Allée Quo Vadis? – Στο «Μονόκλ»

(φωτογραφία: προσωπικό αρχείο)

.

.

Χαμένη στο Παρίσι

τη μέρα της πτώσης της Βαστίλης

ανάμεσα σε φλεγόμενους κάδους σκουπιδιών

αλαλάζων πλήθος

κι οπλισμένους στρατιώτες

ψάχνω

εκείνη τη φωτογραφία σου

απ’ το “Portal” του Vladikavkaz

.

.

.

.

Ελληνίδα;

Χαμογέλασες στη σιωπηλή μου κατάφαση

Το Αλφα και το Ωμέγα

Διάλογος βγαλμένος σαν από Μαγυάρικη ταινία

.

.

.

.

.

.

Σε κοίταξα όσο κρατά μια άνω τελεία και μερικά αποσιωπητικά

.

.

.

.

.

Παράξενα ηχούσαν τα γνωστά φωνήεντα με την προφορά της Οσετίας

Κι οι βιβλικές αναφορές σου ακατάληπτες

.

.

.

.

.

Μέχρι που

είδα τα ζωγραφιστά σου γράμματα

στην πόρτα της κατάληψης

Μέχρι που

άκουσα τα σπαρακτικά τραγούδια

του Βόρειου Καυκάσου…

.

.

.

.

Η συνέχεια στο «Μονόκλ», αφού το Allée Quo Vadis? είναι το ποίημα με το οποίο συμμετέχω στο πρώτο ένθετο του τόσο αξιόλογου λογοτεχνικού περιοδικού.

.

Καλή σας ανάγνωση

Το Σάββατο 15 Φεβρουαρίου στις 12 το μεσημέρι από το Α΄ Νεκροταφείο, η πολιτική κηδεία του Σάμη Γαβριηλίδη

Σχεδόν δύο χρόνια πριν ήταν… 17 Φεβρουαρίου του 2018. Με το φίλο Γιώργο Δασκαλάκη που είχε έρθει μόλις απ’ την Κρήτη και την Ελευθερία, καθόμασταν σ’ ένα τραπέζι στο «Poems & crimes» και στο διπλανό βρισκόταν άνθρωποι απ’ την οικογένειά του μαζί με φίλους τους.

Ο Σάμης Γαβριηλίδης γελαστός, μας έπιασε την κουβέντα, μας κέρασε πεπαλαιωμένη ρακή, μας έφερε να φάμε βραστά αυγά εξηγώντας μας έθιμα της εποχής που δεν ξέραμε, και στο τέλος μας έδωσε και δώρο βιβλία.

Υποσχέθηκα στη σύζυγό του πως φωτογραφίες απ’ την παρέα δεν θα κοινοποιηθούν προς τα έξω, έβγαλα λοιπόν μόνο το χώρο μερικές κι ο Γιώργος που ανέβηκε και στον πάνω όροφο για να δει την έκθεση «Οι γυναίκες του Ματαρόα» (φιλοξενούνταν τότε εκεί), τράβηξε λίγες ακόμη. Έμειναν στο μυαλό μας οι πιο ωραίες στιγμές…

Δεν τον είχα ποτέ εκδότη (γνώριζε βέβαια για τη φιλία μου με τον Αντώνη Τσόκο -αφού στον ίδιο χώρο είχα παρουσιάσει την πρώτη του ποιητική συλλογή-, καθώς και με το Νίκο Καραγεώργο), αλλά να πόσα έκανε εκείνο το βράδυ.

Αυτά που έζησα η ίδια λοιπόν και διηγήθηκα την επόμενη μέρα στον Αντώνη, θα θυμάμαι από ‘κεινον. Συλλυπητήρια στους οικείους του.-

Ευχές…

(Photo Credits: Βάσω Σταθούλη)

Με την κυρία Κατερίνα Σχισμένου μας συνδέει αμοιβαία εκτίμηση κι έτσι με χαρά ανταποκρίθηκα στην πρόσκλησή της να γράψω λίγες γραμμές για τη νέα χρονιά.

Οι ευχές μου δημοσιεύτηκαν στην εφημερίδα «Μαΐστρος» και σ’ άλλα έντυπα της Ηπείρου και την Ευχαριστώ από καρδιάς γι’ αυτό.

