Στ’ άστρα…

Καθώς πληθαίνουν οι δυσκολίες στη γη, γίνονται βαρετά τα social media με τις καθημερινές διενέξεις και συζητιέται συνεχώς το «Don’t look up», όλο και περισσότερο βρίσκω ανακούφιση στα τ’ ουρανού. Δεν υπήρχε περίπτωση λοιπόν, η πρώτη ανάρτηση της χρονιάς να μην είναι στραμμένη στ’ άστρα. Με διάφορους τρόπους εκεί «επιστρέφω» συχνά πυκνά. Η αλήθεια είναι επίσης, ότι μια σειρά συγκεκριμένων συμπτώσεων, έπαιξε κι αυτή το ρόλο της.

(φωτογραφία: προσωπικό αρχείο)

Τους τελευταίους μήνες παρακολουθώ λοιπόν, ένα φανταστικό και πολύ ωραία δομημένο μάθημα αστροφυσικής στο Mathesis, με τη Βάσω Παυλίδου και τον Κώστα Τάσση, για το οποίο συμβουλεύομαι παράλληλα το θαυμάσιο βιβλίο του Παύλου Καστανά «Προς τ’ άστρα». Το ζητούμενο είναι άλλωστε (όπως εγώ πιστεύω) να βγαίνουμε απ’ τη ζώνη ασφαλείας μας και να μαθαίνουμε καινούρια πράγματα κι είναι κάτι που το κάνω πάντα με μεγάλη χαρά. Μα αστροφυσική, θα μου πείτε; Ναι, γιατί όχι; Δεν είναι δύσκολο κανένα γνωστικό αντικείμενο, αν έχουμε τη διάθεση να καταλάβουμε κι όρεξη να διαβάσουμε. Μη σας πω ότι μετά την Κοσμολογία, μου φάνηκαν όλα πιο ευκολοκατανόητα και ο τρόπος που διδάσκουν αυτοί οι δύο άνθρωποι, με χιούμορ και πολλά παραδείγματα, λύνει κάθε απορία.

Πρόσφατα επίσης, είδα αυτό το ντοκιμαντέρ απ’ την Ertflix για το Γιοχάνες Κέπλερ, που εστιάζει στη σχέση του με τον Τύχο Μπράχε κι όσα συνέβησαν στην αυλή του Αυτοκράτορα Ροδόλφου Β΄ τότε στην Πράγα (αν σας ενδιαφέρει να το παρακολουθήσετε θα είναι διαθέσιμο μέχρι τις 13/1). Στο ίδιο κανάλι, θα βρείτε κι αυτήν την κατατοπιστική σειρά για «Το Σύμπαν». Πέρα απ’ τα όσα θα μάθετε, θα κάνετε και τις συνδέσεις σας με το «Don’t look up» που σας ανέφερα στην αρχή.

Orion Nebula. Photo Credits: Theofanis N. Matsopoulos

Τέλος, εδώ και αρκετά χρόνια, θαυμάζω τις φωτογραφίες του Θεοφάνη Ματσόπουλου κι αν δεν έχετε υπόψη τη δουλειά του, αξίζει να μάθετε περισσότερα. Η σελίδα του είναι αυτή και θα βρείτε αρκετά ενδιαφέροντα video που θα σας ταξιδέψουν. Πού αλλού; Στ’ άστρα.

Καλή μας χρονιά.

«Το τέταρτο παράθυρο»: Ντοκιμαντέρ του Γιαΐρ Κεντάρ για τον Άμος Οζ – Διαθέσιμο απ’ την ΕrtFlix ως τις 23/1/2022

Ο Άμος Οζ, είναι θεωρώ ένας απ’ τους συγγραφείς που ο κόσμος στην Ελλάδα γνωρίζει τα βιβλία τους. Ίσως να έπαιξε ρόλο και το γεγονός του ότι κάποια απ’ αυτά μεταφέρθηκαν στον κινηματογράφο, όπως το «Ιστορία αγάπης και σκότους». Αλλά για τον ίδιο, πόσα αλήθεια ξέρουμε, πέρα από μερικές σκανδαλώδεις αράδες σχετικά με όσα έγραψε στο βιβλίο της η κόρη του Γκάλια, στην αρχή σχεδόν αυτού του χρόνου; Γεγονότα που προφανώς ήταν αληθινά, όπως θα διαπιστώσετε παρακολουθώντας το ντοκιμαντέρ και πλήγωσαν κυρίως εκείνη. Ποιος ήταν τέλος πάντων αυτός ο άνθρωπος που πέθανε το 2018, πίσω απ’ τις λέξεις;

