«Η σκόνη των άστρων» στο «Ανθρώπων έργα»

.

Ανθρώπων Έργα

.

Με συγκινεί απίστευτα το γεγονός πως ασχολούνται ακόμα ποικιλοτρόπως, πολλοί άνθρωποι, με το βιβλίο αυτό, που κυκλοφόρησε το 2010. Με συγκινεί η η ταλαιπωρία που περνάνε για να το βρουν, τα τόσο θερμά τους σχόλια…

Αλλά σήμερα θα γράψω δυο λόγια μόνο για έναν: τον κύριο Σάββα Τριανταφυλλίδη, που επέλεξε το εξώφυλλο του βιβλίου για την πρώτη σελίδα του τρίτου τεύχους του περιοδικού του,  «Ανθρώπων έργα».

Και δεν έκανε μόνο αυτό, αλλά έγραψε και την κριτική του για το βιβλίο, που μπορείτε να διαβάσετε, αν σας ενδιαφέρει, εδώ.

Επιπλέον, διέθεσε χρόνο κι έφτιαξε ένα πολύ όμορφο video, με ευαισθησία και λυρισμό,  για ένα απόσπασμα του βιβλίου που τον άγγιξε.

Όσα ευχαριστώ κι αν γράψω, δεν θα είναι αρκετά… Το κέρδος μου, όπως συνηθίζω να λέω, απ’ αυτά τα βιβλία είναι οι Άνθρωποι που γνώρισα εξαιτίας τους.

Κι αυτό μου δίνει αληθινά, μεγάλη χαρά. Κάνει την καρδιά μου να χτυπάει με άλλο τρόπο…

‘Χρωστάω’ πολλά χαμόγελα, για τέτοιες στιγμές που ζω χάρη σε σας. Και σας Ευχαριστώ γι’ αυτό.

Κι Ευχαριστώ κι εσένα κυρίως Σάββα, για το χρόνο που διέθεσες, για την ευγενική σου χειρονομία και τις καλές σου προθέσεις.

Εύχομαι κάθε επιτυχία στο «Ανθρώπων έργα»!

Να ‘σαι καλά.

 

.

.

.

.

.

.

 

 

 

Ίχνη στην άμμο… Ξανά.

.

.

Δύσκολη χρονιά. Απίστευτα δύσκολη για τους περισσότερους από μας. Χάσαμε τον έλεγχο της ζωής μας, ταλαιπωρηθήκαμε, υποφέραμε και το χειρότερο: μας έκαναν να φοβηθούμε και να πιστέψουμε πως είναι ουτοπικό να κάνουμε όνειρα σ’ ένα υποθηκευμένο μέλλον. Αλλά όποιος στη μάχη πάει για να πεθάνει, στρατιώτη μου για πόλεμο δεν κάνει.., λέει ένας αγαπημένος μου στίχος.

Κι ο πόλεμος δεν κρίνεται από μερικές χαμένες μάχες ευτυχώς. Κι ας αφήνουν πικρία και νωπές πληγές. Όσο είμαστε εδώ, όσο τα πόδια μας πατούν γη και τα μάτια μας αντικρίζουν ουρανό πρέπει να προσπαθούμε, να παλεύουμε και να ελπίζουμε.

Σε μικρά πράγματα θα βρούμε χαρά. Από μικρές χειρονομίες θα πάρουμε δύναμη, για τη συνέχεια. Οι ηθικές ανταμοιβές, θα μας σηκώσουν ψηλά. Κι εγώ αισθάνομαι ότι πέταξα φέτος μαζί σας, για λίγο. Κι ήταν όμορφες αυτές οι στιγμές.. Φωτεινά διαλείμματα στο γκρίζο. Και σ’ αυτά θέλω να σταθώ για να σας αποχαιρετήσω.

Με συγκίνηση είδα λοιπόν, ν’ αναδημοσιεύεται ξανά και ξανά η “Εξομολόγηση“. Σε μιαν Έξοδο Κινδύνου, είναι ελπιδοφόρο να πιστεύουν κι άλλοι.. Και στα λευκά σεντόνια του “Hotel des rouges” (τι υπέροχο video μου δώρισες Κατερίνα Γιαννάκου) ν’ ακουμπούν τα κουρασμένα σώματα, όσο χρειάζεται η καρδιά για να ξαναβρεί το ρυθμό της.

