φανερό ότι την ενδιαφέρει την σκηνοθέτιδα πολύ, να το δείξει κι αυτό.

Στην περιοχή πάντως τότε βρισκόταν κι Έλληνες εθελοντές (;), παραστρατιωτικοί δηλαδή ακροδεξιοί εθνικιστές (δεν είναι δική μου εικασία, υπάρχουν φωτογραφίες όπου φαίνεται να χαιρετούν ναζιστικά, κάποιοι δήλωσαν και περήφανα μέλη της Χρυσής Αυγής), που πολεμούσαν στο πλευρό των Σερβοβόσνιων. Δεν υπάρχει καμία αναφορά γι’ αυτούς στην ταινία (κάποιοι αγνοούνται ακόμη, ένας τους έγραψε βιβλίο, κτλ), αλλά σίγουρα οι κάτοικοι των Βαλκανίων δε ξεχνούν την εποχή που κυριάρχησε στην Ελλάδα η ιδέα «Σύνορα με την Σερβία» κι ο Ράντοβαν Κάρατζιτς (Radovan Karadžić) δήλωνε «Έχουμε το Θεό και τους Έλληνες!». Μου το δείχνει αυτό σχεδόν πάντα όταν ταξιδεύω η θερμή υποδοχή των Σέρβων κι η αυθόρμητη στιγμιαία μόνο, ευτυχώς, επιφύλαξη αντίστοιχα, των Βόσνιων απέναντι μου, καθαρά λόγω εθνικότητας.

Πώς να πω ότι δεν έχουν δίκιο; Κι όμως, στο Σαράγεβο (Sarajevo), στου οποίου την πολιορκία έλαβαν επίσης μέρος Έλληνες, διάλεξα να μείνω σε μουσουλμανική συνοικία κι οι άνθρωποι ήταν ευγενικότατοι και φιλικότατοι το διάστημα που παρέμεινα εκεί, παρά το ότι φυσικά δεν αποκλείω το γεγονός του να έκαναν και δεύτερες σκέψεις. Τα αφηγήματα βλέπετε, καλά κρατούν. Την έχω δει αρκετά θα έλεγα τη Βοσνία (υπάρχουν αναρτήσεις σχετικές εδώ) λοιπόν κι έχω μια ιδέα, όπως κι ενδιαφέρον για όσα συμβαίνουν ευρύτερα στα Βαλκάνια. Στην Σρεμπρένιτσα πάντως, ακόμη δεν έχω πάει κι ας είναι στα σχέδια μου. Ξέρω ότι κυριαρχούν στο τοπίο τα νεκροταφεία. Και στο Σαράγεβο άλλωστε γεμάτοι είναι οι λόφοι, είναι παρόντες παντού οι νεκροί. Αναρτημένα τα ονόματά τους έξω από πολλά κτίρια, τα σημάδια απ’ τις σφαίρες στους τοίχους ακόμη εκεί, ακόμη κι ειδικές ξεναγήσεις στα μέρη που σχετίζονται με τον πόλεμο γίνονται (ας όψεται η μόδα του war tour).

Σας τα γράφω αυτά, για να έχετε μια εικόνα της κατάστασης σήμερα. Ναι, είναι κι η Νεκροπολιτική στη μέση και φυσικά δεν το ξεχνάω, αλλά για την ώρα, ας μείνουμε στα της ταινίας. Αναπαριστώντας λοιπόν τα γεγονότα, η σκηνοθέτιδα, Jasmila Žbanić, δείχνει τον ηθοποιό που υποδύεται το Μλάντιτς να δίνει εντολή στους στρατιώτες του να μοιράσουν ψωμί, σοκολάτες και αναψυκτικά στους πρόσφυγες που βρισκόταν έξω απ’ τις πύλες του στρατοπέδου στο Ποτότσαρι και να τους διαβεβαιώνει ο ίδιος, ότι θα τους διαθέσει τα μέσα για να φύγουν. Τους ζητούσε να μη φοβούνται καθόλου. Έτσι ακριβώς έγινε όντως τότε. Αυτό καταγράφηκε και στις κάμερες, αλλά ότι ακολούθησε ήταν ο διαχωρισμός αντρών και γυναικών κι ακολούθως δυστυχώς η σφαγή. Ο Κάρρεμανς αποχώρησε χαμογελαστός κι ανακουφισμένος παίρνοντας τα δώρα που του πρόσφερε ο Μλάντιτς, οι κυανόκρανοι είχαν επιδοθεί σε χορούς, οι κάμερες ήταν πάντα εκεί κι οι εκτελέσεις είχαν αρχίσει. Το είπαν κάποιες γυναίκες στον Κάρρεμανς πριν φύγει, πως στρατιώτες του Σερβοβοσνιακού στρατού σκότωναν άντρες εν ψυχρώ, αλλά δεν τις πίστεψε, όπως παραδέχτηκε αργότερα.

