Το καλοκαίρι σχεδόν εξέπνευσε – Jim Morrison

.

Το καλοκαίρι σχεδόν εξέπνευσε

πνέει τα λοίσθια μάλλον

ξεψύχησε σχεδόν· μα ναι, απωλέσθη.

.

Πού θα μας βρει άραγε,

τούτου του θέρους το κύκνειο άσμα;

.

.

.

Η αυγή μας βρήκε σε μία γαλήνια μακαριότητα,

η ντάλα του μεσημεριού έσταξε χρυσάφι στα μαλλιά μας,

τη νύχτα κολυμπήσαμε μία θάλασσα όλο γέλιο.

.

.

Όταν ξεφτίσει το καλοκαίρι,

πού θα ‘μαστε ε; Πού θα ‘μαστε, ε, ε;

.

.

.

Η αυγή μάς βρήκε σε μία γαλήνια μακαριότητα,

η ντάλα του μεσημεριού έσταξε χρυσάφι στα μαλλιά μας,

τη νύχτα κολυμπήσαμε μία θάλασσα όλο γέλιο.

.

.

.

.

Όταν θα φύγει το κατακαλόκαιρο

Πού θα ‘μαστε, άραγε;

.

.

.

Σχεδόν ξεψύχησε το καλοκαίρι,

το καλοκαίρι έχει τελειώσει μάλλον,

ζήσαμε δυνατές στιγμές, μ’ απομακρύνονται.

.

.

.

Παραμονεύει ο χειμώνας

και φεύγει τρέχοντας το καλοκαίρι.

.

.

Jim Morrison, απόδοση Γιώργος Τρίγκας

(Περιοδικό “Δυτικές Ινδίες”, Τεύχος 3, 7 Ιουανουαρίου 2001)

.

.

.

*Η φωτογραφία της ανάρτησης είναι από εδώ.

.

Damir Imamović: Η Φωνή του σεβντά της Βοσνίας

Όταν θέλω να αισθανθώ όπως όταν περπατούσα στο Sarajevo, τον ακούω και βλέπω αυτό το video clip που με γυρίζει στους λόφους και στους δρόμους της μαρτυρικής πόλης. Αυτός είναι ο λόγος που σας γράφω σήμερα για κείνον. Για να ταξιδέψετε μαζί μου, τώρα που ποικίλοι αποκλεισμοί μας κάνουν δυσκολότερα τα ταξίδια και να μάθετε περισσότερα για τον συγκεκριμένο καλλιτέχνη που είναι σχεδόν άγνωστος στην Ελλάδα, αν κι έχει εμφανιστεί σε συναυλίες στο Μεξικό, την Ινδία, τις ΗΠΑ, την Ιαπωνία, την Κίνα και φυσικά σε πάμπολλες βαλκανικές κι ευρωπαϊκές χώρες.

Έχω γράψει ήδη αυτό το κείμενο στο φιλόξενο Dream City με αφορμή το τραγούδι του «Sarajevo», για την πρωτεύουσα της Βοσνίας-Ερζεγοβίνης κι έτσι δε χρειάζεται να προσθέσω ούτε λέξη παραπάνω σήμερα. Ελπίζω κάποτε βέβαια, να μπορέσω να σας γράψω όλα όσα θέλω.

Έτσι, η ανάρτηση θ’ αφιερωθεί στο Damir, που γεννήθηκε σε οικογένεια με μεγάλη μουσική παράδοση. Τόσο ο πατέρας του Nedžad Imamović (που είναι μπασίστας, παραγωγός, τραγουδιστής και συγγραφέας), όσο κι ο παππούς του Zaim Imamović (που υπήρξε θρυλικός μουσικός και παραδοσιακός λαϊκός τραγουδιστής, διάσημος μάλιστα τη δεκαετία του 1940 και 1960), ασχολήθηκαν επαγγελματικά με τη μουσική κι έχουν τη δική τους σημαντικότατη πορεία.

O Damir λοιπόν, συνεχίζει με το δικό του τρόπο την οικογενειακή παράδοση (άρχισε να παίζει κιθάρα απ’ τα 15 του, το 2006 ηχογράφησε τον πρώτο του δίσκο) κι έχει καταφέρει να γίνει γνωστός κι έξω απ’ τα σύνορα της χώρας του (πρόσφατα διάβαζα στο site των Serajevo Times γι’ αυτή του την πρωτιά).

