Το «Καλοκαίρι*» μου στο fanzine της Locomotiva

(φωτογραφία: προσωπικό αρχείο)

Μωβ μέδουσες στα ρηχά,

η επισιτιστική κρίση στον ορίζοντα,

οι τιμές της βενζίνης στα ύψη.

Οι πρώτες πυρκαγιές,

η ευλογιά των πιθήκων,

ο πόλεμος που μαίνεται…

.

“Μας διώχνουνε τα πράγματα…”

ακόμα, Καρυωτάκη.

Κι εκείνο το πικρά επίκαιρο

“με τι καρδιά, με τι πνοή,

τι πόθους και τι πάθος, πήραμε τη ζωή μας…”

του Σεφέρη,

με στέλνουν κατευθείαν στο Μπωντλαίρ:

“Μέθα, μέθα αδιάκοπα!…”

.

Κι είσαι η ρακή, το κρασί,

η ποίηση κι η αρετή μου…

.

.

*Έχει σημασία να εξηγήσω ότι το ποίημα γράφτηκε στην αρχή περίπου του καλοκαιριού. Από τότε, δυστυχώς μετρήσαμε κι άλλες γυναικοκτονίες, προστέθηκαν κι άλλες καταστροφές. Ετοιμαζόμαστε όλα για το επόμενο δύσκολο διάστημα, αλλά πιστεύω στις συνέργειες που κάνουν τη διαφορά, στο νοιάξιμο που ευτυχώς υπάρχει… Αντοχές για τα δύσκολα εύχομαι, λοιπόν κι ανοιχτούς δρόμους για όλους τους νέους αγώνες.

Το «Καλοκαίρι» μου, τέλος, (που μπορεί να έμοιαζε με το δικό σας), κυκλοφορεί στο νέο fanzine της Locomotiva, και απαγγέλθηκε ολόκληρο (βλέπετε την αρχή του εδώ), μια Τρίτη του Ιούλη, στην εκπομπή «Τρατζίστορ» (μεγάλο ευχαριστώ). Αξίζει βέβαια, να διαβάσετε ολόκληρο το τεύχος. Αναζητήστε το στο αγαπημένο στέκι…

Λίγες λέξεις για την Εύη…

Τη βλέπω στη φωτογραφία που διάλεξε η αδερφή της, η Γεωργία, χαμογελαστή. μ’ αυτήν τη δύναμη στο βλέμμα και σκέφτομαι, όπως οι περισσότεροι άνθρωποι, που τη γνωρίσαμε πόσο άδικο είναι το φευγιό της…

Μας αιφνιδίασε και μας πάγωσε χτες η είδηση του θανάτου της. Λέγαμε μεταξύ μας, ότι δε μπορούμε να το συνειδητοποιήσουμε… Εκείνη πέταξε, αλλά όσα μοιραστήκαμε (τόσο σε συλλογικό επίπεδο στην Πρωτοβουλία ‘Ψ’, όσο και προσωπικά και την ευχαριστώ γι’ αυτό), μας ενώνουν και θα μας ενώνουν.

Το ίχνος που άφησε στον κόσμο, με τις λέξεις και τις πράξεις της, είναι όμορφο. Αγωνίστηκε για όσα πίστευε, νοιάστηκε για τους ανθρώπους γύρω της. Την αποχαιρετούμε και θα τη θυμόμαστε. Από καρδιάς συλλυπητήρια στους οικείους της…

Το Αλφαβητάρι των Παθών ταξιδεύει… – Μέρος Χ

Κατάγομαι από ένα νησί, που δυστυχώς γνωρίζει καλά τη μανία της φωτιάς. Κι οι παιδικές μου μνήμες έχουν φλόγες, στάχτες κι αποκαΐδια. Έχω βιώσει την αγωνία του να μη ξέρεις, αν θα υπάρχει αύριο το σπίτι σου, το χωριό σου, το πράσινο που σε θρέφει. Τα ‘χω πει και στην Ελπίδα, αυτά, σε ανύποπτο χρόνο.

Κι έτσι αυτό το καλοκαίρι, αν και έχουν έρθει πολλές κι όμορφες φωτογραφίες από ανθρώπους που διαβάζουν το βιβλίο στις διακοπές τους, δεν είχα διάθεση είν’ η αλήθεια να τις ανεβάσω. Θέλω όμως να τιμάω και τους ανθρώπους που με σκέφτονται. Κι έτσι βλέπετε σήμερα κάποιες εδώ και μάλιστα απ’ τη Σάμο.

