100 χρόνια απ’ την έκδοση του «Οδυσσέα» του Τζέιμς Τζόις

Copy No.1, Ulysses – James Joyce (courtesy National Library of Ireland)

Στις 13 Ιανουαρίου ήταν η επέτειος του θανάτου του Τζέιμς Τζόις, αλλά αντί να σας γράψω τότε κάτι προτίμησα να κάνω αυτή την ανάρτηση σήμερα, μιας και συμπληρώνονται φέτος εκατό χρόνια απ’ την έκδοση του εμβληματικού βιβλίου του: «Οδυσσέας». Για το σκοπό αυτό, έχει φτιαχτεί μια ειδική πλατφόρμα που συγκεντρώνει τις πληροφορίες για τις εκδηλώσεις που γίνονται παγκόσμια. Να οι λεπτομέρειες:

«Η ψηφιακή πλατφόρμα Ulysses100 αναπτύχθηκε από το Μουσείο Λογοτεχνίας της Ιρλανδίας (MoLI κι εδώ θα βρείτε μια σχετική ανάρτηση στα ελληνικά για το Μουσείο), σε συνεργασία με την κυβέρνηση της Ιρλανδίας, για την προώθηση και τη συλλογή πληροφοριών σχετικά με εκδηλώσεις που σχετίζονται με την εκατονταετηρίδα από τη δημοσίευση του Οδυσσέα του Τζέιμς Τζόις. Πολλές εκδηλώσεις, εκθέσεις και καλλιτεχνικές επιτροπές έχουν προγραμματιστεί για φέτος σε όλο τον κόσμο, και ελπίζουμε ότι αυτός ο ιστότοπος θα επιτρέψει στους επισκέπτες να έχουν εύκολη πρόσβαση σε πληροφορίες σχετικά με – και να συμμετέχουν – σε αυτές τις εκδηλώσεις. Ο ιστότοπος ενημερώνεται εβδομαδιαία και θα προωθεί εκδηλώσεις μέσω των μέσων κοινωνικής δικτύωσης χρησιμοποιώντας το hashtag # Ulysses100 .

(…) Το Ulysses100 είναι επίσης ένας συλλεκτικός μηχανισμός για την καταγραφή των δραστηριοτήτων της εκατονταετηρίδας για μελλοντική μελέτη και έρευνα – ο ιστότοπος θα παραμείνει ενεργός στο διαδίκτυο το 2022 και το 2023, οπότε και το περιεχόμενό του θα είναι διαρκώς προσβάσιμο μέσω του ψηφιακού αρχείου του μουσείου στο moli.ie. Ελπίζουμε να συμπληρώσουμε περαιτέρω την τοποθεσία μετά την εκατονταετηρίδα με επιπρόσθετο υλικό που σχετίζεται με γεγονότα και γεγονότα της εκατονταετηρίδας, όπου είναι δυνατόν».

Αν διοργανωθεί επομένως και στη χώρα μας κάποια εκδήλωση, μπορείτε να τη δηλώσετε εκεί. Έχετέ το υπόψη κι ως τότε, να σας θυμίσω μερικά πράγματα γι’ αυτό το βιβλίο, που αναφέρω στη σειρά των αναρτήσεων για τη σχέση του Τζόις με τους Έλληνες της Τεργέστης.

Είχα υπογραμμίσει εδώ λοιπόν, το πόσο επέμενε σχετικά με το μπλε χρώμα του εξωφύλλου του “Οδυσσέα”, το οποίο έπρεπε ν’ αντιστοιχεί οπωσδήποτε μ’ αυτό της σημαίας μας. Ήξερε πολύ καλά τι ήθελε και χρειάστηκαν αρκετές προσπάθειες ώστε οι άνθρωποι που ασχολήθηκαν με το σχεδιασμό να φτάσουν στο επιθυμητό για ‘κείνον αποτέλεσμα.

