Νέες κυκλοφορίες: «Every body» της Olivia Laing- Ένα βιβλίο μ’ επίκεντρο τον Βίλχελμ Ράιχ και το Σώμα – Μέρος Ι

Δεν είχε τύχει ως τώρα να γράψω κάτι για τον Βίλχελμ Ράιχ και να που ήρθε η ώρα. Διάβασα αυτό το άρθρο του Neil Armstrong πριν λίγο καιρό απ’ τον ιστότοπο του BBC και έβαλα μια υπενθύμιση, ώστε να διορθώσω κι αυτή την «παράλειψη». Θυμάμαι άλλωστε πολύ ζωηρά την εντύπωση που μας είχαν κάνει στο Πανεπιστήμιο οι θεωρίες του όταν για πρώτη φορά ακούσαμε γι’ αυτές. Κι αν εσάς το όνομα του ψυχαναλυτή αυτού δεν σας λέει κάτι, επειδή πέρασε προ πολλού η εποχή που θεωρούνταν hippie icon, ίσως να έχετε ακούσει όμως το «Cloudbusting» της Kate Bush ή το «Birdland» της Patti Smith. Αυτά τα δύο τραγούδια λοιπόν, να ποιον έχουν πρωταγωνιστή. Και αν είστε απ’ τα άτομα που μελετούν πολύ, πιθανόν να ξέρετε κι ότι συγγραφείς όπως ο Jack Kerouac, ο William Burroughs, ο Saul Bellow και ο Norman Mailer, ήταν γοητευμένοι από αυτόν ή να ‘χετε διαβάσει -ακόμη καλύτερα- το «Άκου ανθρωπάκο». Αν μη τι άλλο, τέλος πάντων, θα γνωρίζετε τον όρο «σεξουαλική επανάσταση», τον οποίο επινόησε εκείνος. Για όσ@ όμως ούτε του Ψ χώρου είστε, ούτε τον συναντήσατε ποτέ στις σελίδες κάποιου βιβλίου, θ’ αναφέρω κάποια βιογραφικά στοιχεία (σε ελεύθερη, δική μου απόδοση, με επιπρόσθετες εμβόλιμες εξηγήσεις στις παρενθέσεις, όπου το κρίνω απαραίτητο), ώστε να μάθετε ποιος ήταν ο άνθρωπος που πίστεψε «ότι οι οργασμοί θα μπορούσαν να σώσουν τον κόσμο», τώρα που λόγω της έκδοσης που βλέπετε στην αρχή, έχει αναβιώσει η συζήτηση γύρω απ’ το αμφιλεγόμενο έργο του.

«Ο Ράιχ γεννήθηκε το 1897 σε μια πλούσια οικογένεια στην σημερινή Ουκρανία. Αφού υπηρέτησε στον Αυστροουγγρικό στρατό στον Α ‘Παγκόσμιο Πόλεμο, σπούδασε ιατρική στη Βιέννη. Όταν άκουσε για ένα σεμινάριο σχετικό με το σεξ που έδινε ο Σίγκμουντ Φρόιντ, ο ιδρυτής της ψυχανάλυσης, τον επισκέφτηκε (έμενε μάλιστα για ένα διάστημα στην ίδια οδό με κείνον) για να του ζητήσει μια λίστα ανάγνωσης και ξεκίνησε έτσι, η μεταξύ τους σχέση κι επικοινωνία. Ο Φρόιντ άρχισε να του παραπέμπει ασθενείς (έγινε βοηθός του άλλωστε στο Ψυχαναλυτικό Εργαστήριο της Βιέννης το 1922 κι ήταν μέλος της Ψυχαναλυτικής Εταιρείας απ’ το 1920) και ο Ράιχ ν’ αναπτύσσει τις δικές του θεωρίες, έχοντας πειστεί για τη δύναμη της σεξουαλικής θεραπείας. Ο Λαίνγκ εξήγησε το σκεπτικό του Ράιχ (που ήταν αυτό): «Εάν η απεριόριστη σεξουαλική ενέργεια προκάλεσε νεύρωση, δεν θα μπορούσε η εκφόρτιση της σεξουαλικής ενέργειας να είναι από μόνη της μια θεραπευτική δύναμη;» Μέχρι τη στιγμή που ο Ράιχ έγραψε για τη λειτουργία του οργασμού το 1926, ήταν πεπεισμένος ότι η καλή ποιότητα των σεξουαλικών κορυφώσεων προάγει τη σωματική υγεία. Όταν όμως έδωσε στον Φρόιντ ένα αντίγραφο του «The Function of the Orgasm», ο σκεπτικιστής ηλικιωμένος άνδρας μουρμούρισε: «Τόσο ογκώδες;» Η σχέση τους κλυδωνίστηκε λοιπόν, λόγω των διαφορετικών απόψεών τους (απ’ το 1925-6 άρχισαν οι διαμάχες γενικά, με τους ορθόδοξους ψυχαναλυτές και το 1930 ήταν η τελευταία φορά που συναντήθηκαν στο Grudlsee κι είχαν μια πολύ οξεία μάλιστα, διαμάχη, πριν ο Ράιχ μετοικήσει στο Βερολίνο και ιδρύσει την Sexpol, δηλαδή τη Γερμανική Εταιρεία για μια προλεταριακή σεξουαλική πολιτική, τον ίδιο χρόνο).