«Γράψε», είπε κάποια στιγμή στη βιογράφο του που της ζήτησε ν’ αφηγηθεί την ιστορία του «είναι ένας κακομαθημένος άντρας. Γράψε, είναι ένας άντρας που αποζητά τις τιμές. Γράψε, είναι ένας άντρας που λατρεύει τον ήχο της φωνής του. Γράψε, ότι αυτός ο άντρας είναι μια κινητή μασκαράτα…» Το περιμένατε αυτό; Και γιατί άραγε πίστευε ότι τα τραύματα σχετίζονται με τη συγγραφή; Πώς ήταν πράγματι η ζωή του στο κιμπούτς που διέμενε; Ήταν στ’ αλήθεια ευτυχισμένος με την τόση επιτυχία του;

Πέρα απ’ τον πολιτικό αντίκτυπο των πάμπολλων άρθρων του, εντός κι εκτός του Σιωνισμού, απ’ αυτό το ντοκιμαντέρ, που περιλαμβάνει και χαρακτηριστικά αποσπάσματα βιβλίων του, θα μάθετε περισσότερα στοιχεία για ‘κεινον και θα γίνει σαφές πιστεύω ότι μερικές πρωταρχικές απώλειες είναι δύσκολο ή κι αδύνατον να ξεπεραστούν. Έχει κι ενδιαφέρον από ψυχολογική άποψη δηλαδή, πέρα απ’ την συμβολή του στην αποτίμηση του λογοτεχνικού του έργου κι είναι αυτός ένας λόγος απ’ τους πολλούς που έχω, για να σας το προτείνω.

Θα το βρείτε στην ιστοσελίδα της ΕrtFlix, όπου και αναφέρονται αυτά:

«Πίσω από την παγκόσμια επιτυχία του Άμος Οζ, συμβόλου της ισραηλινής συνείδησης και συγγραφέως μεταφρασμένου σε 45 γλώσσες, ελλοχεύει μια διπλή τραγωδία.
Όταν ήταν 12 ετών η μητέρα του αυτοκτόνησε, ενώ λίγα χρόνια πριν από τον θάνατό του κατηγορήθηκε για σωματική και ψυχολογική βία από την κόρη του, η οποία έθεσε τέλος στις μεταξύ τους σχέσεις.
Μέσα από μια σειρά συζητήσεων με την τελευταία του βιογράφο, συνυφαίνοντας αυτοβιογραφικές αφηγήσεις, κείμενα και συζητήσεις με τους οικείους του, ο Άμος Οζ αφηγείται την τελευταία του ιστορία.
«Το τέταρτο παράθυρο» (The Fourth Window), η ταινία του Γιαΐρ Κεντάρ για τον Άμος Οζ, έκανε παγκόσμια πρεμιέρα στο 23ο Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης 2021″.

Stiller Kamerad: ένα ντοκιμαντέρ για τους στρατιώτες και βετεράνους με Διαταραχή Μετατραυματικού Στρες (PTSD)

Τα τελευταία χρόνια, όσο διαβάζω και παρακολουθώ τις εξελίξεις, διαπιστώνω ότι νέες θεραπευτικές τεχνικές αναπτύσσονται, ότι καινούριες προσεγγίσεις επιχειρούνται. Ειδικά για τη Διαταραχή Μετατραυματικού Στρες (Post Traumatic Stress Disorder) που βιώνουν οι βετεράνοι κι οι στρατιώτες (μιας κι αυτό είναι το θέμα μας σήμερα), δίνεται η δυνατότητα πλέον στην Αμερική να ακολουθήσουν αν το επιθυμούν, παραδοσιακές θεραπείες των αυτοχθόνων ιθαγενών (κυρίως των Ναβάχο, Απάτσι και Τσερόκι) που χρησιμοποιούν την προσέγγιση “enemy way”), αν έχουν τέτοια καταγωγή. Επί του παρόντος, τα νοσοκομεία βετεράνων σε όλη τη χώρα περιλαμβάνουν ειδικά προγράμματα για ιθαγενείς με ομιλίες, τελετές, χορούς, μουσική με τύμπανα, βοτανοθεραπεία, κ.α. Και μάλιστα τα ασφαλιστικά ταμεία τα καλύπτουν όλ’ αυτά, πράγμα οπωσδήποτε θετικό. Πρόκειται για μια μικρή έστω, αλλά οπωσδήποτε ενδεικτική στροφή της Δύσης, σε τρόπους αντιμετώπισης ψυχολογικών τραυμάτων που επιβιώνουν για αιώνες και που ναι, μπορούν ν’ αποδειχτούν ικανοποιητικά επουλωτικές για κάποιους ανθρώπους.

