Εντυπώσεις απ’ την παρουσίαση του graphic novel για τον Γιαννούλη Χαλεπά στο «Παραρλάμα»

Photo Credits: Ευανθία Σακελλάρη

Την Τετάρτη 9 Οκτωβρίου 2019, στις 7.30 το απόγευμα, έγινε στο «Παραρλάμα», σ’ ένα φιλόξενο χώρο δηλαδή στο Παγκράτι, η παρουσίαση του graphic novel «Γιαννούλης Χαλεπάς, Ο μύθος της νεοελληνικής γλυπτικής» , των Θανάση Πέτρου και Δημήτρη Βανέλλη. Την εκδήλωση διοργάνωσαν από κοινού το «Δίκτυο Ακούγοντας Φωνές» και οι εκδόσεις «Πατάκη» κι εκτός απ’ τους δημιουργούς, μίλησαν η Λεμονιά Αβαγιάννη κι ο Λυκούργος Καρατζαφέρης. Ήμουν κι εγώ εκεί όπως βλέπετε και χάρηκα πολύ ομολογουμένως που έλαβα μέρος.

Photo Credits: Ευανθία Σακελλάρη

Απ’ τις ερωτήσεις και τις τοποθετήσεις του κόσμου που κατέκλυσε το χώρο, ήταν φανερό πόσο ενδιαφέρει η ιστορία του Γιαννούλη Χαλεπά και το έργο του και σ’ αυτό το βιβλίο έχει γίνει μεγάλη έρευνα και πολύ σοβαρή δουλειά (να το διαβάσετε και θα το διαπιστώσετε κι εσείς). Αλλά φάνηκε συνακόλουθα και τι δίψα υπάρχει για ενημέρωση γύρω από τα θέματα με τα οποία ασχολούνται ως επιστήμες, η ψυχολογία κι η ψυχιατρική.

Photo Credits: Ευανθία Σακελλάρη

Οι εντυπώσεις μου δεν θα μπορούσαν παρά να είναι άριστες, όχι μόνο γιατί παραβρέθηκα σε τόσο καλό πάνελ (παρέα με τον Λυκούργο Καρατζαφέρη που χρόνια πορευόμαστε στον ίδιο χώρο), σε τόσο ενδιαφέρουσα και ζωηρή κουβέντα, αλλά κι επειδή η συγκεκριμένη βραδιά αποτελούσε ένα ορόσημο για μένα κι οι άνθρωποι που το ήξεραν παρέκαμψαν κάθε εμπόδιο για να βρεθούν εκεί. Κι εγώ έτσι τις καταλαβαίνω και τις μετράω τις φιλίες.

Photo Credits: Παραρλάμα

Χάρηκα επιπλέον που γνώρισα καινούρια πρόσωπα όπως η Λεμονιά Αβαγιάννη κι ο Δημήτρης Βανέλλης (με το Θανάση Πέτρου είχαμε ξαναβρεθεί), κι άτομα απ’ τα οποία έβλεπα μόνο το προφίλ τους στο Facebook όπως η Σοφία που πολύ καλά έκαναν και τόλμησαν να έρθουν.

Photo Credits: Νώντας Κλεάνθης

Βέβαια, ακόμη πιο συγκινητικό ήταν που βρέθηκαν κοντά μου η Ευανθία Σακελλάρη, ο Γιώργος Τσιτούρας, ο Αντώνης Τσόκος, η Θεοδώρα Κοκκίνου, ο Νώντας Κλεάνθης, ο Γιάννης Καραγεώργος, μέλη της κατάληψης «Παπουτσάδικο» αλλά και μέλη της «Πρωτοβουλίας ‘Ψ’ » , κι άλλων συλλογικοτήτων που τ’ όνομά τους δεν αναφέρω αλλά κρατάω στη μνήμη μου τα πρόσωπα τους.