Σε μια επιστολή προς έναν άλλο ψυχαναλυτή, ο Φρόιντ αναφέρθηκε στον Ράιχ ως «ορμητικό νεαρό άνδρα, αφοσιωμένο με πάθος στα άλογα, το χόμπι του, ο οποίος τώρα χαιρετά το γεννητικό οργασμό ως το αντίδοτο σε κάθε νεύρωση» (το 1934 απέβαλαν το Ράιχ απ’ τους κόλπους της Διεθνούς Εταιρείας Ψυχανάλυσης μιας κι ήδη λεγόταν ότι αποπλανούσε όλες τις ασθενείς του -κάτι που ο ίδιος αρνιόταν-, ότι ήταν ψυχοπαθής – ο θιγόμενος ισχυριζόταν ότι ήταν απολύτως αβάσιμη η φήμη του εγκλεισμού του και διαδόθηκε από αντίζηλο σύζυγο- κτλ, κι ένα χρόνο πριν, το 1933, το Κομμουνιστικό Κόμμα τον είχε διώξει θεωρώντας τον επικίνδυνο κι είχε απαγορεύσει την ανάγνωση των βιβλίων του στα νεαρά μέλη του). Όταν ο πατέρας της ψυχανάλυσης ανέπτυξε καρκίνο, ο Ράιχ το θεώρησε ως αποτέλεσμα σεξουαλικής απογοήτευσης». Το γιατί, το εξηγούσε αναλυτικά σε μια δική του συνέντευξη που υπάρχει στο βιβλίο «Ο Φρόυντ κι εγώ» (κυκλοφόρησε στα ελληνικά σε μετάφραση απ’ τα γερμανικά Μάνη Ζηγά, απ’ τις εκδόσεις «Πύλη», στην Αθήνα, το 1973), όπου αναφερόταν στην ήσυχη, οικογενειακή ζωή του καταπιεσμένου κοινωνικά, δασκάλου του που αρχικά ήταν «απλό ζώο» (αλλά αργότερα κάτι του συνέβη που τον έσπασε οπότε μετατράπηκε σε «αιχμάλωτο, παγιδευμένο ζώο») κι είχε μια ευγένεια «που δάγκωνε». Στην ίδια συνέντευξη, καταλόγιζε παράλληλα, ευθύνες σε συγκεκριμένους ψυχαναλυτές που βρισκόταν στο περιβάλλον του Φρόιντ και τον διέβαλαν, ενώ θεωρούσε ότι απ’ όλους τους εκεί, η Άνα Φρόιντ, τον καταλάβαινε περισσότερο χωρίς να σημαίνει όμως αυτό ότι μπορούσε να βασιστεί στην υποστήριξή της. Αν και τα πράγματα δεν εξελίχτηκαν καλά, ο Ράιχ πάντα μιλούσε με σεβασμό για το δάσκαλό του κι είχε γράψει μάλιστα ότι εκτίμησε καλύτερα και βαθύτερα τις φροϊδικές κατακτήσεις μετά τη ρήξη των σχέσεών τους, παρά τον καιρό που ήταν αφοσιωμένος μαθητής του πατέρα της ψυχανάλυσης.

