Ταυτίσεις – Νίκος Καρούζος

Rainstorm over the Sea – Constable John (Photographer credit: John Hammond)

.

.

Εδώ κοντά μου είν’ ο άλλος

είναι χαρά και χώρος αγαθός

να χύσω τα νερά της ερημιάς από μέσα μου

ο πλησίον.

.

Στο θάμνο

η κλίση του χεριού νυμφεύεται το φύλλο.

Πώς ανατέλλει μια ομορφιά στα βήματα…

Και η νήφουσα της ακακίας εικόνα

που θροΐζουν τα φύλλα της

απ’ αόρατον άνεμο λευκό.

.

Σκάβει τη γη ο άνθρωπος με θλίψη

κοιτάζοντας ημέρες και χρόνια

την καλή κατοικία.

.

Η βροχή μεγάλη με νερά πολλά

κλείνει την πραγματικότητα

για να ‘μπει καθένας μέσ’ στα παραμύθια

πέρ’ απ’ την οργή του κεραυνού

μονάχος.

Πόλις χειμώνας η βροχή σαν τέλος της ψυχής.

.

Nίκος Καρούζος

Παρουσίαση ποιητικής συλλογής: "Απ' την Εμμανουήλ Μπενάκη ως τα μεσάνυχτα" του Αντώνη Τσόκου – 12 Δεκεμβρίου 2019, στο "Poems and Crimes", στις 20.00

«Κερνάω Μελανή Χολή / Όποιος Θέλει Πίνει» – Χρήστος Μαστέλλος

Όποιος ακούει το ένστικτό του πεθαίνει

Κι όποιος δεν τ’ ακούει σκοτώνεται

Λόγω της απουσίας μου το καλοκαίρι απ’ την Αθήνα, έχασα μερικά επεισόδια απ’ τη ζωή ανθρώπων που ξεχωρίζω κι έτσι δεν πήρα είδηση την έκδοση αυτή, του Χρήστου Μαστέλλου. Ήρθε στα χέρια μου όμως, μόλις την Παρασκευή που μας πέρασε και χάρηκα πολύ, γιατί έχω διαβάσει αρκετά ποιήματά του.

Οπωσδήποτε περισσότερα, απ’ όσα θα βρείτε στο βιβλίο. Τόσα ακριβώς, ώστε να ξέρω ότι έχουμε να κάνουμε με έναν άνθρωπο μ’ ιδιαίτερη ικανότητα στο στίχο, θαυμαστή μα την αλήθεια, γι’ αυτό και πολύ μου άρεσαν όσα μελοποιήθηκαν κι έγιναν τραγούδια.

Ο ίδιος βέβαια απ’ την αρχή ξεκαθαρίζει τη σχέση του με την ποίηση και υπογραμμίζει ότι αυτή η συλλογή είναι αποτέλεσμα μιας προσπάθειας να εκφραστεί σε μια δύσκολη περίοδο της ζωής του και τίποτα περισσότερο:

«Μέσα από τον ελεύθερο συνειρμό και το προσωπικό μου παραλήρημα, πρόλαβα να αποτυπώσω ένα ίχνος της ψυχικής μου οδύνης εκείνα τα χρόνια. Ήταν για μένα ζήτημα ζωής και θανάτου, και πάλι καλά που αποφάσισα να πεθάνω αυτός που ήμουν, ώστε να ζήσω ξανά.

(…)Ελπίζω βαθιά, στις επόμενες σελίδες να συναντηθούν άνθρωποι, ακόμα κι αν δεν γνωρίζονται μεταξύ τους, αρκεί το βίωμα να μας κάνει να νιώσουμε πως είμαστε μαζί. Εντέλει, νιώθω ιδιαίτερα τυχερός κι ειλικρινά ευχαριστώ όλες εκείνες κι εκείνους που στην πορεία των χρόνων βρεθήκαμε και με συντρόφευσαν με την αγάπη τους.

