Ο Ρωμαίος κι η Ιουλιέτα του Σαράγεβο

Bosko Brkic και Admira Ismic (Source: The Journal for Multi-media History, Albany.edu)

Όσο ταξιδεύουμε μαθαίνουμε και διάφορες ιστορίες. Άλλες ανήκουν στην σφαίρα του μύθου κι άλλες είναι αληθινές. Μια τέτοια ιστορία, απ’ αυτές που ανήκουν στη δεύτερη κατηγορία θυμήθηκα, βλέποντας πρόσφατα την ακόλουθη παράσταση χορού απ’ το Teatro Massimo για το Ρωμαίο και την Ιουλιέτα του Σαράγεβο. Έτσι τους χαρακτηρίζει από τότε ο κόσμος, μιας και το ζευγάρι είχε τραγικό τέλος. Η παράσταση μου έδωσε την αφορμή να σας γράψω μερικά πράγματα και να σας δώσω συνδέσμους απ’ όπου μπορείτε να βρείτε κι επιπλέον πληροφορίες.

Εκείνος λοιπόν ήταν 15 χρονών κι εκείνη 16, όταν συναντήθηκαν σ’ ένα πρωτοχρονιάτικο πάρτι. Ο Σέρβος ορθόδοξος Bosko Brkic και η Βόσνια μουσουλμάνα Admira Ismic, ερωτεύτηκαν αμέσως ο ένας τον άλλο κι οι οικογένειες τους δεν είχαν καμία αντίρρηση γι’ αυτό το δεσμό. Οι μικτοί γάμοι άλλωστε συνηθίζονται στα Βαλκάνια (κι ας τους ανέκοψε η φρίκη του πολέμου). Ήταν μαζί για 9 χρόνια, ώσπου τους σκότωσαν στις 19 Μαΐου του 1993, στη γέφυρα Vrbanja. Σε ηλικία 25 ετών τότε κι οι δυο, προσπάθησαν να φύγουν απ’ την πόλη και τη χώρα, όπου το αίμα έρεε συνεχώς. Το σημείο όμως εκείνο ήταν κατά κάποιο τρόπο no man’s land και δρούσαν ανενόχλητοι οι ελεύθεροι σκοπευτές. Οι σφαίρες τους έγραψαν το τέλος της ιστορίας αυτών των ανθρώπων που άφησαν την τελευταία τους πνοή αγκαλιασμενοι. Οι αντιμαχόμενες πλευρές άρχισαν ν’ αλληλοκατηγορούνται για το γεγονός κι η δολοφονία τους προκάλεσε παγκόσμια συγκίνηση.

Παρακολουθώντας το ντοκιμαντέρ που υπάρχει εδώ και διαθέτει αγγλικούς υπότιτλους, θα μάθετε τα πάντα για ‘κεινους (πόσο διαφορετικοί χαρακτήρες ήταν, τι είπαν οι δικοί τους άνθρωποι, θα δείτε τα γράμματα που αντάλλαξαν κτλ), και κάποια στιγμή που δε θα γράφω από κινητό τα πάντα, ίσως ενημερώσω ξανά την ανάρτηση, γιατί καταλαβαίνω τη δυσκολία κάποιων σας με τις ξένες γλώσσες. Τι πρέπει να κρατήσουμε απ’ αυτή την ιστορία, ας το σκεφτεί η καθεμία, το καθένα, ο καθένας σας… Για μένα το μήνυμά της είναι ξεκάθαρο.

*Η φωτογραφία της ανάρτησης είναι από εδώ.

55α Δημήτρια : Δραματοποιημένες αναγνώσεις

Αν και «έγκλειστη» αυτό το διάστημα όπως λίγο – πολύ όλ@ μας στην Αθήνα λόγω της καραντίνας, είναι σα να ξαναζώ στη Θεσσαλονίκη και να περπατάω στους δρόμους της, παρακολουθώντας τις δραματοποιημένες αναγνώσεις απ’ το site όπου φιλοξενουνται τα «55α Δημήτρια». Κι αυτός είναι ο λόγος που προτείνω και σε ‘σας να επισκεφθείτε τον ιστότοπο και να διαλέξετε τη δική σας «διαδρομή».