Όταν τελικά ο στόχος επιτεύχθηκε, στις 2 Φεβρουαρίου του 1922, ανέμισε κι η ελληνική σημαία έξω απ’ το θρυλικό βιβλιοπωλείο Shakespeare & Company στο Παρίσι, για να σηματοδοτήσει το γεγονός της έκδοσης του βιβλίου. Κι αν σας ενδιαφέρουν όλες αυτές οι μικρές λεπτομέρειες, μέχρι να τα ξαναπούμε, μπορείτε να διαβάστε και την περιγραφή της Edna O’ Brien σχετικά με το πως έφτασε το βιβλίο ως το τυπογραφείο:

His demands concerning paper, binding, and typeface were inflexible. He wanted the cobalt blue of the Greek flag on his cover, but locating the correct dye to reproduce that exact blue meant that Darantière had first to journey to Germany, and then submit samples to Joyce, and Joyce didn’t feel that the white lettering on blue had the magic impact of white islands on a blue archipelago of water. Joyce insisted that Darantière send him five sets of page proofs. He constantly made changes on them, and the corrected pages were so scarred with stars and lineations that the beleaguered printer threatened to withdraw. Through it all, Sylvia Beach remained sanguine. The Greek flag fluttered outside her shop, alerting passersby to the great pending event”.

.

*Η φωτογραφία της ανάρτησης προέρχεται από εδώ.

Τα καλύτερα και πιο ενδιαφέροντα βιβλία του 2021

(φωτογραφία: προσωπικό αρχείο)

Μιας και φτάνουμε στο τέλος της χρονιάς, ας δούμε μαζί ποια είναι τα καλύτερα και πιο ενδιαφέροντα βιβλία -κατά τη γνώμη μου πάντα- που προτάθηκαν από ‘δω (κάποια που διάβασα κι ας μην πρόλαβα να τα παρουσιάσω ως τώρα, τα βλέπετε στην παραπάνω φωτογραφία). Μιας και τα διαλέγω μόνη μου και σε κανέναν εκδότη δε χρωστάω να γράψω καλές κριτικές για τις νέες κυκλοφορίες του, αυτή η λίστα έχει αν μη τι άλλο, μια ιδιαίτερη αξία. Όσο για τη σειρά κατάταξης , σχετίζεται μόνο με τη χρονική στιγμή κατά την οποία δημοσιεύτηκαν οι αναρτήσεις και ξεκινά αντίστροφα, δηλαδή απ’ την αρχή του χρόνου.

Ποίηση: 1) «Εξελιγμός» του Κυριάκου Μουτίδη, 2) «éclat éclair» του Κωστή (Τριανταφύλλου), 3) Ανθολογία Νέων Γεωργιανών Ποιητών, συλλογικό, 4) «Μαύρες Ρίζες», συλλογικό

Λογοτεχνία: 1) «Μάμα Κάρι» του Νικόλα Περδικάρη, 2) «Ακολουθήστε τες» του Τέου Ρόμβου.

Ψυχολογία/Ψυχιατρική: 1) «Υπομονή θέλει» των Θανάση Πέτρου και Μαρίας Παναγιώτου, 2) «Πανελλαδική Συσπείρωση για την Ψυχιατρική Μεταρρύθμιση – Ανιχνεύοντας διαδρομές κινηματικής αντίστασης στην κυρίαρχη ψυχιατρική», συλλογικό, 3) «Λογοτέχνες με Ψυχική Νόσο και Εγκλεισμό» του Γεράσιμου Α. Ρηγάτου

(φωτογραφία: προσωπικό αρχείο)

Ερευνες: «Γυναίκες στη φυλακή» της Μαρίας Φαφαλιού.

(φωτογραφία: προσωπικό αρχείο)

Επιστημονική φαντασία: «Εκπνοή» του Ted Chiang.