Photo Credits: Παραρλάμα

Κάποιες και κάποιοι τους μάλιστα, παρέμειναν όρθιοι ως το τέλος της εκδήλωσης κι υπήρξαν και φίλοι που ήταν εκεί, αλλά δεν μπορέσαμε να μιλήσουμε καθόλου. Τους Ευχαριστώ όμως με όλη μου την καρδιά, για τις φωτογραφίες, τα μηνύματα, τα ζεστά τους λόγια, τα δώρα, τις αγκαλιές. Ήταν μια ξεχωριστή βραδιά που θα θυμάμαι για καιρό και με κάνατε να χαμογελάω, επειδή ήσασταν εκεί… Ξέρετε εσείς.-

Παρουσίαση ποιητικής συλλογής «Άγγιξέ με»: Στο πλευρό του Γιώργου…

Αντώνης Τσόκος, Αικατερίνη Τεμπέλη και Γιάννης Αποστολίδης. Μπροστά, στο κέντρο, η Χρυσούλα Στεφανάκη
(photo credits: Γιάννης Βαρούτης)

Στον πολυχώρο «Αίτιον» έγινε στις 7 Οκτωβρίου η παρουσίαση της πρώτης ποιητικής συλλογής του αγαπημένου μας Φίλου, Γιώργου Τριανταφύλλου, που τιτλοφορείται «Άγγιξέ με» και κυκλοφορεί απ’ την «Άνεμος εκδοτική«.

Μ’ αυτό τον τρόπο μπαίνει ένα ακόμη κομμάτι του παζλ, της υπέροχης περιπέτειας που ξεκίνησε με την ταινία, στη θέση του. Ολοκληρώνεται ας πούμε το όραμα του Γιώργου γι’ αυτό το concept συνολικά.

Οι περισσότερες κι οι περισσότεροι ήμασταν εκεί για το Γιώργο και κάποιες, κάποιοι ίσως για τον εαυτό τους, όπως ειπώθηκε καλοπροαίρετα. Επειδή όλ@ μας έχουμε κέρδος απ’ την ποίηση, υποθέτω.

Γιώργος Τριανταφύλλου (στο κέντρο), Ντίνος Καρύδης και Τριαντάφυλλος Σιδερίδης (photo credits: Γιάννης Βαρούτης)

Συνάδελφοί του, συμφοιτητές/τριες απ’ το Παν/μιο, η καθηγήτριά του Ευανθία Στιβανάκη, τα μέλη του θεατρικού του εργαστηρίου (όπως η κυρία Πηνελόπη Κυρίτση), φίλες/οι, συγγενείς του, η Ξακουστή Χελάκη που μας φωτογραφίζει κατά καιρούς κ.α., για να χαρούμε μαζί του αυτό το σημαντικό βήμα της ζωής του: τη δημοσιοποίηση των ποιημάτων του.

Ήταν υπέροχη βραδιά και καταφέραμε ν’ ανεβάσουμε και τον ποιητή κι αγαπημένο φίλο μας, Αντώνη Τσόκο στο πάνελ των ομιλητών να πει δυο λόγια. Περιμένουμε σύντομα άλλωστε και την έκδοση του δικού του βιβλίου απ’ τις εκδόσεις «Γαβριηλίδης» κι έτσι θα ‘χουμε κι άλλες αφορμές για ν’ ανταμώσουμε.

Η Χρυσούλα Στεφανάκη (εδώ η σελίδα της στο Facebook) ερμήνευσε υπέροχα και μάλιστα a cappella το τραγούδι για το οποίο έγραψα στίχους, το «Άγγιξέ με» δηλαδή, που αποτελεί και το soundtrack της ομότιτλης ταινίας μας κι εγώ έφυγα με τις καλύτερες εντυπώσεις απ’ τη γνωριμία με την τραγουδοποιό και θεατρική συγγραφέα, Ευσταθία, και τον ποιητή Τριαντάφυλλο Σιδερίδη.

Η Ευσταθία έχει γράψει τη μουσική και το κείμενο της παράστασης «Η απολογία της Μαρί Κιουρί» που αξίζει να δούμε (επιστρέφει τον Νοέμβριο στο θέατρο «Σταθμός«) και «Λίκνο» (εκδόσεις «Ιωλκός«) τιτλοφορείται η πρώτη ποιητική συλλογή του Τριαντάφυλλου Σιδερίδη. Ένα αντίτυπό της με «περιμένει» απόψε στη «Λοκομοτίβα».