Δε θα επεκταθώ όμως περισσότερο σ’ αυτό το θέμα σήμερα (αρκεί η παραπάνω αναφορά για να διαπιστώσετε τη συνάφεια), μιας και το ντοκιμαντέρ για το οποίο αποφάσισα να σας γράψω, δείχνει τι συμβαίνει στη Γερμανία και εξηγεί ειδικότερα τον τρόπο που μια συστημική ψυχολόγος, η Claudia Swierczek (Κλαούντια Σβίρτσεκ) δηλαδή, βρήκε για να θεραπεύει στρατιώτες και βετεράνους που πάσχουν από Διαταραχή Μετατραυματικού Στρες. Η ιπποθεραπεία βέβαια, όπου το άλογο χρησιμοποιείται ως μέσο αποκατάστασης σε συνεδρίες από ειδικούς διαφόρων ειδικοτήτων δεν είναι κάτι καινούριο, αλλά ότι χρησιμοποιήθηκε σ’ αυτή τη χώρα, γι’ αυτούς τους πάσχοντες, είναι. Και παρακολουθώντας το ντοκιμαντέρ, είδα ότι ως κάτι καινούριο το αντιμετωπίζει κι η κοινωνία εκεί.

Το πειρακτικό σχόλιο “δηλαδή χαϊδεύεις άλογα;”, που έκανε κάποιος φίλος και συνεργάτης, πάσχοντα που προσπάθησε να του εξηγήσει τι συμβαίνει όταν επισκέπτεται την ψυχολόγο στη φάρμα που διατηρεί, δείχνει πολλά δυστυχώς, τόσο για τις αντιστάσεις του γενικού πληθυσμού στις θεραπευτικές καινοτομίες, όσο και εξηγεί το δισταγμό, το φόβο που έχουν ν’ ανοιχτούν όσ@ βιώνουν κάτι συντριπτικό για τον ψυχισμό τους. Τέτοια σχόλια είναι τρανό παράδειγμα προς αποφυγή, δε βοηθούν σε τίποτα και θεωρώ ότι εντείνουν το στίγμα. Είναι ένας άλλος τρόπος να πεις σε κάποιον ότι θεωρείς τρελό αυτό που τον θεραπεύει, ξεχνώντας ότι το άγγιγμα είναι πρωταρχική ανάγκη όλων μας. Έχετέ το λοιπόν, στο νου σας, όταν κάποι@ απ’ το κοντινό σας περιβάλλον προσπαθούν να σας μιλήσουν για ό,τι τους συμβαίνει. Αν δε ξέρετε τι να πείτε, δεν πειράζει καθόλου. Αρκεστείτε στο ν’ ακούτε προσεχτικά, ειδικά αν πιστεύετε ότι μπορείτε να κάνετε το λάθος σχόλιο και να είστε υποστηρικτικ@. Πιο βοηθητικό θ’ αποδειχτεί.