Προσωπικά ταξίδεψα με πολλά αποσπάσματα από βιβλία που αφορούν την ίδια την πόλη και την ιστορία της, συγκινήθηκα με τα πάθη των Εβραίων παρακολουθώντας την ενότητα των τριών video που τιτλοφορείται «Μη με ξεχάσετε» κι είδα περισσότερες από μία φορές εκείνο που τιτλοφορείται «Ο δρόμος που τον λένε αντίο», του Άκη Δήμου, που βασίζεται στο διήγημα του Αλέξανδρου Παπαδιαμάντη «Βαρδιάνος στα σπόρκα». Η μεν ερμηνεία της Ρένιας Λουιζίδου είναι τόσο άρτια, η δε σκηνοθεσία του Γρηγόρη Αποστολοπούλου μου άρεσε τόσο πολύ κι αξίζει να το σημειώσω αυτό.

Στο site θα βρείτε και ταινίες, συναυλίες κ.α., και γενικώς χαμέν@ δε θα βγείτε κάνοντας κλικ εκεί. Εγώ και μόνο που παρακολούθησα κάποια απ’ αυτά, εκτός απ’ το ότι πέρασα όμορφα στο λίγο ελεύθερο χρόνο μου, έμαθα και πράγματα που δεν γνώριζα κι όταν έρθουν οι καλύτερες μέρες που αναμένουμε, έχω σχέδια για τη Θεσσαλονίκη. Εσείς;

«The Mad Hatter’s Tea Party»: «Η Αλίκη στη Χώρα των Θαυμάτων» σε ..ψυχοθεραπεία – Μια αμφισβήτηση της κανονικότητας

Τι είναι ‘φυσιολογικό’ και τι το τόσο υπέροχο σχετικά μ’ αυτό τέλος πάντων; Αυτές είναι οι δύο ερωτήσεις που θέλουν να θέσουν οι συντελεστές της συγκεκριμένης μουσικοχορευτικής παράστασης, που παρακολούθησα πρόσφατα on line και δε γινόταν να μη σας γράψω γι’ αυτήν.

Καταρχάς βρίσκω ιδιοφυή την όλη ιδέα, του να μπουν οι ήρωες του βιβλίου του Lewis Carroll, «Η Αλίκη στη χώρα των θαυμάτων» σε ..ψυχοθεραπεία, προκειμένου να τεθούν τα ερωτήματα που προανέφερα.

Κι ο νεαρός ψυχοθεραπευτής Ernest που είναι ειδικός στο να είναι φυσιολογικός (PhD in normalization) και που μόλις ξεκίνησε τη δουλειά του στο αναγνωρισμένο Institute for Extremely Normal Behaviour, αναλαμβάνει αυτό το ρόλο.

Το αν θα τα καταφέρει να κάνει ‘φυσιολογικούς’ τους: March Hare, Mad Hatter, Tweedledum, Tweedledee, Queen of Hearts και φυσικά την Alice, θα το μάθετε μόν@ σας, βλέποντας την παράσταση.

Αυτό που θέλω να σας θυμίσω, είναι ότι όπως εξηγούσα εδώ, χρόνια πριν, η έκφραση mad as a hatter (τρελός σαν καπελάς), έχει την ακόλουθη ιστορία: Όσοι εργάζονταν φτιάχνοντας καπέλα, υπέφεραν από δηλητηρίαση υδραργύρου (υλικό που χρησιμοποιούνταν σ’ αυτό το είδος ένδυσης) και η συμπεριφορά τους μετά από συνεχή έκθεση σ’ αυτό, έμοιαζε με την συμπεριφορά των τρελών. 

Η έκφραση πέρασε μ’ έναν τρόπο και στη λογοτεχνία και έτσι στο βιβλίο  «Η Αλίκη στη χώρα των θαυμάτων»  (1865), έχουμε τον γνωστό χαρακτήρα  Mad Hatter (Τρελός Καπελάς) και το Mad Tea Party.