«Λίγο πριν τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο ο Ράιχ κατέφυγε στις ΗΠΑ (το 1939 δηλαδή), κι οι ιδέες του έγιναν ακόμη πιο εκκεντρικές. Ισχυριζόταν ότι ανακάλυψε μια μυστηριώδη δύναμη ζωής που διαπερνούσε το σύμπαν και κυλούσε στην ατμόσφαιρα σε ρεύματα. Την ονόμασε «οργόνη» και σχεδίασε μια «συσκευή»- τον «οργονικό συσσωρευτή» – στον οποίο ένα άτομο μπορούσε να καθίσει και να απορροφήσει αυτή την ενέργεια. Ήταν περίπου στο μέγεθος ενός τότε δημόσιου τηλεφωνικού κουτιού, φτιαγμένος από ξύλο, γεμάτος με στρώσεις συρμάτων και μαλλιού προβάτου, που απορροφούσαν και στη συνέχεια παγίδευαν την ενέργεια – σαν θερμοκήπιο. Ο Ράιχ πίστευε ότι η ενέργεια που θα παγιδευόταν στο κουτί θα μπορούσε να θεραπεύσει τον καρκίνο. Το 1940, επισκέφτηκε τον Άλμπερτ Αϊνστάιν στο σπίτι του στο Νιου Τζέρσεϊ και πέρασε ώρες προτείνοντας τις θεωρίες του στον μεγάλο φυσικό. Ο Αϊνστάιν τον άκουσε ευγενικά, αλλά, όπως ήταν αναμενόμενο, δεν πείστηκε. «Οι άνθρωποι νομίζουν ότι είμαι τρελός», διαμαρτυρήθηκε ο Ράιχ στον Αϊνστάιν. «Το πιστεύω», απάντησε ο επιστήμονας. Στην συνέχεια, ισχυρίστηκε ότι ανακάλυψε πως υπήρχαν επικίνδυνα πεδία αρνητικής οργονικής ενέργειας και εφηύρε ένα «σύννεφο» για να τα διαλύσει (είχε ιδρύσει το Ινστιτούτο Οργόνης το 1942 στη Νέα Υόρκη και στο Μαίην σε ιδιόκτητο χώρο ως το 1954 έκανε τα πειράματά του). Ήταν ένα είδος πλαισίου με μακριούς σωλήνες και έμοιαζε με αντιαεροπορικό όπλο. Ένα από τα υποτιθέμενα αποτελέσματα ήταν το ότι δημιουργούνταν βροχή. Πέρα απ’ αυτά, ανέφερε κι ότι δέχθηκε επίθεση από UFO.

Οι αμερικανικές αρχές είχαν μια αμυδρή ιδέα σχετικά με τους ισχυρισμούς του Ράιχ για τις δυνάμεις του συσσωρευτή, και το γεγονός ότι είχε ασπαστεί τον μαρξισμό και είχε προσχωρήσει στο Κομμουνιστικό Κόμμα στην Αυστρία ήδη απ’ το 1928 (το 1927 είχε γίνει μια αιματηρή απεργία εργατών στη Βιέννη κι ήταν απ’ τα καθοριστικά γεγονότα που τον οδήγησαν να στραφεί προς το μαρξισμό αν και χρόνια μετά μιλούσε για «κόκκινους φασίστες» και στο βιβλίο «Ο Φρόιντ κι εγώ» εξηγούσε ότι δεν θεωρούσε τον εαυτό του ούτε κομμουνιστή, ούτε μαρξιστή γιατί όσο κι αν καταλάβαινε το Μαρξ, έβλεπε ότι ο μαρξισμός δεν έφτανε για να λυθούν τα προβλήματα κι ότι η αθλιότητα προϋπήρχε του καπιταλισμού), τον έκανε ακόμη πιο ύποπτο πρόσωπο στα μάτια του FBI (ήταν η εποχή του μακαρθισμού άλλωστε). Ορισμένα άρθρα στον Τύπο τον απεικόνιζαν ως αλλοδαπό ανεπιθύμητο, κατηγορώντας τον για αγυρτεία, τσαρλατανισμό και για το ότι ήταν ο ηγέτης μιας σεξουαλικής λατρείας. Ο Ράιχ διατάχθηκε να σταματήσει την πώληση συσσωρευτών οργόνης (αλλά αγνόησε το πρώτο δικαστήριο το 1954) και στη συνέχεια συνελήφθη και φυλακίστηκε (για δύο χρόνια) το 1956 για παράβαση της σχετικής διαταγής. Τόνοι από τα χαρτιά και τα βιβλία του, συμπεριλαμβανομένου του βιβλίου «Μαζική Ψυχολογία του Φασισμού», που συνέδεε τον φασισμό (όπως τον έζησε από κοντά άλλωστε στο Βερολίνο) με τη σεξουαλική καταστολή, κατασχέθηκαν και κάηκαν. Σύμφωνα με τον Λαίνγκ, «παραμένει η μόνη καύση βιβλίων που εγκρίθηκε εθνικά στην αμερικανική ιστορία». Ο Ράιχ τελικά, πέθανε στη φυλακή το 1957 (στις 3 Νοεμβρίου).

