Οδυσσέας και Κίρκη: Ένα τραγούδι ακόμα…

Ένα τραγούδι ακόμα, σε δικούς μου στίχους, ανέβηκε χτες στο YouTube και μοιράζομαι το ευχάριστο νέο μαζί σας απόψε. Ένα απ’ αυτά τα τραγούδια, για τα οποία έγραψε μουσική (υπέροχη μουσική, όπως πάντα), ο Παναγιώτης Λιανός, που το ερμηνεύει κιόλας.

Ο τίτλος του, Οδυσσέας και Κίρκη κι ας πούμε ότι ο μύθος του χτες, ήταν μια αφορμή να γράψω για τους έρωτες του σήμερα. Τίποτα άλλο δεν χρειάζεται να εξηγηθεί από μένα. Θα τ’ ακούσετε άλλωστε…

Αυτό που έχει αξία να σημειωθεί είναι πως κιθάρα έπαιξε κι ο Κώστας Παρίσσης (εκτός απ’ τον Παναγιώτη Λιανό), μπάσο ο Δημήτρης Κομματάς και τύμπανα ο Αντώνης Τσάτσης και τους ευχαριστούμε όλους πολύ, για την συμβολή τους. Περάσαμε όμορφα όσο το ηχογραφούσαμε. Εύχομαι να το αγαπήσετε κι εσείς…

Απ’ το Βελιγράδι στο Λονδίνο: Μια μπάντα με Ρομά κορίτσια τραγουδά για τη γυναικεία ενδυνάμωση – Ενάντια στα στερεότυπα, τις διακρίσεις και τη μάστιγα του παιδικών γάμων

Όσα θα γράψω σήμερα, τα διάβασα σ’ αυτό το άρθρο, της Dragana Jovanovic, χτες κι αφού μ’ ενδιαφέρουν τέτοια θέματα (δείτε κι αυτήν την ανάρτηση για την Αφγανή ράπερ και θα καταλάβετε), στην ουσία μια σχετικά ελεύθερη μετάφραση κάνω εδώ σήμερα (βάζοντας σε παρενθέσεις τις λέξεις που χρησιμοποιώ για την καλύτερη απόδοση του νοήματος), έχοντας στο νου μου την όμορφη οικογένεια της Ειρήνης στο Ζεφύρι και το πόσο μας αγκάλιασαν κάποτε οι δικοί της:

«Μέσω της μουσικής», λοιπόν «ένα συγκρότημα κοριτσιών Ρομά στη Σερβία πολεμά ενάντια στα στερεότυπα, τις διακρίσεις και τη μάστιγα των παιδικών γάμων.

Μέχρι την ηλικία των 17 ετών, η Zlata Ristic είχε έναν άντρα και ένα παιδί. Το 2020, σε ηλικία 26 ετών, εμφανιζόταν στην κύρια σκηνή στο Royal Festival Hall του Λονδίνου, ραπάροντας ενάντια στην πρακτική των παιδικών γάμων.

Είναι μόνο μια πτήση δυόμισι ωρών απ’ τον τόπο καταγωγής της Ristic στο Βελιγράδι προς το Λονδίνο, αλλά το να εμφανίζεται στο Women of the World Festival και στο BBC Woman’s Hour (μοιάζει να) είναι ένας (άλλος) κόσμος, μακριά, από τη ζωή που αντιμετωπίζουν οι περισσότερες γυναίκες Ρομά στη Σερβία.

Η Ristic λέει ότι έκανε «λάθος» να παντρευτεί τόσο μικρή. Τώρα, ως μέλος του 12μελούς κοριτσιού Ρομά Pretty Loud, αγωνίζεται με μέσο το τραγούδι ενάντια στην παράδοση που αναγκάζει ανήλικες Ρομά να παντρευτούν και τραγουδά για τη σημασία της εκπαίδευσης.

