Το νέο βιβλίο του Θεόδωρου Μεγαλοοικονόμου κυκλοφόρησε απ’ τις εκδόσεις «Άγρα»

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

ΘΕΟΔΩΡΟΣ ΜΕΓΑΛΟΟΙΚΟΝΟΜΟΥ

ΡΩΓΜΕΣ, ΡΗΓΜΑΤΑ
ΚΑΙ
ΑΝΤΙΣΤΑΣΕΙΣ
ΣΤΗΝ ΚΥΡΙΑΡΧΗ ΨΥΧΙΑΤΡΙΚΗ

Εκδόσεις Άγρα, Οκτώβριος 2019
Αριθμός σελίδων : 448, Τιμή : 22,00 Ευρώ
ISBN: 978-960-505-386-4

ΤΟ ΚΡΙΣΙΜΟ ΕΡΩΤΗΜΑ, το μεγάλο διακύβευμα του σήμερα στον χώρο της ψυχικής υγείας είναι το πώς η ψυχιατρική, που, κάτω από την άμεση ή έμμεση χειραγώγηση της από το φαρμακοβιομηχανικό σύμπλεγμα, έχει βουλιάξει στον βιολογικό αναγωγισμό, στις διαγνωστικές ετικέτες, στον μονόδρομο του ψυχοφάρμακου, στη διαχείριση και στην καταστολή αντί για την απάντηση στις ανάγκες των υποκειμένων, θα μπορέσει ν’ ανοιχτεί σε άλλους, ριζικά εναλλακτικούς και χειραφετητικούς ορίζοντες.


Σε συνθήκες βαθιάς οικονομικής, κοινωνικής και πολιτισμικής κρίσης διεθνώς, με έναν διαρκώς εντεινόμενο ρατσισμό απέναντι στην όποια διαφορετικότητα, όταν όλο και ευρύτερα στρώματα του πληθυσμού πετιούνται σ’ έναν κοινωνικό καιάδα ως περιττοί και πλεονάζοντες, πώς θα μπορέσει η ψυχιατρική να αντλήσει από τις χειραφετητικές πρακτικές και αντιλήψεις ενός σχετικά πρόσφατου παρελθόντος, και να γίνει μια άλλη ψυχιατρική, που δεν θα χάνει τον άρρωστο πίσω από την αρρώστια, που θα μπορεί να δει και να νιώσει ότι το παράλογο είναι μέσα μας όπως και ο λόγος; Πώς θα μάθει να διαλέγεται και να διαπραγματεύεται αντί να επιβάλλει;


Και πατώντας στη χειραφετητική κληρονομιά του ’60 και του ’70, που μοιάζει να έχει ξεχαστεί, πώς θα τη φέρει και πάλι στο προσκήνιο, όχι με σκοπό τη μηχανική της αντιγραφή, αλλά για να την ξεπεράσει, επινοώντας και ανακαλύπτοντας τις χειραφετητικές διαδρομές και διεξόδους στις νέες συνθήκες όπως αυτές έχουν διαμορφωθεί.

Κείμενα για τις υπαρξιακές και κοινωνικές ρίζες του ψυχικού πόνου, την κατασκευή της σχιζοφρένειας, τη βιολογικοποίηση της παιδικής «ζωηρότητας», τα ψυχοφάρμακα, τις νευροεπιστήμες, τις ιδεολογίες του ψυχιατρικού εκσυγχρονισμού, τα ψυχιατρικά ιδρύματα, τις «μη κερδοσκοπικές» οργανώσεις και την ιδιωτικοποίηση της ψυχικής υγείας, την ιδρυματική βία, την ψυχιατρική και το δίκαιο, την ελληνική ψυχιατρική μεταρρύθμιση, την ψυχιατρικοποίηση και την ψυχολογικοποίηση της οικονομικής κρίσης κ.ά.

ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΑ ΣΤΟΙΧΕΙΑ

Ο ΘΕΟΔΩΡΟΣ ΜΕΓΑΛΟΟΙΚΟΝΟΜΟΥ γεννήθηκε στην Αθήνα το 1947. Σπούδασε ιατρική στο ΕΚΠΑ και, ως ψυχίατρος, από το 1982, ήρθε σε επαφή με το κίνημα της εναλλακτικής ψυχιατρικής, εμπνευσμένο από τον Ιταλό Φράνκο Μπαζάλια. Εργάστηκε διαδοχικά σε τρία ψυχιατρεία: στο Δρομοκαΐτειο (1986-1990), στο Κρατικό Θεραπευτήριο Λέρου (1990-1999) και στο Ψυχιατρικό Νοσοκομείο Αττικής (1999-2014), παίρνοντας πρωτοβουλίες για μεθόδους και προγράμματα ριζικής αποδόμησης και ξεπεράσματος των ιδρυματικών πρακτικών στην κατεύθυνση της αποϊδρυματοποίησης. Ανέπτυξε συνεχή και συστηματική δραστηριότητα για την ανάπτυξη ενός εναλλακτικού κινήματος στην ψυχική υγεία, από κοινού με άτομα που διέθεταν ψυχιατρική εμπειρία, μαζί με οικογένειες, λειτουργούς ψυχικής υγείας και κοινωνικά κινήματα. Έχει δημοσιεύσει πολλά επιστημονικά άρθρα σε περιοδικά και συλλογικές εκδόσεις. Στις Εκδόσεις Άγρα κυκλοφορεί επίσης το βιβλίο του «Λέρος: Μια ζωντανή αμφισβήτηση της κλασικής ψυχιατρικής» (2016).

Αντώνης Τσόκος: Απ’ την Εμμανουήλ Μπενάκη ως τα μεσάνυχτα

“Μου είναι αδύνατο να απολαύσω το φόβο, μακριά απ’ την ασφάλεια του σπιτιού μου”.

Αντώνης Τσόκος

Περιττό, αλλά θα το γράψω: όταν κυκλοφορεί καινούριο βιβλίο του Αντώνη, το διαβάζω αμέσως. Ξανά και ξανά. Εμμονικά, σα να μη μπορώ να κάνω αλλιώς, σα να μην υπάρχει κάτι πιο επείγον απ’ το να χαθώ στο σύμπαν του…

Κι έπειτα από τόσα χρόνια που περιδιαβαίνω μες τις σκέψεις του, αυτές που υποψιάζομαι ότι τον οδηγούν στο να γράφει ποίηση όταν συζητάω μαζί του, αναγνωρίζω πια ορισμένα μοτίβα. Υπάρχουν ας πούμε συγκεκριμένα νοήματα που μου τραβούν την προσοχή κι εκεί στέκομαι και διερευνώ προθέσεις.

Αυτή τη φορά λοιπόν, με την πρώτη ανάγνωση μπορεί να μου φάνηκε πως ο έρωτας είναι σε πρώτο πλάνο, αλλά δεν είναι ακριβώς έτσι. Φυσικά κι έγραψε πάλι υπέροχα ερωτικά ποιήματα, όμως αυτή η συλλογή είναι για μένα το καλύτερό του βιβλίο και είναι γνωστό δα, πόσο λάτρεψα και τα προηγούμενα.

Δεν χαρακτηρίζεται όμως έτσι ή αλλιώς το τέταρτο αυτό έργο του. Είναι πολλά πράγματα μαζί. Και τον βρήκα, όχι μόνο πιο ώριμο όσον αφορά τα εκφραστικά του μέσα, αλλά και πιο διεισδυτικό, πιο ρηξικέλευθο, πιο ανατρεπτικό από κάθε άλλη φορά. Σαν να έσπασαν οι ρίζες του το τσιμέντο κι απλώθηκαν παντού.

Αλλά πάλι είναι το ίδιο γενναιόδωρος: αφιερώνει τόσα ποιήματα στα σημαντικά πρόσωπα της ζωής του… Κι είναι πολύ όμορφο αυτό.

Ασυναίσθητα, άρχισα στην αρχή να σημειώνω τις πάμπολλες αναφορές του στην όραση, στο βλέμμα, στα μάτια. Κι έπειτα κι άλλες λέξεις στοιχήθηκαν στο σημειωματάριό μου και μετρήθηκαν αριθμητικά. Λέξεις ας πούμε, για μιαν ακόμη αίσθηση: την αφή. Κι έπειτα κι άλλες, κι άλλες… Κι ό,τι νομίζω εγώ ότι ανακάλυψα σ’ αυτές τις ανορθόδοξες ασκήσεις επί χάρτου που περιέργως είχαν κάτι από μαθηματικές εξισώσεις, κάτι από στατιστική ανάλυση, είναι που θα μοιραστώ σήμερα μαζί σας.