Τα παιδιά που παραθερίζουν εκεί –έμπρακτα υποστηρίζοντας δηλαδή έναν τόπο που γονάτισε πολλές φορές από καταστροφές με αποκορύφωμα τους περσινούς σεισμούς που εξακολουθούν να ταλαιπωρούν τόσο τους μόνιμους κατοίκους όσο και τους πρόσφυγες- τράβηξαν υπέροχες φωτογραφίες.

Δεν ήξερα ποια να πρωτοδιαλέξω, λοιπόν… Βλέπετε κάποιες σήμερα και άλλη στιγμή θα δείτε κι άλλες εδώ. Γενικώς, όλ@ σας ευχαριστώ που όσο ταξιδεύετε στις λέξεις μου, μου στέλνετε και λίγα ενσταντανέ. Αυτά τα παιδιά πάντως, που με συγκίνησαν ιδιαίτερα, να ‘χουμε παράδειγμα, ναι; Τους στέλνω το μεγάλο Eυχαριστώ μου…

Το Αλφαβητάρι των Παθών ταξιδεύει… Μέρος ΙΧ

(φωτογραφία που τράβηξε η Ε. Σ. στο Καλό Νερό)

Μες τη ραστώνη της Αθήνας και τον καύσωνα, ήρθαν αυτές οι φωτογραφίες της Ε. Σ. σήμερα λίγο μετά τις 9 και μύρισε ιώδιο, δρόσισε ο αέρας μου… Είναι τόσο όμορφο να με σκέφτονται οι άνθρωποι στις διακοπές τους, να έχουν παρέα τις λέξεις μου και να μου το δείχνουν. Την ευχαριστώ ολόψυχα λοιπόν, για την πρωινή χαρά κι εύχομαι τόση κι άλλη τόση χαρά να της δίνει η κάθε μέρα.

(φωτογραφία που τράβηξε η Ε. Σ. στο Καλό Νερό)

Κι ένα ξεχωριστό ευχαριστώ, θέλω να γράψω και για τον Κωστή Σχιζάκη, συγγραφέα και διευθυντή του Μουσείου Εικαστικών Τεχνών Ηρακλείου, που πρότεινε το βιβλίο απ’ το προφίλ του στο Facebook. Δε μπορώ να πω… Η Κρήτη πάντα με θυμάται. Και το να θεωρεί ο ίδιος ότι το Αλφαβητάρι των Παθών ήταν μες τα τρεις καλύτερες ποιητικές συλλογές που διάβασε φέτος, είναι εξόχως τιμητικό. Να ‘ναι καλά.

Διαβάζοντας το fanzine της «Λοκομοτίβα»: Απ’ τη Locotrip, Τεύχος Τρίτο

(φωτογραφία: προσωπικό αρχείο)

Πολύ ενδιαφέροντα πλάσματα είναι αυτά τα φλεγόμενα παιδιά που συχνάζουν στη «Λοκομοτίβα», σκεφτόμουν όσο διάβαζα το τρίτο τεύχος του fanzine και ταξίδευα στις λέξεις τους, όσο έβλεπα τα σχέδιά τους κι αντιλαμβανόμουν την οπτική τους για τον κόσμο.

Τι να πρωτοξεχωρίσω απ’ αυτή την τέταρτη έκδοση που κυκλοφορεί με τα εντυπωσιακά έργα της Angel Pank στα εξώφυλλα; Πρόσεξα βέβαια και τα ασπρόμαυρα καρέ της V, που κάνει την πρώτη της απόπειρα – επιτυχημένα, κατά τη γνώμη μου- ν’ αφηγηθεί με τα σκίτσα της μια ιστορία βασισμένη στο μύθο του Fenrir.

Κι έμαθα πολλά κι ενδιαφέροντα απ’ το απόσπασμα της διπλωματικής έρευνας της Βεργίνας Τζάνη, για το κρατικό πορνείο που βρισκόταν στα Βούρλα της Δραπετσώνας. Προσωπικά, θα μ’ ενδιέφερε μάλιστα να τη διαβάσω ολόκληρη. Ίσως κι εσείς έτσι να νιώσετε, όταν πάρετε μια ιδέα.

