«Το ποτάμι στον καθρέφτη» – Μετρώντας στιγμές…

.

Συμπληρώθηκαν πρόσφατα έξι μήνες απ’ την έκδοση του βιβλίου και θέλησα κοιτώντας πίσω στο χρόνο να θυμηθώ μαζί σας μερικές απ’ τις πιο όμορφες στιγμές που έζησα μ’ αφορμή αυτό.

Δεν μπορώ βέβαια να σας γράψω πως αισθάνομαι ακριβώς όταν κοιτάζω κάποια ή κάποιον από ‘σας στα μάτια ενώ μου μιλάει για σημεία που ξεχώρισε μες στις σελίδες του ή να δείτε τις εκφράσεις μου όταν διαβάζω μερικά πολύ συγκινητικά μηνύματά σας, αλλά έχει νόημα αν μη τι άλλο να Ευχαριστήσω μερικούς ανθρώπους που μπήκαν σε μεγάλο κόπο για μένα και το μετράω πολύ αυτό.

Ο στενός μου φίλος ας πούμε και σπουδαίος νέος Ποιητής, Αντώνης Τσόκος, φιλοξένησε στο καλαίσθητο site του το «Μονόκλ» που αξίζει να παρακολουθείτε, απόσπασμα του βιβλίου μ’ αυτή την υπέροχη φωτογραφία που έχω λατρέψει.

.

Μονόκλ.jpg

.

 

Αλλά κι η Maria Sun για παράδειγμα, ένα νέο κορίτσι που με «παρακολουθεί» πάντα,  μου ‘γραψε κι αυτή τη φορά ένα υπέροχο μήνυμα, που με την άδειά της δημοσίευσα στη σελίδα του βιβλίου στο Facebook και θέλω να το μοιραστώ μαζί σας:

«Είναι λοιπόν σαν να πήρα το τρένο στην διαδρομή Αθήνα – Πειραιας στην σύγχρονη Ελλάδα ή ακόμα καλύτερα σαν να με ανάγκασες – εμένα προσωπικά – αλλά και κάθε Νεοέλληνα αυτής της Ελλάδας να κοιταξει στον καθρέφτη τον εαυτό του επιτέλους έντιμα….
Αυτόν που περπατάει καχύποπτος πια και δεν κάνει καν τον κόπο … Του είναι βλέπεις πιο εύκολη μία ταμπελίτσα… γι’ αυτόν που βλέπει απέναντι του…ο ασφαλής διαχωρισμός…οτι αυτός διαφέρει … όχι εσυ…
Αυτόν που διατείνεται οτι θελει να ζει με έρωτα αλλα στα πλαίσια των άσπρων σεντονιών μόνο… Στα σίγουρα…
Αυτόν που χωρίς τυψεις κρίνει, λογοκρίνει, κοιτα απο την κλειδαρότρυπα και φουσκώνει σαν μπαλόνι…
Κάπου στο τέλος, μένει μόνος του απο λάθη δικά του ή άλλων δεν έχει γι’ αυτόν και μεγάλη σημασία…. δεν το ψάχνει και πολύ
Γι ‘ αυτό και ζει τώρα πια περισσότερο στην φαντασία του…γιατί όταν βγαίνει στην πραγματικότητα του, πρεπει – του χει γίνει βίωμα πια –
να είναι κυνικός, σκληρός για να επιβιώσει, γιατι απαιτείται, γιατι ετσι είναι η ζωη…γιατί ειναι μια συναλλαγή εκπεσόντων,- κυρίως σε συναίσθημα- «κι αν χανει που και που και κανένα φτερό δεν χάλασε κι ο κόσμος, ποτέ δεν ισχυρίστηκε πως είναι άγγελος…»
Αυτός ο Έλληνας λοιπόν όταν γυρνά το βράδυ στο σπίτι του, κι ανοίγει το δελτίο των 8, ακούει και βλέπει για ανθρώπους που φτάνουν στην Ελλάδα γιατί αναγκάστηκαν να κάνουν αλλαγες στα σχεδιά τους… Αλλά επειδή είναι κατάκοπος και τρομοκρατημένος πια, θυμώνει μπερδεύεται ακούει επιλεκτικα , ισως γιατί βολεμένος στις ταμπελίτσες του, δεν του τυχε να πρέπει να μάθει πόσο μακριά ταξίδεψε η βάρκα, κι αν καποτε του τυχε το χει ξεχάσει πιά…. Ή όταν ηρεμεί και ξεθολωνουν τα τζάμια του και η ματιά του, διαλέγει μεριά και κάνει μικρά θαύματα… γιατι μόνο αυτό μπορεί».

.

Γη της Περσεφόνης.jpg

.

Η συγγραφέας δε Μαίρη Γκαζιάνη, διάβασε πολύ προσεκτικά το βιβλίο, ετοίμασε αρκετές ερωτήσεις και παρουσίασε εξαιρετικά τη συνέντευξή μου που μπορείτε να διαβάσετε κι εσείς εδώ, στο portal δηλαδή του «Now 24«. Την Ευχαριστώ ολόψυχα και της εύχομαι κάθε επιτυχία.

Η Πέρσα Αργυρίου με τη σειρά της, μου έκανε μια πολύ όμορφη έκπληξη φτιάχνοντας αυτή τη φωτογραφία που βλέπετε παραπάνω. Πρόκειται για την πόλη Mjölby, της Σουηδίας, στο ποτάμι της οποίας σκέφτηκε να προσθέσει αυτές τις φράσεις μου, απ’ τη συνέντευξη που έδωσα στον Πάνο Τουρλή. Τη φιλοξένησε στη σελίδα της «Γη της Περσεφόνης» και με συγκίνησε ιδιαίτερα…

Κι η Αλεξία Βλάρα επιμελήθηκε αυτή μου τη συνέντευξη που μπορείτε να διαβάσετε στο portal «All4fun.gr» κι επειδή τη γνώρισα από κοντά έχω να πω πως πρόκειται για ένα πολύ ευγενικό και χαμηλών τόνων κορίτσι.