Αυτά είναι τα γεγονότα λοιπόν, αλλά οι γενικεύσεις δεν μ’ άρεσαν ποτέ. Για μένα είναι αδιαμφισβήτητα, αλλά δεν ενστερνίζομαι κιόλας την άποψη ότι οι Σέρβοι ήταν οι μακελάρηδες των Βαλκανίων, γιατί δεν χωράνε κάποιοι άλλοι σ’ αυτό το αφήγημα. Ποιοι; Απλούστατα οι άλλοι Σέρβοι που διαδήλωναν στο Βελιγράδι εναντίον του πολέμου, οι Σέρβοι που βοήθησαν τους μουσουλμάνους γείτονες τους να διαφύγουν κι όσ@ έστελναν κρυφά τρόφιμα στο Σαράγεβο όσο διαρκούσε η πολιορκία. Οι Σέρβοι επίσης που διώχθηκαν κι εκτελέστηκαν σ’ άλλες περιοχές της πρώην Γιουγκοσλαβίας, όπως το Κοσσυφοπέδιο, που είδαν τα σπίτια τους να καταστρέφονται, τις εκκλησίες τους να καίγονται κι έχασαν για πάντα δικούς τους. Αλλά κάπως έτσι, άνθρωποι που συμβίωναν ειρηνικά για χρόνια, που ερωτεύονταν και παντρεύονταν (γεγονός είναι κι οι πάμπολλοι μεικτοί γάμοι), χωρίς να τους απασχολεί το διαφορετικό τους θρήσκευμα, βρέθηκαν απέναντι ν’ αλληλοσκοτώνονται. Γιατί έτσι είναι οι πόλεμοι κι οι Μεγάλες Ιδέες είναι που μακελεύουν. Πάντα χρειάζονται βέβαια κι οι αποδιοπομπαίοι τράγοι κι αν δεν υπάρχουν, τους κατασκευάζουν, δε χάθηκε ο κόσμος. Το έχω κι αυτό υπόψη.

Στην Σρεμπρένιτσα, επίσης όμως, εκτός απ’ τους Ολλανδούς και τους Έλληνες, έχει σημασία να θυμόμαστε πως ήταν κι οι Κροάτες κι έπαιξαν κι αυτοί το ρόλο τους. Άσχημα παιχνίδια βέβαια, μιας κι αναφέρομαι στους Κροάτες (τους οποίους υποστήριζαν πολύ οι Γερμανοί), μήπως δεν παίχτηκαν απ’ την άλλη και σε βάρος τους, κατά τη διάρκεια της πολιορκίας του Βούκοβαρ (Vukovar); Πώς να μην το μετρήσουμε κι αυτό; Όπως και τις πεποιθήσεις που υπήρχαν και υπάρχουν ότι έπρεπε να θυσιαστεί το Βούκοβαρ για να κερδηθεί η διεθνής συμπάθεια; Καταλαβαίνετε τώρα πόσο δύσκολες είναι οι απόλυτες κρίσεις; Η Αμερική έκανε γενικώς τις κινήσεις της στην σκακιέρα των Βαλκανίων κι η ..πολιτισμένη Ευρώπη, παρακολουθούσε απ’ τις οθόνες της… Αμφιβάλλει κανείς ότι βόλευε πολλούς (ναι και την Ελλάδα), ο διαμελισμός της Γιουγκοσλαβίας; Για όλους αυτούς τους λόγους, δε βλέπω την εικόνα ασπρόμαυρη. Αυτή είναι λοιπόν, η δική μου γνώμη.