Όπως έλεγα άλλωστε πρόσφατα, κι όπως έχω ξαναγράψει, ευτυχώς μόνο υποκειμενική γνώμη μπορούμε να εκφράσουμε για τη λογοτεχνία και την ποίηση. Ευτυχώς, υπογραμμίζω, αλλιώς θα ήταν τόσο βαρετή η ανάγνωση, δε νομίζετε;

Προσέχοντας λοιπόν τον χρόνο και τον τόπο που διαδραματίζονται τα γεγονότα του (κάνω ότι αγνοώ εν μέρει τη συσχέτιση του τίτλου που τόσο θυμίζει τις κοσμολογικές θέσεις του Αϊνστάιν), είδα ότι γράφει κυρίως για καλοκαίρια (υπάρχουν λέξεις όπως: «τζιτζίκια», «κουνούπια», «ξυλάκι παγωτό», «θάλασσα» και πάλι «θάλασσα», «χταπόδια», «ψάρια») και για φθινόπωρα. Ως το Νοέμβρη φτάνει το πολύ. Και παρά το ότι υπάρχει λίγο ψύχος στο δέρμα κι ελάχιστη βροχή σε κάποια τοπία του, αντιλήφθηκα ποιες είναι κυρίως οι εποχές που τον διακινούν.

Τα ποιήματά του δε, είναι γεμάτα άστρα. Κι είναι στραμμένα σαν τηλεσκόπια στον απέραντο ουρανό, πότε στ’ αεροπλάνα, πότε στα πουλιά και πότε στη σελήνη. “Επιρρεπής στο φως του φεγγαριού / κρυβόταν απ’ τον ήλιο…”

Κι όμως περιγράφει και κάποια μεσημέρια κι απογεύματα. Αλλά είναι τόσες πολλές οι αναφορές του σε κήπους, λουλούδια, γλάστρες, βλαστούς, ρόζους, αγκάθια, δέντρα, καρπούς, σκαθάρια, μυρμήγκια, που σχεδόν τον “βλέπω” να γράφει σ’ ένα τέτοιο φυσικό περιβάλλον, ξυπνώντας από νυχτερινές οινοποσίες, προστατευμένος από μια ευεργετική σκιά.

Οι αστικές διαδρομές του έχουν και πάλι κέντρο την Αθήνα που περιγράφεται λεπτομερώς. Αλλά όταν αναφέρεται σε άλλες πόλεις (Παρίσι) ή χώρες (Μεξικό) το κάνει, σχεδόν χωρίς να χρησιμοποιεί αναγνωρίσιμα γεωγραφικά ορόσημα, αφού προφανώς δεν έχει για ‘κείνον σημασία να κλέψει έτσι τις εντυπώσεις.

Κι όσο για τη θεματολογία του… Παραδομένος στα όνειρα, διαπερνά την «πραγματικότητα» που βρίθει πάντως μικρών και μεγάλων -“γοητευτικών” οπωσδήποτε όμως-, εγκλημάτων, σ’ αυτή την ποιητική συλλογή. Δολοφονίες και διαμελισμοί, κλοπές και πυρκαγιές, εκτελέσεις και αίμα, σε μια νουάρ ατμόσφαιρα τραβούν την προσοχή μου.

“Τ’ αγάλματα φορούν αλεξίσφαιρα γιλέκα…” Ο κίνδυνος παραμονεύει επομένως και “τα μεσάνυχτα / η πόλη διατίθεται σ’ επαναστάτες…”

Κι αναφορές πολλές βρίσκω στη θνητότητα μέσα απ’ τις λέξεις του: «νεκροί», «πεθαμένοι», «θάνατος», «τάφοι», «μνήμα», «πνίγομαι», «πένθος», «οστά», «θάβει», «έμφραγμα του μυοκαρδίου», «απαγχονισμός», «κοιμητήρια» αλλά κι «ένεση», «γιατροί», «νοσοκόμα», «ασθενείς». Ένας άλλος τρόπος ίσως να μετρήσει το χρόνο να είναι αυτός, εξίσου αδίστακτος πάντως μ’ εκείνον των ρολογιών. Γι’ αυτό προσπαθεί να τον ακυρώσει στο «Δύο και μισή». Κι όχι δεν θα σας «μαρτυρήσω» αν το επιτυγχάνει. Θα το μάθετε όταν διαβάσετε το ποίημα.