Κι Ευχαριστώ κι όσες, όσους, όσα βρίσκουν τρόπο να σταθούν κοντά μου, κάθε στιγμή. Να τι εύχομαι λοιπόν:

Εύχομαι το 2020, να είναι οι καρδιές μας πιο ανοιχτές στον πόνο των άλλων, να σταθούμε έμπρακτα στο πλευρό όσων αδικούνται, να πούμε περισσότερα “Όχι!” στη βία και την αυθαιρεσία του συστήματος, να συνειδητοποιήσουμε τη δύναμη που έχουμε οι άνθρωποι όταν δρούμε συλλογικά. Να μην αφήσουμε τις βαθιές θλίψεις, τις μεγάλες απώλειες, τις ισοπεδωτικές συντριβές, να πνίξουν τους σπόρους της ελπίδας μας…

Η συνέχεια εδώ.

Εντυπώσεις απ’ την παρουσίαση του graphic novel για τον Γιαννούλη Χαλεπά στο «Παραρλάμα»

Photo Credits: Ευανθία Σακελλάρη

Την Τετάρτη 9 Οκτωβρίου 2019, στις 7.30 το απόγευμα, έγινε στο «Παραρλάμα», σ’ ένα φιλόξενο χώρο δηλαδή στο Παγκράτι, η παρουσίαση του graphic novel «Γιαννούλης Χαλεπάς, Ο μύθος της νεοελληνικής γλυπτικής» , των Θανάση Πέτρου και Δημήτρη Βανέλλη. Την εκδήλωση διοργάνωσαν από κοινού το «Δίκτυο Ακούγοντας Φωνές» και οι εκδόσεις «Πατάκη» κι εκτός απ’ τους δημιουργούς, μίλησαν η Λεμονιά Αβαγιάννη κι ο Λυκούργος Καρατζαφέρης. Ήμουν κι εγώ εκεί όπως βλέπετε και χάρηκα πολύ ομολογουμένως που έλαβα μέρος.

Photo Credits: Ευανθία Σακελλάρη

Απ’ τις ερωτήσεις και τις τοποθετήσεις του κόσμου που κατέκλυσε το χώρο, ήταν φανερό πόσο ενδιαφέρει η ιστορία του Γιαννούλη Χαλεπά και το έργο του και σ’ αυτό το βιβλίο έχει γίνει μεγάλη έρευνα και πολύ σοβαρή δουλειά (να το διαβάσετε και θα το διαπιστώσετε κι εσείς). Αλλά φάνηκε συνακόλουθα και τι δίψα υπάρχει για ενημέρωση γύρω από τα θέματα με τα οποία ασχολούνται ως επιστήμες, η ψυχολογία κι η ψυχιατρική.

Photo Credits: Ευανθία Σακελλάρη

Οι εντυπώσεις μου δεν θα μπορούσαν παρά να είναι άριστες, όχι μόνο γιατί παραβρέθηκα σε τόσο καλό πάνελ (παρέα με τον Λυκούργο Καρατζαφέρη που χρόνια πορευόμαστε στον ίδιο χώρο), σε τόσο ενδιαφέρουσα και ζωηρή κουβέντα, αλλά κι επειδή η συγκεκριμένη βραδιά αποτελούσε ένα ορόσημο για μένα κι οι άνθρωποι που το ήξεραν παρέκαμψαν κάθε εμπόδιο για να βρεθούν εκεί. Κι εγώ έτσι τις καταλαβαίνω και τις μετράω τις φιλίες.

Photo Credits: Παραρλάμα

Χάρηκα επιπλέον που γνώρισα καινούρια πρόσωπα όπως η Λεμονιά Αβαγιάννη κι ο Δημήτρης Βανέλλης (με το Θανάση Πέτρου είχαμε ξαναβρεθεί), κι άτομα απ’ τα οποία έβλεπα μόνο το προφίλ τους στο Facebook όπως η Σοφία που πολύ καλά έκαναν και τόλμησαν να έρθουν.

Photo Credits: Νώντας Κλεάνθης

Βέβαια, ακόμη πιο συγκινητικό ήταν που βρέθηκαν κοντά μου η Ευανθία Σακελλάρη, ο Γιώργος Τσιτούρας, ο Αντώνης Τσόκος, η Θεοδώρα Κοκκίνου, ο Νώντας Κλεάνθης, ο Γιάννης Καραγεώργος, μέλη της κατάληψης «Παπουτσάδικο» αλλά και μέλη της «Πρωτοβουλίας ‘Ψ’ » , κι άλλων συλλογικοτήτων που τ’ όνομά τους δεν αναφέρω αλλά κρατάω στη μνήμη μου τα πρόσωπα τους.