Δε θα ξεχάσω ποτέ…»

Ο Χρήστος ως άνθρωπος, πολιτικός επιστήμονας, ενεργό μέλος της ΔΑΛΥΨΥ κι άλλων κινηματικών χώρων, αμφισβητεί μονίμως θεσμούς και θέσφατα και πολύ καλά κάνει. Καταλαβαίνω λοιπόν, γιατί αποποιείται τον τίτλο του «ποιητή» κι όχι μόνο αυτόν, αλλά ελπίζω ότι θα μας επιτρέψει, ορισμέν@ να τον βλέπουμε έτσι. Μερικές αλήθειες δεν γίνεται να μεταποιηθούν.

Διάλεξα λοιπόν ένα ποίημά του για να μοιραστώ σήμερα μαζί σας και σας προτρέπω ν’ αναζητήσετε τη μικρή του συλλογή στη «Λοκομοτίβα» ή στην Κατάληψη «Παπουτσάδικο», όπου ξέρω ότι σίγουρα θα τη βρείτε και να τη διαβάσετε ολόκληρη.

«Μακάρι» γράφει στο τέλος «οι λέξεις να μπορούσαν να χωρέσουν ό,τι κρύβουμε μέσα μας…» και νιώθω τι ακριβώς θέλει να εξηγήσει στο τελευταίο του κείμενο. Κι εύχομαι να μην του λείψει ποτέ εκείνη η λέξη με τα πέντε γράμματα με την οποία ολοκληρώνει τις σκέψεις του.

Χρήστο, να είσαι καλά και να γράφεις. Περιμένω να διαβάσω και τα επόμενα…

.

Η ύπαρξή μου κρέμεται απ’ το κενό

Η καραμέλα του νοήματος άγευστη

Σας βάρυνα άδικα, γι’ αυτό σκέφτομαι

να με τιμωρήσω

.

Αδυνατώ ν’ ανασύρω την αιτία

Πένθος με κυριεύει, κι ο «Χάρος με κερνάει

τσιγάρο»

.

Ο ήλιος βούρκωσε με μαύρο δάκρυ

Σκέπασε τη γη μου με πέπλο ξηρασίας

Τα φράγματα της υπομονής μου έσπασαν

Το φεγγαρόφως πρόδωσε το κλειδωμένο παράθυρο

των εραστών

.

Τα πρόσωπα των αγαπημένων μου σκάλισαν

Μάλλον για να διοχετεύεται καλύτερα η απόγνωση

Ο ηλεκτρισμός του εγκεφάλου μου κλυδωνίζει

την καθημερινότητά τους

Κι οι διαβρωμένοι νευρώνες μου επιφέρουν τζίρο

.

Τα χρώματα της νιότης μου σχηματίζουν

σταυρωμένους

Αστάθμητη η πορεία του ανθρώπου

Χαμένες ζωγραφιές στα συρτάρια της ανάμνησης

Βλέμματα γιατρών που εκπέμπουν ένα κρίμα

Και ο θάλαμος του νοσοκομείου σφυρίζει

εκνευρισμό

«Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΠΟΥ ΕΝΟΧΛΗΣΕ ΤΟ ΣΥΜΠΑΝ» του Σταύρου Ψυλλάκη: Στο «ΕΜΠΡΟΣ» την Κυριακή 10/11/-2019 στις 19.15 – Είσοδος ελεύθερη

Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΠΟΥ ΕΝΟΧΛΗΣΕ ΤΟ ΣΥΜΠΑΝ (σκηνοθεσία Σταύρος Ψυλλάκης, 52min, 2000). Το ντοκιμαντέρ θα προβληθεί την Κυριακή 10/11/2019, στις 19.15, στο Ελεύθερο Αυτοδιαχειριζόμενο Θέατρο ΕΜΠΡΟΣ (Ρήγα Παλαμήδου 2, Ψυρρή), παρουσία του σκηνοθέτη (απ’ τον οποίο βρήκα και τις πληροφορίες αυτές). Είσοδος Ελεύθερη.

Η προβολή εντάσσεται στο Πενθήμερον ελληνικού & διεθνούς κινηματογράφου (10-14 Νοεμβρίου) που διοργανώνει το δραστήριο Pugnant Film Series.