Σπούδασε φιλοσοφία, γράφει μουσική για το θέατρο και τον κινηματογράφο επίσης, κι ασχολείται κυρίως με το σεβντά (έπαιξε ρόλο στη συγκεκριμένη επιλογή η φιλία του με το συγγραφέα Farah Tahirbegović, τραγουδιστή του συγκροτήματος «Dertum»), ένα μουσικό είδος που όσο να πείτε το ξέρουμε κι εμείς (θ’ ακούσετε άλλωστε τα όργανα που χρησιμοποιεί και θα διαπιστώσετε τις «συγγένειες») και για το οποίο έγραψε αυτό το βιβλίο: Sevdah, the first history of the genre (Vrijeme, 2016). Για το ίδιο είδος γυρίστηκε και το ντοκιμαντέρ της Marina Andree-Škop που μπορείτε να δείτε παρακάτω. Το 2015 μάλιστα, επιμελήθηκε την έκθεση πολυμέσων «Sevdah, the art of freedom”» στην Εθνική Πινακοθήκη της Βοσνίας-Ερζεγοβίνης.

Μου αρέσει το ότι συνεργάζεται με δύο καλλιτέχνες απ’ το Βελιγράδι, τον Ivan Mihajlović και την Ivana Djurić, κι έναν απ’ το Ζάγκρεμπ, τον Nenad Kovačić, δείχνοντας μ’ αυτό το κουαρτέτο στην πράξη πως τα εθνικά σύνορα δεν είναι παρά γραμμές στο χάρτη, πως πρέπει να σπάσουν οι πολιτισμικές προκαταλήψεις. Δεν είναι απ’ τους καλλιτέχνες που αρκούνται στα λόγια κι αυτό το μετράω. Δεν του αρέσουν οι ευκολίες και έχει πάρει ανάλογα ρίσκα στην καριέρα του.

Γράφει ερωτικά τραγούδια, γιατί τον ενδιαφέρει όπως μπορείτε να διαβάσετε εδώ, να δείξει στον κόσμο ότι η Βοσνία και ολόκληρη η περιοχή των Βαλκανίων δεν πρέπει να χαρακτηρίζονται (λόγω του) πολέμου και (του) εγκλήματος, αλλά ως οι τόποι όπου γεννήθηκαν μερικά από τα πιο εμβληματικά τραγούδια αγάπης του κόσμου και δημιουργούνται ακόμη.

Έχει εδώ έναν ιστότοπο απ’ τον οποίο μπορείτε να μάθετε κι άλλα αν ενδιαφέρεστε (έχει φροντίσει ώστε τα άρθρα να εμφανίζονται και στα αγγλικά) κι εγώ θα κλείσω την ανάρτηση με τα δικά του λόγια για το σεβντά:

«It is a sister music to Fado, Tango, Blues or Rembetiko and any other genre of music that was formed out of meetings of different worlds of music, languages, mindsets. It is a specific blend of music and lyrics connected to the notion of sevdah (the Turkish everyday word for «love» and an Arabic word for the Greek «melancholy»). Therefore, sevdah is a meeting of the worlds. It contains echos of epic singers, travelling ashiks (Ottoman era “minstrels”), romantic songs and ballads about forbidden love. It is quite sad, especially for the most of Western ears. For us who were raised with it, it has endless shades of sadness. Some of those shades do not even sound sad to us any more».

Πηγές:

-Damir Imamović

Sarajevo Times

The Huffington Post

Sevdalinka

World music central

Το «Τρανζίστορ» στο Radio Λοκομοτίβα: Κάθε Τρίτη 20:00 -22:00

.

Το αγαπημένο στέκι, η «Λοκομοτίβα» δηλαδή στα Εξάρχεια, απέκτησε και ραδιόφωνο τις μέρες της καραντίνας που συνεχίζει να λειτουργεί.

Αύριο λοιπόν και κάθε Τρίτη την ίδια ώρα, θα παίζει το «Τρανζίστορ» με τον Κυριάκο.