Ευσταθία και Ντίνος Καρύδης (photo credits: Γιάννης Βαρούτης)

Το ήταν εκεί η στενή μου φίλη Ρεβέκκα Θεοδωροπούλου ήταν σπουδαίο για μένα, όπως και το ότι τόσο μας στήριξε η έτερη αγαπημένη, Ευανθία Σακελλάρη.

Πολύ χάρηκα επίσης που ξαναείδα τον κύριο Ντίνο Καρύδη και τόσα ακόμη ξεχωριστά πρόσωπα απ’ την «Άνεμος εκδοτική» (τον Εμμανουήλ Μαύρο, τη Τζίνα Μιτάκη, τη Βάσω Ζαφειροπούλου, τη Θέκλα Μαντέλη κ.α), αλλά κι αρκετά άτομα απ’ τους συντελεστές της ταινίας «Άγγιξέ με» (τον Γιάννη Αποστολίδη, τη Βούλα Κώστα, τον Πάντη Κούση κ.α.).

Σύντομα θα δημοσιεύσω εδώ και την άποψή μου για το βιβλίο, όσα δηλαδή είπα το βράδυ της Δευτέρας, ώστε να πάρουν μια ιδέα οι άνθρωποι που ήθελαν αλλά δεν μπόρεσαν να παρευρεθούν.

Αικατερίνη Τεμπέλη (photo credits: Γιάννης Βαρούτης)

Γιώργο μου, σου εύχομαι καλή επιτυχία σ’ ό,τι κάνεις και θα περιμένω να βρεθώ κοντά σου κι όταν γράψεις μυθιστόρημα. Σου βάζω ιδέες, γιατί πιστεύω στο ταλέντο σου και ξέρω ότι θα τα καταφέρεις σ’ ό,τι κι αν δοκιμαστείς. Να είσαι καλά.

Επανεκκίνηση…

(φωτογραφία του Νώντα Κλεάνθη)

Το blog είχε καιρό ν’ αλλάξει. Το ήξερα, το είχα στο νου μου ότι ήταν ώρα για μια αλλαγή, μου το λέγατε κι εσείς που το παρακολουθείτε ανελλιπώς, αλλά δεν προλάβαινα να κάνω κάτι. Όπως συνηθίζω να λέω, ο χρόνος δεν μου κάνει πολλά χατίρια.

Να που ήρθε όμως η στιγμή ν’ αλλάξω τόσο το layout, όσο και τη φωτογραφία του. Και σ’ αυτό βοήθησε ο Νώντας Κλεάνθης που μου παραχώρησε αυτήν που βλέπετε, λαμβάνοντας υπόψη τι ακριβώς ήθελα. Τον Ευχαριστώ και σας προτείνω να δείτε κι άλλες δικές του φωτογραφίες εδώ κι εδώ. Φυσικά μπορείτε, αν θέλετε, να τον ακολουθήσετε κι έτσι θα βλέπετε ό,τι νέο ανεβάζει.

Θέλω να Ευχαριστήσω πάντως κι εσάς, που πότε μ’ ενημερώνετε για σπασμένα link, πότε με βοηθάτε να εντοπίσω κάποιο λάθος, πότε μου λέτε τη γνώμη σας για μεταφράσεις άρθρων και με βγάζετε απ’ τη δύσκολη θέση όταν κολλάω με κάποια λέξη.

Κι εσάς επίσης, που αναδημοσιεύετε και μοιράζεστε σταθερά ή περιστασιακά, τις αναρτήσεις που κάνω, με τις φίλες και τους φίλους σας. Είναι πολύτιμη η συμβολή σας.

Οι πιο «σιωπηλοί» μάλιστα που με έχετε βρει απ’ το Facebook ή το Instagram και ξεχνάω εντελώς ότι με «παρακολουθείτε», με ξαφνιάζετε ευχάριστα με τα σχόλιά σας ώρες-ώρες όταν συναντιόμαστε δια ζώσης, όπως έγινε πάλι πρόσφατα.