Ξένες εκδόσεις: 1) «Nora» της Nuala O’ Connor, 2) «The Van Gogh Sisters» του Willem-Jan Verlinder, 3) «The Madman’s Library: The Strangest Books, Manuscripts and Other Literary Curiosities From History» του Edward Brooke-Hitching, 4) «Unwell Woman – Misdiagnosis and Myth in a Man-made World» της Elinor Cleghorn, 5) «Every body» της Olivia Laing.

Πέρα απ’ αυτά όμως, έκανα όλη τη χρονιά αναρτήσεις για το Δάντη Αλιγκιέρι, ένα αφιέρωμα στον Φραντς Κάφκα, έγραψα για τη σχέση του Τζέιμς Τζόις με την Ελλάδα και τους Έλληνες και γι’ αυτήν του Μαρσέλ Προυστ με το Μπαλμπέκ, ανέφερα κάποιες πληροφορίες για τον Λεονάρντο Σάσα, κ.α. Επομένως, αν κάτι σας ενδιαφέρει απ’ αυτά, μπορείτε ν’ ανατρέξετε στους σχετικούς συνδέσμους.

Και βέβαια δε θα μπορούσα να κλείσω αυτή την αναδρομική ανάρτηση, χωρίς ν’ αναφέρω ότι διάβασα κυρίως δύο fanzin το 2021: αυτό της «Λοκομοτίβα» στο οποίο γράφω κιόλας (εδώ κι εδώ θα βρείτε όλες τις λεπτομέρειες) κι αυτό της κατάληψης «Παπουτσάδικο» (εδώ κι εδώ οι σχετικές αναρτήσεις). Σίγουρα και τη χρονιά που μας έρχεται, θα διαβάσω και θα σας γράψω και γι’ άλλα ενδιαφέροντα βιβλία. Καλά να ‘μαστε…

«Το τέταρτο παράθυρο»: Ντοκιμαντέρ του Γιαΐρ Κεντάρ για τον Άμος Οζ – Διαθέσιμο απ’ την ΕrtFlix ως τις 23/1/2022

Ο Άμος Οζ, είναι θεωρώ ένας απ’ τους συγγραφείς που ο κόσμος στην Ελλάδα γνωρίζει τα βιβλία τους. Ίσως να έπαιξε ρόλο και το γεγονός του ότι κάποια απ’ αυτά μεταφέρθηκαν στον κινηματογράφο, όπως το «Ιστορία αγάπης και σκότους». Αλλά για τον ίδιο, πόσα αλήθεια ξέρουμε, πέρα από μερικές σκανδαλώδεις αράδες σχετικά με όσα έγραψε στο βιβλίο της η κόρη του Γκάλια, στην αρχή σχεδόν αυτού του χρόνου; Γεγονότα που προφανώς ήταν αληθινά, όπως θα διαπιστώσετε παρακολουθώντας το ντοκιμαντέρ και πλήγωσαν κυρίως εκείνη. Ποιος ήταν τέλος πάντων αυτός ο άνθρωπος που πέθανε το 2018, πίσω απ’ τις λέξεις;

«Γράψε», είπε κάποια στιγμή στη βιογράφο του που της ζήτησε ν’ αφηγηθεί την ιστορία του «είναι ένας κακομαθημένος άντρας. Γράψε, είναι ένας άντρας που αποζητά τις τιμές. Γράψε, είναι ένας άντρας που λατρεύει τον ήχο της φωνής του. Γράψε, ότι αυτός ο άντρας είναι μια κινητή μασκαράτα…» Το περιμένατε αυτό; Και γιατί άραγε πίστευε ότι τα τραύματα σχετίζονται με τη συγγραφή; Πώς ήταν πράγματι η ζωή του στο κιμπούτς που διέμενε; Ήταν στ’ αλήθεια ευτυχισμένος με την τόση επιτυχία του;