Περισσότερες πληροφορίες για το πρόγραμμα του σταθμού, τις εκπομπές και τους παραγωγούς θα βρείτε εδώ.

Μείνετε συντονισμέν@.

Κι η μουσική μαζί σου… – Οι ταξιδιωτικές μου σημειώσεις στην DreamCity

Τον περασμένο χειμώνα, όπως και την άνοιξη, έγραψα ελάχιστα κείμενα που να μπορούσαν να δημοσιευτούν μιας και βρίσκομαι στην περίπλοκη θέση του να ασχολούμαι με περισσότερα από ένα βιβλία, εκτός των άλλων δραστηριοτήτων μου.

Έτσι, όταν ο Σπύρος Ρουγγέρης μου πρότεινε να σκεφτώ τι θα ήθελα να κάνω στην DreamCity και στο ιντερνετικό ραδιόφωνό της, βέβαια μου πέρασε απ’ το μυαλό, για μια ακόμη φορά, η πιθανότητα να ξανακάνω εκπομπή. Είναι ένα ενδεχόμενο με το οποίο φλερτάρω μεν τα τελευταία χρόνια, αλλά διάφορα υπαρκτά εμπόδια με κάνουν να το αναβάλλω.

Με την ευκαιρία που το αναφέρω αυτό, να ευχαριστήσω κι από ‘δω τους ανθρώπους που μου το πρότειναν στο πρόσφατο παρελθόν κι ακόμη περισσότερο έναν που προσφέρθηκε να μου φτιάξει ολόκληρο σταθμό. Κάτι παραπάνω από ευγενική η προσφορά. Μακάρι να γινόταν να “τρέχω” τέτοια εγχειρήματα, αφού είναι μεγάλος έρωτας για μένα το ραδιόφωνο ανέκαθεν, αλλά δεν είναι εφικτό.

Κι αφού λοιπόν κατέληξα στο ότι δεν μπορώ ακόμη, να διαθέσω το χρόνο που απαιτείται για να προετοιμάσω μια εκπομπή, όπως την θέλω, είπα στον Σπύρο ότι σκοπεύω να συνδυάσω λέξεις και νότες ..αλλιώς. Να γράφω δηλαδή μικρά κείμενα, με αφορμή συγκεκριμένα τραγούδια, ώστε ν’ ”αποζημιώσω” κι εσάς που παραπονιόσασταν ότι δεν δημοσιεύω συχνά πια κάτι δικό μου, που να μπορείτε να διαβάσετε.

Η ιδέα μου του άρεσε κι έτσι ξεκινήσαμε μες το καλοκαίρι αυτή τη συνεργασία, για να τη χαρούμε όλ@. Κι εσείς κι εγώ και η παρέα του DreamCity. Είχε προηγηθεί η αναδημοσίευση συγκεκριμένων αναρτήσεών μου, στο blog της “Ονειρούπολης”, φυσικά με την άδειά μου, αφού κι αυτές είχαν σχέση με τη μουσική.

Δεν πρόλαβα να σας ανακοινώσω από ‘δω τα νέα, μιας και ταξίδευα, αλλά ακριβώς γι’ αυτό το λόγο τα μικρά αυτά κείμενα χαρακτηρίζονται από μένα ως “ταξιδιωτικές σημειώσεις”. Γιατί φυσικά κι οι πόλεις, οι χώρες στις οποίες βρέθηκα, έπαιξαν το ρόλο τους, στο να τα γράψω. Οι εικόνες τους πέρασαν στη σκέψη μου, οδήγησαν την έμπνευσή μου σε συγκεκριμένα “τοπία”. Κι αυτά μοιράζομαι μαζί σας.

Θα βρείτε όσα ήδη δημοσιεύτηκαν κατά σειρά, κάνοντας κλικ στ’ αντίστοιχα Vol εδώ (o Σπύρος σκέφτηκε αυτή την “αρίθμηση” και με βρήκε σύμφωνη) και για τα επόμενα απλώς αρκεί να ψάχνετε στην ..Dream City News κατά καιρούς. Όσο για τις φωτογραφίες, να πω ότι τις περισσότερες τις τράβηξα εγώ η ίδια και κάποιες άλλες, ελάχιστες τις βρήκαμε στο ίντερνετ (προσέχοντας πάντα να είναι ελεύθερες δικαιωμάτων).