Για μένα είναι χαρά να γράφω για κάτι που μαθαίνω και μου φαίνεται ενδιαφέρον ή για κάτι που δεν είναι έτσι όπως νομίζουμε. Και στους επόμενους μήνες λοιπόν, αυτό θα κάνω. Θα διαβάσετε καινούρια άρθρα κι εδώ όπως πάντα θα μπορείτε να σχολιάσετε ό,τι θέλετε και να πείτε τη γνώμη σας.

Μαζί θα κάνουμε τα νέα βήματα… Χρειάζεται κι αυτό μερικές φορές στη ζωή. Επανεκκίνηση λοιπόν.-

.

.

.

Κι η μουσική μαζί σου… – Οι ταξιδιωτικές μου σημειώσεις στην DreamCity

Τον περασμένο χειμώνα, όπως και την άνοιξη, έγραψα ελάχιστα κείμενα που να μπορούσαν να δημοσιευτούν μιας και βρίσκομαι στην περίπλοκη θέση του να ασχολούμαι με περισσότερα από ένα βιβλία, εκτός των άλλων δραστηριοτήτων μου.

Έτσι, όταν ο Σπύρος Ρουγγέρης μου πρότεινε να σκεφτώ τι θα ήθελα να κάνω στην DreamCity και στο ιντερνετικό ραδιόφωνό της, βέβαια μου πέρασε απ’ το μυαλό, για μια ακόμη φορά, η πιθανότητα να ξανακάνω εκπομπή. Είναι ένα ενδεχόμενο με το οποίο φλερτάρω μεν τα τελευταία χρόνια, αλλά διάφορα υπαρκτά εμπόδια με κάνουν να το αναβάλλω.

Με την ευκαιρία που το αναφέρω αυτό, να ευχαριστήσω κι από ‘δω τους ανθρώπους που μου το πρότειναν στο πρόσφατο παρελθόν κι ακόμη περισσότερο έναν που προσφέρθηκε να μου φτιάξει ολόκληρο σταθμό. Κάτι παραπάνω από ευγενική η προσφορά. Μακάρι να γινόταν να “τρέχω” τέτοια εγχειρήματα, αφού είναι μεγάλος έρωτας για μένα το ραδιόφωνο ανέκαθεν, αλλά δεν είναι εφικτό.

Κι αφού λοιπόν κατέληξα στο ότι δεν μπορώ ακόμη, να διαθέσω το χρόνο που απαιτείται για να προετοιμάσω μια εκπομπή, όπως την θέλω, είπα στον Σπύρο ότι σκοπεύω να συνδυάσω λέξεις και νότες ..αλλιώς. Να γράφω δηλαδή μικρά κείμενα, με αφορμή συγκεκριμένα τραγούδια, ώστε ν’ ”αποζημιώσω” κι εσάς που παραπονιόσασταν ότι δεν δημοσιεύω συχνά πια κάτι δικό μου, που να μπορείτε να διαβάσετε.

Η ιδέα μου του άρεσε κι έτσι ξεκινήσαμε μες το καλοκαίρι αυτή τη συνεργασία, για να τη χαρούμε όλ@. Κι εσείς κι εγώ και η παρέα του DreamCity. Είχε προηγηθεί η αναδημοσίευση συγκεκριμένων αναρτήσεών μου, στο blog της “Ονειρούπολης”, φυσικά με την άδειά μου, αφού κι αυτές είχαν σχέση με τη μουσική.

Δεν πρόλαβα να σας ανακοινώσω από ‘δω τα νέα, μιας και ταξίδευα, αλλά ακριβώς γι’ αυτό το λόγο τα μικρά αυτά κείμενα χαρακτηρίζονται από μένα ως “ταξιδιωτικές σημειώσεις”. Γιατί φυσικά κι οι πόλεις, οι χώρες στις οποίες βρέθηκα, έπαιξαν το ρόλο τους, στο να τα γράψω. Οι εικόνες τους πέρασαν στη σκέψη μου, οδήγησαν την έμπνευσή μου σε συγκεκριμένα “τοπία”. Κι αυτά μοιράζομαι μαζί σας.