Photo Credits: Παραρλάμα

Κάποιες και κάποιοι τους μάλιστα, παρέμειναν όρθιοι ως το τέλος της εκδήλωσης κι υπήρξαν και φίλοι που ήταν εκεί, αλλά δεν μπορέσαμε να μιλήσουμε καθόλου. Τους Ευχαριστώ όμως με όλη μου την καρδιά, για τις φωτογραφίες, τα μηνύματα, τα ζεστά τους λόγια, τα δώρα, τις αγκαλιές. Ήταν μια ξεχωριστή βραδιά που θα θυμάμαι για καιρό και με κάνατε να χαμογελάω, επειδή ήσασταν εκεί… Ξέρετε εσείς.-

Παρουσίαση ποιητικής συλλογής «Άγγιξέ με»: Στο πλευρό του Γιώργου…

Αντώνης Τσόκος, Αικατερίνη Τεμπέλη και Γιάννης Αποστολίδης. Μπροστά, στο κέντρο, η Χρυσούλα Στεφανάκη
(photo credits: Γιάννης Βαρούτης)

Στον πολυχώρο «Αίτιον» έγινε στις 7 Οκτωβρίου η παρουσίαση της πρώτης ποιητικής συλλογής του αγαπημένου μας Φίλου, Γιώργου Τριανταφύλλου, που τιτλοφορείται «Άγγιξέ με» και κυκλοφορεί απ’ την «Άνεμος εκδοτική«.

Μ’ αυτό τον τρόπο μπαίνει ένα ακόμη κομμάτι του παζλ, της υπέροχης περιπέτειας που ξεκίνησε με την ταινία, στη θέση του. Ολοκληρώνεται ας πούμε το όραμα του Γιώργου γι’ αυτό το concept συνολικά.

Οι περισσότερες κι οι περισσότεροι ήμασταν εκεί για το Γιώργο και κάποιες, κάποιοι ίσως για τον εαυτό τους, όπως ειπώθηκε καλοπροαίρετα. Επειδή όλ@ μας έχουμε κέρδος απ’ την ποίηση, υποθέτω.

Γιώργος Τριανταφύλλου (στο κέντρο), Ντίνος Καρύδης και Τριαντάφυλλος Σιδερίδης (photo credits: Γιάννης Βαρούτης)

Συνάδελφοί του, συμφοιτητές/τριες απ’ το Παν/μιο, η καθηγήτριά του Ευανθία Στιβανάκη, τα μέλη του θεατρικού του εργαστηρίου (όπως η κυρία Πηνελόπη Κυρίτση), φίλες/οι, συγγενείς του, η Ξακουστή Χελάκη που μας φωτογραφίζει κατά καιρούς κ.α., για να χαρούμε μαζί του αυτό το σημαντικό βήμα της ζωής του: τη δημοσιοποίηση των ποιημάτων του.

Ήταν υπέροχη βραδιά και καταφέραμε ν’ ανεβάσουμε και τον ποιητή κι αγαπημένο φίλο μας, Αντώνη Τσόκο στο πάνελ των ομιλητών να πει δυο λόγια. Περιμένουμε σύντομα άλλωστε και την έκδοση του δικού του βιβλίου απ’ τις εκδόσεις «Γαβριηλίδης» κι έτσι θα ‘χουμε κι άλλες αφορμές για ν’ ανταμώσουμε.

Η Χρυσούλα Στεφανάκη (εδώ η σελίδα της στο Facebook) ερμήνευσε υπέροχα και μάλιστα a cappella το τραγούδι για το οποίο έγραψα στίχους, το «Άγγιξέ με» δηλαδή, που αποτελεί και το soundtrack της ομότιτλης ταινίας μας κι εγώ έφυγα με τις καλύτερες εντυπώσεις απ’ τη γνωριμία με την τραγουδοποιό και θεατρική συγγραφέα, Ευσταθία, και τον ποιητή Τριαντάφυλλο Σιδερίδη.

Η Ευσταθία έχει γράψει τη μουσική και το κείμενο της παράστασης «Η απολογία της Μαρί Κιουρί» που αξίζει να δούμε (επιστρέφει τον Νοέμβριο στο θέατρο «Σταθμός«) και «Λίκνο» (εκδόσεις «Ιωλκός«) τιτλοφορείται η πρώτη ποιητική συλλογή του Τριαντάφυλλου Σιδερίδη. Ένα αντίτυπό της με «περιμένει» απόψε στη «Λοκομοτίβα».