Ένα ξεχωριστό Ευχαριστώ οφείλω θεωρώ και στον συγγραφέα και βιβλιοκριτικό Γιάννη Παπαγιάννη, που έγραψε μια ουσιαστική κι αμερόληπτη κριτική στη στήλη του στην εφημερίδα «Ελεύθερος Τύπος» και μπορείτε να την δείτε στην ακόλουθη φωτογραφία.

.

Ελ. Τύπος

.

Στην εφημερίδα «Νέα Σελίδα» και στο portal  «TrikalaVieW.gr»  δημοσιεύτηκε εντωμεταξύ η συνέντευξη που μου πήρε η Βιβή Μαργαρίτη και με τιμά ιδιαιτέρως αυτή της η επιλογή.

Απ’ αυτήν την συνέντευξη εμπνεύστηκε κι η στενή μου φίλη, Ρεβέκκα Θεοδωροπούλου κι ανέβασε στο προφίλ της μια αισθαντική φωτογραφία με φράσεις μου. Ρεβέκκα μου για σένα τι να γράψω; Πάντα δίπλα μου…

Κι εξίσου κοντά μου είναι κι ο Γιώργος Τριανταφύλλου που πρότεινε ξανά και ξανά το βιβλίο για ανάγνωση, η Ευανθία Σακελλάρη που αθόρυβα και διακριτικά μονίμως με στηρίζει, ο Γιώργος Τσιτούρας, η Δήμητρα Παπαγεωργίου, η Ανθή Θεοχάρη και τόσοι άλλοι άνθρωποι που διαμοιράζουν κάθε φορά ό,τι με αφορά όπως η Σταυρούλα Κουγιουμτσιάδη, ο Γιώργος Κωνσταντινίδης, ο Μιχάλης Μαγουλάκης, η Ιωάννα Κουτσουρελάκη, η Σοφία Νέντου  κι όσες κι όσοι ακόμη έστειλαν τις ευχές τους μέσω του διαγωνισμού που οργάνωσε η γλυκυτατη Τζένη Κουκκίδου.

Θα κλείσω τέλος με το σπουδαίο ραδιοφωνικό αφιέρωμα που μου έκανε η Βίκυ Καποτά, στην ΕΡΤ Βόλου και μπορείτε ν’ ακούσετε ηχογραφημένο εδώ. Είχα χρόνια να βγω στον αέρα κι ένιωσα την καρδιά μου να χάνει το ρυθμό της. Όπως έχω δηλώσει το ραδιόφωνο είναι μεγάλος  έρωτας για μένα κι ήταν επόμενο ν’ ..αποσυντονιστώ.  Αλλά με τη βοήθειά της Βίκυς, όλα πήγαν καλά και την Ευχαριστώ που μου έκανε αυτό το σπουδαίο Δώρο.

Σας Ευχαριστώ κι εσάς που εξακολουθείτε να μου γράφετε, που αγοράζετε, δωρίζετε το βιβλίο και με κάθε αφορμή μου κάνετε σαφές το πόσο σας αγγίζει. Αυτό και μόνο με δικαιώνει και με κάνει να αισθάνομαι πως είμαι πολύ τυχερή που μπόρεσε να εκδοθεί απ’ την «Άνεμος εκδοτική». Με το Νικόλα Τελλίδη και το Γιάννη Φιλιππίδη στο πλάι μου, να υποστηρίζουν κάθε βήμα μου, δεν έχω να φοβάμαι τίποτα.

Να είστε όλες, όλοι καλά.

.

.

.

.

.

 

 

Advertisements

«Το ποτάμι στον καθρέφτη» – Μ’ ένα κόμπο στο λαιμό…

.

Αυτό που περίμενα εγώ, ήταν πως ο κόσμος θα ταυτιστεί με διαφορετικές ιστορίες ανάλογα με τα βιώματά του κι όπως δείχνουν οι πρώτες κριτικές δεν έπεσα έξω. Το βρίσκω σπουδαίο που μου έγραψαν άνθρωποι για να μου εξομολογηθούν προσωπικά τους θέματα, με αφορμή κάτι που αναφέρω στο βιβλίο. Δεν το είχα προβλέψει ωστόσο, ούτε κατά διάνοια φανταστεί, πως θα έκλαιγαν με κάποια αποσπάσματα κι είναι συγκλονιστικό. Διαβάζω τις λέξεις τους μ’ ένα κόμπο στο λαιμό…

.

Φωτογραφία της Γιούτας Γεωργιάδου.jpg
Φωτογραφία που τράβηξε στη Θεσσαλονίκη η Γιούτα Γεωργιάδου

.

Αυτά είπα μεταξύ άλλων στη συνέντευξη που έδωσα πρόσφατα, στον Βασίλη Παπαβασιλείου και μπορείτε εδώ να την διαβάσετε ολόκληρη. Τρεις μήνες μετά την έκδοση του τρίτου μου βιβλίου, αυτή η συγκίνηση είναι που κυριαρχεί. Ένας κόμπος στο λαιμό…Λες κι όλα τα ανέκφραστα μπερδεύονται και σταματούν εκεί, όταν διαβάζω τα λόγια σας.

