«anyone lived in a pretty how town»: Ποίημα του Ε.Ε.Cummings

anyone lived in a pretty how town
(with up so floating many bells down)
spring summer autumn winter
he sang his didn’t he danced his did.

Women and men (both little and small)
cared for anyone not at all
they sowed their isn’t they reaped their same
sun moon stars rain

children guessed (but only a few
and down they forgot as up they grew
autumn winter spring summer)
that noone loved him more by more

when by now and tree by leaf
she laughed his joy she cried his grief
bird by snow and stir by still
anyone’s any was all to her

someones married their everyones
laughed their cryings and did their dance
(sleep wake hope and then) they
said their nevers they slept their dream

stars rain sun moon
(and only the snow can begin to explain
how children are apt to forget to remember
with up so floating many bells down)

one day anyone died i guess
(and noone stooped to kiss his face)
busy folk buried them side by side
little by little and was by was

all by all and deep by deep
and more by more they dream their sleep
noone and anyone earth by april
wish by spirit and if by yes.

Women and men (both dong and ding)
summer autumn winter spring
reaped their sowing and went their came
sun moon stars rain

Edward Estlin Cummings (1894-1962)

Άτακτη περιοδική έκδοση της «Λοκομοτίβα» : Locotrip – Winter 2020

Σε περίπτωση που δεν το ξέρετε ή δεν έτυχε να διαβάσετε αυτή την ανάρτηση, έχει νόημα να γράψω πάλι ότι η «Λοκομοτίβα» είναι το αγαπημένο μου στέκι στην Αθήνα. Από ‘κει προμηθεύομαι τα βιβλία μου, εκεί πίνω τον καφέ μου και κυρίως εκεί συναντώ ενδιαφέροντες ανθρώπους, συμμετέχω σε σημαντικές εκδηλώσεις κτλ. Μου άρεσε πολύ λοιπόν το βήμα που έκαναν τα παιδιά το 2019, να βγάλουν αυτό το περιοδικό κι είχα γράψει τότε μερικές πληροφορίες για την ύλη τους, εδώ. Κι έτσι, όταν μου πρότεινε ο Κυριάκος να συμμετάσχω κι εγώ την επόμενη φορά, το έκανα με μεγάλη, μεγάλη χαρά.

Για τη δική μου συμμετοχή σ’ αυτή την έκδοση όμως, δεν χρειάζεται να πούμε πολλά. Το ποίημα γράφτηκε πέρυσι τον Ιούλιο στην Podgorica, την πρωτεύουσα του Μαυροβουνίου και δημοσιεύεται τώρα. Χρησιμοποιώ με το δικό μου τρόπο κάποια τοπωνύμια, επίσης. Και τέλος. Αυτά αρκούν. Η Podgorica μπορεί να είναι μια πληγωμένη πόλη, αλλά έχει πολλές όμορφες γωνιές. Ήξερα ότι θα επιστρέψω εκεί, σ’ αυτό το παρεξηγημένο μέρος, με τους τόσο φιλόξενους κατοίκους, απ’ την πρώτη βόλτα. Ταλανίζεται από διάφορα προβλήματα, όπως κι όλη η χώρα άλλωστε (ξέρουμε κι εμείς απ’ αυτά), αλλά θαύμασα και κάποια απ’ τα μαχητικά της φοιτητικά κινήματα. Τα υπόλοιπα κάποια στιγμή στο μέλλον, αν όλα πάνε καλά, θα τα συζητήσουμε ξανά.

Πιο σημαντικό θεωρώ το να εξηγήσω κάτι άλλο: το πόσο χαίρομαι που υπάρχουν κι οι διάφορες ανεξάρτητες εκδόσεις. Γιατί δίνεται η δυνατότητα μ’ αυτό τον τρόπο, να εκφραστούν κάποιοι άνθρωποι χωρίς να χρειαστεί να πληρώσουν, να κολακέψουν κανέναν ή να πασχίσουν να χωθούν στις διάφορες παρέες που λυμαίνονται τη λογοτεχνία και την ποίηση γενικότερα, μήπως και τους γράψουν διθυραμβικές κριτικές οι αυτοπροσδιοριζόμενοι ως επαΐοντες ή τους προωθήσουν τόσο ώστε να βραβευτούν. Γιατί έτσι γίνεται και πρέπει να λέμε τα πράγματα με τ’ όνομά τους. Μεγάλη λύπη μου προξενούν ώρες-ώρες αυτά και τελικά καλό είναι να σκεφτεί όποια, όποιος, όποιο γράφει, ποιο κοινό αντίστοιχα την, τον, το ενδιαφέρει. Κρίμα να πηγαίνουν χαμένες οι λέξεις σας…