(συνεχίζεται…)

*H δεύτερη φωτογραφία είναι από εδώ, όπου και μπορείτε να βρείτε ολόκληρο το σχετικό βιβλίο για να το διαβάσετε. Η φωτογραφία του Φρόιντ και του Ράιχ, προέρχεται από εδώ.

Διαβάζοντας το fanzin της «Λοκομοτίβα»: Απ’ τη Locotrip, Τεύχος Τρίτο

(φωτογραφία: προσωπικό αρχείο)

Πολύ ενδιαφέροντα πλάσματα είναι αυτά τα φλεγόμενα παιδιά που συχνάζουν στη «Λοκομοτίβα», σκεφτόμουν όσο διάβαζα το τρίτο τεύχος του fanzin και ταξίδευα στις λέξεις τους, όσο έβλεπα τα σχέδιά τους κι αντιλαμβανόμουν την οπτική τους για τον κόσμο.

Τι να πρωτοξεχωρίσω απ’ αυτή την τέταρτη έκδοση που κυκλοφορεί με τα εντυπωσιακά έργα της Angel Pank στα εξώφυλλα; Πρόσεξα βέβαια και τα ασπρόμαυρα καρέ της V, που κάνει την πρώτη της απόπειρα – επιτυχημένα, κατά τη γνώμη μου- ν’ αφηγηθεί με τα σκίτσα της μια ιστορία βασισμένη στο μύθο του Fenrir.

Κι έμαθα πολλά κι ενδιαφέροντα απ’ το απόσπασμα της διπλωματικής έρευνας της Βεργίνας Τζάνη, για το κρατικό πορνείο που βρισκόταν στα Βούρλα της Δραπετσώνας. Προσωπικά, θα μ’ ενδιέφερε μάλιστα να τη διαβάσω ολόκληρη. Ίσως κι εσείς έτσι να νιώσετε, όταν πάρετε μια ιδέα.

Υπάρχει και κάτι δικό μου σ’ αυτή την έκδοση, ναι, ας το ομολογήσω… Αντί για status και σχόλια επί σχολίων στα ΜΚΔ, έγραψα ένα ποίημα τις μέρες που ένας Γεωργιανός βασανιζόταν για να ομολογήσει ένα φόνο που δε διέπραξε και μια ακόμη γυναικοκτονία, αυτή της Καρολάιν, μας στοίχειωνε. Τίποτα άλλο δε χρειάζεται ν’ αναλύσω, επομένως.

Γι’ αυτό, καλύτερα να συμπληρώσω πως μου αρέσουν πολύ και τα ποιήματα που υπογράφει η Γωγώ Λιανού και δεν αναφέρομαι μόνο σ’ αυτό που συμπεριλαμβάνεται στο συγκεκριμένο τεύχος, αλλά και σ’ όσα άκουσα στην εκπομπή «Τρατζίστορ» του Radio Locomotiva.

Και βέβαια αξίζει να διαβάσετε οπωσδήποτε και το απόσπασμα απ’ την παρέμβαση του Σάββα Μιχαήλ, που έλαβε χώρα κατά τη διάρκεια της παρουσίασης της τρίτης ποιητικής συλλογής του Κυριάκου Μουτίδη.

Στάθηκα, τέλος, και στα ποιήματα του Δημήτρη Λ., στο κείμενο του Γιάννη Ραμόν για τους Ramone’s, στις μουσικές προτάσεις των σελίδων 42-43 και ..τι να εξηγήσω δηλαδή, που να μην το καταλάβατε ήδη; Το ξεκοκάλισα ολόκληρο το περιοδικό. Αναζητήστε το κι εσείς λοιπόν και καλή σας ανάγνωση.-

Νέες κυκλοφορίες: «Unwell Woman – Misdiagnosis and Myth in a Man-made World» | Ένα βιβλίο για τους αδιάγνωστους γυναικείους πόνους και τις κακές ιατρικές πρακτικές