Θα βρείτε όσα ήδη δημοσιεύτηκαν κατά σειρά, κάνοντας κλικ στ’ αντίστοιχα Vol εδώ (o Σπύρος σκέφτηκε αυτή την “αρίθμηση” και με βρήκε σύμφωνη) και για τα επόμενα απλώς αρκεί να ψάχνετε στην ..Dream City News κατά καιρούς. Όσο για τις φωτογραφίες, να πω ότι κάποιες τις τράβηξα η ίδια και κάποιες άλλες τις βρήκαμε στο ίντερνετ (προσέχοντας πάντα να είναι ελεύθερες δικαιωμάτων).

Το γιατί τώρα απάντησα θετικά στον Σπύρο, ενώ σε αντίστοιχες περιπτώσεις αρνήθηκα, έχει να κάνει καθαρά με τον στενό μου φίλο, Γιώργο Τσιτούρα. Πέρυσι μου είχε πει γι’ αυτό το σταθμό, ένα βράδυ άκουσα εκείνον και τον Σπύρο να κάνουν εκτάκτως μαζί εκπομπή, τους ξανάκουσα κι έτσι όταν ήρθε η πρόταση του δεύτερου, είχα ήδη μια ιδέα.

Δεν ρώτησα τίποτα άλλο, δεν ήξερα κάτι περισσότερο ούτε για το σταθμό, ούτε για τις επιδιώξεις των παιδιών, ως τη μέρα που αφού είχα ήδη ξεκινήσει να γράφω το “Κι η μουσική μαζί σου…”, ζήτησα απ’ το Σπύρο να μου στείλει δυο λόγια για το πώς και το γιατί. Κι αυτά θα διαβάσετε παρακάτω:

.

Ένα φθινοπωρινό μεσημέρι του 2016, δύο Ονειροπόλοι (η Αγγελική και ο Σπύρος), μία Ιδέα κι ένα Όνειρο, ήταν αρκετά για να δημιουργηθεί η Ονειρούπολη (DreamCity).

Στην αρχή με τη μορφή μιας ομάδας στο facebook, στη συνέχεια με τη δημιουργία του web radio και της ιστοσελίδας που αυτό θα φιλοξενούνταν καθώς και της σελίδας του στο facebook, των λογαριασμών στο Instagram και στο twitter και τέλος (μέχρι στιγμής) τη δημιουργία του blog της Ονειρούπολης.

Η DreamCity λοιπόν και το DreamCity WebRadio είναι μία κοινότητα ανθρώπων και μία ιντερνετική ραδιοφωνική παρέα, μέσα από την οποία εμείς οι «κάτοικοί» της, «ανταλλάσσουμε» μουσική, απόψεις, γνώσεις, ιδέες, χιούμορ και πολιτισμό.

Στο ιντερνετικό ραδιόφωνο της «Ονειρούπολης», η μουσική παίζει ασταμάτητα όλο το 24ωρο, ενώ μπορεί κανείς να παρακολουθήσει και τις προγραμματισμένες ζωντανές εκπομπές των εκλεκτών παραγωγών.

Στην ομάδα DreamCity στο facebook, τα μέλη μπορούν να δημοσιεύουν, οτιδήποτε έχει σχέση με μουσική, λογοτεχνία, ποίηση, θέατρο, κινηματογράφο, φωτογραφία, αρχιτεκτονική, γλυπτική και φυσικά ότι έχει σχέση με το καλό χιούμορ.

Το Όνειρο;

Μία παρέα γεμάτη από ήχους και χρώματα, απαλλαγμένη όμως από κάθε είδους «χρωματισμό», χωρίς φανατισμούς και παρωπίδες!

Μία παρέα ο ένας για τον άλλον και όλοι για όλους!

Έτσι ακριβώς όπως ονειρευόμαστε την κοινωνία μας!

Web page: www.dreamcity.gr

Blog: https://news.dreamcity.gr/

Facebook group: https://www.facebook.com/groups/935813559800756/

Facebook page: https://www.facebook.com/DreamCityWebRadio/

Instagram: https://www.instagram.com/dreamcitywebradio/

Twitter: https://twitter.com/DreamCityWR

Email: info@dreamcity.gr

.