Και η έκφραση όμως mad as a March hare (τρελός όπως ο λαγός του Μάρτη), χρησιμοποιούνταν επίσης για να χαρακτηρίσει κάποιον που έχει χάσει εντελώς την λογική του. Επειδή η αναπαραγωγική περίοδος των λαγών είναι το Μάρτιο και τότε συνεχώς χοροπηδούν. Και βέβαια δεν είναι τυχαίο, το ότι ο λαγός χρησιμοποιήθηκε ως χαρακτήρας στο λογοτεχνικό έργο που προαναφέραμε.

Να γράψω και τα τυπικά τώρα όμως, ότι δηλαδή η παράσταση είναι στα αγγλικά (υπάρχουν υπότιτλοι, αλλά δεν στα περισσότερα τραγούδια δεν εμφανίζονται), πρόκειται για μια παραγωγή του 2016 που θα είναι διαθέσιμη για λίγες μέρες, τη βλέπουμε απ’ την Royal Opera House και είναι της ZooNation που διευθύνει η Kate Prince.

Έχει πρωτότυπες χορογραφίες και μου άρεσε ιδιαιτέρως κι η μουσική. Όπως έχει γραφτεί «συνδυάζει το μπαλέτο με το hip hop» κι αυτό οπωσδήποτε κεντρίζει το ενδιαφέρον. Είναι πολύ σημαντικό γενικά, που η νόρμα αμφισβητείται και μ’ αυτόν τον τρόπο κι αξίζουν συγχαρητήρια σ’ όλους τους συντελεστές.

Η παράσταση τέλος, είναι αφιερωμένη στην Teneisha Bonner, (που θα δείτε στο ρόλο της Queen of Hearts), η οποία πέθανε το 2019 από καρκίνο του μαστού. H Kate Prince αναφέρεται σε κείνη στον πρόλογό της κι ομολογουμένως είναι συγκινητικό το όλο γεγονός. Στάθηκα πολύ στην εικόνα της…

Για τα μηνύματα της παραγωγής αυτής, δε θα γράψω κάτι επιπλέον, δε χρειάζεται. Ας τη δείτε όσ@ ενδιαφέρεστε, να βγάλετε τα δικά σας συμπεράσματα. Το ότι θέτει τα ερωτήματα που θέτει, είναι για μένα, αρκούντως σημαντικό.-

«Από Σώμα σε Σώμα»: Πρόσκληση σε Ανοιχτή συζήτηση στο Θερινό Δημοτικό Κινηματογράφο «Κήπος» – Χανιά, Τετάρτη 29 Ιουλίου, 9μμ, στα πλαίσια του Dance Days Chania Festival

.

Στα πλαίσια του φεστιβάλ Dance Days Chania, και με την ολοκλήρωση της ενότητας Video Dance 2020 (προβολές 27 και 28 Ιουλίου, με ώρα έναρξης 9:30μμ), στο Θερινό Δημοτικό Κινηματογράφο “Κήπος”, στα Χανιά, θα πραγματοποιηθεί στον ίδιο χώρο ανοιχτή συζήτηση, την Τετάρτη 29 Ιουλίου στις 9μμ, με τίτλο “Από Σώμα σε Σώμα”, με την Αλίκη Χιωτάκη (Βιντεογράφο και επιμελήτρια της ενότητας Video Dance) και τη Σοφία Φαλιέρου (Χορογράφο και Καλλιτεχνική διευθύντρια του φεστιβάλ Dance Days Chania). Τη συζήτηση θα συντονίσει η Μυρτώ Κοντομιτάκη (Μουσειολόγος και Ιστορικός Τέχνης ).