Πόσοι άγνωστοι και ξένοι μεταξύ μας, δεν σμίξαμε σε λίγα τυπωμένα γράμματα.. Ποιον να πρωτοθυμηθώ..

Κι αν έτυχε και “χωρίς τύψεις” πέρασαν απ’ τη ζωή σας ορισμένοι άνθρωποι, δεν πειράζει. Οι λίγοι που θα μείνουν στο τέλος κοντά σας, θα σας κάνουν να καταλάβετε τι πλούτος είναι οι φίλοι. Οι αληθινοί φίλοι. Κι άλλοθι δεν χρειάζεστε για τις λαμπρές διαψεύσεις. Κάτι γκρεμίζεται, για να χτιστεί κάτι άλλο.

Η σκόνη των άστρων” που τόσο αγαπήσατε, εύχομαι να φωτίζει κάθε σκοτάδι που ύπουλα σας τυρρανά και «μπλε του κοβαλτίου»  (εξαιρετική η παρουσίαση που έκανε Το Βιβλίο) ν’ ακυρώνει το μαύρο σας.

Θα ξαναβεθούμε πάλι εδώ, ελπίζω.. Κι ως τότε σας ευχαριστώ, σας ευχαριστώ, σας ευχαριστώ για όλα! Ψάχνω πάντα να βρω τις κατάλληλες λέξεις για να το κάνω, αλλά..  Δεν πειράζει όμως. Στην ψυχή μου κρατάω τα πρόσωπα σας, τα λόγια σας, τις στιγμές που πέρασα με μερικούς από σας.. Κι ότι ήταν να καταλάβω, το κατάλαβα ακόμη κι αν δεν ειπώθηκε και θα το θυμάμαι. Σας ευχαριστώ!

Σας αφήνω ένα τραγούδι με φως, ένα ποίημα που μυρίζει θάλασσα και παίρνω μαζί μου όλες τις μουσικές του Παναγιώτη Λιανού. Το να ντύνει τις λέξεις μου με νότες και να τραγουδούν τα τραγούδια μου οι «+Συν-Πλην«, είναι μία απ’ τις μικρές χαρές που δεν χωράνε σε μερικές αράδες..

Απ’ την καρδιά μου ευχαριστώ και τον Κώστα Παρίσση. Χωρίς εκείνον, οι μελωδίες που κουβαλάω στη σκέψη μου ίσως να μη γίνονταν ποτέ τραγούδι.. Σύντομα θα τα μοιραστώ κι αυτά μαζί σας.. Κι άλλα. Ως τότε.. να είστε όλοι καλά!

.

.

.

Ίχνη στην άμμο

.

Ετοιμάζω βαλίτσες… Στριμώχνω κάπου ένα ουράνιο τόξο, ένα κρυστάλλινο ποδήλατο και μια κόκκινη μπάλα. Καρφιτσώνω χαμόγελα στα ρούχα μου, ξεσκονίζω προσεκτικά τη θλίψη. Τις πικρές σκέψεις των μαύρων φεγγαριών. Θέλω να πάρω μαζί μου ένα μπουκέτο ανεμώνες, έναν ίσκιο δροσερό, μια θάλασσα γαλαζοπράσινη, ένα αθώο χαμόγελο, μια ζεστή αγκαλιά, λίγο καρπούζι παγωμένο. Τι ξεχνάω, τι ξεχνάω…

.

-Θα πας μακριά;
Δεν έχει σημασία που πηγαίνει το κορμί.
-Θ’ αργήσεις;
Η καρδιά ξέρει πότε γυρίζεις κάπου.

.

Τυλίγω προσεκτικά κάτι όνειρα, διπλώνω μερικές λέξεις, βάζω στο πλάι δυο-τρία ξεχασμένα άστρα. Έχω παπούτσια για τον ουρανό, πυγολαμπίδες στα μαλλιά, κοχύλια για σκουλαρίκια. Έχω ένα άσπρο πουκάμισο και μια φούστα με πεταλούδες.Τραγούδια για τον άνεμο, βιβλία με λευκές σελίδες, ταινίες που θα σκηνοθετήσω αύριο, σεντόνια με χαμένα νησιά, ακτές ανεξερεύνητες στην τσάντα μου.. Παντού μπορώ να πάω. Αλλά θα μου πάρει λίγο χρόνο να αποφασίσω, από που θα επιστρέψω.. Διαβατήριο πλαστό.. Έτοιμη!

.

.

.