Ευσταθία και Ντίνος Καρύδης (photo credits: Γιάννης Βαρούτης)

Το ήταν εκεί η στενή μου φίλη Ρεβέκκα Θεοδωροπούλου ήταν σπουδαίο για μένα, όπως και το ότι τόσο μας στήριξε η έτερη αγαπημένη, Ευανθία Σακελλάρη.

Πολύ χάρηκα επίσης που ξαναείδα τον κύριο Ντίνο Καρύδη και τόσα ακόμη ξεχωριστά πρόσωπα απ’ την «Άνεμος εκδοτική» (τον Εμμανουήλ Μαύρο, τη Τζίνα Μιτάκη, τη Βάσω Ζαφειροπούλου, τη Θέκλα Μαντέλη κ.α), αλλά κι αρκετά άτομα απ’ τους συντελεστές της ταινίας «Άγγιξέ με» (τον Γιάννη Αποστολίδη, τη Βούλα Κώστα, τον Πάντη Κούση κ.α.).

Σύντομα θα δημοσιεύσω εδώ και την άποψή μου για το βιβλίο, όσα δηλαδή είπα το βράδυ της Δευτέρας, ώστε να πάρουν μια ιδέα οι άνθρωποι που ήθελαν αλλά δεν μπόρεσαν να παρευρεθούν.

Αικατερίνη Τεμπέλη (photo credits: Γιάννης Βαρούτης)

Γιώργο μου, σου εύχομαι καλή επιτυχία σ’ ό,τι κάνεις και θα περιμένω να βρεθώ κοντά σου κι όταν γράψεις μυθιστόρημα. Σου βάζω ιδέες, γιατί πιστεύω στο ταλέντο σου και ξέρω ότι θα τα καταφέρεις σ’ ό,τι κι αν δοκιμαστείς. Να είσαι καλά.

Επανεκκίνηση…

(φωτογραφία του Νώντα Κλεάνθη)

Το blog είχε καιρό ν’ αλλάξει. Το ήξερα, το είχα στο νου μου ότι ήταν ώρα για μια αλλαγή, μου το λέγατε κι εσείς που το παρακολουθείτε ανελλιπώς, αλλά δεν προλάβαινα να κάνω κάτι. Όπως συνηθίζω να λέω, ο χρόνος δεν μου κάνει πολλά χατίρια.

Να που ήρθε όμως η στιγμή ν’ αλλάξω τόσο το layout, όσο και τη φωτογραφία του. Και σ’ αυτό βοήθησε ο Νώντας Κλεάνθης που μου παραχώρησε αυτήν που βλέπετε, λαμβάνοντας υπόψη τι ακριβώς ήθελα. Τον Ευχαριστώ και σας προτείνω να δείτε κι άλλες δικές του φωτογραφίες εδώ κι εδώ. Φυσικά μπορείτε, αν θέλετε, να τον ακολουθήσετε κι έτσι θα βλέπετε ό,τι νέο ανεβάζει.

Θέλω να Ευχαριστήσω πάντως κι εσάς, που πότε μ’ ενημερώνετε για σπασμένα link, πότε με βοηθάτε να εντοπίσω κάποιο λάθος, πότε μου λέτε τη γνώμη σας για μεταφράσεις άρθρων και με βγάζετε απ’ τη δύσκολη θέση όταν κολλάω με κάποια λέξη.

Κι εσάς επίσης, που αναδημοσιεύετε και μοιράζεστε σταθερά ή περιστασιακά, τις αναρτήσεις που κάνω, με τις φίλες και τους φίλους σας. Είναι πολύτιμη η συμβολή σας.

Οι πιο «σιωπηλοί» μάλιστα που με έχετε βρει απ’ το Facebook ή το Instagram και ξεχνάω εντελώς ότι με «παρακολουθείτε», με ξαφνιάζετε ευχάριστα με τα σχόλιά σας ώρες-ώρες όταν συναντιόμαστε δια ζώσης, όπως έγινε πάλι πρόσφατα.

Για μένα είναι χαρά να γράφω για κάτι που μαθαίνω και μου φαίνεται ενδιαφέρον ή για κάτι που δεν είναι έτσι όπως νομίζουμε. Και στους επόμενους μήνες λοιπόν, αυτό θα κάνω. Θα διαβάσετε καινούρια άρθρα κι εδώ όπως πάντα θα μπορείτε να σχολιάσετε ό,τι θέλετε και να πείτε τη γνώμη σας.

Μαζί θα κάνουμε τα νέα βήματα… Χρειάζεται κι αυτό μερικές φορές στη ζωή. Επανεκκίνηση λοιπόν.-

.

.

.