Ντοκιμαντέρ με ελληνικούς υπότιτλους για τον Antonio Muñoz Molina: απ’ το Ινστιτούτο Θερβάντες

Η María del Puy Alvarado υπογράφει αυτό το ντοκιμαντέρ για τον Ανδαλουσιανο συγγραφέα που θα είναι διαθέσιμο και με ελληνικούς υπότιτλους, για το διάστημα από 30 Απριλίου ως 2 Μαΐου από εδώ, δηλαδή απ’ την σελίδα του Instituto Cervantes. Στο ντοκιμαντέρ εμφανίζεται και η τωρινή σύντροφός του, συγγραφέας, Elvira Lindo.

Ο Antonio Muñoz Molina (Αντόνιο Μουνιόθ Μολίνα) είναι απ’ τους πιο διακεκριμένους για το στυλ γραφής, Ισπανούς συγγραφείς, κι εδώ μπορείτε να δείτε τα βιβλία του που κυκλοφορούν στα ελληνικά. Προσωπικά τον αγάπησα απ’ όταν διάβασα το «Ο χειμώνας στη Λισσαβώνα» και με ενδιαφέρον θα παρακολουθήσω όσα είπε σ’ αυτό το ντοκιμαντέρ του οποίου την περίληψη σας παραθέτω:

«Κινηματογραφική προσωπογραφία του συγγραφέα Αντόνιο Μουνιόθ Μολίνα, μιας από τις μεγάλες μορφές της σύγχρονης ισπανόφωνης λογοτεχνίας, ο οποίος ζει μεταξύ Μαδρίτης και Νέας Υόρκης εδώ και πολλά χρόνια. Στην Ισπανία είναι η πατρίδα του, ο τόπος που μεγάλωσε και δεν εγκατέλειψε ποτέ, εκεί βρίσκεται η οικογένειά του, ο εκδότης του… Στη Νέα Υόρκη βρίσκεται ο ενθουσιασμός, η ανωνυμία των δρόμων της και η ήρεμη δημόσια ζωή, η δουλειά του καθηγητή λογοτεχνίας στο Πανεπιστήμιο της Νέας Υόρκης και του διευθυντή του Ινστιτούτου Θερβάντες για δύο χρόνια. Εκεί είναι ένας πρεσβευτής της ισπανικής γλώσσας και λογοτεχνίας».

Η Ιταλική φιλελληνική τέχνη

“La morte di Marco Botzaris” (1841), Ludovico Lipparini

Στα ελληνικά αλλά και στα ιταλικά, διατίθεται το σχετικό σύντομο ντοκιμαντέρ που μπορείτε να παρακολουθήσετε απ’ το Made in Italy, όπως πάντα με μια απλή εγγραφή (αν μπαίνετε για πρώτη φορά). Κι ένα άρθρο για το ζωγράφο Ludovico Lipparini, μπορείτε να διαβάσετε εδώ. Το υπογράφει ο καθηγητής Απόστολος Αποστόλου κι είναι δημοσιευμένο στα ιταλικά. Απ’ αυτό δανείστηκα και τη φωτογραφία του πίνακα που βλέπετε παραπάνω.

Να τι αναφέρεται πάντως για το ντοκιμαντέρ, που θα είναι διαθέσιμο ως τις 16 Απριλίου:

«Με αφορμή τους γιορτασμούς για τα 200 χρόνια από την έναρξη της Ελληνικής Επανάστασης παρουσιάζουμε μια από τις μορφές της Ιταλικής συμμετοχής, την καλλιτεχνική, που εξέφραζε τα διάχυτα αισθήματα συμπάθειας προς τον ένδοξο άγωνα των Ελλήνων για την ελευθερία, προάγγελο του αντίστοιχου αγώνα για την παλιγγενεσία της Ιταλίας.

Το γεγονός της Ελληνικής Επανάστασης ώθησε πολλούς Ιταλούς, σήμερα εν πολλοίς ξεχασμένους, να μεταβούν στην Ελλάδα για να ενώσουν τις δυνάμεις τους σε εκείνες των Ελλήνων αγωνιστών, ταυτόχρονα όμως ενέπνευσε ένα καλλιτεχνικό ρεύμα, το ρεύμα του Φιλελληνισμού στην τέχνη, που απομακρύνεται από τον φθίνοντα Νεοκλασικισμό και θα κυριαρχήσει επί σχεδόν τριάντα χρόνια».