Αν πάλι δε γράφετε, αλλά διαβάζετε, να μια ωραία αφορμή να ξεφυλλίσετε το τεύχος. Δώστε μια ευκαιρία σε καινούριες «φωνές», να σας κερδίσουν αντί να καθοδηγήστε απ’ το κυρίαρχο εκδοτικό σύστημα. Είναι ένας απ’ τους λόγους αυτός, που κατά καιρούς διαβάζω και προτείνω αυτοεκδόσεις, αν θεωρώ πως κάτι έχουν να πουν. Προσωπικά ξεχώρισα πάλι, κάποια κείμενα, ποιήματα αλλά και σχέδια και φωτογραφίες στο περιοδικό . Πιστεύω ότι το ίδιο θα κάνετε κι εσείς.

Καλή σας ανάγνωση, λοιπόν…

Αναφορά στην τέχνη – Γιώργος Τριανταφύλλου

.

.

Πιάσαμε την κραυγή

από τις τέσσερις άκρες της

και με τσεκούρια, την τεμαχίσαμε.

Και να, η Γκουέρνικα μπροστά μας

στο ατελιέ του πόνου.

Συντηρούμε το φιλί στο ψυγείο

μα οι νεαρές κυρίες της Αβινιόν

μας έκοψαν το ρεύμα.

Πώς να ζωγραφίσεις το χαμόγελο

με κάρβουνο και χαλασμένο λάδι;

Συγκάτοικοι στο μουσικό δωμάτιο των αναστεναγμών

ψάχνουμε ο ένας τον άλλον

μάταια κι απελπισμένα.

Κρεμασμένες οι καρδιές μας στους τοίχους,

θλιμμένο αριστούργημα το παρόν μας.

Μα να, ακούμε την ευτυχία να έρχεται

με τραγούδια και γέλια.

Την ακούμε από το κομμένο αυτί του Βαν Γκογκ.

.

Γιώργος Τριανταφύλλου (απ’ την ποιητική συλλογή «Άγγιξέ με» που κυκλοφορεί απ’ την «Άνεμος εκδοτική»)

Ταυτίσεις – Νίκος Καρούζος

Rainstorm over the Sea – Constable John (Photographer credit: John Hammond)

.

.

Εδώ κοντά μου είν’ ο άλλος

είναι χαρά και χώρος αγαθός

να χύσω τα νερά της ερημιάς από μέσα μου

ο πλησίον.

.

Στο θάμνο

η κλίση του χεριού νυμφεύεται το φύλλο.

Πώς ανατέλλει μια ομορφιά στα βήματα…

Και η νήφουσα της ακακίας εικόνα

που θροΐζουν τα φύλλα της

απ’ αόρατον άνεμο λευκό.

.

Σκάβει τη γη ο άνθρωπος με θλίψη

κοιτάζοντας ημέρες και χρόνια

την καλή κατοικία.

.

Η βροχή μεγάλη με νερά πολλά

κλείνει την πραγματικότητα

για να ‘μπει καθένας μέσ’ στα παραμύθια

πέρ’ απ’ την οργή του κεραυνού

μονάχος.

Πόλις χειμώνας η βροχή σαν τέλος της ψυχής.

.

Nίκος Καρούζος

Παρουσίαση ποιητικής συλλογής: «Απ’ την Εμμανουήλ Μπενάκη ως τα μεσάνυχτα» του Αντώνη Τσόκου – 12 Δεκεμβρίου 2019, στο «Poems and Crimes», στις 20.00

«Κερνάω Μελανή Χολή / Όποιος Θέλει Πίνει» – Χρήστος Μαστέλλος

Όποιος ακούει το ένστικτό του πεθαίνει

Κι όποιος δεν τ’ ακούει σκοτώνεται

Λόγω της απουσίας μου το καλοκαίρι απ’ την Αθήνα, έχασα μερικά επεισόδια απ’ τη ζωή ανθρώπων που ξεχωρίζω κι έτσι δεν πήρα είδηση την έκδοση αυτή, του Χρήστου Μαστέλλου. Ήρθε στα χέρια μου όμως, μόλις την Παρασκευή που μας πέρασε και χάρηκα πολύ, γιατί έχω διαβάσει αρκετά ποιήματά του.

Οπωσδήποτε περισσότερα, απ’ όσα θα βρείτε στο βιβλίο. Τόσα ακριβώς, ώστε να ξέρω ότι έχουμε να κάνουμε με έναν άνθρωπο μ’ ιδιαίτερη ικανότητα στο στίχο, θαυμαστή μα την αλήθεια, γι’ αυτό και πολύ μου άρεσαν όσα μελοποιήθηκαν κι έγιναν τραγούδια.