Που και που, μπαίνει σ’ ένα διάλογο με το Θεό όπως στο ποίημα “Αμήν. Και κάτι ακόμα”, αλλά είναι σαν να υποβόσκει μια αντιπαράθεση μαζί Του, σαν να υπάρχει μια ένσταση στις προσευχές που λογοκρίνεται απ’ τον ίδιο, όπως στο «Μεγάλη Παρασκευή ή Θυσία».

Κι ο έρωτας περιγράφεται σαρκοβόρος ενίοτε εδώ, πάλι όμως φευγαλέος, άπιαστος, σχεδόν ιδανικός, όπως και στα τρία προηγούμενα βιβλία του. Αλλού προκύπτει ματαίωση, αλλού σημειώνονται ελλείψεις κι αλλού δημιουργούνται τραύματα, ανεπανόρθωτες «ζημιές»: «Φαγώθηκε από σκουλήκια το φιλί / Τροφή πουλιών απέγινε…»

Θα μπορούσα να γράψω κι άλλα, ειδικά για κάτι στίχους όπως ο συγκεκριμένος: «συνωστίζομαι μέσα μου με ντροπή / Ζωντανός ή πεθαμένος είμαι εξίσου βαρετός… » αλλά σκέφτομαι ειλικρινά ότι δεν πρέπει να επεκταθώ περαιτέρω. Θέλω ν’ ακούσω τι θα πουν κι οι άνθρωποι που θα τον παρουσιάσουν άλλωστε, όταν με το καλό οργανωθεί αυτή η βραδιά.

Γι’ αυτό θα κλείσω λέγοντας πως βρήκα εκπληκτική τη φωτογραφία της Γεωργίας Τσόκου, στο εξώφυλλο και πως αξίζει να διαβάσετε το βιβλίο, το οποίο κυκλοφορεί όπως και οι προηγούμενες άλλωστε ποιητικές συλλογές του Αντώνη, απ’ τις πολύ καλές εκδόσεις «Γαβριηλίδης«. Εδώ θα βρείτε και τη σελίδα του στο Facebοοκ.

Αντώνη μου, κάθε επιτυχία σου εύχομαι… Να είσαι καλά.-

Παρουσίαση ποιητικής συλλογής «Άγγιξέ με»: Στο πλευρό του Γιώργου…

Αντώνης Τσόκος, Αικατερίνη Τεμπέλη και Γιάννης Αποστολίδης. Μπροστά, στο κέντρο, η Χρυσούλα Στεφανάκη
(photo credits: Γιάννης Βαρούτης)

Στον πολυχώρο «Αίτιον» έγινε στις 7 Οκτωβρίου η παρουσίαση της πρώτης ποιητικής συλλογής του αγαπημένου μας Φίλου, Γιώργου Τριανταφύλλου, που τιτλοφορείται «Άγγιξέ με» και κυκλοφορεί απ’ την «Άνεμος εκδοτική«.

Μ’ αυτό τον τρόπο μπαίνει ένα ακόμη κομμάτι του παζλ, της υπέροχης περιπέτειας που ξεκίνησε με την ταινία, στη θέση του. Ολοκληρώνεται ας πούμε το όραμα του Γιώργου γι’ αυτό το concept συνολικά.

Οι περισσότερες κι οι περισσότεροι ήμασταν εκεί για το Γιώργο και κάποιες, κάποιοι ίσως για τον εαυτό τους, όπως ειπώθηκε καλοπροαίρετα. Επειδή όλ@ μας έχουμε κέρδος απ’ την ποίηση, υποθέτω.