Το γιατί τώρα απάντησα θετικά στον Σπύρο, ενώ σε αντίστοιχες περιπτώσεις αρνήθηκα, έχει να κάνει καθαρά με τον στενό μου φίλο, Γιώργο Τσιτούρα. Πέρυσι μου είχε πει γι’ αυτό το σταθμό, ένα βράδυ άκουσα εκείνον και τον Σπύρο να κάνουν εκτάκτως μαζί εκπομπή, τους ξανάκουσα κι έτσι όταν ήρθε η πρόταση του δεύτερου, είχα ήδη μια ιδέα.

Δεν ρώτησα τίποτα άλλο, δεν ήξερα κάτι περισσότερο ούτε για το σταθμό, ούτε για τις επιδιώξεις των παιδιών, ως τη μέρα που αφού είχα ήδη ξεκινήσει να γράφω το “Κι η μουσική μαζί σου…”, ζήτησα απ’ το Σπύρο να μου στείλει δυο λόγια για το πώς και το γιατί. Κι αυτά θα διαβάσετε παρακάτω:

.

Ένα φθινοπωρινό μεσημέρι του 2016, δύο Ονειροπόλοι (η Αγγελική και ο Σπύρος), μία Ιδέα κι ένα Όνειρο, ήταν αρκετά για να δημιουργηθεί η Ονειρούπολη (DreamCity).

Στην αρχή με τη μορφή μιας ομάδας στο facebook, στη συνέχεια με τη δημιουργία του web radio και της ιστοσελίδας που αυτό θα φιλοξενούνταν καθώς και της σελίδας του στο facebook, των λογαριασμών στο Instagram και στο twitter και τέλος (μέχρι στιγμής) τη δημιουργία του blog της Ονειρούπολης.

Η DreamCity λοιπόν και το DreamCity WebRadio είναι μία κοινότητα ανθρώπων και μία ιντερνετική ραδιοφωνική παρέα, μέσα από την οποία εμείς οι «κάτοικοί» της, «ανταλλάσσουμε» μουσική, απόψεις, γνώσεις, ιδέες, χιούμορ και πολιτισμό.

Στο ιντερνετικό ραδιόφωνο της «Ονειρούπολης», η μουσική παίζει ασταμάτητα όλο το 24ωρο, ενώ μπορεί κανείς να παρακολουθήσει και τις προγραμματισμένες ζωντανές εκπομπές των εκλεκτών παραγωγών.

Στην ομάδα DreamCity στο facebook, τα μέλη μπορούν να δημοσιεύουν, οτιδήποτε έχει σχέση με μουσική, λογοτεχνία, ποίηση, θέατρο, κινηματογράφο, φωτογραφία, αρχιτεκτονική, γλυπτική και φυσικά ότι έχει σχέση με το καλό χιούμορ.

Το Όνειρο;

Μία παρέα γεμάτη από ήχους και χρώματα, απαλλαγμένη όμως από κάθε είδους «χρωματισμό», χωρίς φανατισμούς και παρωπίδες!

Μία παρέα ο ένας για τον άλλον και όλοι για όλους!

Έτσι ακριβώς όπως ονειρευόμαστε την κοινωνία μας!

Web page: www.dreamcity.gr

Blog: https://news.dreamcity.gr/

Facebook group: https://www.facebook.com/groups/935813559800756/

Facebook page: https://www.facebook.com/DreamCityWebRadio/

Instagram: https://www.instagram.com/dreamcitywebradio/

Twitter: https://twitter.com/DreamCityWR

Email: info@dreamcity.gr

.

Αυτά λοιπόν, έγραψε εκείνος. Τώρα, για το μέλλον αυτής της συνεργασίας, δεν έχω να σας πω πολλά. Θα δούμε τι χατίρια θα μου κάνει ο χρόνος μιας κι επίκεινται κι άλλες νέες συνεργασίες απ’ το φθινόπωρο. Αν δεν τα καταφέρω να ετοιμάσω πολλά ακόμη κείμενα φέτος, ίσως το 2020 πάλι. Αρκεί να είμαστε καλά… Αυτό είναι το βασικό ζητούμενο για όλ@.