Η ειδικός τώρα, η Σβίρτσεκ, εξηγεί σ’ αυτό το ντοκιμαντέρ πως τυχαία βρήκε πως η επαφή μ’ αυτά τα ζώα, μπορεί να βοηθήσει ανθρώπους που έχουν ψυχολογικά τραύματα από πρόσφατους πολέμους μάλιστα, όπως είναι αυτός του Κοσόβου, φυσικά του Αφγανιστάν κ.α. Όχι μόνο για όσα έπραξαν κατά τη διάρκεια αυτών των πολέμων, αλλά και για όσα δεν έπραξαν παραμένοντας αμέτοχ@, γεγονός που τ@ στοιχειώνει εξίσου. Κι αφού δούλεψε αφιλοκερδώς για μεγάλο διάστημα, προσπάθησε στη συνέχεια να κάνει βιώσιμο όλο αυτό το θεραπευτικό σχέδιο για όσο το δυνατόν περισσότερα άτομα και φυσικά και για την ίδια (κάπως πρέπει να ζουν κι οι θεραπευτές και να εξασφαλίζουν τον επιούσιο). Στη Γερμανία όμως, το κόστος τέτοιων θεραπειών δεν καλύπτεται απ’ τα ασφαλιστικά ταμεία κι έτσι δράση αναλαμβάνουν οργανώσεις όπως το Ίδρυμα Στρατιωτών και Βετεράνων, το Ίδρυμα Δύσκολων Περιστατικών της Δρέσδης κτλ. Εγκρίνουν λοιπόν ή όχι, εναλλακτικές θεραπείες, όπως αυτή.

Παράλληλα, λειτουργούν Ψυχιατρικά Νοσοκομεία, όπου η νοσηλεία καλύπτεται ασφαλιστικά και βρήκα εξαιρετικά ενδιαφέρον το γεγονός ότι συμπεριλαμβάνονται στις θεραπείες, τουλάχιστον σε ένα απ’ αυτά και μάλιστα Στρατιωτικό, το σιάτσου κι ο βελονισμός. Δε μπορώ να το φανταστώ να συμβαίνει στην Ελλάδα, κάτι τέτοιο ειν’ η αλήθεια. Θετικό οπωσδήποτε, κατά τη δική μου γνώμη. Πρέπει να λαμβάνουμε υπόψη τι βοηθάει όποι@ πάσχουν, όχι τι νομίζουμε εμείς οι ειδικοί πως βοηθάει κι ο ολιστικός τρόπος προσέγγισης τα τελευταία χρόνια κερδίζει συνεχώς έδαφος. Μακάρι να γίνει κατανοητό περισσότερο και στη χώρα μας αυτό.

Στ’ αρνητικά τώρα της θεραπείας στις ψυχιατρικές κλινικές (σε σχέση με τη θεραπεία στο φυσικό περιβάλλον), εστιάζει κάποιος απ’ τους πρωταγωνιστές του ντοκιμαντέρ και βρήκα πολύ σωστές και χρήσιμες όλες τις επισημάνσεις του. Αφού εξηγεί κάτι που το έχω συναντήσει και σε πολλές άλλες μαρτυρίες έγκλειστων σε ψυχιατρεία, δηλαδή πως όταν σβήνουν τα φώτα μια ορισμένη ώρα, κλείνουν οι πόρτες κτλ, νιώθει σαν φυλακισμένος (υπάρχει πάντα η ενοχή της διάπραξης ενός αόριστου εγκλήματος που συνάδει συνήθως με κάποιο τραυματικό γεγονός), αναρωτιέται επίσης “γιατί να μην κάνεις ιατρικές συζητήσεις (ενν: με κάποιον ειδικό) σ΄ ένα παγκάκι στο πάρκο;” και προβαίνει σε κριτική για τη διάρκεια των συνεδριών που είναι τα 50 λεπτά. Κριτική που επίσης δεν ακούω για πρώτη φορά “Πάνω που πας ν’ ανοιχτείς, τελειώνει ο χρόνος”, λένε συνήθως οι άνθρωποι. Κι αυτό θα πρέπει να το λάβουμε υπόψη οι ειδικοί. Και πολύ σοβαρά μάλιστα.

Να μερικοί λοιπόν απ’ τους λόγους, που με έκαναν να γράψω γι’ αυτό το πολυβραβευμένο ντοκιμαντέρ του 2017 που σκηνοθέτησε ο Leonhard Hollmnann και περισσότερα μπορείτε να μάθετε από εδώ. Καταληκτικά: ας είμαστε πιο ανοιχτοί κι ευέλικτοι όλοι, ειδικοί και μη κι ας δείχνουμε μεγαλύτερη αποδοχή στο διαφορετικό, είτε αυτό είναι τρόπος θεραπείας, είτε τρόπος ζωής. Θα είναι καλύτερος ο κόσμος για όλους μας, έτσι.