Πέρα απ’ τον πολιτικό αντίκτυπο των πάμπολλων άρθρων του, εντός κι εκτός του Σιωνισμού, απ’ αυτό το ντοκιμαντέρ, που περιλαμβάνει και χαρακτηριστικά αποσπάσματα βιβλίων του, θα μάθετε περισσότερα στοιχεία για ‘κεινον και θα γίνει σαφές πιστεύω ότι μερικές πρωταρχικές απώλειες είναι δύσκολο ή κι αδύνατον να ξεπεραστούν. Έχει κι ενδιαφέρον από ψυχολογική άποψη δηλαδή, πέρα απ’ την συμβολή του στην αποτίμηση του λογοτεχνικού του έργου κι είναι αυτός ένας λόγος απ’ τους πολλούς που έχω, για να σας το προτείνω.

Θα το βρείτε στην ιστοσελίδα της ΕrtFlix, όπου και αναφέρονται αυτά:

«Πίσω από την παγκόσμια επιτυχία του Άμος Οζ, συμβόλου της ισραηλινής συνείδησης και συγγραφέως μεταφρασμένου σε 45 γλώσσες, ελλοχεύει μια διπλή τραγωδία.
Όταν ήταν 12 ετών η μητέρα του αυτοκτόνησε, ενώ λίγα χρόνια πριν από τον θάνατό του κατηγορήθηκε για σωματική και ψυχολογική βία από την κόρη του, η οποία έθεσε τέλος στις μεταξύ τους σχέσεις.
Μέσα από μια σειρά συζητήσεων με την τελευταία του βιογράφο, συνυφαίνοντας αυτοβιογραφικές αφηγήσεις, κείμενα και συζητήσεις με τους οικείους του, ο Άμος Οζ αφηγείται την τελευταία του ιστορία.
«Το τέταρτο παράθυρο» (The Fourth Window), η ταινία του Γιαΐρ Κεντάρ για τον Άμος Οζ, έκανε παγκόσμια πρεμιέρα στο 23ο Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης 2021″.

Παρουσίαση βιβλίου: «Μάμα Κάρι» του Νικόλα Περδικάρη

(φωτογραφία: προσωπικό αρχείο)

Το “Μάμα Κάρι” φιλοξενείται σήμερα εδώ. Το νέο βιβλίο δηλαδή του Νικόλα Περδικάρη, που κυκλοφορεί απ’ τις εκδόσεις “Ο Μωβ Σκίουρος” κι είναι γεμάτο ασυνήθιστες, σουρεαλιστικές ιστορίες.

Εξαιρετικά προσεγμένο, μ’ ένα πολύ ελκυστικό εξώφυλλο που “μυρίζει” Ανατολή, μ’ ήρωες κι ηρωίδες που μοιάζει να ‘χουν περάσει τον Ατλαντικό, αλλά και με κάτι απ’ το ευρωπαϊκό πνεύμα του Τουλούζ-Λωτρέκ. Γιατί πώς αλλιώς να εξηγήσω εκείνο το λάμβδα -της λαγνείας άραγε;- που πρόσεξα στη συντριπτική πλειοψηφία των γυναικείων ονομάτων;

Κι η ερωτική περιρρέουσα ατμόσφαιρα σ’ ιστορίες όπως το “Ρομπότ” και το “Πεθαίνουν, άραγε, οι πεταλούδες από ζάχαρο;” εντείνουν αυτή την εντύπωση. Οι τριαδικές σχέσεις κυριαρχούν, η λίμπιντο αιχμαλωτίζει κι η αφή φαίνεται να είναι η αίσθηση που προεξάρχει μιας και σημείωσα πολλές αναφορές σε χέρια, δάχτυλα, δέρμα. Χέρια που γίνονται αντικείμενο πόθου, που λυτρώνουν, αλλά και που εγκαταλείπουν οριστικά. Το απολαυστικό αυτό βιβλίο όμως, δε χωράει σε μια εντύπωση. Είναι πολύ περισσότερα πράγματα.