Αυτά λοιπόν, έγραψε εκείνος. Τώρα, για το μέλλον αυτής της συνεργασίας, δεν έχω να σας πω πολλά. Θα δούμε τι χατίρια θα μου κάνει ο χρόνος μιας κι επίκεινται κι άλλες νέες συνεργασίες απ’ το φθινόπωρο. Αν δεν τα καταφέρω να ετοιμάσω πολλά ακόμη κείμενα φέτος, ίσως το 2020 πάλι. Αρκεί να είμαστε καλά… Αυτό είναι το βασικό ζητούμενο για όλ@.

Κάθε επιτυχία εύχομαι στην Αγγελική και τον Σπύρο, σ’ όλη την παρέα της “Ονειρούπολης” τους κι ακολούθως σε ‘σας που θ’ ακούσετε ελπίζω το σταθμό, καλή ακρόαση. Μέχρι να τα ξαναπούμε.

.

.

Η συνέντευξή μου στην Κατερίνα Σχισμένου και στη μηνιαία επιθεώρηση «Ήπειρος Άπειρος Χώρα»

.

Η συνέντευξη που έδωσα στην κυρία Κατερίνα Σχισμένου τον περασμένο Νοέμβριο, αναδημοσιεύτηκε και στη Μηνιαία Επιθεώρηση Προβολής Περιφέρειας Ηπείρου & Τοπικής Αυτοδιοίκησης «Ήπειρος Άπειρος Χώρα».

Αν και ο κύριος Σωκράτης Βασιλείου μού άφησε μήνυμα απ’ τον Ιανουάριο για να μ’ ενημερώσει, δυστυχώς άργησα πολύ να το δω κι έτσι σήμερα τελικά φιλοξενείται εδώ.

Τον Ευχαριστώ θερμά που είχε την καλοσύνη να μου στείλει το τεύχος 206 κι έτσι είχα την ευκαιρία να διαβάσω τα πολύ ενδιαφέροντα άρθρα της έκδοσης.

Την Ήπειρο την ξεχωρίζω για τη μουσική της και δεν έχω, παραδόξως, ταξιδέψει αρκετά στα μέρη της. Να μια ωραία αφορμή να το κάνω στο μέλλον.

Τη δική μου φωτογραφία έχει τραβήξει η ταλαντούχα Ξακουστή Χελάκη και τη φωτογραφία των βιβλίων μου η Μαρία Τσελέκογλου, αγαπημένη αναγνώστρια απ’ τη Θεσσαλονίκη. Τις Ευχαριστώ και τις δυο. –

.

.


Λοκομοτίβα Cooperativa: Η πιο αγαπημένη γωνιά της Αθήνας

Μπόταση 7 και Σολωμού γωνία. Στα Εξάρχεια. Εκεί βρίσκεται αυτό το συνεργατικό βιβλιοκαφέ. Δυο στενά απ’ την πλατεία που πολλές και πολλοί από ‘μας την έχουμε ζήσει στα ζόρια και στην ασφυξία της. Στα εκρηκτικά της βράδια αλλά και στις ηλιόλουστες μέρες της.

Και κάπως γίνεται κι όσο κι αν τριγυρίζουμε στον κόσμο, πάντα κάπου επιστρέφουμε. Θέλουμε να ‘χουμε ένα σημείο αναφοράς, λες και χτίζουμε μες στο αδηφάγο οικιστικό χάος τις δικές μας φωλιές. Μικρά, φωτεινά καταφύγια γι’ ανασύνταξη, αφύπνιση, αλλά και χαλάρωση, ονειροπόληση.

Κι η «Λοκομοτίβα» είναι όλ’ αυτά μαζί. Ένα μεγάλο συν γι’ αυτή την περιοχή που ξεχωρίζει τόσο με την ιστορία της όσο και με τη μυθολογία της. Ένας συνεργατικός χώρος που μερικά χρόνια τώρα, έξι για την ακρίβεια, έγινε για μας η πιο αγαπημένη γωνιά της Αθήνας.

