Καλοκαίρι μυστικό

 

the-dance-of-life

.

Να ‘ναι νύχτα και να καθόμαστε δίπλα στη θάλασσα, με παγωμένες μπύρες και μόνο φωτισμό, τη σκόνη των άστρων.

Να παφλάζει το κύμα κατάμαυρο στα πόδια μας και στο βάθος να διακρίνονται κάτι ξεχασμένες βάρκες. Να λέμε ιστορίες και να σωπαίνουμε το ίδιο ξαφνικά.

Ν’ ακούμε τα θροΐσματα των φύλλων και τη μουσική του μυαλού μας. Να ψάχνουμε ένα χέρι στο σκοτάδι και να νιώθουμε την ψύχρα να τεντώνει το δέρμα μας.

Να κάθεται η αλμύρα στα χείλη μας και να κλειδώνεται μέσα το «σε χρειάζομαι».

Να χορεύουμε ένα τελευταίο μπλουζ και να παίρνει να χαράζει η μέρα, με πεταμένο γκρίζο, αχνό ροζ και εκτυφλωτικό γαλάζιο ολούθε.

Κι ύστερα, να θέλουμε πάλι να νυχτώσει. Να έχουμε ακόμα μια ευκαιρία.

Μα «ούτε κι απόψε πανσέληνος. Ένα κομμάτι λείπει. Το φιλί σου…«

.

.

.

.

.