Αποτελείται από δεκατρία διηγήματα, σε κάποια εκ των οποίων, ένας ομοδιηγητικός αφηγητής στρέφει στον προβολέα στο ασυνείδητό του και μας παίρνει μαζί του σ’ επιτακτικές, απρόβλεπτες αναζητήσεις στον αστικό ιστό, πότε στη Χελ Άβενιου δηλαδή και πότε στη Λεωφόρο Μπιτς Τριπ (γίνεται να μη λατρέψω τέτοια τοπωνύμια;), όπως συμβαίνει στη “Μεμβράνη” και στα “Αβγά ταξί”, για παράδειγμα.

Κι άλλοτε, αυτός ο αφηγητής παραμένει εκτός κάδρου, για να μας συστήσει άλλους δρώντες που πίνουν Φλατ Σάιλενς με πάγο ή ως λιγότερο τυχεροί καπνίζουν μαλλιά αγγέλου, σε κάποιο παραθαλάσσιο θερινό θέρετρο, σ’ ιστορίες μ’ απαράμιλλο στυλ όπως είναι αυτή που τιτλοφορείται “Αλιγάτορες”. Τη συγκεκριμένη τη ξεχώρισα και γι’ άλλους λόγους, μιας κι εκεί αναφέρεται και κάποιος Δρ. Σρόϊντ, ένας δηλαδή απ’ αυτούς που ειδικεύονται σε πολύπλοκα ψυχιατρικά σύνδρομα κι αρέσκονται ν’ αναλύουν -μ’ απολύτως αντιδεοντολογικό τρόπο- τις απόψεις τους γι’ ανθρώπους που δεν έχουν συναντήσει ποτέ στ’ απανταχού τηλεοπτικά παράθυρα, φορτώνοντάς τους χωρίς αιδώ με κάμποσες διαγνώσεις.

Γενικά, τα πρόσωπα αυτού του βιβλίου που σκιαγραφεί ο συγγραφέας μ’ αδρές γραμμές και ρευστές ταυτότητες (αφήνοντας τις λεπτομέρειες στη φαντασία μας), είναι σε συνεχή κίνηση, βιώνουν ματαιώσεις στα πλαίσια αλλεπάλληλων συγκρούσεων επιθυμιών και πραγματικότητας, αποδεικνύονται κι ευέλικτα όμως, προστατεύονται από γερές άμυνες κι έτσι σπάνια απαρτιώνονται. Κάποτε κάποτε η μετουσίωση είναι το ζητούμενο κι άλλοτε η ανάγκη ερμηνείας μιας υπαρκτής αντίφασης.

Είναι πρόσωπα καθημερινά (πότε μια εργαζόμενη κοπέλα στα διόδια, πότε ένας ταξιτζής, πότε νεαροί σπουδασμένοι ενήλικες που αναγκάζονται να κάνουν δουλειές απολύτως δυσανάλογες των προσόντων τους, πράγμα που δείχνει γενικά το πολιτικό ενδιαφέρον του συγγραφέα για τις απανταχού κοινωνικές ανισότητες, όπως συμβαίνει βέβαια και στο «Μάμα Κάρι»), δούλοι από ανάγκη «ενός σπουδαίου τίποτα» όπως συμβαίνει άλλωστε σ’ αυτήν την εποχή της αποθέωσης του κοινότοπου, που ζουν απολύτως μη-κανονικά, ευτυχώς. Ευτυχώς, γιατί με τέτοια βιβλία δε γίνεται να βαρεθούμε.