Και γράφω σήμερα κάποια πράγματα για να ευχαριστήσω όσες κι όσους ασχολήθηκαν με το βιβλίο κι έγραψαν τη γνώμη τους γι’ αυτό, αλλά κι εσάς που διαλέξατε μόνο εγώ να είμαι αποδέκτης των συναισθημάτων που σας διακίνησε. Κι αισθάνθηκα έτσι πως ερχόμαστε πιο κοντά, πως σας μαθαίνω καλύτερα.

Τα κρατάω ως πολύτιμο φυλαχτό αυτά τα μηνύματα, χαίρομαι που βγάλατε φωτογραφίες το βιβλίο και μου τις στείλατε (κάποιες απ’ αυτές θα τις δείτε σήμερα), που πέρασε μαζί σας τα σύνορα της Ελλάδας και ταξίδεψε σε ξένες χώρες. Ένα πρόσφατο μήνυμα μάλιστα απ’ τη Γερμανία, το βρήκα ιδιαιτέρως τιμητικό.

Για την ακρίβεια, κάθε λεπτό που ασχολείστε με όσα έγραψα με τιμάει και το μετράω. Ο τρόπος που προσπαθείτε να διαβάσετε πίσω απ’ τις φράσεις τις δεύτερες σκέψεις μου, οι υποθέσεις που κάνετε για τους διάφορους συμβολισμούς, τα υπέροχα επίθετα που μου αποδίδετε, με κάνουν να χαμογελώ σε ανύποπτο χρόνο. Γιατί είναι τόσο όμορφο που εμβαθύνετε. Γιατί κι εγώ δεν μένω στην επιφάνεια των πραγμάτων.

Θα παραθέσω λοιπόν στη συνέχεια, αποσπάσματα απ’ τις κριτικές, τις γνώμες, τις παρουσιάσεις  και θα σας προτρέψω αν θέλετε να έχετε πιο ολοκληρωμένη άποψη, ν’ ανατρέξετε στα σχετικά άρθρα που θα βρείτε στους συνδέσμους των ονομάτων και να τα διαβάσετε ολόκληρα. Είναι λογικό άλλωστε σε άλλα σημεία να σταθώ εγώ κι άλλα να ξεχωρίσετε εσείς. Για να δούμε λοιπόν μαζί, τι γράφτηκε με χρονολογική σειρά για “Το ποτάμι στον καθρέφτη”…

.

Φωτογραφία της Ανθής Θεοχάρη.jpg
Φωτογραφία που τράβηξε στην Αθήνα η Ανθή Θεοχάρη

.

Λεπτές ισορροπίες, λεπτά αισθήματα, αγαπημένες προτάσεις είναι εδώ να σας κάνουν να νιώσετε, να σκεφτείτε, να παραξενευτείτε, να διαβάσετε κάτι διαφορετικό και ταυτόχρονα απαιτητικό

Πάνος Τουρλής

Με γραφή ρυθμική, μελωδική στα σύνορα της πεζογραφίας και της μοντέρνας ποίησης η συγγραφέας μεταδίδει μέσα από το χαρτί την ατμόσφαιρα του χώρου και του χρόνου που μας περιγράφει κάθε φορά. Πρωτότυπος λόγος και φρέσκια ματιά σε αιώνια θέματα της ανθρώπινης ύπαρξης…

Μαρία Λιάσκα-Μαυράκη

(…) ξεχωρίζω και μια αστυνομική πρόθεση, σκοτεινή αύρα, ψυχολογικά σκαριφήματα πνευματικά διαταραγμένων υπάρξεων, μεταφυσική διάθεση… και μια γραφή που απ’ τη μια βαθαίνει και φορτίζεται συναισθηματικά ενώ από την άλλη αγγίζει το ευθυμογράφημα.

Τζένη Κουκίδου

(…) καταφέρνει περίτεχνα να συνδυάζει το συναίσθημα με την καθαρή αλήθεια, απογυμνωμένη από κάθε τι το περιττό και διεισδύει στην ψυχοσύνθεση και στην τρέχουσα ψυχική κατάσταση των πρωταγωνιστών της χωρίς να ξεφεύγει από το σοβαρό και να καταλήγει στο δακρύβρεχτο. Πετυχαίνει να ισορροπήσει σε αυτήν τη λεπτή διαχωριστική γραμμή δίχως να χάσει το βηματισμό της, πράγμα που εξυψώνει και αναδεικνύει τον πυρήνα, την κυρίαρχη δύναμη των διηγημάτων της που είναι ο άνθρωπος.

Γιάννης Καραγεώργος

.

Φωτογραφία που τράβηξε στην αθήνα η Άλεξ Γκροτέσκου.jpg
Φωτογραφία που τράβηξε στην Αθήνα η Άλεξ Γκροτέσκου

.

Με τα κοινωνικά αντανακλαστικά που διαθέτει και τον γραπτό λόγο που ξέρει, να χειρίζεται τόσο καλά, προσπαθεί με τις ιστορίες της, να στείλει τα δικά μηνύματά στους αναγνώστες της. Οι ιδέες και τα πιστεύω της για τη ζωή και τον άνθρωπο κυριαρχούν στη σκέψη της και στα κείμενα της, που τόσο ευρηματικά προσπαθεί, να τα αναδείξει μέσα από αλληγορίες, σκέψεις, διαλόγους και μονολόγους.

Φοίβος Νικολαϊδης

Η συγγραφέας κατορθώνει, με έναν λόγο μεστό και περιεκτικό, ενίοτε ποιητικό και καυστικό, αλλά πάντα βαρυσήμαντο και αληθινό, να μας κάνει «κοινωνούς» των σκέψεων και των προβληματισμών της, που στην ουσία αντικατοπτρίζουν τις δικές μας σκέψεις και προβληματισμούς.