Υπάρχει και κάτι δικό μου σ’ αυτή την έκδοση, ναι, ας το ομολογήσω… Αντί για status και σχόλια επί σχολίων στα ΜΚΔ, έγραψα ένα ποίημα τις μέρες που ένας Γεωργιανός βασανιζόταν για να ομολογήσει ένα φόνο που δε διέπραξε και μια ακόμη γυναικοκτονία, αυτή της Καρολάιν, μας στοίχειωνε. Τίποτα άλλο δε χρειάζεται ν’ αναλύσω, επομένως.

Γι’ αυτό, καλύτερα να συμπληρώσω πως μου αρέσουν πολύ και τα ποιήματα που υπογράφει η Γωγώ Λιανού και δεν αναφέρομαι μόνο σ’ αυτό που συμπεριλαμβάνεται στο συγκεκριμένο τεύχος, αλλά και σ’ όσα άκουσα στην εκπομπή «Τρατζίστορ» του Radio Locomotiva.

Και βέβαια αξίζει να διαβάσετε οπωσδήποτε και το απόσπασμα απ’ την παρέμβαση του Σάββα Μιχαήλ, που έλαβε χώρα κατά τη διάρκεια της παρουσίασης της τρίτης ποιητικής συλλογής του Κυριάκου Μουτίδη.

Στάθηκα, τέλος, και στα ποιήματα του Δημήτρη Λ., στο κείμενο του Γιάννη Ραμόν για τους Ramone’s, στις μουσικές προτάσεις των σελίδων 42-43 και ..τι να εξηγήσω δηλαδή, που να μην το καταλάβατε ήδη; Το ξεκοκάλισα ολόκληρο το περιοδικό. Αναζητήστε το κι εσείς λοιπόν και καλή σας ανάγνωση.-

Πρώτο Φιλί – Ένα τραγούδι για να γιορτάσουμε μαζί…

Να ‘μαι κι εγώ… Ήρθα με τα νέα των +Συν-Πλην. Είχα ανακοινώσει την κυκλοφορία αυτού του τραγουδιού, πρόσφατα εδώ. Θυμάστε; Πριν λίγο έγινε η πρεμιέρα του λοιπόν κι έτσι μπορείτε να τ’ ακούσετε τώρα κι εσείς.

Είπαμε να γιορτάσουμε μ’ αυτό τον τρόπο την Παγκόσμια Ημέρα Μουσικής και το θερινό ηλιοστάσιο: με ένα τραγούδι για το καλοκαίρι, δηλαδή. Μήπως και ξορκίσουμε έτσι, έστω για μερικές στιγμές, τα σκοτάδια αυτών των ημερών που μοιραία τα κουβαλάμε μέσα μας…

Τι παραπάνω να πω για το συγκεκριμένο; Στις σημειώσεις μου βλέπω ότι το έγραψα στις 16/7/2011. Σχεδόν δέκα χρόνια πριν λοιπόν…

Μελοποιήθηκε αργότερα απ’ τον Παναγιώτη Λιανό, το τραγούδησε στο studio Praxis η Μαίρη Αθανασίου πλαισιωμένη απ’ τους εξαιρετικούς μουσικούς που πάντα μας συνδράμουν κι είναι πια στον ..αέρα.

Ο τελευταίος στίχος απ’ το δεύτερο κουπλέ, η ευχή μου για ‘σας, που στηρίζετε, σχολιάζετε και μας δείχνετε γενικά με κάθε τρόπο πως μέρα με τη μέρα μας ξεχωρίζετε, με το να μας βάζετε στις λίστες με τ’ αγαπημένα σας τραγούδια, με το να μοιράζεστε τις νέες μας κυκλοφορίες. Θ’ ακούσετε και θα καταλάβετε…

Σας ευχαριστούμε ολόψυχα!

Τραγούδι: Μαίρη Αθανασίου
Μουσική/Ενορχήστρωση: Παναγιώτης Λιανός
Στίχοι: Αικατερίνη Τεμπέλη
Κιθάρες: Κώστας Παρίσσης/Παναγιώτης Λιανός
Τύμπανα: Αντώνης Τσάτσης

Μπάσο: Δημήτρης Κομματάς
Πιάνο: Κώστας Παρίσσης