Δεν υπάρχουν κλισέ στην ανάπτυξη της πλοκής, τετριμμένες σκηνές ή παράδοση σε γνωστές ευκολίες. Η γραφή του Περδικάρη είναι ποιητική, οι εικόνες του έχουν μουσική (κι όχι μόνο αυτήν του David Bowie, που εσκεμμένα μας αφήνει να προσέξουμε), το κίτρινό του είναι βγαλμένο απ’ τα ηλιοτρόπια του Van Gogh και τα τοπία του δονούνται από συναίσθημα. Αλλά καλύτερα, να μη γράψω περισσότερα και να σας αφήσω ν’ ανακαλύψετε το ιδιαίτερο σύμπαν του μόν@ σας.-

Νικόλας Περδικάρης

ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΟ ΣΗΜΕΙΩΜΑ:

Ο Νικόλας Περδικάρης γεννήθηκε στην Αθήνα το 1979. Σπούδασε στο Tμήμα Επικοινωνίας και Μέσων Μαζικής Ενημέρωσης του Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών. Συνέχισε τις μεταπτυχιακές του σπουδές στο ίδιο Tμήμα, στον Tομέα της Πολιτικής Επικοινωνίας και των Νέων Τεχνολογιών. Μέρος της μελέτης του σχετιζόταν με την έρευνα γύρω από τη χρήση των διαδραστικών-ψηφιακών αφηγήσεων στην εκπαίδευση. Πρωτοεμφανίστηκε στην πεζογραφία με το βιβλίο Ο σκύλος με το λουλούδι στο στόμα το 2014, εκδόσεις «Το Ροδακιό». Εργάζεται ως δημοσιογράφος στην ΕΡΤ.

perdikarisn@gmail.com

«Αναζητώντας τον Μαρσέλ Προυστ» στο Μπαλμπέκ

Παρακολούθησα χτες βράδυ αυτήν την εκπομπή της France 3 Normandie κι αφού έκανα έτσι το νοερό μου ταξίδι στα μέρη της Βόρειας Γαλλίας που περνούσε τις καλοκαιρινές του διακοπές κι έγραφε ο Μαρσέλ Προυστ, θεώρησα ότι άξιζε να κάνω τη σημερινή ανάρτηση. Η εκπομπή βέβαια, διάρκειας περίπου 25 λεπτών, είναι στα γαλλικά και χωρίς υπότιτλους, έτσι θ’ αναφέρω όσα περισσότερα μπορώ για όσ@ δεν γνωρίζουν τη γλώσσα, ώστε αν θελήσουν να την παρακολουθήσουν να μπορούν να καταλάβουν τα βασικά -κάτι που θεωρώ πως δε θα είναι καθόλου δύσκολο-, κι αν όχι, να μπορούν τουλάχιστον να μάθουν αρκετές πληροφορίες διαβάζοντας έστω όσα θα εξηγήσω κι εξερευνώντας τους αντίστοιχους συνδέσμους.

Το δελτίο τύπου του καναλιού, αναφέρει σχετικά: «το Cabourg, ή «Balbec», είναι ένα φανταστικό μέρος εμπνευσμένο από το παραθαλάσσιο θέρετρο που κατέχει σημαντική θέση στο «Αναζητώντας το χαμένο χρόνο», του Marcel Proust. Το Cabourg ήταν το μέρος όπου έμενε ο συγγραφέας κάθε καλοκαίρι από το 1907 έως το 1914. Ένας οικείος λογοτεχνικός χώρος, που δίνει ακόμα λίγη παραπάνω ψυχή σε αυτή την πόλη που δεν ξέχασε ποτέ τον άνθρωπο των γραμμάτων. Ακολουθώντας τα βήματα του Μαρσέλ Προυστ, η Aurélie Misery επισκέπτεται διάφορα μέρη: το Grand Hôtel de Cabourg και το δωμάτιο 414, όπου έμενε ο συγγραφέας, τη Villa du Temps, που τώρα μετατράπηκε σε μουσείο Μαρσέλ Προυστ, τη δημοτική βιβλιοθήκη, κ.α.»