Ο ίδιος βέβαια απ’ την αρχή ξεκαθαρίζει τη σχέση του με την ποίηση και υπογραμμίζει ότι αυτή η συλλογή είναι αποτέλεσμα μιας προσπάθειας να εκφραστεί σε μια δύσκολη περίοδο της ζωής του και τίποτα περισσότερο:

«Μέσα από τον ελεύθερο συνειρμό και το προσωπικό μου παραλήρημα, πρόλαβα να αποτυπώσω ένα ίχνος της ψυχικής μου οδύνης εκείνα τα χρόνια. Ήταν για μένα ζήτημα ζωής και θανάτου, και πάλι καλά που αποφάσισα να πεθάνω αυτός που ήμουν, ώστε να ζήσω ξανά.

(…)Ελπίζω βαθιά, στις επόμενες σελίδες να συναντηθούν άνθρωποι, ακόμα κι αν δεν γνωρίζονται μεταξύ τους, αρκεί το βίωμα να μας κάνει να νιώσουμε πως είμαστε μαζί. Εντέλει, νιώθω ιδιαίτερα τυχερός κι ειλικρινά ευχαριστώ όλες εκείνες κι εκείνους που στην πορεία των χρόνων βρεθήκαμε και με συντρόφευσαν με την αγάπη τους.

Δε θα ξεχάσω ποτέ…»

Ο Χρήστος ως άνθρωπος, πολιτικός επιστήμονας, ενεργό μέλος της ΔΑΛΥΨΥ κι άλλων κινηματικών χώρων, αμφισβητεί μονίμως θεσμούς και θέσφατα και πολύ καλά κάνει. Καταλαβαίνω λοιπόν, γιατί αποποιείται τον τίτλο του «ποιητή» κι όχι μόνο αυτόν, αλλά ελπίζω ότι θα μας επιτρέψει, ορισμέν@ να τον βλέπουμε έτσι. Μερικές αλήθειες δεν γίνεται να μεταποιηθούν.

Διάλεξα λοιπόν ένα ποίημά του για να μοιραστώ σήμερα μαζί σας και σας προτρέπω ν’ αναζητήσετε τη μικρή του συλλογή στη «Λοκομοτίβα» ή στην Κατάληψη «Παπουτσάδικο», όπου ξέρω ότι σίγουρα θα τη βρείτε και να τη διαβάσετε ολόκληρη.

«Μακάρι» γράφει στο τέλος «οι λέξεις να μπορούσαν να χωρέσουν ό,τι κρύβουμε μέσα μας…» και νιώθω τι ακριβώς θέλει να εξηγήσει στο τελευταίο του κείμενο. Κι εύχομαι να μην του λείψει ποτέ εκείνη η λέξη με τα πέντε γράμματα με την οποία ολοκληρώνει τις σκέψεις του.

Χρήστο, να είσαι καλά και να γράφεις. Περιμένω να διαβάσω και τα επόμενα…

.

Η ύπαρξή μου κρέμεται απ’ το κενό

Η καραμέλα του νοήματος άγευστη

Σας βάρυνα άδικα, γι’ αυτό σκέφτομαι

να με τιμωρήσω

.

Αδυνατώ ν’ ανασύρω την αιτία

Πένθος με κυριεύει, κι ο «Χάρος με κερνάει

τσιγάρο»

.

Ο ήλιος βούρκωσε με μαύρο δάκρυ

Σκέπασε τη γη μου με πέπλο ξηρασίας

Τα φράγματα της υπομονής μου έσπασαν

Το φεγγαρόφως πρόδωσε το κλειδωμένο παράθυρο

των εραστών

.

Τα πρόσωπα των αγαπημένων μου σκάλισαν

Μάλλον για να διοχετεύεται καλύτερα η απόγνωση

Ο ηλεκτρισμός του εγκεφάλου μου κλυδωνίζει

την καθημερινότητά τους

Κι οι διαβρωμένοι νευρώνες μου επιφέρουν τζίρο

.

Τα χρώματα της νιότης μου σχηματίζουν

σταυρωμένους

Αστάθμητη η πορεία του ανθρώπου

Χαμένες ζωγραφιές στα συρτάρια της ανάμνησης

Βλέμματα γιατρών που εκπέμπουν ένα κρίμα

Και ο θάλαμος του νοσοκομείου σφυρίζει

εκνευρισμό