«Άλλος κόσμος»: Γερμανικό ντοκιμαντέρ για ένα ιατροδικαστικό ψυχιατρείο

Για το ντοκιμαντέρ του 2014 της Christa Pfafferott, με τίτλο «Andere Welt», θα σας γράψω κάποια πράγματα σήμερα. Το παρακολούθησα πρόσφατα και θεωρώ ότι έχει σημασία να γνωρίζουμε πώς λειτουργεί μια τέτοια δομή, μιας και υπήρξε και στη χώρα μας μεγάλη συζήτηση για τα Δικαστικά Ψυχιατρεία που δεν αποκλείεται να ξανανοίξει. Τα γερμανικά όμως, δεν είναι μια γλώσσα την οποία αισθάνομαι οικεία ώστε να κάνω αλλαγές (όπως σε άλλες περιπτώσεις που κάτι μεταφράζω), επομένως διατηρώ τον πανομοιότυπο όρο «ιατροδικαστικό ψυχιατρείο», που αναφέρεται πάμπολλες φορές.

Πρόκειται λοιπόν για μια δομή υψίστης ασφαλείας (Nette-Gut für Forensische Psychiatrie) κοντά στο Koblenz ( της Rheinland-Pfalz), που διαθέτει υπερσύγχρονα συστήματα παρακολούθησης (μοιάζει απολύτως με φυλακή εξωτερικά), διεπιστημονική ομάδα και λειτουργεί με διαβαθμισμένα προνόμια. Έγκλειστοι εκεί είναι 380 άνθρωποι, 20 γυναίκες (μερικές απ’ τις οποίες συνάντησε και κινηματογράφησε η σκηνοθέτιδα) και 360 άνδρες, που σύμφωνα με το νόμο αυτής της χώρας κρατούνται εκεί για άγνωστο διάστημα. Αυτού του είδους πάντως η «προληπτική κράτηση», όπως ονομάζεται στη Γερμανία, επικρίθηκε απ’ το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων, χαρακτηρίστηκε αντισυνταγματική απ’ το Ομοσπονδιακό Δικαστήριο κι απασχόλησε εύλογα ως ζήτημα πολλές εφημερίδες κι εκπομπές μιας κι η αοριστότητα του εγκλεισμού και της συνεχούς επιτήρησης είναι συντριπτική για τον ψυχισμό των εγκλείστων.

Εκπονούνται ξεχωριστά για την καθεμία/ τον καθένα σχέδια ποινής, όπως λέγονται, ανάλογα με τη συμπεριφορά τους και συμπεριλαμβάνουν τα διαβαθμισμένα προνόμια που προανέφερα σε 9 επίπεδα «ελευθερίας». Για παράδειγμα, σε κάποια κρατούμενη εξηγήθηκε ότι αν για τρεις μήνες δεν προσβάλει το προσωπικό και δεν προβεί σε άλλη «βίαιη πράξη», θα κερδίσει μισή ώρα χωρίς επιτήρηση. Σκεφτείτε το λίγο αυτό… Στην ουσία δεν επιτρέπεται σ’ αυτήν τη γυναίκα (που θεωρείται όμως ψυχικά πάσχουσα απ’ το σύστημα) να θυμώσει και να εκφράσει τη ματαίωσή της για τον εγκλεισμό που βιώνει κι όσα συνακόλουθα της συμβαίνουν εξαιτίας αυτού, με κανένα τρόπο για τρεις συνεχόμενους μήνες. Πράγμα εξαιρετικά δύσκολο, όπως αναγνωρίζει και μέλος του προσωπικού. Γιατί σαφώς η έννοια της «βίαιης πράξης» είναι πολύ ευρεία, όπως κατάλαβα. Ένα πλαστικό φλιτζάνι να χτυπήσει κάποια στα κάγκελα και να χυθεί ο καφές, θεωρείται ζήτημα άξιο αναφοράς. Και φυσικά αναιρούνται προνόμια, συνακόλουθα.