Γιώργος Τριανταφύλλου (στο κέντρο), Ντίνος Καρύδης και Τριαντάφυλλος Σιδερίδης (photo credits: Γιάννης Βαρούτης)

Συνάδελφοί του, συμφοιτητές/τριες απ’ το Παν/μιο, η καθηγήτριά του Ευανθία Στιβανάκη, τα μέλη του θεατρικού του εργαστηρίου (όπως η κυρία Πηνελόπη Κυρίτση), φίλες/οι, συγγενείς του, η Ξακουστή Χελάκη που μας φωτογραφίζει κατά καιρούς κ.α., για να χαρούμε μαζί του αυτό το σημαντικό βήμα της ζωής του: τη δημοσιοποίηση των ποιημάτων του.

Ήταν υπέροχη βραδιά και καταφέραμε ν’ ανεβάσουμε και τον ποιητή κι αγαπημένο φίλο μας, Αντώνη Τσόκο στο πάνελ των ομιλητών να πει δυο λόγια. Περιμένουμε σύντομα άλλωστε και την έκδοση του δικού του βιβλίου απ’ τις εκδόσεις «Γαβριηλίδης» κι έτσι θα ‘χουμε κι άλλες αφορμές για ν’ ανταμώσουμε.

Η Χρυσούλα Στεφανάκη (εδώ η σελίδα της στο Facebook) ερμήνευσε υπέροχα και μάλιστα a cappella το τραγούδι για το οποίο έγραψα στίχους, το «Άγγιξέ με» δηλαδή, που αποτελεί και το soundtrack της ομότιτλης ταινίας μας κι εγώ έφυγα με τις καλύτερες εντυπώσεις απ’ τη γνωριμία με την τραγουδοποιό και θεατρική συγγραφέα, Ευσταθία, και τον ποιητή Τριαντάφυλλο Σιδερίδη.

Η Ευσταθία έχει γράψει τη μουσική και το κείμενο της παράστασης «Η απολογία της Μαρί Κιουρί» που αξίζει να δούμε (επιστρέφει τον Νοέμβριο στο θέατρο «Σταθμός«) και «Λίκνο» (εκδόσεις «Ιωλκός«) τιτλοφορείται η πρώτη ποιητική συλλογή του Τριαντάφυλλου Σιδερίδη. Ένα αντίτυπό της με «περιμένει» απόψε στη «Λοκομοτίβα».

Ευσταθία και Ντίνος Καρύδης (photo credits: Γιάννης Βαρούτης)

Το ήταν εκεί η στενή μου φίλη Ρεβέκκα Θεοδωροπούλου ήταν σπουδαίο για μένα, όπως και το ότι τόσο μας στήριξε η έτερη αγαπημένη, Ευανθία Σακελλάρη.

Πολύ χάρηκα επίσης που ξαναείδα τον κύριο Ντίνο Καρύδη και τόσα ακόμη ξεχωριστά πρόσωπα απ’ την «Άνεμος εκδοτική» (τον Εμμανουήλ Μαύρο, τη Τζίνα Μιτάκη, τη Βάσω Ζαφειροπούλου, τη Θέκλα Μαντέλη κ.α), αλλά κι αρκετά άτομα απ’ τους συντελεστές της ταινίας «Άγγιξέ με» (τον Γιάννη Αποστολίδη, τη Βούλα Κώστα, τον Πάντη Κούση κ.α.).

Σύντομα θα δημοσιεύσω εδώ και την άποψή μου για το βιβλίο, όσα δηλαδή είπα το βράδυ της Δευτέρας, ώστε να πάρουν μια ιδέα οι άνθρωποι που ήθελαν αλλά δεν μπόρεσαν να παρευρεθούν.

Αικατερίνη Τεμπέλη (photo credits: Γιάννης Βαρούτης)

Γιώργο μου, σου εύχομαι καλή επιτυχία σ’ ό,τι κάνεις και θα περιμένω να βρεθώ κοντά σου κι όταν γράψεις μυθιστόρημα. Σου βάζω ιδέες, γιατί πιστεύω στο ταλέντο σου και ξέρω ότι θα τα καταφέρεις σ’ ό,τι κι αν δοκιμαστείς. Να είσαι καλά.

«Άγγιξέ με»: Κυκλοφορεί τον Οκτώβριο η πρώτη ποιητική συλλογή του Γιώργου Τριανταφύλλου

Απ’ τις εκδόσεις «Άνεμος» πρόκειται να κυκλοφορήσει το επόμενο διάστημα η πρώτη ποιητική συλλογή του Γιώργου Τριανταφύλλου, στενού μου φίλου και σκηνοθέτη της ομότιτλης ταινίας.