Μαργκερίτ Ντυράς: «Το φράγμα στον Ειρηνικό» – Μνήμες αποικιοκρατίας στην Ertflix ως τις 2/4/2021

Μπορεί να βραβεύτηκε για τον «Εραστή» στα 1970, αλλά νωρίτερα, στα 1950, οι άνθρωποι της επιτροπής του βραβείου Γκονκούρ (Prix Goncourt) δεν ήθελαν να της δώσουν το βραβείο για «Το φράγμα στον Ειρηνικό». Η αποδόμηση της αποικιοκρατίας στο συγκεκριμένο βιβλίο -για δύο χρόνια κατέγραφε προσωπικές της εμπειρίες απ’ την Ινδοκίνα-, ήταν αρκετός λόγος. Κι υπήρχαν κι άλλοι.

Παρακολούθησα το πολύ ενδιαφέρον αυτό ντοκιμαντέρ, σας το προτείνω και να τι γράφει το κανάλι γι’ αυτό:

«Το «Φράγμα στον Ειρηνικό» της Μαργκερίτ Ντυράς έχασε το βραβείο Γκονκούρ του 1950 γιατί κρίθηκε πολύ μαρξιστικό, ανατρεπτικό και αντιπατριωτικό. Εβδομήντα χρόνια αργότερα, αυτό το αριστούργημα της λογοτεχνίας, που ήταν από τις πρώτες καταγγελίες των φρικωδών μεθόδων της αποικιοκρατίας, συνεχίζει να έχει αντίκτυπο στη θεώρηση της μετααποικιακής εποχής. Ζωντανεύει εμπρός στα μάτια μας η εποχή του αφηγήματος με αυθεντικά αποσπάσματα αρχειακού υλικού της Ντυράς, οπτικού υλικού από στιγμιότυπα της εποχής και ταινίες και συνεντεύξεις ειδικών. Η ταινία μας αποκαλύπτει με ευαισθησία και πρωτοτυπία μια αυτοκρατορία όπου ο φυλετικός και ο έμφυλος ρατσισμός προκαθορίζουν το μέλλον χωρών και ανθρώπων».

Στο βιβλίο βασίστηκε τέλος, κι αυτή η ταινία, το trailer της οποίας υπάρχει παρακάτω.

Καλό Σαββατοκύριακο.

*H φωτογραφία του εξωφύλλου του βιβλίου είναι από εδώ.

O Δάντης κι οι πιστοί στην Αγάπη: «Αγάπη που στο μυαλό μου μιλάει…»

Το δεύτερο μέρος του αφιερώματος στον Dante Alighieri (που μπορείτε να δείτε ελεύθερα, με ελληνικούς υπότιτλους κάνοντας μιαν απλή εγγραφή), είναι διαθέσιμο εδώ και λίγες μέρες στο LogInItaly. Το παρακολούθησα κι αυτό με μεγάλο ενδιαφέρον και σας παραθέτω τις σχετικές πληροφορίες παρακάτω. Τι κωδικοποιημένα μηνύματα άραγε έκρυβε η ερωτική του ποίηση; Μερικές ερμηνείες αναλύονται απ’ το Σιμόνε Σορινι, πάντα με την συνοδεία μουσικής:

«Ως γνωστόν, ο Δάντης δεν ήταν μόνος του στη δημιουργική χοάνη που ήταν η κεντρική Ιταλία την εποχή της ακμής του Γλυκού Νέου Ύφους. Οι “Πιστοί στην Αγάπη” υπήρξαν μια ομάδα διανοουμένων με κοινές πολιτικές και αισθητικές πεποιθήσεις, που κατά πάσα πιθανότητα έκρυβαν κάτω από το μανδύα της ερωτικής ποίησης. Πρόκειται για θέμα με αξιόλογες πνευματικές αποκαλύψεις και αναπάντεχες συναισθηματικές προεκτάσεις.

Η μελέτη του Δασκάλου Σιμόνε Σορίνι* βασίζεται αρχικά στα γραπτά των πιο διακεκριμένων μελετητών του έργου του Δάντη, όπως οι Πάσκολι, Φόσκολο, Καρντούτσι και Ροσέτι, οι οποίοι πρώτοι μελέτησαν τις ενίοτε συγκλονιστικές ομοιότητες της «στρατευμένης» ποίησης των Πιστών της Αγάπης, που αργότερα τις επανέφερε ο Βάλι, μελετητής του έργου του Δάντη που έζησε στις αρχές του Εικοστού αιώνα και θεωρείται ο ιερέας των μυστηρίων του Δάντη.

Στο δεύτερο μέρος του ντοκιμαντέρ (με αποσπάσματα από μια συναυλία-διάλεξη που πρώτη φορά βλέπει το φως της δημοσιότητας) αυτό το γοητευτικό θέμα ντύνεται με τις μουσικές της μικτής πολυφωνικής χορωδίας υπό τη διεύθυνση του ίδιου του Σιμόνε Σορίνι».