Μεγάλο ρόλο φυσικά έπαιξε κι ο ίδιος ο Μλάντιτς, που ξεκάθαρα μιλούσε για εκδίκηση εναντίον των μουσουλμάνων. Αλλά και τον τρόπο που απευθυνόταν στους στρατιώτες του να δείτε απ’ τα ντοκιμαντέρ που ανέφερα στην αρχή, όλο και κάτι θα καταλάβετε. Η διαφθορά της εξουσίας, η προσωπικότητα κι ο χαρακτήρας του, ίσως όλα να συνέβαλαν. Σε λίγες μέρες, δηλαδή στις 8 Ιουνίου θ’ ακουστεί η τελική ετυμηγορία της δίκης του. Η Ιστορία θα τον κρίνει. Αρκετές απ’ τις μητέρες όμως που έχασαν τα παιδιά τους δε ζουν πια για να δικαιωθούν. Κάποιες δεν τα βρήκαν ποτέ για να τα θάψουν, άλλες τα βρήκαν κομματιασμένα, οι περισσότερες ζουν με τις φωτογραφίες τους μόνο για συντροφιά και όταν ανακαλύπτονται ομαδικοί τάφοι καλούνται να δουν, κάθε φορά, αν αναγνωρίζουν τους δικούς τους απ’ ό,τι απέμεινε απ’ αυτούς. Εδώ μπορείτε να διαβάσετε τι βίωσαν και βιώνουν, αλλά και τι πέτυχαν ως τώρα κι εγώ μεταφράζω ένα μικρό μόνο απόσπασμα:

«Οι γυναίκες έχουν κερδίσει ισχυρή φήμη για την εκστρατεία τους για την αλήθεια (campaign of truth-telling). Συμμετείχαν σε υποθέσεις εναντίον των Ηνωμένων Εθνών και των Κάτω Χωρών για φερόμενη αμέλεια από τα ολλανδικά στρατεύματα του ΟΗΕ, που επέτρεψαν να σκοτωθούν οι Βόσνιοι. Έπεισαν επίσης το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο να εγκρίνει ψήφισμα που να καλεί όλες τις χώρες της ΕΕ να σηματοδοτήσουν την 11η Ιουλίου ως την ημέρα μνήμης της γενοκτονίας της Σρεμπρένιτσα».

Μιας και με αφορμή την ταινία πάντως, εξηγώ όλα αυτά, και δε θα μπορούσε να γίνει αλλιώς, ν’ αναφερθώ και σ’ αυτό το βιβλίο της Ρούζα Φωτιάδη (Ruža Fotiadis) που τιτλοφορείται «Traditional Friends and Orthodox Brothers” – Greek-Serbian Friendship in the 1990s between Discourse and Praxis» (Göttingen: Wallstein-Verlag, 2014). Καταγράφει πολλούς σταθμούς της σχέσης των δύο χωρών και θα σας βοηθήσει αν θέλετε να ξέρετε περισσότερα. Σε πρόσφατο αφιέρωμα της Frankfurter Allgemeine Zeitung που υπάρχει κι εδώ στα ελληνικά, σχολιάστηκε πάντως μία παράλειψή του από Γερμανό δημοσιογράφο: «(…)το 1941, η υπό σερβικό έλεγχο Γιουγκοσλαβία, προκειμένου να συμμετάσχει στον άξονα Γερμανίας-Ιταλίας-Ιαπωνίας, είχε ζητήσει από τον Χίτλερ γραπτή διαβεβαίωση ότι θα προσαρτήσει τη Θεσσαλονίκη…» Αυτό, για να έχετε πλήρη εικόνα.

Και να που φτάνει στο τέλος της κι αυτή η μεγάλη ανάρτηση που εσκεμμένα δε θέλησα να σπάσω σε μικρότερα μέρη… Τι γνώμη έχω λοιπόν για την ταινία; Δεν είναι φανερό; Την προτείνω ανεπιφύλακτα. Την βρήκα καθηλωτική, βαθιά συγκινητική (με λιτά μέσα μάλιστα το πετυχαίνει αυτό) κι αφυπνιστική για όσ@ δε γνωρίζουν τι συντελέστηκε τότε στην Σρεμπρένιτσα. Καταλαβαίνω γιατί βραβεύτηκε. Να τη δείτε. Κλείνοντας πάντως, να θυμίσω κι αυτή τη λεπτομέρεια για τις συναδέλφισσες και τους συναδέλφους του χώρου της ψυχικής υγείας: ο Ράντοβαν Κάρατζιτς ήταν ψυχίατρος. Και ποιητής δυστυχώς, αλλά θα σταθώ στην πρώτη του ιδιότητα. Κρυβόταν λοιπόν απ’ το 1996, ασκούσε όμως το επάγγελμά του κανονικά, ως Δόκτωρ Ντράγκαν Ντάμπιτς και παρίστανε μάλιστα το σύγχρονο γκουρού μέχρι το 2008 που συνελήφθη. Στο βιβλίο του Γιώργου Στάμκου «Άγνωστη Σερβία» θα βρείτε ένα ολόκληρο κεφάλαιο γι’ αυτόν με όλες τις λεπτομέρειες απ’ τη δράση του προπολεμικά και μεταπολεμικά ως «ειδικού» κι ένα ακόμη για το «βρυκόλακα» Μιλόσεβιτς. Είναι κι αυτά πολύ διαφωτιστικά.-