«Κανείς δεν με ανάγκασε να το κάνω. Ήταν η δική μου επιλογή, αλλά έκανα λάθος. Γι ‘αυτό στοχεύουμε να ενθαρρύνουμε άλλα νεαρά κορίτσια να μην αφήσουν τους γονείς τους να κανονίσουν έναν γάμο που δεν θέλουν. Ταυτόχρονα, τα υποστηρίζουμε (ώστε) να αποκτούν μια νέα προοπτική για τη ζωή».

Η μπάντα Pretty Loud αναπτύχτηκε μέσα από καλλιτεχνικά εργαστήρια που έγιναν το 2014 για παιδιά και νέους Ρομά στη Σερβία και διοργανώνονται από το Ίδρυμα GRUBB με έδρα το Ηνωμένο Βασίλειο, και GRUBB σημαίνει Gypsy Roma Urban Balkan Beats.

Το GRUBB, που ιδρύθηκε το 2006, προωθεί την εκπαίδευση σε μια κοινότητα Ρομά που ζει στο περιθώριο της σερβικής κοινωνίας, βυθίζεται στη φτώχεια και (βιώνει) συστηματικά διακρίσεις στην εκπαίδευση, την υγειονομική περίθαλψη και την απασχόληση.

Οι γυναίκες Ρομά έχουν ακόμη πιο δύσκολη ζωή. Σύμφωνα με έρευνα των Ηνωμένων Εθνών, κατά μέσο όρο 9 στις 10 νεαρές γυναίκες Ρομά στα Δυτικά Βαλκάνια δεν έχουν εκπαίδευση, απασχόληση ή κατάρτιση. Τα 2/3 αυτών, δεν ελέγχουν τα χρήματά τους.

Στη Σερβία, κάθε εξάχρονο παιδί Ρομά βρίσκεται εκτός του εκπαιδευτικού συστήματος, ενώ σύμφωνα με μια μελέτη της UNICEF του 2019, το 16% των κοριτσιών Ρομά παντρεύονται πριν φτάσουν στην ηλικία των 15. (Ενώ) μόλις πάνω από τα μισά (κορίτσια) είναι παντρεμένα μέχρι την ηλικία των 18 στο 6% μεταξύ των μη Ρομά γυναικών γυναικών της Σερβία.

Στα Δυτικά Βαλκάνια, η Σερβία κατέχει τη δεύτερη θέση όσον αφορά το ποσοστό των παιδικών γάμων, (βρίσκεται δηλαδή στη λίστα) μετά από την Αλβανία…»

Και κάπου εδώ θα σταματήσω για να διαβάσετε και το πρωτότυπο άρθρο της Dragana Jovanovic και θα πω μόνο πως υπάρχουν και πολλοί προοδευτικοί γονείς Ρομά (τέτοιοι ήταν κάποιοι που γνωρίσαμε στο Ζεφύρι, όπως ανέφερα στην αρχή), που δεν πιέζουν τις κόρες τους να παντρευτούν, δε φέρνουν εμπόδια στην επιθυμία τους να δουλέψουν και καταλαβαίνουν την αξία της μόρφωσης. Εύχομαι να γίνονται περισσότεροι, όσο περνούν τα χρόνια.

Άσε με για λίγο, στο σκοτάδι σου να μπω…

Ο στίχος που βλέπετε στον τίτλο, ήταν η αρχή αυτού του τραγουδιού. Και τον έγραψα μαζί με άλλους, πριν μερικά χρόνια, έχοντας στο νου μου κλειστές ψυχές, σφαλιστές πόρτες, ανθρώπους που τους καταπίνει το μαύρο και χρειάζονται κάποι@ να τους θυμίσει ξανά ότι υπάρχουν και τα χρώματα, να μερώσει με ήλιους τις βροχές τους, να… να…