Κι είναι τόσοι πολλοί οι λόγοι… Γιατί δεν είναι μόνο ότι το εγχείρημα των ανθρώπων αυτών που θέλουν να δουλεύουν χωρίς να είναι μισθωτοί σκλάβοι και χωρίς να έχουν αφέντες πάνω απ’ το κεφάλι τους, είναι σπουδαίος στόχος για μια πολύτιμη ανεξαρτησία που κάτι βαθύ διακινεί μέσα μας.

Δεν είναι μόνο ότι εκεί διασταυρώνονται τα πεπρωμένα ορισμένων εμβληματικών ανθρώπων που έχουν βάλει τη δική τους σφραγίδα στον κινηματικό χώρο κι έχουν δώσει τους δύσκολους αγώνες τους για άτομα και ομάδες που μονίμως μπαίνουν στο περιθώριο και συνθλίβονται κοινωνικά.

Δεν είναι μόνο ότι εκεί δημιουργήθηκε ένας φάρος πολιτισμού κι η γνώση μοιράζεται με τόσους τρόπους, αφού και βιβλία μπορούμε να ξεφυλλίσουμε αλλά και να πάρουμε μέρος σε συζητήσεις, προβολές για θέματα που ορισμένες, ορισμένους από ‘μας μας καίνε όπως η ψυχιατρική μεταρρύθμιση. Δεν είναι μόνο αυτά…

Είναι ότι στη «Λοκομοτίβα» μπαίνεις και σε περιμένουν ευγενικοί και χαμογελαστοί άνθρωποι που αμέσως θα σ’ εξυπηρετήσουν. Ξέρεις πως θα πιεις ωραίο καφέ και θα βρεις καθαρά ποτά. Ξέρεις πως θ’ ακούσεις πολύ καλή μουσική. Ξέρεις πως μπορείς να σερφάρεις όσο θες και ν’ αγοράσεις βιβλία με τρομερή έκπτωση. Ξέρεις και ξέρω.

Ξέρω, γιατί τη «Λοκομοτίβα» την έχω ζήσει σχεδόν άδεια, τις στιγμές που ανοίγει κι έχω εκμεταλλευτεί την ηρεμία που επικρατεί για να γράψω εκεί τα δικά μου και να διαβάσω. Την έχω ζήσει όμως κι εντελώς γεμάτη από χαρούμενους τύπους που κάνουν το πάρτι τους και μ’ έχει παρασύρει το κέφι τους.

Την έχω ζήσει με τη βουή του κόσμου που στο τέλος μιας παρουσίασης ενός βιβλίου έχει πολλά να σχολιάσει. Αλλά και στην σιωπή που ακολουθεί μια εισήγηση γι’ άγρια γεγονότα. Την έχω ζήσει στα ζεστά στο πατάρι της το χειμώνα, στη δροσιά της στα τραπεζάκια της έξω το καλοκαίρι. Την έχω ζήσει στο μπαρ της.

Την έχω ζήσει με το μωβ της φως και μ’ ένα κόκκινο που είμαι σίγουρη πως βλέπω να δραπετεύει απ’ τα αστέρι της. Αυτό το αστέρι που αστράφτει μες το τρίτο της όμικρον. Κι έχει γερή μηχανή πιστέψτε με για να τραβάει στις ανηφόρες το τρένο της.

Μα είναι απ’ αυτές τις μέρες τούτη, που όλες, όλοι μπορούμε να βάλουμε ένα χεράκι για να ξεπεραστεί το εμπόδιο. Γιατί σ’ αυτή τη γειτονιά που τόσο σέβονται τα παιδιά της «Λοκομοτίβα υπάρχουν και κάποιες, κάποιοι που επιμένουν στις ασχήμιες τους καταγγέλλοντας ανύπαρκτες παραβάσεις.

Γι’ αυτό μην αράξετε μόνο την επόμενη φορά που θα περάσετε από ‘κει. Διαβάστε τι συμβαίνει αναλυτικά εδώ κι υπογράψτε το κείμενό τους. Με πράξεις αποδεικνύουμε αισθήματα. Με πράξεις στηρίζουμε εγχειρήματα. Και το δικό τους αξίζει. Ας μας βρουν λοιπόν δίπλα τους. Ναι; .-

 

 

.