Η Βρετανή Elinor Cleghorn, αναγκάστηκε να επισκεφθεί πολλούς γιατρούς, προσπαθώντας να μάθει από τι υπέφερε όντας σε νεαρή ηλικία, κι οι περισσότεροι απέδιδαν την κατάσταση της στη γυναικεία φύση της, μιλώντας αόριστα για ..τις ορμόνες της. Μετά από 10 χρόνια, όταν πια είχε βρεθεί ότι πάσχει από λύκο, μια αυτοάνοση ασθένεια, είχε και το κίνητρο να ψάξει να βρει τι συνέβαινε ανά τους αιώνες με τις γυναίκες που κατέφευγαν στα διάφορα ιατρεία απελπισμένες κι έφευγαν απ’ αυτά, χωρίς διάγνωση κι ελπίδα ότι θα γίνουν καλά. Κι όπως διάβασα εδώ, πολλές φορές οι πόνοι τους, ειδικά αν δε μπορούσε να βρεθεί η αιτία τους, θεωρούνταν συμπτώματα ψυχικών διαταραχών. Αυτό, όπως καταλαβαίνετε, δε με ξάφνιασε καθόλου, αλλά αποτέλεσε μια καλή αφορμή για να ανατρέξω στους συνδέσμους του άρθρου του Smithsonian magazine, να μάθω ακόμη περισσότερα και να σας τα γράψω σήμερα εδώ.

Η συγγραφέας λοιπόν, με ειδίκευση στην ιστορία της ιατρικής, στην αντίστοιχη αναδρομή που κάνει στο βιβλίο της, προσπαθώντας να ξεδιαλύνει τους μύθους απ’ τις αλήθειες και να δείξει πώς διαμορφώθηκαν κάποιες αντιλήψεις, αναφέρεται φυσικά στον Ιπποκράτη που πίστευε ότι όλες οι γυναικείες ασθένειες σχετίζονται με τη μήτρα. Μια ιδέα, που βρήκε πρόσφορο έδαφος για ν’ αναπτυχθεί κατά το 19ο αιώνα στο Δυτικό κόσμο, τότε που για οποιονδήποτε λόγο κι αν πήγαιναν οι γυναίκες στο γιατρό, έπαιρναν τη διάγνωση της υστερίας. Έπαιξε βέβαια ρόλο και το γεγονός ότι ο ιατρικός χώρος ήταν ανδροκρατούμενος, είχαν διαδοθεί πολύ κι οι θεωρίες του Sigmund Freud κι έτσι γινόταν λάθος διαγνώσεις και προτείνονταν φρικιαστικές «θεραπείες», όπως κλειτοριδεκτομή, λοβοτομή κ.α.

Γίνονταν οπωσδήποτε και διακρίσεις αλλού είδους, ιδιαιτέρως ρατσιστικές μάλιστα στη διάρκεια της αποικιοκρατίας, όταν επικρατούσε η διαδεδομένη άποψη πως οι γυναίκες απ’ την Αφρική νιώθουν λιγότερο πόνο (έτσι αποτρόπαια πειράματα έγιναν σε σκλάβες), ενώ οι λευκές είναι πιο αδύναμες κ.ο.κ. Κι ο λόγος ακόμη των γιατρών κυριαρχούνταν από προκαταλήψεις και σεξιστικά στερεότυπα κι έτσι απευθύνονταν υποτιμητικά στις γυναίκες, σαν να μιλούσαν σε άπραγα παιδιά, κάτι που δυστυχώς δε μπορούμε να πούμε ότι έχει εκλείψει. Κι επιπρόσθετα, στις Ηνωμένες Πολιτείες, ακόμη (δηλαδή μιλάμε για έρευνες κι επίσημα στατιστικά στοιχεία του 2020), οι αφροαμερικανές γυναίκες έχουν δυόμισι φορές περισσότερες πιθανότητες να πεθάνουν από αιτίες που σχετίζονται με την εγκυμοσύνη, σε σχέση με τις λευκές γυναίκες.

Είδαμε επίσης μαζί αν θυμάστε εδώ, ότι και σ’ άλλες περιπτώσεις, όπως κατά την περίοδο που επικράτησε ο φασισμός στην Ιταλία, οι θηλυκότητες έμπαιναν στο στόχαστρο όταν δεν ανταποκρινόταν στους προκαθορισμένους απ’ το καθεστώς «παραδοσιακούς» ρόλους τους και με την εύκολη -κι απολύτως λανθασμένη- διάγνωση των «τρελών γυναικών», εγκλείονταν στα ψυχιατρεία. Ξεκάθαρα λοιπόν, η ιατρική έκανε κακό σε πάμπολλες περιπτώσεις στις γυναίκες κι αυτό το βλέπουμε σε σχετικές έρευνες και στη μεγάλη συζήτηση που έχει ανοίξει τις τελευταίες δεκαετίες για τα φάρμακα: πώς είναι δυνατόν δηλαδή, να μη λαμβάνονται υπόψη οι διαφορές των φύλων. Έτσι, μελέτες που γίνονταν μόνο σε άνδρες δικαιολογούνταν από την πεποίθηση ότι αυτό που θα λειτουργούσε για άνδρες θα λειτουργούσε και για τις γυναίκες. Κι αυτή η εσφαλμένη υπόθεση είχε καταστροφικά αποτελέσματα. Στο ακόλουθο βιβλίο, που είναι σχετικό μ’ αυτό που παρουσιάζω σήμερα, αναφέρονται συγκεκριμένα στοιχεία.