Πρόσθεσαν στην συνέχεια, και τις δικές τους εικόνες στο «Άσε με», δύο ακόμη άνθρωποι: ο Κώστας Παρίσσης που το ερμηνεύει κι ο Παναγιώτης Λιανός που έγραψε τη μουσική. Έβαλαν τις «πινελιές» τους βέβαια, με τον τρόπο τους, κι οι μουσικοί που μας πλαισίωσαν, δηλαδή ο Δημήτρης Καζάνης (στο πιάνο και στο βιολί) κι ο Τάσος Πέππας (στα τύμπανα), αλλά κι η Μαίρη Αθανασίου στα φωνητικά και φτάσαμε σ’ αυτό το αποτέλεσμα που ακούτε σήμερα. Συλλογική δουλειά, λοιπόν. Κόπος και χαρά, όλων μας.

Μου έμαθε πολλά αυτό το τραγούδι όμως, οπωσδήποτε, και σε προσωπικό επίπεδο. Έχει ξεχωριστή θέση στο μυαλό μου για πολλούς λόγους… Άλλωστε το ποια τραγούδια απ’ όσα γράφω, βγαίνουν τελικά προς τα έξω, πώς και γιατί και ποια όχι, είναι μεγάλη ιστορία. Κι ο απολογισμός μου, ο μικρός έστω, ως τώρα, έχει ευτυχώς θετικό πρόσημο. Διαλέγω τι θα κρατήσω κάθε φορά από κάθε «διαδρομή», αλλά αυτό αφορά μόνο εμένα κι έτσι δεν έχει νόημα να γράψω περισσότερα.

Εσείς πάντως, που θα τ’ ακούσετε το νέο μας τραγούδι, εύχομαι ν’ αφήνετε τους άλλους στα δύσκολα να σας πλησιάζουν, έστω λίγο. Γιατί «μαζί» φτάνουμε στα θαύματα. Όχι πάντα βέβαια -καλά θα ‘ταν-, αλλά αρκετές φορές. Αρκετές φορές. Κι έτσι, γίνεται αυτό το «μαζί» ένα ρίσκο που αξίζει να πάρετε. Δε νομίζετε; Κι αν χάσετε, χάσατε. Και τι έγινε; Κάτι θα μάθετε απ’ τα λάθη σας. Κι αυτό δεν είναι καθόλου λίγο, ούτε ακριβώς «ζημιά». Αν κερδίσετε όμως… Αν κερδίσετε… Για σκεφτείτε.. πόσες ωραίες πιθανότητες υπάρχουν, όσο θα τ’ ακούτε. Πόσες ωραίες πιθανότητες…

Ο Δάντης και η εξορία : «… το να ανεβοκατεβαίνει κανείς σε ξένες σκάλες…»

Το τρίτο και τελευταίο μέρος του ντοκιμαντέρ που μπορείτε να παρακολουθήσετε στα πλαίσια του αφιερώματος Made in Italy για το Δάντη (Dante Alighieri) και την σχέση του με τη μουσική, από εδώ, με μια απλή εγγραφή, είναι ένα οδοιπορικό στα ίχνη της εξορίας του Ποιητή και φυσικά ο Simone Sorini (για τον οποίο υπάρχουν βιογραφικά στοιχεία σ’ αυτή την ανάρτηση) είναι και πάλι ο ξεναγός μας:

«Οι πρωταγωνιστές αναζητούν τους τόπους και αναπαριστάνουν την πορεία (επώδυνη αλλά καλλιτεχνικά δημιουργική) του Ποιητή αφού αναγκάστηκε να φύγει από τη Φλωρεντία.

Φόντο του ταξιδιού είναι ολόκληρη η Βόρεια και Κεντρική Ιταλία με αφετηρία την Φλωρεντία και τέρμα τη Ραβένα, όπου ο Ποιητής έζησε τα τελευταία πικρά χρόνια της ζωής του, πέθανε και ετάφη, μέσα από την Τοσκάνη, τη Λιγκούρια και τη Βερόνα.