Κλειώ Τσαλαπάτη

Είναι ίσως από τα λίγα βιβλία που η ανθρώπινη ψυχή σκιαγραφείται τόσο έντονα μέσα από τις λέξεις των ιστοριών που συμπεριλαμβάνονται σε αυτό.

Κώστας Θερμογιάννης

.

Φωτογραφία της Χριστίνας Αυγερινού.jpg
Φωτογραφία που τράβηξε στην Αθήνα η Χριστίνα Αυγερινού

.

Αυτά γράφτηκαν λοιπόν, απ’ τους ανθρώπους που υπέγραψαν τα κείμενά τους και δημοσίευσαν τη γνώμη τους. Θέλω να Ευχαριστήσω όμως οπωσδήποτε κι όλες κι όλους εσάς που μπορεί να μην βλέπετε εδώ τα ονόματά σας (σ’ αυτή την ανάρτηση ωστόσο, ελπίζω να μην ξέχασα καμία και κανέναν σας) αλλά σταθερά και διακριτικά διαμοιράζετε ό,τι αφορά το βιβλίο στο Facebook, με τόση θέρμη με υποστηρίζετε και μου κάνετε επιπλέον μερικά τόσο ιδιαίτερα και προσεγμένα Δώρα.

Ένα ξεχωριστό Ευχαριστώ επίσης έχω να γράψω τόσο για τον Κυριάκο Κουζούμη που πρότεινε το βιβλίο στο Now24, όσο και για τον Δημήτρη Κωνσταντίνου που έκανε κάτι ανάλογο στο σπουδαίο blog του «Ιστορία-Τέχνες-Πολιτισμός«.

Τέλος, ένα μεγάλο, μεγάλο Ευχαριστώ απ’ την καρδιά μου, στον Πάνο Τουρλή για την υπέροχη συνέντευξη που μου πήρε και δημοσιεύτηκε στο «Άνεμος Magazine«. Και μ’ ένα απόσπασμα απ’ αυτήν που θα βρείτε ολόκληρη εδώ, θα σας αφήσω:

.

Έχω πλήρη συνείδηση πως πήρα δρόμους που δεν θα έπαιρνα, αν δεν συναντούσα κάποια συγκεκριμένα πρόσωπα και γι’ αυτό αξίζει αυτά να βρίσκονται στο κέντρο μιας τέτοιας φωτογραφίας. Δεν έχει να κάνει δηλαδή με την ψυχολογική ερμηνεία τοποθέτησης του εαυτού αυτό (η ψυχολόγος βλέπετε μέσα μου ξέρει σε τι αποκαλύψεις στοχεύουν τέτοιες ερωτήσεις), αλλά με το ότι ακόμη κι αν μερικοί είμαστε νησιά, βρίσκονται κάποιοι που ρίχνουν γέφυρες και μας βοηθούν να ενωθούμε με τον υπόλοιπο κόσμο. Ευτυχώς. Και το ότι θα επέλεγα να είμαι σκεφτική σ’ αυτό το φανταστικό πλάνο, δεν έχει να κάνει ομοίως με θλίψη ή οποιοδήποτε άλλο αρνητικό συναίσθημα, αλλά μόνο με το γεγονός πως έτσι πράγματι είμαι στις πιο όμορφες στιγμές μου. Σκέφτομαι. Αυτή είναι η αλήθεια. Το μόνο λοιπόν που θα ήθελα να κρατάω τότε, είναι τα χέρια των Ανθρώπων που ξεχωρίζω και να κοιτάζω τα μάτια τους. Τους έχω πάντα στην ψυχή μου.

.

.

.

.

.

 

 

«Το ποτάμι στον καθρέφτη» -Σκέψεις μετά…

.

Οι λόγοι που με οδήγησαν στο να γράφω είναι πολλοί. Γράφω για να κρατάω ζωντανούς τους νεκρούς μου, γράφω για ν’ αφήσω κάτι πίσω μου, γράφω μήπως και βοηθήσω κι εγώ με τις μικρές μου δυνατότητες κάτι ν’ αλλάξει σ’ αυτό τον κόσμο… Γράφω για πολλούς λόγους και τελικά για πολλούς ανθρώπους. Παρόντες και απόντες…

.Υπογραφή με φόντο φωτό

 

.

Έτσι δήλωσα κάποτε. Κι είναι αλήθεια. Σήμερα λοιπόν, ετοιμάζω την τελευταία ανάρτηση για τη χρονιά που φεύγει. Κι ήταν μια χρονιά κατά την οποία δεν ήμουν τόσο συνεπής όσο ήθελα στην παρουσία μου εδώ. Είναι δύσκολο να κάνει κάποια-ος όλα όσα σχεδιάζει, με τους περιορισμένους χρόνους που έχουμε όλοι μας πια και κυρίως με όσα τραγικά βιώνουμε.

Κοιτώντας όμως πίσω, πρέπει να παραδεχτώ πως μου δίνει χαρά που κατάφερα να ολοκληρώσω αυτό το βιβλίο, για το οποίο θα σας μιλήσω παρακάτω, πως ήταν ωραίο που κυκλοφόρησε το πρώτο τραγούδι που γράψαμε με τον Παναγιώτη Λιανό κι ερμηνεύει η Μαίρη Αθανασίου κι υπέροχο που έπαιξα και συμμετέχω και με τόσους άλλους τρόπους, στην ταινία του Γιώργου Τριανταφύλλου (που μου έκανε την τιμή να διαβάσει αποσπάσματα στην παρουσίαση και τον Ευχαριστώ).