Ο καφές λοιπόν, που μόλις ανέφερα, εννοείται είναι ένα απ’ αυτά. Πέντε κουταλιές καφέ μαζί με τσιγάρο κατά την πρωινή έξοδο στην αυλή, θεωρούνται πολύ μεγάλο προνόμιο. Το να λουστούν μόνες τους ή να πιούν αναψυκτικό ή να διαλέξουν που θα καθίσουν, είναι μερικά απ’ τα άλλα προνόμια. Όπως σχολίαζε μια κρατούμενη, κάνουν τα προνόμια στη δομή να μοιάζουν με γλυκά, με καραμέλες, ενώ στην πραγματικότητα εξυπηρετούν άλλους σκοπούς.

Στην απομόνωση πάντως, το τσιγάρο το παρέχει το προσωπικό που επιτηρεί την κρατούμενη, όλη την ώρα που καπνίζει. Της δίνεται δε η δυνατότητα να ζητήσει να καθηλωθεί «εθελοντικά», αν νιώσει πολύ ανήσυχη, αν θελήσει να βλάψει τον εαυτό της, να εκφραστεί βίαια κτλ. Η οποία καθήλωση γίνεται στα χέρια, στα πόδια, στους μηρούς και κάτω απ’ το στήθος. Κι αν γενικώς έχει «καλή συμπεριφορά», μπορεί να κερδίσει το προνόμιο η απομόνωση της στο δωμάτιο να μεταβληθεί σε απομόνωση στην πτέρυγα, δοκιμαστικά. Θυμάστε πάντα ότι όλα αυτά αφορούν άτομα με ψυχιατρική εμπειρία, έτσι;

Έχουν άραγε εκείνα κάποια εξουσία εκεί μέσα; Βρίσκουν διαφυγές από δύσκολες καταστάσεις; Απ’ ότι φαίνεται ναι: βρίσκουν μερικούς τρόπους να χειριστούν κάποιες δυσκολίες. Για κάθε δράση, υπάρχει πάντα μια αντίδραση. Το θέμα είναι βέβαια να μη φτάνουμε ως εκεί. Γιατί αυτές οι μικρές διαφυγές, είναι σταγόνα στον ωκεανό της βαρβαρότητας που υφίστανται τα άτομα, όντας έγκλειστα και συνεχώς επιτηρούμενα, όταν βιώνουν την κατάλυση κάθε αξιοπρέπειας, την πλήρη απώλεια του ελέγχου της καθημερινότητας τους.

«Είναι όμως η ποινή» (όλα αυτά δηλαδή), «ανάλογη του εγκλήματος;», αναρωτιόταν μια επί 11 χρόνια κρατούμενη κι αφήνω κι εγώ το ερώτημα να πλανιέται… Υπάρχουν ευτυχώς δικονομικοί τρόποι, δικαιώματα δηλαδή και νομικοί σύμβουλοι που αναλαμβάνουν να τα υπερασπιστούν για λογαριασμό αυτών των γυναικών. Κάτι είναι κι αυτό. Γιατί είναι σχεδόν αδύνατο ν’ αντέξει κάποια όλα αυτά, σκεφτόμουν, όσο έβλεπα το ντοκιμαντέρ και παρατηρούσα σ’ ένα τοίχο κελιού απομόνωσης γραμμένη τη φράση: «ich bin ich» (εγώ είμαι εγώ). Λογική η ανάγκη επιβεβαίωσης μιας αδιάρρηκτης ταυτότητας σ’ έναν τέτοιο χώρο. Κι η εξουσιομανία του προσωπικού, ο κομπασμός του «εγώ έχω το κλειδί και σας ελέγχω όλες», από κάποια μέλη της διεπιστημονικής ομάδας αναγνωρίζεται έστω, ως υπαρκτός κίνδυνος. Έστω… Απ’ την άλλη, έγκλειστο είναι και το προσωπικό εκεί, ποικιλοτρόπως και πρέπει να το γράψω για να είμαι δίκαιη.