*Ο Δάσκαλος Σιμόνε Σορίνι, διάσημος και διεθνώς καταξιωμένος ερμηνευτής μεσαιωνικής μουσικής, είναι αοιδός με λαούτο*, ένα είδος παραδοσιακού τραγουδιστή που η μουσικολογία δεν ασχολήθηκε παρά περιστασιακά μαζί του, αλλά σήμερα ζωντανεύει ξανά χάρη στις μελέτες και στη μουσική του. Μάλιστα ο Σορίνι σε συνεργασία με τον Πολιτιστικό Σύλλογο LaPoliedrica στόχο έχει τη διάσωση παλιών, πολύτιμων τεχνών που σήμερα δυστυχώς απειλούνται με αφανισμό.Μετά το πτυχίο στη μουσικολογία, ο Σιμόνε Σορίνι ασχολήθηκε με την φιλολογική έρευνα εστιάζοντας στις κοινές ρίζες και διασυνδέσεις μεταξύ των πολιτισμών. Είναι συγγραφέας του έργου L’Opera Sacra di Leonard Meldert («Το ιερό έργο του Λέοναρντ Μέλνδτερτ»), αφιερωμένη στο έργο ενός σπουδαίου φλαμανδού συνθέτη που έζησε στην όψιμη Αναγέννηση και που είχαν χαθεί τα ίχνη του. Χάρη στη μονογραφία αυτή μπήκε στη συντακτική ομάδα της μεγάλης ηλεκτρονικής μουσικής εγκυκλοπαίδειας New Grove.Ο Σορίνι είναι τενόρος και μουσικός, και προϊόντος του χρόνου εμβάθυνε τις γνώσεις του σχετικά με τα μεσαιωνικά και αναγεννησιακά έγχορδα μουσικά όργανα όπως το λαούτο, η κιθάρα, η μικρή κιθάρα και το ούτι, που τα χρησιμοποιεί για να συνοδεύει το τραγούδι. Χάρη στο μη ακαδημαϊκό και αμέσως αναγνωρίσιμο ύφος του έγινε σημείο αναφοράς για τους ερμηνευτές της παλιάς παραδοσιακής μουσικής με πολλές συναυλίες και συμμετοχές σε μουσικά φεστιβάλ σε όλη την Ευρώπη, καθώς σε Μεξικό, Καναδά, Ρωσία, Βουλγαρία, Συρία και ΗΠΑ. Διδάσκει τραγούδι σε μουσικά εργαστήρια και σεμινάρια, και πολλές φορές οι συναυλίες του έχουν και διδακτικό χαρακτήρα.Μαζί με την τραγουδίστρια και μουσικό Κλάουντια Βιολέτ Βιβιάνι ίδρυσε και διευθύνει τα σύνολα Narnia Cantores και Simone Sorini SYRENARUM, που ασχολούνται με την καθαρή ιστορική μουσική. Η τελευταία τους παραγωγή ήταν ο δίσκος Raphael Urbinas, στον οποίο βασίστηκαν μια συναυλία και ένα ντοκιμαντέρ με τα μελοποιημένα σονέτα του Ραφαέλο, όπου οι μουσικές προσμίξεις και η συνάντηση διαφορετικών πολιτισμών στήνουν έναν διάλογο μεταξύ μουσικών παραδόσεων και οργάνων, παλιών και μοντέρνων».

**Η φωτογραφία της ανάρτησης είναι από εδώ.

Λεονάρντο Σάσα: 100 χρόνια απ’ τη γέννηση του – Το αφιέρωμα του LogInItaly

Leonardo Sciascia

Εκατό χρόνια συμπληρώθηκαν φέτος το Γενάρη, απ’ τη γέννηση του Σικελού συγγραφέα και το LogInItaly για το οποίο σας είχα γράψει εδώ περισσότερα, ετοίμασε σχετικό αφιέρωμα. Περιλαμβάνει δύο ταινίες (με ελληνικούς υπότιτλους, εκ των οποίων ανέβηκε ήδη η πρώτη), που βασίστηκαν στα ομότιτλα μυθιστορήματά του κι ένα ντοκιμαντέρ που γυρίστηκε πρόσφατα (χωρίς ελληνικούς υπότιτλους). Όπως πάντα, με μια απλή εγγραφή μπορείτε να τα παρακολουθήσετε όλα.