Δεν παραπονιέμαι επομένως σε καμία περίπτωση, απλώς ελπίζω να καταφέρω την επόμενη χρονιά να παρουσιάσω περισσότερα θέματα εδώ και να συμπληρώσω όσα έχω αναρτήσει ήδη. Με τιμά τόσο εξάλλου το ενδιαφέρον σας, τα προσωπικά σας μηνύματα και σχόλια και δεν θα ήθελα να σας απογοητεύσω. Γι’ αυτό και σταματάω νωρίς φέτος. ‘Οταν εσείς θα διαβάζετε αυτές τις γραμμές, θα έχω φύγει ήδη, αλλά στο μυαλό μου θα σχεδιάζω τις αναρτήσεις τις νέας χρονιάς. Χρειάζεται να παίρνουμε αποστάσεις που και που, πριν επιστρέψουμε κάπου. Θα επιστρέψω όμως και θα ‘χουμε τότε να πούμε πολλά.

Η ανάρτηση που τώρα διαβάζετε λοιπόν, αφορά κυρίως το νέο βιβλίο μου κι έχει τίτλο «Σκέψεις μετά…» επειδή αυτή τη φορά δεν έγραψα τίποτα όταν κυκλοφόρησε «Το ποτάμι στον καθρέφτη». Αναδημοσίευσα μόνο τα δελτία τύπου του εκδοτικού οίκου, στον οποίο πλέον βρίσκομαι κι είναι φυσικά η «Άνεμος εκδοτική«. Φαντάζομαι πως αρκετοί υποψιαστήκατε πως εκεί κατευθυνόμουν, όσο βλέπατε να δημοσιεύονται κείμενα μου στο «Άνεμος magazine«. Κι ήταν τα: «Με τι λέξεις άραγε, θα με βάλεις να παλέψω σήμερα;«, «No more glitter please«, «A dream«, «Φεύγα!» και «Hotels«, που μπορείτε να τα διαβάσετε κι εσείς, αν δεν το είχατε κάνει ως τώρα.

.

Πάνελ με Γιάννη

.

Τα βιβλία όπως τα ονειρευτήκαμε...” όπως λένε… είναι αυτά που εκδίδουν.Και μες σ’ αυτά να και το δικό μου. Ο Γιάννης λοιπόν όπως κι ο Νικόλας έκαναν όσα τους αναλογούσαν, για να εκδοθεί το βιβλίο και να φτάσει στα χέρια σας.  Για να δούμε τι μπορώ να σας πω εγώ τώρα, πέρα απ’ όσα έγραψα σ’ αυτό.

Αυτό που θυμάμαι λοιπόν είναι να έρχομαι απ’ το Ηράκλειο της Κρήτης στην Αθήνα, πριν πολλά… πολλά.. χρόνια για να δώσω τις τελικές εξετάσεις για το CELI 5 στα Ιταλικά, να παίρνω τον ηλεκτρικό και να γεννιούνται τότε στο μυαλό μου δυο ιστορίες. Όταν έφτασα στην Κηφισιά, στο ξενοδοχείο όπου διέμενα για να είμαι κοντά στο εξεταστικό κέντρο, αντί να διαβάσω, άρχισα να γράφω. Πρώτα το “Ομόνοια-Κηφισιά” κι αμέσως μετά το “Hotel des Rouges”. Μπορεί να μην το πήρα τελικά το δίπλωμα, όπως ίσως υποψιαστήκατε, αλλά μου έμειναν αυτές οι ιστορίες και με συγκινεί να τις βλέπω τυπωμένες πια.

Στην Κρήτη, στο Ηράκλειο, γράφτηκαν κι άλλες, όπως το “Για μια παράσταση”, το “Χωρίς τύψεις” και το “Το ποτάμι στον καθρέφτη”. Τις είχα μαζί μου όμως και στη Θεσσαλονίκη, όσο σπούδαζα εκεί κι έκανα μικροπροσθήκες. Μία εξ’ αυτών πάλι, η τελευταία ιστορία, αφορά τη Σάμο. Γενέθλιος τόπος βλέπετε κι οι μνήμες ζωντανές… Αλλά τελικά επιστρέφοντας πλέον στην Αθήνα ήταν που τις διόρθωσα όλες ..τόσο όσο, ίσα για να μπορέσω να τις εντάξω στο βιβλίο.

Τόνισα το τόσο όσο… επειδή έχει σημασία. Δεν ήθελα διορθώνοντας ξανά και ξανά αυτές τις ιστορίες, να επικρατήσει η πείρα επί της αθωότητας. Είναι αποτέλεσμα μιας ολόκληρης διαδρομής και μ’ ενδιαφέρει να μπορώ εγώ τουλάχιστον να βλέπω κάποια «σημάδια» πάνω τους. Εξάλλου όπως λένε κάποιοι και μάλλον έχουν δίκιο, οι πολλές διορθώσεις είναι ένα είδος λογοκρισίας προς τον ίδιο τον εαυτό μας κι εγώ προτιμώ να γράφω και να λέω  πάντα τα πράγματα με τ’ όνομά τους.

Τι ήθελα να κάνω λοιπόν μ’ αυτές τις ιστορίες; Πέρα απ’ το να περισώσω κάποιες μνήμες και πέρα απ’ τα μηνύματα που περνάει προφανώς η κάθε μία απ’ αυτές, τις διάλεξα και τις ξεχώρισα από άλλες που έμειναν στα συρτάτια μου επειδή είναι διαφορετικές μεταξύ τους σε ύφος και περιεχόμενο. Όπως περίπου δηλαδή είμαστε κι εμείς, ανάλογα με το σε ποια στιγμή της ζωής μας μας συναντά ο καθένας και ποιος είναι αυτός που βρίσκεται απέναντί μας.