Περίληψη:
«Αν τη ζωή μας κυκλώνει ο θάνατος, τη διανοητική μας υγεία γυροφέρνει η παραφροσύνη».
Ψυχιατρείο Χανίων. Μια ομάδα ασθενών μας φιλοξενεί στην «Εκκλησία του Δήμου», το χώρο που καθημερινά συναλλάσσονται και συνομιλούν, εκεί που «άλλος ζητάει κατοστάρικο κι άλλος ζητάει λόγο».
Μια άλλη ομάδα, πρώην χρόνιων ασθενών, εκτός Ψυχιατρείου πλέον, βιώνει μια επίπονη διαδικασία κοινωνικής επανένταξης και αποτολμά, ένα ταξίδι στη Δανία.
Η ταινία, μέσα από τον παράλληλο λόγο των δυο ομάδων, προσπαθεί ν΄ ακούσει το λόγο της τρέλας, κάτω από το χαώδες παραλήρημά της, να δει τη δραματική σύγκρουση του ανθρώπου με την τρέλα, στη βαθύτατη απόγνωση και απόλυτη αμφιβολία για κάθε όψη του είναι που εμπεριέχει.

Το πλήρες πρόγραμμα και άλλες πληροφορίες για τις προβολές θα βρείτε στα link:
https://drive.google.com/…/1Z3AKrqjBQTcF8VUH_41l-5gkG…/view…

Blog post —-> https://pugnantfilmseries.blogspot.com/p/10-141110.html

Fcb event —–> https://www.facebook.com/events/984811675217833/

«Καταφυγή» – Τριαντάφυλλος Σιδερίδης

.

ΚΑΤΑΦΥΓΗ

Στη φαντασία πάντα θα πετάμε

χωρίς ανέμους

χωρίς οδηγούς.

Σαν μεθυσμένες φλόγες

σαν ομίχλη χορεύτρια.

Το στόμα μας άχρονο

θα ξεραίνεται

μπροστά σε όσα αφήσαμε.

.

Πότε θολά

πότε μακριά

γαλάζια θα αγναντεύουμε

ξενυχτώντας ανέλπιδα

σε στιγμές απάτητες

-σαν μνήμες

που ξεθώριασαν τελείως.

Και θα χαμογελάμε.

Και θα χαμηλώνουμε.

.

Κοίτα πίσω

σε πόσες μυρωδιές λείψαμε.

Αλλά και πόσες επιθυμίες

μουσκέψαμε στο αργότερα.

Μόνοι συνοδοιπόροι

τα γράμματα

που αρνήθηκαν να γίνουν λέξεις

και τα όνειρα

που παράτησαν το φαγητό τους.

.

Τριαντάφυλλος Σιδερίδης

(απ’ την ποιητική συλλογή «Λίκνο» – Εκδόσεις «Ιωλκός»)

.

Ο Τριαντάφυλλος Σιδερίδης αποφοίτησε από το Τμήμα Ιστορίας και Εθνολογίας του Δημοκρίτειου Πανεπιστημίου Θράκης και στη συνέχεια προχώρησε σε μεταπτυχιακές σπουδές στο τμήμα Βαλκανικών Σπουδών του Πανεπιστημίου Δυτικής Μακεδονίας. Σπούδασε στην Ανώτερη Δραματική Σχολή Βασίλης Διαμαντόπουλος. Την περίοδο αυτήν είναι φοιτητής στο Τμήμα Θεατρικών Σπουδών του Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών. Δραστηριοποιείται σ’ όλο το φάσμα του θεάτρου∙ από την υποκριτική και τη σκηνοθεσία μέχρι τη συγγραφή και την έρευνα. Έχει τιμηθεί με έπαινο από την Πανελλήνια Ένωση Λογοτεχνών για τα ποιήματα Δικαίωμα και Κατ’ επίφαση.

O «ΣΩΡΕΙΤΗΣ» του Κυριάκου Μουτίδη στην «Ευτοπική Βιβλιοθήκη»: 3 Νοέμβρη στις 7.00 μ.μ.