Η μουσική υπόκρουση του συνόλου SimoneSorini SYRENARUM με φωνές και όργανα της εποχής εκείνης, αποτελείται από τα ωραιότερα αποσπάσματα του ποιητικού έργου του Δάντη, μελοποιημένα με άκρα φιλολογική επιμέλεια. Πρωτοποριακή και απολύτως πρωτότυπη είναι η μελοποίηση των στίχων της Θείας Κωμωδίας».

Απόψε στις 20:30, δωρεάν live streaming συναυλία απ’ το Ίδρυμα Θεοχαράκη – «Και ρόδο μέσα μου πολύ: Ένα Αφιέρωμα στην ποίηση του Διονυσίου Σολωμού»

Το Ίδρυμα Θεοχαράκη παρουσιάζει σήμερα, Πέμπτη 18 Μαρτίου, στις 20:30, τη δωρεάν live streaming συναυλία «Και ρόδο μέσα μου πολύ: Ένα Αφιέρωμα στην ποίηση του Διονυσίου Σολωμού».

Ποίηση, στοχασμοί, επιστολές μαζί με μελοποιήσεις των: Παύλου Καρρέρ, Νικόλαου Μάτζαρου, Θόδωρου Σπάθη και Γιώργου Κουρουπού συνθέτουν ένα πορτραίτο του Διονυσίου Σολωμού. Από τη Σκιά του Ομήρου, τον Λάμπρο, τους Ελευθέρους πολιορκημένους, έως τον Κρητικό και τα σατιρικά του ποιήματα ο Σολωμός προβάλλει με τη δύναμη και την τρυφερότητα της θαυμαστής ποιητικής του γλώσσας.

Άρτεμις Μπόγρη, τραγούδι

Δημήτρης Γιάκας, πιάνο

Ιουλίτα Ηλιοπούλου, απαγγελία

Η συναυλία θα προβληθεί δωρεάν μέσω facebook live streaming.

O Δάντης κι οι πιστοί στην Αγάπη: «Αγάπη που στο μυαλό μου μιλάει…»

Το δεύτερο μέρος του αφιερώματος στον Dante Alighieri (που μπορείτε να δείτε ελεύθερα, με ελληνικούς υπότιτλους κάνοντας μιαν απλή εγγραφή), είναι διαθέσιμο εδώ και λίγες μέρες στο LogInItaly. Το παρακολούθησα κι αυτό με μεγάλο ενδιαφέρον και σας παραθέτω τις σχετικές πληροφορίες παρακάτω. Τι κωδικοποιημένα μηνύματα άραγε έκρυβε η ερωτική του ποίηση; Μερικές ερμηνείες αναλύονται απ’ το Σιμόνε Σορινι, πάντα με την συνοδεία μουσικής:

«Ως γνωστόν, ο Δάντης δεν ήταν μόνος του στη δημιουργική χοάνη που ήταν η κεντρική Ιταλία την εποχή της ακμής του Γλυκού Νέου Ύφους. Οι “Πιστοί στην Αγάπη” υπήρξαν μια ομάδα διανοουμένων με κοινές πολιτικές και αισθητικές πεποιθήσεις, που κατά πάσα πιθανότητα έκρυβαν κάτω από το μανδύα της ερωτικής ποίησης. Πρόκειται για θέμα με αξιόλογες πνευματικές αποκαλύψεις και αναπάντεχες συναισθηματικές προεκτάσεις.

Η μελέτη του Δασκάλου Σιμόνε Σορίνι* βασίζεται αρχικά στα γραπτά των πιο διακεκριμένων μελετητών του έργου του Δάντη, όπως οι Πάσκολι, Φόσκολο, Καρντούτσι και Ροσέτι, οι οποίοι πρώτοι μελέτησαν τις ενίοτε συγκλονιστικές ομοιότητες της «στρατευμένης» ποίησης των Πιστών της Αγάπης, που αργότερα τις επανέφερε ο Βάλι, μελετητής του έργου του Δάντη που έζησε στις αρχές του Εικοστού αιώνα και θεωρείται ο ιερέας των μυστηρίων του Δάντη.