Κάθε επιτυχία εύχομαι στην Αγγελική και τον Σπύρο, σ’ όλη την παρέα της “Ονειρούπολης” τους κι ακολούθως σε ‘σας που θ’ ακούσετε ελπίζω το σταθμό, καλή ακρόαση. Μέχρι να τα ξαναπούμε.

.

.

1978: Όταν οι Cramps έπαιξαν σ’ ένα κρατικό ψυχιατρείο της Καλιφόρνια: Η πιο ξεχωριστή πανκ συναυλία

Φωτογραφία: Ruby Ray

«Είμαστε οι Cramps και είμαστε απ’ τη Νέα Υόρκη και οδηγήσαμε 3000 μίλια για να παίξουμε για σας, άνθρωποι!». Έτσι ξεκίνησε η πιο ξεχωριστή πανκ συναυλία του συγκροτήματος που όντας σε περιοδεία αποφάσισε να ταξιδέψει το 1978, την 13η Ιουνίου πιο συγκεκριμένα, ως τη Νάπα της Καλιφόρνια, που εκείνη την εποχή δεν φημιζόταν για όσα ξέρουμε σήμερα, καθώς μόλις τότε άρχιζε να αναπτύσσεται η οινική της βιομηχανία. Πώς συνέβη αυτό; Ασυνήθιστη επιλογή, αλλά έχει την εξήγησή της. Δεν το σκέφτηκαν μόνοι τους πάντως, οι Cramps. Θα μάθετε παρακάτω ποιοι είχαν την ιδέα.

Ο Lux Interior, ο τραγουδιστής της μπάντας λοιπόν, έκανε αυτή την εισαγωγή που διαβάσατε ήδη, αφού άρχισε η συναυλία με το «Mystery Plane». Περίπου 100-200 ψυχικά πάσχοντες ήταν εκεί φωνάζοντας άλλοι «Thank you!» κι άλλοι «Fuck you!», άλλοι χορεύοντας ενθουσιασμένοι κι άλλοι παρακολουθώντας πιο ήσυχα. Κι ο Lux συνέχισε να απευθύνεται σε κείνους λέγοντάς τους: «Και κάποιος μου είπε ότι εσείς είστε τρελοί άνθρωποι, αλλά δεν είμαι τόσο σίγουρος γι’ αυτό. Μου φαίνεστε εντάξει εμένα».

Οι μουσικοί που ζουν ακόμη, δεν θυμούνται και πολλά απ’ αυτή τη συναυλία, πέρα απ’ το ότι η αρχική αμηχανία, η όποια ανησυχία υπήρχε εκ μέρους τους, διαλύθηκε όταν άρχισε η μουσική. «Ήταν σαν να πηγαίνεις στον Άρη, από την άποψη της αλληλεπίδρασης με το ακροατήριο», δήλωσε χαρακτηριστικά ο ο κιθαρίστας των Mutants, Brendan Early. «Ήταν ένα όμορφο, όμορφο πράγμα«, λέει η Jill Hoffman-Kowal του Target Video, της εταιρείας δηλαδή που βιντεοσκοπούσε. «Αυτό που κάναμε για αυτούς τους ανθρώπους ήταν απελευθερωτικό. Διασκέδαζαν τόσο πολύ. Προσποιούνταν ότι τραγουδούσαν (ενν: με μικρόφωνο), πηδούσαν στη σκηνή. Έζησαν λίγες ώρες απόλυτης ελευθερίας. Δεν έκριναν την μπάντα κι η μπάντα δεν τους έκρινε».

Εκείνη την μέρα λοιπόν καταγράφηκε το live (που παρακολούθησαν εκτός απ’ τους ασθενείς, κάποιες-οι απ’ το προσωπικό του ψυχιατρείου και μερικοί φανατικοί φίλοι του συγκροτήματος, για τους οποίους έχει γραφτεί ότι δύσκολα τους ξεχώριζες απ’ τους έγκλειστους) με μια Sony Portapak κάμερα, αν και ο Bart Swain, ο άνθρωπος δηλαδή που ήταν πίσω απ’ όλο αυτό και θα μάθουμε παρακάτω περισσότερα για κείνον,ανησυχούσε μιας και τον ενδιέφερε να προστατευτεί η ανωνυμία των ασθενών. Καθώς όμως το αφεντικό του, ο επικεφαλής Alan Beals, δεν απαίτησε να κλείσει η κάμερα, αποφάσισε κι εκείνος ως νεοφερμένος στη δουλειά τότε, να μη μιλήσει. Έτσι έμεινε αυτό το υλικό και μπορούμε να το βλέπουμε ακόμη, τόσες δεκαετίες μετά.