«The Patience Stone» ( Η Πέτρα της Υπομονής ) στην ErtFlix ως τις 3/7/2021

Όταν ένα βιβλίο μεταφέρεται στη μεγάλη οθόνη μοιραία μπαίνει το ερώτημα του αν είναι επιτυχημένη αυτή η μεταφορά. Όταν τυχαίνει όμως (απ’ τις σπάνιες περιπτώσεις), ο συγγραφέας να είναι και ο σκηνοθέτης της ταινίας, υπάρχουν οπωσδήποτε πολλές δικλείδες ασφαλείας κι έτσι περιττεύουν οι αμφιβολίες για το αποτέλεσμα. Ο λόγος για τον Αφγανό Ατίκ Ραχίμι (Atiq Rahimi), και το βιβλίο του «Η πέτρα της υπομονής» (μετάφραση: Ασπασία Σιγάλα, εκδόσεις “Ψυχογιός”, 2009), στο οποίο ήδη αναφέρθηκα εδώ στο παρελθόν.

Έχει τιμηθεί το 2008 με το Goncourt, το σημαντικότερο λογοτεχνικό βραβείο της Γαλλίας, αλλά οφείλω να πω ότι λίγο μ’ ενδιαφέρει αυτό. Δε θαμπώνομαι εύκολα γνωρίζοντας καλά πια τη διαπλοκή των απανταχού εκδοτών με τις εκάστοτε εξουσίες, ούτε είναι λίγες οι φορές που διαβάσαμε όλ@ μας βραβευμένα -δυστυχώς-βιβλία που δεν έλεγαν τίποτα το σημαντικό. Αυτό όμως λέει.

Για την ακρίβεια, ο συγγραφέας του, προσπάθησε ν’ αποτυπώσει σκέψεις, διλήμματα, φόβους, αμφιβολίες πολλών γυναικών και το κατάφερε περίφημα. Η ιστορία διαδραματίζεται σε κάποια μουσουλμανική χώρα που θα μπορούσαμε, ναι, να σκεφτούμε ότι είναι το Αφγανιστάν, αν και λίγη σημασία έχει. Γιατί νομίζουμε ότι μόνο σε τέτοιες χώρες οι γυναίκες βιώνουν δυσκολίες, περιορισμούς και διακρίσεις, αλλά στην πραγματικότητα αυτά γίνονται παντού, επομένως…

Στην περίληψη αναφέρονται τα εξής:

«Μια νεαρή γυναίκα μιλά στον άντρα της που είναι σε κώμα, για τη σχέση τους, τα όνειρά της, τη ζωή της, τα θέλω της, για τον πόλεμο, τη βία, τη θρησκεία, τον φόβο, τον έρωτα. Και κρύβει μέσα της, αλήθειες γυναικών από κάθε γωνιά της γης. Όταν αποφασίζει να του φανερώσει τα πιο μεγάλα μυστικά της, ο άντρας της, γίνεται γι’ αυτήν η πέτρα της υπομονής.

Σύμφωνα με την περσική μυθολογία, υπάρχει μια μαγική πέτρα που τη βάζεις μπροστά σου και της λες όλα σου τα βάσανα, τους πόνους, όλα σου τα μυστικά. Μέχρι που μια μέρα η πέτρα σκάει, εκρήγνυται. Κι εκείνη ακριβώς τη μέρα λυτρώνεσαι…»

Δείτε το απ’ την ErtFlix, στην οποία θα είναι διαθέσιμο ως τις 3/7/2021, προσέξτε και τη μουσική του Max Richter (άλλο ένα συν της ταινίας), αλλά κυρίως διαβάστε το βιβλίο. Αυτό σας προτρέπω κλείνοντας. Ήδη θα καταλάβατε ότι είναι απ’ αυτά που αξίζει να έχετε στη βιβλιοθήκη σας.