«Η μέρα της κουκουβάγιας»

Να δούμε όμως μαζί τι αναφέρει το προαναφερόμενο site για τη ζωή του:

«Ο Λεονάρντο Σάσα γεννήθηκε στις 8 Ιανουαρίου 1921 στο Ρακαλμούτο, ένα μικρό χωριό κοντά στον Αγκριτζέντο, τον αρχαίο Ακράγαντα, και υπήρξε ένας από τους σημαντικότερους Ιταλούς διανοουμένους της μεταπολεμικής περιόδου, με μεγάλη επιρροή στην Ιταλική κοινωνία. Ξεκίνησε την καριέρα του ως εκπαιδευτικός, έπειτα όμως αφιερώθηκε στην πολιτική και στη λογοτεχνία. Έγραψε δεκάδες βιβλία και δοκίμια στα οποία φανέρωσε τις εσωτερικές διεργασίες της κοινωνίας της Σικελίας περιγράφοντας τα προβλήματά της και κυρίως την επικίνδυνη διαπλοκή του οργανωμένου εγκλήματος με την πολιτική…»

«Στον καθένα αυτό που του αξίζει»

Περισσότερες πληροφορίες θα βρείτε φυσικά εκεί κι αν δεν είχατε διαβάσει ως τώρα βιβλία του (αρκετά ευτυχώς κυκλοφορούν στα ελληνικά), ίσως βρείτε κάποιους λόγους για να το κάνετε τώρα.

*Η φωτογραφία του συγγραφέα είναι από εδώ, του πρώτου βιβλίου του από εδώ και του δεύτερου από εδώ.

Ο Ρωμαίος κι η Ιουλιέτα του Σαράγεβο

Bosko Brkic και Admira Ismic (Source: The Journal for Multi-media History, Albany.edu)

Όσο ταξιδεύουμε μαθαίνουμε και διάφορες ιστορίες. Άλλες ανήκουν στην σφαίρα του μύθου κι άλλες είναι αληθινές. Μια τέτοια ιστορία, απ’ αυτές που ανήκουν στη δεύτερη κατηγορία θυμήθηκα, βλέποντας πρόσφατα την ακόλουθη παράσταση χορού απ’ το Teatro Massimo για το Ρωμαίο και την Ιουλιέτα του Σαράγεβο. Έτσι τους χαρακτηρίζει από τότε ο κόσμος, μιας και το ζευγάρι είχε τραγικό τέλος. Η παράσταση μου έδωσε την αφορμή να σας γράψω μερικά πράγματα και να σας δώσω συνδέσμους απ’ όπου μπορείτε να βρείτε κι επιπλέον πληροφορίες.

Εκείνος λοιπόν ήταν 15 χρονών κι εκείνη 16, όταν συναντήθηκαν σ’ ένα πρωτοχρονιάτικο πάρτι. Ο Σέρβος ορθόδοξος Bosko Brkic και η Βόσνια μουσουλμάνα Admira Ismic, ερωτεύτηκαν αμέσως ο ένας τον άλλο κι οι οικογένειες τους δεν είχαν καμία αντίρρηση γι’ αυτό το δεσμό. Οι μικτοί γάμοι άλλωστε συνηθίζονται στα Βαλκάνια (κι ας τους ανέκοψε η φρίκη του πολέμου). Ήταν μαζί για 9 χρόνια, ώσπου τους σκότωσαν στις 19 Μαΐου του 1993, στη γέφυρα Vrbanja. Σε ηλικία 25 ετών τότε κι οι δυο, προσπάθησαν να φύγουν απ’ την πόλη και τη χώρα, όπου το αίμα έρεε συνεχώς. Το σημείο όμως εκείνο ήταν κατά κάποιο τρόπο no man’s land και δρούσαν ανενόχλητοι οι ελεύθεροι σκοπευτές. Οι σφαίρες τους έγραψαν το τέλος της ιστορίας αυτών των ανθρώπων που άφησαν την τελευταία τους πνοή αγκαλιασμενοι. Οι αντιμαχόμενες πλευρές άρχισαν ν’ αλληλοκατηγορούνται για το γεγονός κι η δολοφονία τους προκάλεσε παγκόσμια συγκίνηση.

Παρακολουθώντας το ντοκιμαντέρ που υπάρχει εδώ και διαθέτει αγγλικούς υπότιτλους, θα μάθετε τα πάντα για ‘κεινους (πόσο διαφορετικοί χαρακτήρες ήταν, τι είπαν οι δικοί τους άνθρωποι, θα δείτε τα γράμματα που αντάλλαξαν κτλ), και κάποια στιγμή που δε θα γράφω από κινητό τα πάντα, ίσως ενημερώσω ξανά την ανάρτηση, γιατί καταλαβαίνω τη δυσκολία κάποιων σας με τις ξένες γλώσσες. Τι πρέπει να κρατήσουμε απ’ αυτή την ιστορία, ας το σκεφτεί η καθεμία, το καθένα, ο καθένας σας… Για μένα το μήνυμά της είναι ξεκάθαρο.

*Η φωτογραφία της ανάρτησης είναι από εδώ.