Όλη η ατμόσφαιρα των αστών της μπελ επόκ που έχει απαθανατιστεί στο έργο του Προυστ, ζωντανεύει σ’ αυτήν την περιοχή της Βρετάνης που βρίσκεται μεταξύ Deauville και Caen, έχει διατηρήσει τη γραφικότητά της και φυσικά προσελκύει εξαιτίας του -μιας και την έβαλε στη λογοτεχνική αθανασία- μεγάλο αριθμό τουριστών. Η προτομή του υπάρχει μπροστά στο καζίνο, το όνομά του έχει δοθεί σε παραλιακό δρόμο, η La Villa du Temps ανακτήθηκε κι έγινε Μουσείο, το δωμάτιο του Προυστ με τον αριθμό 414 στο Grand Hôtel, αναδημιουργήθηκε με έπιπλα και διακόσμηση εποχής κ.ο.κ. Δε φαντάζομαι όσ@ έχετε διαβάσει το «Αναζητώντας το χαμένο χρόνο» να αμφιβάλλατε επίσης για το γεγονός ότι οι μαντλέν εκεί, έχουν την τιμητική τους, έτσι; Σερβίρονται στο Grand Hôtel και πουλιούνται στο τοπικό αρτοποιείο με όλη την σχετική διαφήμιση. Πώς βρέθηκε όμως εκεί ο σπουδαίος συγγραφέας; Ο Jean-Paul Henriet, ειδικός του έργου του, συγγραφέας του βιβλίου «PROUST et Cabourg» που κυκλοφορεί απ’ τις εκδόσεις Gallimard εξηγεί εδώ:

«Γεννήθηκε το 1871 και η πρώτη του κρίση άσθματος έλαβε χώρα το 1880 όταν ήταν σε ηλικία 10 ετών. Αποφάσισε το 1906 να φύγει από το Παρίσι. Δεν μπορούσε όμως να βρει μια τοποθεσία που του ταιριάζει… Το 1907, διάβασε στην καθημερινή εφημερίδα Le Figaro, ότι «ένα παλάτι άνοιξε στις ακτές της Νορμανδίας» και αποφάσισε να πάει εκεί για να θεραπεύσει το άσθμα του επειδή οι γιατροί του είχαν συστήσει καθαρό αέρα, θαλάσσιο αέρα, αέρα χωρίς γύρη. Δεν μπορούσε να βρει καλύτερο μέρος από το Côte Fleurie, και συγκεκριμένα το Cabourg, το οποίο είχε ήδη εκτιμήσει πολύ στις δύο προηγούμενες παραμονές του…»

Έτσι λοιπόν βρέθηκε εκεί, εμπνεύστηκε κι έγραψε. Στην εκπομπή, που προβλήθηκε για πρώτη φορά φέτος, υπάρχουν κι άλλες πληροφορίες για το πώς ακριβώς περνούσε το χρόνο του κ.α., και δεν τις αναφέρω εσκεμμένα, ώστε να μάθουν κάτι περισσότερο όσ@ θελήσουν να την παρακολουθήσουν. Ολοκληρώνοντας, ας εξηγήσω μόνο ότι επειδή φέτος συμπληρώθηκαν 150 χρόνια από τη γέννησή του (10 Ιουλίου 1871) και, το 2022, θα συμπληρωθούν τα 100 χρόνια από τον θάνατό του (18 Νοεμβρίου 1922), ο Μαρσέλ Προυστ θα βρίσκεται στο επίκεντρο του λογοτεχνικού ενδιαφέροντος τους επόμενους μήνες. Ίσως λοιπόν, να μ’ απασχολήσει ξανά.

Καλό Σαββατοκύριακο σας εύχομαι.

*Η πρώτη φωτογραφία προέρχεται από εδώ κι η δεύτερη από εδώ. Όλες οι πηγές που χρησιμοποίησα αναφέρονται στο κείμενο.

Το «Μάμα Κάρι» του Νικόλα Περδικάρη παρουσιάζεται στο «Μωβ Σκίουρο»: Σάββατο 23 Οκτωβρίου στις 12.00 το μεσημέρι