Είναι αληθινές; θ’ αναρωτιέστε ίσως τώρα κάποιοι… Πάντα λοιπόν κάπως γίνεται κι η αλήθεια παρεισφρύει σ’ ότι γράφουμε. Κι όχι, δεν είναι μόνο δουλειά του ασυνειδήτου. Μερικές φορές εμείς την αφήνουμε εμπρόθετα να παρεισφρύσει, άλλες πάλι νομίζουμε πως την καμουφλάρουμε, αλλά φευ.. Έτσι έγινε λοιπόν και μ’ αυτές τις ιστορίες. ΄Όλες τους κουβαλούν αλήθειες κι ας ειναι προϊόν φαντασίας η πλοκή τους. Υπάρχουν σ’ αυτές λεπτομέρειες που είναι αληθινές. Αφορούν κυρίως όμως γεγονότα που θα μπορούσαν να έχουν γίνει έτσι… Κι αυτό τους δίνει γνησιότητα

Ξέρω πως η κάθε μία κι ο καθένας σας, διαφορετικά θα τις διαβάσει και ανάλογα με τα βιώματά του, θα ταυτιστεί με κάποιες και μ’ άλλες όχι, επειδή έτσι γίνεται συνήθως. Οι λέξεις μας συγκινούν όταν αγγίζουν κάτι βαθύ μέσα μας, όταν κάνουν την καρδιά μας να χτυπά, το νου μας να ταξιδεύει…

Πριν εκδοθεί το βιβλίο, ευτύχησα να μάθω πόσο αγαπήσατε κάποιες απ’ τις αυτές κι αυτό με κάνει πολύ περήφανη πραγματικά. Τώρα πλέον ανυπομονώ να δω τι θα πείτε και για τις άλλες.

.

12360343_1134428083248924_8507234292554858500_n

 

.

Η Εύα Στάμου πάντως, Διδάκτωρ Ψυχολογίας και συγγραφέας πέντε εξαιρετικών βιβλίων, που αποδέχτηκε ευγενικά, με μεγάλη προθυμία μάλιστα, την πρόσκληση της «Άνεμος εκδοτική» να μιλήσει στην παρουσίαση και θερμά την Ευχαριστώ γι’ αυτό, κατέθεσε ήδη τις σκέψεις της για το βιβλίο εδώ και μπορείτε να διαβάσετε ολόκληρο το κείμενό της, ενώ εγώ διαλέγω μερικά χαρακτηριστικά αποσπάσματα:

«Το νέο βιβλίο της Αικατερίνης Τεμπέλη είναι μία συλλογή διηγημάτων για την αξία της ζωής και την ουσία του θανάτου. Οι ιστορίες της συλλογής πραγματεύονται τα θέματα του πένθους, της οδύνης που προκαλεί η απώλεια, του φόβου μπροστά στο άγνωστο, της αγάπης που δεν εξαντλείται με το φυσικό τέλος του αγαπημένου προσώπου, την προσδοκία για μεταθανάτια ζωή. Πραγματεύεται τέλος με γλώσσα ποιητική και συμβολική, την αδιάκοπη αναζήτηση νοήματος μέσα από εμπειρίες υπαρκτές, αλλά και από φαντασιακές αντανακλάσεις μιας ψυχικής πραγματικότητας (…)

Αυτή η επώδυνη διχοτόμηση, και η συνακόλουθη αγωνία του ανθρώπου να συμβιβάσει το σώμα με το πνεύμα, να συνδυάσει την αγάπη για τη ζωή και την ικανοποίηση που πηγάζει αποκλειστικά από τις αισθήσεις με τη αναπόφευκτη έλευση του θανάτου, αναδεικνύεται μέσα από τις ιστορίες του βιβλίου της Αικατερίνης Τεμπέλη.

Σε κάποιες από αυτές, όπως στην ομώνυμη του βιβλίου η αφηγήτρια μοιάζει να βρίσκεται σε κατάσταση ύπνωσης, ενώ σε κάποιες άλλες, όπως στην ιστορία «Ομόνοια-Κηφισιά» και στο διήγημα «Μικρές αλλαγές Σχεδίου», ο πόνος της απώλειας και η θλίψη μιας καθημερινότητας τραυματικής, μοιάζει να διαπερνούν τις σελίδες του βιβλίου και να διαποτίζουν την σκέψη του αναγνώστη. Ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάζει και το διήγημα «Η Μνησικακία (Δεν είναι γένους θηλυκού)», μία ιστορία μαύρου χιούμορ και μυστηρίου, όπου κυριαρχούν οι έξυπνες ανατροπές των στερεότυπων καλό-κακό, αθωότητα-ενοχή. Οι ανατροπές είναι παρούσες και στο διήγημα με τον τίτλο ‘Χορεύουμε;’ όπου ο αισθησιασμός συναντά την περιπέτεια δημιουργώντας μια πλοκή με ιδιαίτερη γοητεία που ξετυλίγεται κινηματογραφικά. Τα όρια μεταξύ αλήθειας και ψέματος ακυρώνονται καθώς τα σχέδια των πρωταγωνιστών ανατρέπονται από τον χορό των συναισθημάτων«.

.

10653990_10153302194294646_153224608_n

.