Για να δούμε μαζί κάποια δεδομένα λοιπόν, που έχουν καταγραφεί και τα βρήκα εδώ: «Οι αυτοάνοσες ασθένειες, για παράδειγμα, επηρεάζουν περίπου το 8% του παγκόσμιου πληθυσμού, αλλά το 78% αυτών που επηρεάζονται είναι γυναίκες. Οι γυναίκες έχουν τρεις φορές περισσότερες πιθανότητες από τους άνδρες να αναπτύξουν ρευματοειδή αρθρίτιδα και τέσσερις φορές περισσότερες πιθανότητες να διαγνωστούν με σκλήρυνση κατά πλάκας, μια αυτοάνοση ασθένεια που προσβάλλει το κεντρικό νευρικό σύστημα. Οι γυναίκες αποτελούν τα δύο τρίτα των ατόμων με νόσο Αλτσχάιμερ και είναι τρεις φορές πιο πιθανό να έχουν θανατηφόρα καρδιακή προσβολή από τους άνδρες. Οι γυναίκες έχουν τουλάχιστον δύο φορές περισσότερες πιθανότητες να υποστούν χρόνιες παθήσεις όπως ινομυαλγία, σύνδρομο χρόνιας κόπωσης και χρόνια ασθένεια Lyme (…) Οι γυναίκες διαγιγνώσκονται με καρδιακή νόσο επτά έως δέκα χρόνια αργότερα από τους άνδρες, καθώς παρουσιάζουν εκτός από πόνο στο στήθος ή δυσφορία και μερικά από τα άλλα κοινά συμπτώματα, ιδιαίτερα δύσπνοια, ναυτία, έμετο και πόνο στην πλάτη ή στη γνάθο».

Αυτά, ξανατονίζω, είναι δεδομένα, όπως δεδομένο είναι και το γεγονός ότι ορισμένες παρενέργειες φαρμάκων πλήττουν κυρίως τις γυναίκες. Η Maya Dusenbery λοιπόν με τη σειρά της, στο βιβλίο που προανέφερα, βλέπετε παραπάνω το εξώφυλλό του και τιτλοφορείται «Doing Harm» δείχνει πως «οι γυναίκες υποφέρουν, επειδή η ιατρική κοινότητα γνωρίζει σχετικά λιγότερα για τις ασθένειες και το σώμα τους και πολύ συχνά δεν εμπιστεύεται τις αναφορές τους για τα συμπτώματά τους (σημ: τρανό παράδειγμα η ενδομητρίωση). Η ερευνητική κοινότητα έχει παραμελήσει καταστάσεις που επηρεάζουν δυσανάλογα τις γυναίκες και έδωσε μικρή προσοχή στις βιολογικές διαφορές μεταξύ των φύλων σε όλα, από το μεταβολισμό των φαρμάκων έως τους παράγοντες της νόσου. Εν τω μεταξύ, μια μακρά ιστορία που βλέπει τις γυναίκες ως ιδιαίτερα επιρρεπείς στην «υστερία» αντηχεί μέχρι σήμερα, αφήνοντας τις γυναίκες να παλεύουν ενάντια στο στερεότυπο ότι είναι υποχονδριακές κι ότι όσον αφορά τις ασθένειες τους είναι πιθανό να είναι «όλα στο μυαλό τους», όπως επισημαίνεται εδώ.

Δε θα γράψω όμως περισσότερα. Θεωρώ ότι έγινε κατανοητό το ζήτημα μετά απ’ όλα αυτά. Θα σας προτείνω πάντως γι’ ανάγνωση κι αυτό το άρθρο που βρήκα εδώ στην εφημερίδα The Guardian, όπου η Δρ Kate Young, ερευνήτρια δημόσιας υγείας στο Πανεπιστήμιο Monash της Αυστραλίας, συμπεραίνει: «Για μεγάλο μέρος της τεκμηριωμένης ιστορίας, οι γυναίκες έχουν αποκλειστεί από την παραγωγή ιατρικής και επιστημονικής γνώσης, οπότε ουσιαστικά καταλήξαμε σε ένα σύστημα υγειονομικής περίθαλψης, μεταξύ άλλων στην κοινωνία, που έχει φτιαχτεί από άνδρες για άνδρες». Τέλος, η Janine Austin Clayton, αναπληρώτρια διευθύντρια για την έρευνα για την υγεία των γυναικών στα Εθνικά Ινστιτούτα Υγείας των Ηνωμένων Πολιτειών (NIH), δήλωσε στους New York Times ότι το αποτέλεσμα όσων αναφέρθηκαν είναι να: «Γνωρίζουμε κυριολεκτικά λιγότερα για κάθε πτυχή της γυναικείας βιολογίας σε σύγκριση με την ανδρική βιολογία». Κι αυτό είναι που πρέπει ν’ αλλάξει, μιας κι εξαιτίας αυτού, συχνά οι γυναίκες φεύγουν απ’ τα ιατρεία με συνταγές γι’ αντικαταθλιπτικά αντί των ενδεδειγμένων για τις παθήσεις τους, φαρμάκων.-