7ο Φεστιβάλ του Ιταλικού κινηματογράφου στην Ελλάδα 2021- VII rassegna del cinema italiano in Grecia 2021: Σινεμά στο σπίτι, δωρεάν

Με χαρά έλαβα το νέο αυτό, δελτίο τύπου και αναδημοσιεύω, μιας και παρακολουθώ πάντα τις σχετικές εκδηλώσεις και σας γράφω γι’ αυτές. Δείτε λοιπόν πως με μια απλή εγγραφή θα μπορέσετε να παρακολουθήσετε δωρεάν, ιταλικές ταινίες, φυσικά με ελληνικούς υπότιτλους, στο σπίτι σας:

«Στους φίλους που αγάπησαν τις προηγούμενες διαδικτυακές πρωτοβουλίες αφιερωμένες στον πολιτισμό Made in Italy, παρουσιάζουμε το δεύτερο ItalianOnlineFilmFest 2021.
Σε διάστημα έξι εβδομάδων προτείνονται πέντε ταινίες που θα είναι διαθέσιμες στο Διαδίκτυο στο πλαίσιο του έβδομου φεστιβάλ του Ιταλικού κινηματογράφου στην Ελλάδα με τίτλο Ο Ιταλικός κινηματογράφος ταξιδεύει Online, μαζί με τα βίντεο του Fare Cinema, της πρωτοβουλίας του Υπουργείου Εξωτερικών με στόχο την προώθηση της Ιταλικής κινηματογραφικής βιομηχανίας.
Θα βρείτε το πρόγραμμα του φεστιβάλ και τη φόρμα εγγραφής στην ιστοσελίδα <www.iicateneonline.gr> που το φιλοξενεί».

Μαργκερίτ Ντυράς: «Το φράγμα στον Ειρηνικό» – Μνήμες αποικιοκρατίας στην Ertflix ως τις 2/4/2021

Μπορεί να βραβεύτηκε για τον «Εραστή» στα 1970, αλλά νωρίτερα, στα 1950, οι άνθρωποι της επιτροπής του βραβείου Γκονκούρ (Prix Goncourt) δεν ήθελαν να της δώσουν το βραβείο για «Το φράγμα στον Ειρηνικό». Η αποδόμηση της αποικιοκρατίας στο συγκεκριμένο βιβλίο -για δύο χρόνια κατέγραφε προσωπικές της εμπειρίες απ’ την Ινδοκίνα-, ήταν αρκετός λόγος. Κι υπήρχαν κι άλλοι.

Παρακολούθησα το πολύ ενδιαφέρον αυτό ντοκιμαντέρ, σας το προτείνω και να τι γράφει το κανάλι γι’ αυτό:

«Το «Φράγμα στον Ειρηνικό» της Μαργκερίτ Ντυράς έχασε το βραβείο Γκονκούρ του 1950 γιατί κρίθηκε πολύ μαρξιστικό, ανατρεπτικό και αντιπατριωτικό. Εβδομήντα χρόνια αργότερα, αυτό το αριστούργημα της λογοτεχνίας, που ήταν από τις πρώτες καταγγελίες των φρικωδών μεθόδων της αποικιοκρατίας, συνεχίζει να έχει αντίκτυπο στη θεώρηση της μετααποικιακής εποχής. Ζωντανεύει εμπρός στα μάτια μας η εποχή του αφηγήματος με αυθεντικά αποσπάσματα αρχειακού υλικού της Ντυράς, οπτικού υλικού από στιγμιότυπα της εποχής και ταινίες και συνεντεύξεις ειδικών. Η ταινία μας αποκαλύπτει με ευαισθησία και πρωτοτυπία μια αυτοκρατορία όπου ο φυλετικός και ο έμφυλος ρατσισμός προκαθορίζουν το μέλλον χωρών και ανθρώπων».

Στο βιβλίο βασίστηκε τέλος, κι αυτή η ταινία, το trailer της οποίας υπάρχει παρακάτω.

Καλό Σαββατοκύριακο.

*H φωτογραφία του εξωφύλλου του βιβλίου είναι από εδώ.