Ο Αντώνης Τσόκος, ο αγαπημένος μου φίλος και τόσο σπουδαίος νέος Ποιητής, είπε εξίσου πολλά και υπέροχα πράγματα και  κάποια χαρακτηριστικά αποσπάσματα απ’ την ομιλία του, είναι αυτά:

«Αν ψάξει κάποιος την Κατερίνα, το σίγουρο είναι πως δεν θα την βρει στα εξώφυλλα των βιβλίων της αλλά στις μέσα σελίδες. Να μεθά με το αλκοόλ που αναδύει η ανάσα της συν-επιβάτισσάς της σ’ ένα δρομολόγιο Ομόνοια – Κηφισιά. Να ακυρώνει δύο εισιτήρια. Ένα για εκείνη κι ένα για τον σκοτωμένο φίλο της. Φέρνοντας την αγάπη προ των ευθυνών της (…)

Στο διήγημα «Για μια παράσταση», ο ανθρωπάκος ζει στο μικρόκοσμό του. Γνωρίζοντας πως έξω από αυτόν η μνήμη θερίζει. Ώσπου, αποφασίζει να αφήσει για ένα βράδυ τη σιγουριά της ρουτίνας του. Όπου πηγαίνει, ο κόσμος ερημώνει. Ερημώνει άβολα. Αποδεικνύοντας πόσο δύσκολες είναι οι καθημερινές συναλλαγές. Κάθε είδους. Αλλά κυρίως οι συναλλαγές συναισθημάτων.


Άγνωστοι μπαίνουν στη ζωή μας. Αφήνουν μια πληγή. Κλέβουν ένα πλευρό, (όπως χαρακτηριστικά λέει η Κατερίνα στο διήγημα «Συναλλαγές εκπεσόντων «) και φεύγουν.

Οι ήρωες των διηγημάτων του βιβλίου είναι στο σύνολό τους καθημερινοί άνθρωποι. Άνθρωποι που ζουν ανάμεσά μας. Που όμως, τις περισσότερες φορές, δεν ζούμε εμείς ανάμεσά τους. Γιατί έχουν χάσει τη γιορτινή πλευρά τους. Γιατί η δική τους σκοτεινιά δεν προσθέτει λάμψη στην κακοφωτισμένη ζωή μας«.

Έγραψε κι είπε κι άλλα τιμητικά ο Αντώνης, αλλά εγώ τον Ευχαριστώ περισσότερο επειδή ήταν εκεί.

Κι είστε κι εσείς, άνθρωποι από διάφορα μέρη της Ελλάδας, που ήδη μου γράψατε τις σκέψεις σας για «Το ποτάμι στον καθρέφτη» κι άλλοι που μ’ εκτιμάτε τόσο και με στηρίζετε σε κάθε βήμα, που ακόμη και το πιο μεγάλο Ευχαριστώ μου, δεν μπορεί να εκφράσει και να συμπεριλάβει, όσα με κάνατε να αισθανθώ. Θα αναφέρω ονομαστικά με εντελώς τυχαία σειρά όμως μερικούς και μερικές από ΄σας, επειδή είναι το λιγότερο που μπορώ να κάνω κι αν κάποια-ον ξέχασα, θα επανέλθω αργότερα, συμπληρώνοντας την αναφορά μου.

Ευχαριστώ λοιπόν ολόψυχα την Καίτη Διγαλάκη, την Κατερίνα Τεμπέλη, την Μένη Τεμπέλη, την Άννα Ψαρά, τον Βασίλη Ψαρά, την Ρεβέκκα Θεοδωροπούλου, τον Αντώνη Τσόκο, το Γιώργο Τριανταφύλλου, την Καίτη Γρυδάκη, την Βάσια Αραμπατζή, τον Σάββα Γεωργιάδη, τον Γιάννη Κατσαρη, την Ευανθία Σακελλάρη, τον Γιώργο Τσιτούρα, τον Γιώργο Κωνσταντινίδη, τον Χρήστο Φραγκιουδάκη, τον Sot Winston, τον Θοδωρή Μεσσαριτάκη, τη Δήμητρα Παπαγεωργίου, τον Γιώργο Συριανό, τον Eustacchio Palladino, τον Γιάννη Καραγεώργο, την Μαίρη Αθανασίου, την Ειρήνη Χατζή, την Μαρίνα Σπανάκη, την Σταυρούλα Κουγιουμτσιάδη, την Άννα Κοκκινάκη, τον Χρυσόστομο Σταύρου, την Μαρία Σανδαλή, τη Λίτσα Τρικιριώτου, τον Σταύρο Γκουγκουσκίδη, την Άννα Παρίσση, την Ανθή Θεοχάρη, την Σοφία Χαριτάκη, την Αφροδίτη Διονυσοπούλου, την Κατερίνα Γιαννάκου, τον Raphael Dovelo, τη Σοφία Νέντου, τη Σίνη Θάνου, τη Μαρία Μάρκου, τον Σωτήρη Τοκαλατζίδη, τον Γιάννη Ευσταθίου, την Ιωάννα Μωραϊτου, την Ιωάννα Κουτσουρελάκη, την Κυριακούλα Σπηλιοπούλου, την Μαίρη Βλαχάκη, τον Πάντη Κούση, τον Γιώργο Συριανό, την Πίτσα Χαραλαμπίδου και τους συγγραφείς: Χριστίνα Αυγερινού, Νίκο Καραγεώργο,  Μαρία Λιάσκα, Κώστα Βασιλάκο και Θεόδωρο Πάλλα.

Οι ομιλίες δεν είναι το δυνατό μου σημείο κι αυτή τη φορά συνέβη το εξής παράδοξο: ενώ αυτό είναι το τρίτο μου βιβλίο, πρώτη φορά έκανα παρουσίαση. Έτρεμαν τα χέρια μου λοιπόν, τα χαρτιά μου, η καρδιά μου. Συγκινήθηκα επειδή εκεί ήταν αγαπημένοι μου άνθρωποι απ’ την Κρήτη, μια συμμαθήτριά μου απ’ τη Σάμο, μια οικογένεια που αισθάνομαι δική μου (αυτή του Αντώνη Τσόκου, δηλαδή οι γονείς του που λατρεύω με την αδερφή του), οι φίλοι και φίλες μου κι άλλοι άνθρωποι που δεν τους περίμενα και μου ‘δωσε χαρά η παρουσία τους.