Η απουσία σωματικής επαφής συνιστά μια υπαρξιακή απειλή για τον ανθρώπινο πολιτισμό, σε βραχυπρόθεσμο έως μεσοπρόθεσμο χρονικό ορίζοντα, δημιουργώντας ένα παράδοξο σενάριο, που διαβλέπει σε μια “σωματική κατάρρευση” της ανθρώπινης κοινωνίας. Η τέχνη του χορού, κατά τη διάρκεια αυτής της πανδημικής κρίσης, υπέστη βαρύ πλήγμα, ακριβώς γιατί είναι μια τέχνη που επιδιώκει τη σωματική και ψυχική επαφή, και μαζί με τις υπόλοιπες τέχνες απειλείται κοινωνικά και πολιτικά.

Η συζήτηση θα εγείρει ερωτήματα γύρω από απόψεις που αφορούν το ανθρώπινο σώμα και τις σχέσεις του, αλλά και τις αντιδράσεις του, στις αντίξοες πολιτισμικά συνθήκες που βιώνουμε.

Η είσοδος είναι ελεύθερη για το κοινό.

Φωτογραφία: “Asomatic” / Copyrights: Aliki Chiotaki

«Ρυτίδες και όνειρα» μια ταινία της Γωγώς Πετραλή

Γωγώ Πετραλή

.

Είναι φίλη μου. Αγαπημένη. Ένα απ’ τα υπέροχα πλάσματα που ομορφαίνουν με την παρουσία τους τη ζωή μου και με κάνουν να χαμογελάω.

Γύρισε μια ταινία για μια γειτονιά του Ηρακλείου που την ξέρω καλά: την Αγία Τριάδα.

Έμενα κάποτε εκεί. Πήγαινα με τα πόδια ως το σπίτι της και συναντούσα εκείνη και τις αδερφές της.

Ξέρει ότι είμαι αυστηρή στις κρίσεις μου. Μερικές φορές ιδιαιτέρως αυστηρή. Αλλά τη λάτρεψα την δουλειά της.

Και θέλησα να σας την παρουσιάσω από δω, γιατί είμαι περήφανη που η Γωγώ υπογράφει αυτή την ταινία.

Της εύχομαι λοιπόν καλή επιτυχία με όλη μου την ψυχή, γιατί την αξίζει! Και θέλω να πιστεύω ότι θα την έχει…

.

ΤΑΙΝΙΑ «ΡΥΤΙΔΕΣ ΚΑΙ ΟΝΕΙΡΑ»

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

Ολοκληρώθηκε η ταινία της ομάδας χορού Φυσαλίδα με τίτλο «Ρυτίδες και όνειρα» που αφορά την περιοχή της Αγίας Τριάδας. Τα γυρίσματα πραγματοποιήθηκαν στη γραφική αυτή γειτονιά και στα τείχη του Ηρακλείου τον περασμένο Αύγουστο και Σεπτέμβριο, με στόχο την ανάδειξη μιας από τις ιστορικότερες συνοικίες της πόλης.

Η ταινία βασίστηκε στην πρωτότυπη ιδέα της Γωγώς Πετραλή και πραγματοποιήθηκε στα πλαίσια του προγράμματος «Δράσεις προβολής περιοχής παρέμβασης ΠΕΠ 2000-2006 Κρήτης» σε συνεργασία με το τμήμα παλιάς πόλης του Ηρακλείου.

Πρόκειται για έναν περίπατο στις αναμνήσεις, δοσμένο με μορφή χορευτικού ντοκιμαντέρ.  Πρωταγωνιστής είναι ένας κάτοικος της Αγίας Τριάδας που περιπλανιέται στα σοκάκια της γειτονιάς όπου μεγάλωσε, ανακαλώντας μνήμες αλλοτινών καιρών καθώς και τον παιδικό, χαμένο πλέον, έρωτά του που παίρνει ξανά μορφή μέσα σε αυτή τη νοσταλγική περιπλάνηση.