«Επικράτεια γυναικών» απ’ το Ινστιτούτο Θερβάντες: Πέντε ταινίες διαθέσιμες online για το μήνα Μάρτιο

Espacio femenino. Pioneras

Πέντε ταινίες online, διαθέτει για το μήνα Μάρτιο το Ινστιτούτο Θερβάντες με υπότιτλους αγγλικούς και άλλους (όχι όμως ελληνικούς) κι η πρώτη ανέβηκε ήδη χτες στο Vimeo. Ο τίτλος της «Σεγούντο Λόπεθ, τυχοδιώκτης των πόλεων» και την έχει σκηνοθετήσει η Άνα Μαρισκάλ. Πληροφορίες για τις προβολές και για κάθε ταινία ξεχωριστά θα βρείτε εδώ και να τι είναι η «Επικράτεια γυναικών»:

«Επικράτεια γυναικών» είναι, από το 2010, ένας σταθερός κινηματογραφικός κύκλος του Ινστιτούτου Θερβάντες, αφιερωμένος στην γυναικεία καλλιτεχνική δημιουργία και, συνήθως, περιλαμβάνει πρόσφατες ταινίες που αποτελούν δείγμα της κινηματογραφικής παραγωγής γυναικών σκηνοθετών. Φέτος, για πρώτη φορά, ο κύκλο αυτός επικεντρώνεται σε γυναίκες που έκαναν το σκηνοθετικό τους ντεμπούτο στον κινηματογράφο στις δεκαετίες του 50 και του 60 και γι’ αυτό θεωρούνται πρωτοπόρες στην ιστορία του ισπανικού κινηματογράφου. Οι πέντε ταινίες αυτού του κύκλου δεν δείχνουν μόνο την δουλειά και την αισθητική πρόταση των πρωτοπόρων γυναικών, τα ονόματα των οποίων ερχόμαστε να θυμηθούμε. Κάθε ταινία αποτελεί μια πολύ ενδιαφέρουσα απεικόνιση και μια πολύ ιδιαίτερη ματιά στην Ισπανία της εποχής. Αυτό προσδίδει σε τούτον τον κινηματογραφικό κύκλο ένα επιπλέον ενδιαφέρον: μια εξαιρετική ιστορική αναδρομή από το 1953 ως το 1981. Το 2021, που το Ινστιτούτο Θερβάντες γιορτάζει τα 30 του χρόνια, ο κινηματογραφικός κύκλος «Επικράτεια γυναικών. Οι πρωτοπόρες» είναι η καλύτερη δυνατή παρουσίαση του ταλέντου πέντε γενναίων κινηματογραφιστριών που γύρισαν τις ταινίες τους με τιμιότητα και αυταπάρνηση, παρά το γεγονός ότι η εποχή στεκόταν απέναντί τους…»

Poesia sin Fin (Ποίηση χωρίς Τέλος) : Στην ErtFlix ως τις 15/4/2021

Δε χρειάζεται να γράψω πολλά σήμερα. Είναι μία απ’ τις πιο αγαπημένες μου ταινίες και γι’ αυτό σας την προτείνω. Τόσο απλά. Θα προβάλλεται στην ErtFlix ως τις 15 Απριλίου 2021 και το θέμα της είναι η «αυθεντική και σουρεαλιστική ζωή του Αλεχάντρο Χοδορόφσκι». Μια πολύ εμπεριστατωμένη κριτική για την ταινία, υπάρχει εδώ, για την περίπτωση που θέλετε να καταλάβετε περισσότερα, αλλά αν ήμουν στη θέση σας θα τη διάβαζα αφού την είχα παρακολουθήσει κι όχι πριν. Λέω εγώ τώρα μια γνώμη…

Όσο για τον Alejandro Jodorowsky, στα 92 του χρόνια, είναι μια κατηγορία από μόνος του. Πολυτάλαντος, πολυσχιδής, πολύπλευρος άνθρωπος. Προσωπικά μ’ ενδιαφέρουν κι οι απόψεις του σχετικά με τη ψυχοθεραπεία και τη «ψυχομαγεία» που εφαρμόζει (υπάρχει κι αυτή η σχετική ταινία), αλλά δεν είναι τώρα η ώρα ν’ αναλύσουμε περισσότερο τα «πιστεύω» του, που βέβαια σχετίζονται με την κουλτούρα της λατινικής Αμερικής. Ίσως κάποια άλλη στιγμή. Οπωσδήποτε πάντως έχει ενδιαφέροντα πράγματα να πει κι έτσι δε θα χάσετε το χρόνο σας αν κάνετε κλικ στα link της ανάρτησης, μέχρι να τα ξαναπούμε.