Ο Γιώργος είναι ταλαντούχο πλάσμα κι υπέροχος Άνθρωπος. Έχει γράψει ποιήματα που πραγματικά αξίζει να διαβάσετε. Χαίρομαι που κάνει κι αυτό το βήμα και του εύχομαι με όλη μου την καρδιά καλή επιτυχία!

.

Ο Γιώργος Τριανταφύλλου γεννήθηκε στην Αθήνα. Έχει κάνει θεατρικές σπουδές στην φιλοσοφική σχολή Αθηνών (ΕΚΠΑ), παρακολούθησε επιστημονικά συνέδρια και σεμινάρια όπως «Oι τέχνες στο Ελληνικό σχολείο» κ.α. Σπούδασε επίσης σκηνοθεσία στην σχολή «Σταυράκου» και υποκριτική στη δραματική σχολή «Δ. Φωτιάδη».
Έχει εργαστεί σε δημοτικές θεατρικές ομάδες και σε παιδικό θέατρο, έχει δραματοποιήσει αποσπάσματα από λογοτεχνικά βιβλία και το 2012 είχε πρωταγωνιστικό ρόλο και τη σκηνοθετική επιμέλεια του θεατρικού έργου του Furio Borton, «Τα τελευταία Φεγγάρια».
Έχει γράψει, σκηνοθετήσει και πρωταγωνιστήσει σε πολλές μικρού μήκους ταινίες όπως το «Άγγιξέ με» που διακρίθηκε σε αρκετά διεθνή φεστιβάλ κινηματογράφου κι επίσης έχει αρκετές συμμετοχές σε μεγάλου μήκους ταινίες και θεατρικές παραγωγές.

.

.

.

Νέες κυκλοφορίες: «Ο φταίχτης» των Εύας Μ. Μαθιουδάκη & Κωστή Σχιζάκη

.

Για τον Κωστή Σχιζάκη, την ψυχή του Μουσείου Εικαστικών Τεχνών Ηρακλείου, έχω γράψει κι άλλες φορές. Μας ενώνει μακρόχρονη φιλία, άλλωστε.

Υπάρχει ακόμη κι ανάρτησή μου για τη συλλογή διηγημάτων του που τιτλοφορείται «Αυτά…» και μπορείτε να τη διαβάσετε εδώ.

Πρόσφατα, αποφάσισε να δοκιμαστεί και στο μυθιστόρημα, με τη συνδρομή της Εύας Μ. Μαθιουδάκη κι εύχομαι καλή επιτυχία και στους δυο τους, για το «Φταίχτη», για τον οποίο έχω διαβάσει εξαιρετικές κριτικές.

Όσο για μένα, είχα παρέα μου το βιβλίο στο Zadar, όπου και τραβήχτηκε η φωτογραφία, κι άρχισα τότε να βουτάω στις σελίδες του. Το καλοκαίρι είναι η αιτία που δεν το έχω τελειώσει ακόμη. Αλλά καταλαβαίνω γιατί πρόλαβε ν’ αγαπηθεί τόσο.

Κωστή μου, περιμένω κι άλλες δικές σου γραφές να διαβάσω. Να είσαι καλά.-

.

.

«Ένα φιλί» – Κυριάκος Μουτίδης

.

Αυτο το καλοκαιρι με σακατεψε

δεν υπαρχει πια μερος στη γη

να υπαρχω

δεν φιληθηκαμε πριν φυγεις

πριν πηδηξεις

πριν γινεις φλογα

που ερχεται στις γεφυρες

να δειξει τις πληγες στα χερια του

φαντασμα που λιωνει

τις φωτογραφιες

σβηνει τα ονοματα

κρατα τον ματωμενο λαιμο του

και θελει

τωρα

παρα να ζουσε

τον χορό του να βρει

να υπαρξει το αγγιγμα του

-βγαλε με απο το κλουβι…

μου το υποσχεθηκες

.

Κυριάκος Μουτίδης *

.

(*απ’ την ποιητική του συλλογή: «Σωρείτης» που μπορείτε να βρείτε στη «Λοκομοτίβα» και για την οποία σύντομα θα σας γράψω περισσότερα)

.

.