Στο δεύτερο μέρος του ντοκιμαντέρ (με αποσπάσματα από μια συναυλία-διάλεξη που πρώτη φορά βλέπει το φως της δημοσιότητας) αυτό το γοητευτικό θέμα ντύνεται με τις μουσικές της μικτής πολυφωνικής χορωδίας υπό τη διεύθυνση του ίδιου του Σιμόνε Σορίνι».

*Ο Δάσκαλος Σιμόνε Σορίνι, διάσημος και διεθνώς καταξιωμένος ερμηνευτής μεσαιωνικής μουσικής, είναι αοιδός με λαούτο*, ένα είδος παραδοσιακού τραγουδιστή που η μουσικολογία δεν ασχολήθηκε παρά περιστασιακά μαζί του, αλλά σήμερα ζωντανεύει ξανά χάρη στις μελέτες και στη μουσική του. Μάλιστα ο Σορίνι σε συνεργασία με τον Πολιτιστικό Σύλλογο LaPoliedrica στόχο έχει τη διάσωση παλιών, πολύτιμων τεχνών που σήμερα δυστυχώς απειλούνται με αφανισμό.Μετά το πτυχίο στη μουσικολογία, ο Σιμόνε Σορίνι ασχολήθηκε με την φιλολογική έρευνα εστιάζοντας στις κοινές ρίζες και διασυνδέσεις μεταξύ των πολιτισμών. Είναι συγγραφέας του έργου L’Opera Sacra di Leonard Meldert («Το ιερό έργο του Λέοναρντ Μέλνδτερτ»), αφιερωμένη στο έργο ενός σπουδαίου φλαμανδού συνθέτη που έζησε στην όψιμη Αναγέννηση και που είχαν χαθεί τα ίχνη του. Χάρη στη μονογραφία αυτή μπήκε στη συντακτική ομάδα της μεγάλης ηλεκτρονικής μουσικής εγκυκλοπαίδειας New Grove.Ο Σορίνι είναι τενόρος και μουσικός, και προϊόντος του χρόνου εμβάθυνε τις γνώσεις του σχετικά με τα μεσαιωνικά και αναγεννησιακά έγχορδα μουσικά όργανα όπως το λαούτο, η κιθάρα, η μικρή κιθάρα και το ούτι, που τα χρησιμοποιεί για να συνοδεύει το τραγούδι. Χάρη στο μη ακαδημαϊκό και αμέσως αναγνωρίσιμο ύφος του έγινε σημείο αναφοράς για τους ερμηνευτές της παλιάς παραδοσιακής μουσικής με πολλές συναυλίες και συμμετοχές σε μουσικά φεστιβάλ σε όλη την Ευρώπη, καθώς σε Μεξικό, Καναδά, Ρωσία, Βουλγαρία, Συρία και ΗΠΑ. Διδάσκει τραγούδι σε μουσικά εργαστήρια και σεμινάρια, και πολλές φορές οι συναυλίες του έχουν και διδακτικό χαρακτήρα.Μαζί με την τραγουδίστρια και μουσικό Κλάουντια Βιολέτ Βιβιάνι ίδρυσε και διευθύνει τα σύνολα Narnia Cantores και Simone Sorini SYRENARUM, που ασχολούνται με την καθαρή ιστορική μουσική. Η τελευταία τους παραγωγή ήταν ο δίσκος Raphael Urbinas, στον οποίο βασίστηκαν μια συναυλία και ένα ντοκιμαντέρ με τα μελοποιημένα σονέτα του Ραφαέλο, όπου οι μουσικές προσμίξεις και η συνάντηση διαφορετικών πολιτισμών στήνουν έναν διάλογο μεταξύ μουσικών παραδόσεων και οργάνων, παλιών και μοντέρνων».

**Η φωτογραφία της ανάρτησης είναι από εδώ.