Δεν καταγράφηκε βέβαια η αρχή της συναυλίας, με μια άλλη μπάντα που άνοιγε για τους Cramps, τους The Mutants, και κανείς δεν φαίνεται να έχει μια σαφή εξήγηση γι’ αυτό. Έτσι κι αλλιώς πάντως η βραδιά αυτή ξεχωρίζει στην ιστορία της πανκ μουσικής και δείχνει τον τρόπο που σκέφτονταν κάποιοι άνθρωποι σαν τον Swain τότε, στον χώρο της ιδρυματικής ψυχιατρικής.

Αλλά ποιος ήταν αυτός ο άνθρωπος που είχε τέτοιες ιδέες; Για να μάθουμε λίγα πράγματα για κείνον. Ο Bart Swain λοιπόν, ήταν ένας ειδικός που είχε πρόσφατα προσληφθεί στη μονάδα CPS, δηλαδή στην Central Program Services (του California Department of State Hospital, στη Napa). Κι όταν του τηλεφώνησε ο Howie Klein, που έγραφε σε διάφορα zines κι είχε σχέση με τη μουσική, προτείνοντάς του να παίξει δωρεάν στο ψυχιατρείο το συγκρότημα The Readymades, ο Swain άρπαξε την ευκαιρία. Τελικά όμως έπαιξαν οι Μutants και Cramps και κανείς δεν θυμάται γιατί ακριβώς έγινε η αλλαγή. Και στη συνέχεια όμως, ο Swain εξακολούθησε να καλεί μουσικούς που έπαιζαν βιολί ή μπλουζ ή ροκ μουσική κτλ, ώστε να έχουν την ευκαιρία οι ψυχικά πάσχοντες να έρχονται σ’ επαφή με διάφορα ακούσματα. Ήταν ένας άνθρωπος αντίθετος στον πόλεμο του Βιετνάμ, με ανθρωπιστική προσέγγιση στον χώρο δουλειάς του.

Για την ιστορία έχει νόημα ν’ αναφερθεί πως ανάλογης αξίας εμφανίσεις για τις εποχές εκείνες, σε ιδρυματικούς χώρους, θεωρούνται και η συναυλία των Sex Pistols στη φυλακή Chelmsford, αλλά και μιας λιγότερο γνωστής thrash metal μπάντας που ονομαζόταν Gobstopper κι έπαιξε σ’ ένα χριστουγεννιάτικο πάρτι, σε χώρο που φιλοξενούσε παιδιά και ενήλικες με αναπτυξιακές αναπηρίες. Οι δε Mutants, για τους οποίους έγινε λόγος, έπαιξαν κάποτε και σ’ ένα σχολείο για κωφούς. Τα παιδιά παρακολούθησαν με τις πιτζάμες τους τη συναυλία και κρατούσαν φουσκωμένα μπαλόνια για να «νιώσουν» τη μουσική. Όμορφες εικόνες, σκληρών εποχών, για τόσους και τόσους ανθρώπους, που η μουσική τους απελευθέρωνε απ’ την οδυνηρή πραγματικότητα, έστω και για λίγο. Κι αυτό ήταν κάτι.-

Πηγές:

https://noisey.vice.com/en_us/article/rkqq3x/when-the-cramps-and-the-mutants-invaded-a-mental-hospital

http://www.openculture.com/2016/02/the-cramps-play-a-mental-hospital-in-napa-california-in-1978-the-punkest-of-punk-concerts.html?fbclid=IwAR1nGVv8joeFuAndoyd3Kljon64UPPMoLZyi1651x9miTQAjUbeMyYJ5FYk

‘The Whole Place Was Going NUTS’ When The Cramps Played A Mental Hospital in Napa, California (1978)