Η ταινία πρωτοτυπεί, καθώς φέρει στοιχεία μυθοπλασίας, ντοκιμαντέρ, λυρικής αφήγησης και video- art. Μέσα από τα εξ’ ολοκλήρου εξωτερικά γυρίσματα η κάμερα δίνει έμφαση στην αρχιτεκτονική της περιοχής. Παράλληλα, η πρωτότυπη μουσική επένδυση και κυρίως οι χορογραφίες «υφαίνουν» τη δράση της ταινίας. Ένα κολάζ χορογραφημένων εικόνων, δίνουν ζωή σε ιστορικά μνημεία, κτίρια και κομβικά σημεία της συνοικίας. Στη διαδικασία των γυρισμάτων συμμετείχαν 120 επαγγελματίες και ερασιτέχνες χορευτές καθώς και κάτοικοι της Αγίας Τριάδας ηλικίας 4- 74. Η συνύπαρξη όλων αυτών των ανθρώπων βασίζεται στο community dance (χορός για την κοινότητα). Ένα είδος χορού που στοχεύει στη δραστηριοποίηση μιας ομάδας για τη δημιουργία ενός επαγγελματικού, καλλιτεχνικού αποτελέσματος μέσα από την κίνηση, την έκφραση και την επαφή τους με την τέχνη του χορού.

.

Διάρκεια: 30΄

Παραγωγή: Ομάδα χορού «Φυσαλίδα»

Σενάριο/ σκηνοθεσία/ χορογραφία: Γωγώ Πετραλή

Διεύθυνση φωτογραφίας: Γιάννης Παναγιωτάκης

Μοντάζ: Γιώργος Μαριδάκης

Φωτογράφοι πλατώ: Ζένια Δρόσου, Νικήτας Αλμπάνης

Πρωτότυπη μουσική: Εμμανουήλ Σγουρίδης

Πρωταγωνιστούν: Γιάννης Πακές, Δαυίδ Νικολιδάκης- Όουενς, Δάφνη Βρετουδάκη Μαρία Μανουρά

Χορεύουν: Ida Sidenvall, Ευφροσύνη Αρκουλάκη, Ροδούλα Κρανιωτάκη,  Δροσιά Τριαντάκη, Ειρήνη Τσιμπραγού, Αναστασία Χειλαδάκη, Γιούλη Γρηγοράκη.

Συμμετέχουν ακόμα εκατόν είκοσι επαγγελματίες/ ερασιτέχνες χορευτές και ηθοποιοί καθώς και κάτοικοι της Αγίας Τριάδας.

.

Η Γωγώ Πετραλή γεννήθηκε στο Ηράκλειο. Σπούδασε κλασικό και μοντέρνο χορό στην Αγγλία. Με υποτροφία του Ωνάσειου Ιδρύματος συνέχισε τις σπουδές της στη σχολή Rotterdamse Dansacademie της Ολλανδίας. Ως υπότροφος του διεθνούς φεστιβάλ Dance Web της Βιέννης, εκπροσώπησε για πρώτη φορά την Ελλάδα το καλοκαίρι του 2000. Έχει διδάξει κλασσικό, σύγχρονο χορό και αυτοσχεδιασμό στην Ελβετία, στην Πορτογαλία και στην  Ελλάδα.

Ως χορεύτρια έχει συνεργαστεί με τις ομάδες χορού «Manc Dance Company», την «Terpsicorrick Dance Company» και την «Doris Vuilleumier Compagnie» στο εξωτερικό.

Στην Ελλάδα έχει συμμετάσχει σε παραστάσεις των Χάρη Μανταφούνη, Αρτέμιδος Ιγνατίου, Νατάσας Ζούκα, Carol Brown, Luca Silvestrini. Το 2004 εργάστηκε ως βοηθός χορογράφου του Δημήτρη Παπαϊωάννου και της Αγγελικής Στελλάτου στις τελετές έναρξης και λήξης των Ολυμπιακών Αγώνων της Αθήνας. Το 2006 δημιούργησε την ομάδα χορού «Φυσαλίδα» με έδρα το Ηράκλειο Κρήτης που έχει στόχο την έρευνα, τη δημιουργία και την παραγωγή καλλιτεχνικού έργου καθώς και τη συνεργασία με εικαστικούς, καλλιτέχνες και θεραπευτές. Προηγούμενη παραγωγή της ομάδας ήταν η solo performance «Flock o αιθεροβάμων» και το videoart «Flock, the glass fish» (2007).

.