Όταν τελείωσα, μια κοπέλα, η Βερόνικα, που δεν με γνωρίζει προσωπικά, ήρθε και μου είπε δυο λόγια κι ένιωσα πως καλά πήγαν όλα λοιπόν και την Ευχαριστώ γι’ αυτό. Ο μαγικός τρόπος με τον οποίο σμίγουν άγνωστοι μεταξύ τους άνθρωποι κι αφήνουν τα ίχνη της παρουσίας τους ο ένας στον άλλο, δεν εξηγείται, αλλά είναι τόσο όμορφος. Συμβαίνει και στο Facebook αυτό και το λέω με πάσα ειλικρίνεια. Υπάρχουν τόσο ζεστοί άνθρωποι εκεί, με τους οποίους δεν γνωριζόμαστε, αλλά μου γράφουν δυο λόγια και καταλαβαινόμαστε βαθιά. Οι χιλιομετρικές αποστάσεις μπορεί να μην μηδενίστηκαν τη βραδιά της παρουσίασης, θάλασσες, βουνά, σύνορα μας χώριζαν τυπικά και δε μπορούσαν να είναι κοντά μου όπως ήθελαν, αλλά ήταν σαν να βρισκόταν εκεί. Εγώ τουλάχιστον έτσι ένιωσα. Κι εκεί ήταν νοερά κι οι μικρές μου ξαδέρφες απ’ τη Σάμο, η Κατερίνα κι η Μένη κι άλλοι άνθρωποι που ακόμη και αν δεν βρίσκονται πια σ’ αυτό τον κόσμο, ζουν στην ψυχή και στο μυαλό μας.

 

Ωρα να ολοκληρώσω όμως την ανάρτηση. Πολλά έγραψα. Όσες κι όσοι εξάλλου θέλετε να μάθετε κι άλλα για το βιβλίο, να δείτε περισσότερες φωτογραφίες που τράβηξε εκείνη τη βραδιά η Βάσω Σταθούλη,  να στείλετε τις δικές σας κι έχετε λογαριασμό στο FB, εδώ θα βρείτε τη σχετική σελίδα.

Με τη σειρά μου τέλος, επέλεξα, με τα λόγια περίπου που έκλεισα την ομιλία μου όταν παρουσιάστηκε στο «Loukoumi bar» στις 17 Δεκεμβρίου το βιβλίο, να κλείσω σήμερα και την τελευταία ανάρτηση της χρονιάς που φεύγει:

Εν κατακλείδι αυτό που θέλω να ευχηθώ για όλους μας, είναι να νιώθουμε καλά μ’ ό,τι αντικρίζουμε στον καθρέφτη μας στο τέλος της μέρας, όταν είμαστε μόνοι. Γιατί μόνο τότε θα μπορέσουμε να συμπράξουμε με άλλους και αν δεν μάθουμε να δρούμε μαζί, αν κλειστούμε στο μικρόκοσμό μας και πιστέψουμε στην απατηλά περιορισμένη μας πραγματικότητα σαν άλλοι κάτοικοι της Πλατωνικής σπηλιάς, κινδυνεύουμε όχι μόνο να μη ζήσουμε, αλλά να μη μπορέσουμε και ποτέ να παλέψουμε για την Ιδανική μας Πολιτεία… Να μην μπορέσουμε ποτέ ν’ αλλάξουμε αυτό τον κόσμο. Μερικοί νομίζουν πως απαιτούνται παρεμβάσεις τεράστιας κλίμακας, παγκόσμια, για να γίνει κάτι τέτοιο. Κι έτσι δε δρουν ποτέ προς αυτή την κατεύθυνση. Εγώ πάλι πιστεύω πως μετράει και τη ζωή ενός ανθρώπου να προσπαθήσει κανείς ν’ αλλάξεις. Δεν είναι λίγο.

Κι οφείλουμε να γίνουμε η φωνή όσων δεν μπορούν να αρθρώσουν αιτήματα. Και ξέρω ανθρώπους που το έκαναν, όπως ο Αχιλλέας Βασιλικόπουλος, που τόσο πάλεψε για να μην περικοπούν οι συντάξεις των ψυχικά πασχόντων. Τέτοιοι Άνθρωποι είναι οι δικοί μου Ήρωες. Οι εθελοντές που δουλεύουν στα απανταχού  Κοινωνικά Ιατρεία, οι απλοί Άνθρωποι στη Σάμο και τα άλλα νησιά που βοηθούν καθημερινά τους Σύρους πρόσφυγες, όσοι γενικά νοιάζονται, όσοι κατεβαίνουν στο δρόμο. Εκεί που γίνονται οι ουσιαστικές ζυμώσεις και το «εγώ» φτάνει στο «εμείς». Έτσι αλλάζει ο κόσμος… Και κουβαλάω πάντα αυτή την πίστη μέσα μου ή αυτή την ωραία τρέλα αν θέλετε κι εναποθέτω τις ελπίδες μου στις απανταχού συλλογικότητες… Στην εξαιρετικά σκληρή χρονιά που φεύγει, Άνθρωποι όπως τα παιδιά της Κατάληψης «Παπουτσάδικο», οργάνωσαν σημαντικές δράσεις για τους ψυχικά πάσχοντες και με συγκίνησαν πολύ, γιατί σ’ αυτά τα ..θαύματα πιστεύω… Κι εύχομαι, εύχομαι την ίδια τρέλα, την ίδια πίστη πως ο κόσμος μπορεί ν’ αλλάξει, να ‘χετε κι εσείς!

 

 

Να είστε καλά. Σας ευχαριστώ…

.

.

.

.

.