Η ίδια η σκηνοθέτης, γράφει σχετικά στον ιστότοπό της: «Το ντοκιμαντέρ Άλλος Κόσμος δείχνει ένα μέρος που κατά τα άλλα παραμένει κλειστό για ‘μάς: Μέσα από συρματοπλέγματα, ελέγχους ασφαλείας, μπάρες και πόρτες. Ένα μέρος όπου ζουν άνθρωποι «επικίνδυνοι για το ευρύ κοινό». Οι ασθενείς στην κλινική ιατροδικαστικής ψυχιατρικής έχουν διαπράξει ως επί το πλείστον κάποιο ποινικό αδίκημα υπό την επήρεια ψυχικής ασθένειας και επομένως δεν βρίσκονται στη φυλακή, αλλά στο ποινικό σύστημα σύμφωνα με το άρθρο 63 του Ποινικού Κώδικα – για «βελτίωση και ασφάλεια». Μένουν εδώ επ’ αόριστον, μέχρι να μην θεωρούνται πλέον επικίνδυνοι. Η ταινία επικεντρώνεται στη σχέση μεταξύ των νοσοκόμων και των ασθενών στο γυναικείο τμήμα της κλινικής. Η ταινία επικεντρώνεται σε ένα θέμα που έχει μεγάλη σημασία σε αυτό το μέρος – την εξουσία: Με την πρώτη ματιά, όλη η εξουσία ανήκει στις νοσοκόμες, αλλά το περιθώριο ελιγμών τους είναι επίσης περιορισμένο: Πρέπει να συμμορφώνονται με ένα ολοκληρωμένο σύνολο κανόνων και υψηλές προφυλάξεις ασφαλείας. Και οι δύο ομάδες, βρίσκονται πάντα στο βλέμμα ενός υψηλότερου θεατή, όπως δείχνει η ταινία με τη βοήθεια καταγραφών βιντεοεπιτήρησης».

Η Pfafferot, πριν απ’ αυτό το ντοκιμαντέρ, φωτογράφιζε τα ράφια των ασθενών στο Nette-Gut για το περιοδικό Süddeutsche Zeitung. Από αυτή τη δουλειά που μπορείτε να δείτε εδώ, προέκυψε τελικά η ιδέα για το ντοκιμαντέρ. Πρέπει να χωρέσουν όλα τα υπάρχοντά τους σ’ ένα ράφι 50 επί 80 εκατοστά (για το ρουχισμό τους αναλογεί μία ντουλάπα). Μετά απ’ αυτό το φωτογραφικό project, έγραψε το βιβλίο «Der panoptische Blick -Macht und Ohnmacht in der forensischen Psychiatrie. Künstlerische Forschung in einer anderen Welt», στο οποίο κάνει μια «ανάλυση στο πλαίσιο των προβληματισμών του Michel Foucault για το μοντέλο του «Πανοπτικού»», με βάση όσα είδε στην κλειστή αυτή δομή.

Αν παρακολουθήσετε το ντοκιμαντέρ ή το αγοράσετε (μιας και κυκλοφορεί σε dvd), θα προσέξετε κι άλλα, πολλά πράγματα, πέρα απ’ όσα έγραψα εγώ. Αν δε μπορέσετε, πήρατε μια ιδέα τουλάχιστον, για το πόσο συντριπτικά κι ισοπεδωτικά λειτουργούν αυτά τα παθογόνα περιβάλλοντα, για την ψυχοσύνθεση ήδη επιβαρυμένων ανθρώπων. Ένας ακόμη λόγος, κατά τη γνώμη μου λοιπόν, είναι αυτός, για να μη δούμε στην Ελλάδα τέτοιες βάρβαρες, κατασταλτικές, αντιθεραπευτικές δομές, που ενσωματώνουν όλες τις δυσβάσταχτες πτυχές τόσο του ψυχιατρικού, όσο και του σωφρονιστικού εγκλεισμού.

8η Διαδικτυακή εκδήλωση πολιτισμού MadeInItaly – VIΙΙ Rassegna virtuale di cultura MadeInItaly

Έχοντας παρακολουθήσει και τα προηγούμενα σχετικά διαδικτυακά φεστιβάλ, για τα οποία σας είχα γράψει άλλωστε αρκετές φορές, διάβασα με χαρά κι αυτό το Δελτίο Τύπου που ήρθε το πρωί με το ηλεκτρονικό ταχυδρομείο και το οποίο αναδημοσιεύω παρακάτω: ξεκινά λοιπόν και το 8ο Made in Italy, από σήμερα. Θυμίζω πως με μια απλή εγγραφή εδώ, μπορείτε για δέκα βδομάδες να παρακολουθείτε το εξαιρετικό πρόγραμμα, που περιλαμβάνει όσα θα διαβάσετε και να λαμβάνετε ενημερώσεις. Προσωπικά, ξεχώρισα ήδη τι θέλω να δω, αρχής γενομένης από απόψε. Να, τι υπάρχει:

«Στους φίλους που παρακολούθησαν τα προηγούμενα διαδικτυακά φεστιβάλ αφιερωμένα στον πολιτισμό Made in Italy, παρουσιάζουμε το πλούσιο πρόγραμμα του νέου φεστιβάλ ItalyOnStage που θα μας κάνει συντροφιά για τις επόμενες δέκα εβδομάδες.