Βιβλιοπαρουσίαση: «Πανελλαδική Συσπείρωση για την Ψυχιατρική Μεταρρύθμιση – Ανιχνεύοντας διαδρομές κινηματικής αντίστασης στην κυρίαρχη ψυχιατρική» | Παρασκευή, 2 Ιουλίου, στις 19.00, στον κήπο του Σ.Ε.Α.

Η «Πανελλαδική Συσπείρωση για την Ψυχιατρική Μεταρρύθμιση» είχε συγκροτηθεί ως επώνυμη κινηματική συλλογικότητα, στο χώρο της ψυχικής υγείας, από το 2005. 


Τα άτομα και οι επιμέρους φορείς που τη συγκρότησαν (επαγγελματίες ψυχικής υγείας, άτομα με ψυχιατρική εμπειρία, οικογένειες, σύλλογοι κλπ), κινούνταν, ήδη από αρκετά χρόνια πριν, στην κατεύθυνση της αμφισβήτησης του κυρίαρχου ψυχιατρικού παραδείγματος και των ιδρυματικών πρακτικών και υπηρεσιών του, ή βίωναν μια βαθιά απογοήτευση και μιαν αμετάκλητη δυσανεξία εντός αυτού.


Η διαχρονική απουσία ενός κοινωνικού κινήματος συντελούσε, στην πλειονότητα των περιπτώσεων, τα όποια εγχειρήματα υπήρξαν, να ωθούνται προς (ή συχνά, και να επιλέγουν) τις ατραπούς των συγκυριακών και διοικητικών/ τεχνοκρατικών λύσεων. Σε προσεγγίσεις, δηλαδή, που, διαχρονικά, αδυνατούν και/ή αρνούνται να δουν την όποια σχέση της ιδρυματικής οργάνωσης και λειτουργίας των υπηρεσιών με την θεωρία και πράξη της κυρίαρχης ψυχιατρικής.  

Το ζευγάρωμα, και η σύμπλευση, της κυρίαρχης νεοϊδρυματικής κουλτούρας και πρακτικής της κηδεμονευόμενης, από το φαρμακοβιομηχανικό σύμπλεγμα, ψυχιατρικής με την οικονομική κρίση και τα διαδοχικά μνημόνια φαίνεται να έχουν οδηγήσει σ΄ ένα αμετάκλητα δυστοπικό πεδίο, κοινωνικού ελέγχου και καταστολής, σ’ ένα τοπίο αποξηραμένο, περίκλειστο και έρημο από την όποια αναγνώριση και κατοχύρωση δικαιωμάτων και θεραπευτικότητας, στην υπηρεσία της νέας, «μετά» την πανδημία, εποχής.

Τα κείμενα αυτά, καθώς διατρέχουν μια  ιστορική διαδρομή περίπου 15 χρόνων, θεωρούμε ότι συντελούν στην ανάδειξη της αποτυχίας του κυρίαρχου ψυχιατρικού παραδείγματος (εν προκειμένω στην Ελλάδα) να προσφέρει – και ταυτόχρονα περαιτέρω να επινοεί – οτιδήποτε πέρα από καταστολή και κοινωνικό έλεγχο. Υλικό για αξιοποίηση στην επινόηση των χειραφετητικών προταγμάτων και την οργάνωση των αντιστάσεων και των διεκδικήσεων στη νέα εποχή, που είναι ήδη εδώ.

*Εισηγητικές παρεμβάσεις στην παρουσίαση του βιβλίου θα κάνουν οι: Κώστας Μπαϊρακτάρης, Γιώργος Αστρινάκης, Αχιλλέας Βασιλικόπουλος, Λεονάρδος Σκόρδος, Βάσω Καλογιάννη, Εύη Μυλωνάκη, Ζαφειρία Μανδαλά, Χριστόφορος Παπαδάκης, Θανάσης Κατσιγιάννης και Θόδωρος Μεγαλοοικονόμου.

ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ ΓΙΑ ΕΝΑ ΠΟΛΥΜΟΡΦΟ ΚΙΝΗΜΑ ΣΤΗΝ ΨΥΧΙΚΗ ΥΓΕΙΑ 

Πρώτο Φιλί – Ένα τραγούδι για να γιορτάσουμε μαζί…

Να ‘μαι κι εγώ… Ήρθα με τα νέα των +Συν-Πλην. Είχα ανακοινώσει την κυκλοφορία αυτού του τραγουδιού, πρόσφατα εδώ. Θυμάστε; Πριν λίγο έγινε η πρεμιέρα του λοιπόν κι έτσι μπορείτε να τ’ ακούσετε τώρα κι εσείς.

Είπαμε να γιορτάσουμε μ’ αυτό τον τρόπο την Παγκόσμια Ημέρα Μουσικής και το θερινό ηλιοστάσιο: με ένα τραγούδι για το καλοκαίρι, δηλαδή. Μήπως και ξορκίσουμε έτσι, έστω για μερικές στιγμές, τα σκοτάδια αυτών των ημερών που μοιραία τα κουβαλάμε μέσα μας…

Τι παραπάνω να πω για το συγκεκριμένο; Στις σημειώσεις μου βλέπω ότι το έγραψα στις 16/7/2011. Σχεδόν δέκα χρόνια πριν λοιπόν…

Μελοποιήθηκε αργότερα απ’ τον Παναγιώτη Λιανό, το τραγούδησε στο studio Praxis η Μαίρη Αθανασίου πλαισιωμένη απ’ τους εξαιρετικούς μουσικούς που πάντα μας συνδράμουν κι είναι πια στον ..αέρα.

Ο τελευταίος στίχος απ’ το δεύτερο κουπλέ, η ευχή μου για ‘σας, που στηρίζετε, σχολιάζετε και μας δείχνετε γενικά με κάθε τρόπο πως μέρα με τη μέρα μας ξεχωρίζετε, με το να μας βάζετε στις λίστες με τ’ αγαπημένα σας τραγούδια, με το να μοιράζεστε τις νέες μας κυκλοφορίες. Θ’ ακούσετε και θα καταλάβετε…

Σας ευχαριστούμε ολόψυχα!

Τραγούδι: Μαίρη Αθανασίου
Μουσική/Ενορχήστρωση: Παναγιώτης Λιανός
Στίχοι: Αικατερίνη Τεμπέλη
Κιθάρες: Κώστας Παρίσσης/Παναγιώτης Λιανός
Τύμπανα: Αντώνης Τσάτσης

Μπάσο: Δημήτρης Κομματάς
Πιάνο: Κώστας Παρίσσης

«Πρώτο Φιλί», νέο τραγούδι: Στις 21 Ιουνίου στις 19.00 μ.μ. η πρεμιέρα

Με τη Μαίρη Αθανασίου έχουμε χρόνια τώρα μια εξαιρετική συνεργασία. Τραγούδησε το Ξέχασέ με, μας έκανε τη δεύτερη φωνή στο Άσε με και σε λίγες μέρες θα την ακούσετε στο Πρώτο Φιλί, ένα ακόμη τραγούδι σε δικούς μου στίχους δηλαδή.

Ανήκει κι αυτό στο δεύτερο δίσκο των +Συν-Πλην με τίτλο Απών και φυσικά τη μουσική υπογράφει ο Παναγιώτης Λιανός.

Όλα τα ονόματα των συντελεστών, θα τα δείτε παρακάτω και τους ευχαριστούμε από καρδιάς, για την συμμετοχή τους. Εσείς το μόνο που έχετε να κάνετε είναι να γραφτείτε στο κανάλι μας που θα βρείτε εδώ ώστε να μαθαίνετε άμεσα όλα τα νέα μας.

Ξέρουμε ότι κι αυτή τη φορά θα μας υποστηρίξετε με κάθε τρόπο κι είναι τόσο σπουδαίο αυτό… Να είστε όλ@ καλά.


Τραγούδι: Μαίρη Αθανασίου
Μουσική/Ενορχήστρωση: Παναγιώτης Λιανός
Στίχοι: Αικατερίνη Τεμπέλη
Κιθάρες: Κώστας Παρίσσης/Παναγιώτης Λιανός
Τύμπανα: Αντώνης Τσάτσης

Μπάσο: Δημήτρης Κομματάς
Πιάνο: Κώστας Παρίσσης