Ολοκληρώνουν τις πολιτισμικές προτάσεις ένα Αφιέρωμα στον Καραβάτζο με αφορμή των 450 χρόνων από την γέννηση, η 6η Εβδομάδα της ιταλικής κουζίνας (με ντοκιμαντέρ και ταινίες που σχετίζονται με γαστρονομικό περιεχόμενο) και ένα Χριστουγεννιάτικό Αφιέρωμα που περιέχει έξι ταινίες πολύ πρόσφατες διαθέσιμες κατά την διάρκεια των γιορτών.

Η πρώτη εβδομάδα του 8ου διαδικτυακού αφιερώματος στον πολιτισμό made in Italy είναι γεμάτη από εκδηλώσεις αφού αποτελεί την αρχή του…

Από σήμερα λοιπόν, είναι διαθέσιμα στο διαδίκτυο:
Ο Κομφορμίστας, του Μπερνάρντο Μπερτολούτσι – 1970, πρώτη ταινία του αφιερώματος στον Ιταλικό κινηματογράφο, χθες και σήμερα, διαθέσιμη έως 21.11.2021,
Η αλήθεια του Αλιγάτορα – Πρώτο μέρος, από την τηλεοπτική σειρά Ο Αλιγάτορας των αστυνομικών μυθιστορημάτων του Μάσιμο Καρλότο διαθέσιμο έως 21.11.2021,
Το Μεγάλο Ρήγμα της Τζιμπελίνα, ντοκιμαντέρ της Petra Noordkamp που παρουσιάσει το έργο land art του διάσημου καλλιτέχνη Αλμπέρτο Μπούρι στο πλαίσιο της Σϋγχρονη τέχνη στην Σικελία, διαθέσιμο έως 02.12.2021.
Andar per lampredotto, πρώτο από μια σειρά βίντεο του ιταλικού Street food, επιμέλειά των Clara e Gigi Padovani, διαθέσιμη έως 16.01.2022.


 
Από την Δευτέρα 8 Νοεμβρίου είναι διαθέσιμα στο διαδίκτυο:
Σαν το αυγό στο ψυγείο και Κρακολίτσε, πρώτες ταινίες μ.μ. του αφιερώματος 10 Corti 2021, διαθέσιμο έως 31.12.2021.
Τι περίεργο να σε λένε Φεντερίκο!, ο Φελίνι όπως τον διηγείται ο Ettore Scola στην ενότητα Ντοκιμαντέρ και δραματοποιημένες βιογραφίες, διαθέσιμο έως 2.11.2021.
– Forever green: Past, οι πρώτες τρεις ταινίες FashionFilm βιώσιμης μόδας προτηνόμενες με την συνεργασία του A-FFF, διαθέσιμες έως 16.01.2022,
Άγαλμα, ντοκιμαντέρ που παρουσιάσει τους θησαυρούς του Αρχαιολογικού Μουσείου στο πλαίσιο μιας γνωριμίας με τη Νάπολη, διαθέσιμο έως 21.11.2021,
Πόρτα Παλάτσο – Tορίνο, η πρώτη από τις Τοπικές αγορές, διαθέσιμη έως 05.12.2021.
Πατσάς αλά ρομάνα, πρώτο μιας σειράς μίνι-ντοκιμαντέρ του Donpasta από τις Γιαγιάδες στην κουζίνα, διαθέσιμη έως 16.01.2022.

Στην ιστοσελίδα θα βρείτε το πλήρες ημερολόγιο των εκδηλώσεων. Σας υπενθυμίζουμε ότι οι ταινίες και τα βίντεο σε streaming στην πλατφόρμα Shift72 είναι σε πρωτότυπη γλώσσα με ελληνικούς υποτίτλους».

Προβολή Ντοκιμαντέρ στη «Λοκομοτίβα»: «Αφού τότε… άρα πάντα»