ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ ‘Ψ’: «ΤΙ ΣΥΜΒΑΙΝΕΙ ΜΕ ΤΗΝ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΑΚΗ ΨΥΧΙΑΤΡΙΚΗ ΚΛΙΝΙΚΗ ΤΩΝ ΙΩΑΝΝΙΝΩΝ ΚΑΙ ΤΗΝ ΤΟΠΙΚΗ ΜΚΟ;»

Σε μια περίοδο που προωθείται από την κυβέρνηση Μητσοτάκη η προδιαγεγραμμένη και ποικιλότροπη ιδιωτικοποίηση του Εθνικού Συστήματος Υγείας στο σύνολό του, με τις υπηρεσίες του σκόπιμα, από μακρού και παντού, δραστικά υποστελεχωμένες και υποχρηματοδοτημένες, τα όσα προκύψαν με τις αποκαλύψεις για τα τεκταινόμενα στα Ιωάννινα, με τις κολλεγιές της πανεπιστημιακής ψυχιατρικής κλινικής και μιας ΜΚΟ, δεν θάπρεπε να περάσουν ασχολίαστα. Πόσο μάλλον που το Δίκτυο «ΑΡΓΩ» των ΜΚΟ ψυχικής υγείας έσπευσε να δώσει την πλήρη υποστήριξή του σ΄ αυτές τις διαδικασίες μείξης δημόσιου/ιδιωτικού, στην κατεύθυνση πάντα της προϊούσας μετάλλαξης του πρώτου στο δεύτερο.

Με τρόπο, διαδικασίες και λογικές καθ΄ όλα όμοιες με αυτές που είδαμε να εκτυλίσσονται με τη συνεργασία μιας πανεπιστημιακής παιδιατρικής κλινικής του νοσοκομείου ΑΤΤΙΚΟΝ με τον ιδιωτικό όμιλο ΙΑΣΩ, η πανεπιστημιακή ψυχιατρική κλινική των Ιωαννίνων ουσιαστικά συγχωνεύεται με την ΜΚΟ ΕΠΡΟΨΥΗ (Εταιρεία Προαγωγής Ψυχικής Υγείας Ηπείρου). Αν και εδώ και πολλά χρόνια λειτουργούσε η πρακτική της μείξης των λειτουργιών της πανεπιστημιακής κλινικής και της εν λόγω ΜΚΟ, με προσωπικό που αντάλλασσαν μεταξύ τους (στο όνομα, υποτίθεται, και της «εκπαίδευσης») κά, το αποφασιστικό βήμα προς την ολοκλήρωση της μετάλλαξης φαίνεται να γίνεται με τα νέα κοινοτικά προγράμματα της, υποτιθέμενης, «έγκαιρης παρέμβασης στην ψύχωση». Το πανεπιστήμιο κάνει αίτημα για το πρόγραμμα από κοινού με την ΕΠΡΟΨΥΗ (γιατί, βασικά, στις ΜΚΟ τα δίνουν), αλλά επειδή και η πανεπιστημιακή κλινική είχε εδώ και χρόνια μια κατ΄ όνομα μονάδα «έγκαιρης παρέμβασης στην ψύχωση», συμφώνησαν να τις συγχωνεύσουν βάζοντας έναν επιστημονικά υπεύθυνο και στις δυο, που είναι ο διευθυντής της πανεπιστημιακής κλινικής. Ετσι, η κάλυψη από προσωπικό, που δεν έχει η πανεπιστημιακή μονάδα, θα γίνει από αυτό της ΜΚΟ, ενώ το πανεπιστήμιο (δημόσιο) παραχωρεί στη ΜΚΟ μεγάλο μέρος του χώρου του ΚΨΥ των Ιωαννίνων (που είναι προφανώς υπό τον έλεγχό του) για να κάνει τη δουλειά της.

Όλα αυτά από το «Ταμείο Ανάκαμψης και Ανθεκτικότητας» της ΕΕ, που είναι έκτακτη κοινοτική χρηματοδότηση ορισμένου χρόνου. Και μετά; Ξέρουν πολύ καλά για το «μετά». Το έχουν βιώσει ήδη με την υπάρχουσα, εδώ και χρόνια «στα χαρτιά», μονάδα «έγκαιρης παρέμβασης στην ψύχωση». Και ξέρουν όλοι ότι το επίδικο είναι, αφενός, η απορρόφηση των κονδυλίων και αφετέρου, με όχημα αυτές τις διαδικασίες, η βαθμιαία διείσδυση του ιδιωτικού μέσα στο δημόσιο, η αντικατάσταση της μονιμότητας των σχέσεων εργασίας με σχέσεις εργασίας ιδιωτικού δικαίου, ελαστικές, προσωρινές κλπ. Ότι οι χώροι του Δημοσίου προσφέρονται για χρήση και εκμετάλλευση από ιδιωτικά συμφέροντα.

Αυτή η διείσδυση των δήθεν «μη» κερδοσκοπικών ΜΚΟ στο Δημόσιο συναντάει την λαμπρή αποδοχή, μέσω και μιας γλαφυρής περιγραφής της, από τον διευθυντή της πανεπιστημιακής κλινικής των Ιωαννίνων Θωμά Υφαντή (που είχε διατελέσει και σύμβουλος στο Υπουργείο Υγείας επί θεμάτων ψυχικής υγείας για πολλά χρόνια επί της προηγούμενης κυβέρνησης). Με το γνωστό παραμύθι ότι οι ΑΜΚΕ (ή ΜΚΟ, το ίδιο είναι) είναι μέρος του «ευρύτερου δημόσιου», σε διάκριση από τον ονομαζόμενο «στενό δημόσιο» τομέα των κρατικών υπηρεσιών, που χρησιμοποιείται από παλιά από τις κρατικοδίαιτες ΜΚΟ, αφενός για να καλυφθεί η ιδιωτικοποίηση των υπηρεσιών, στην οποία συνίσταται η ίδια η ύπαρξη και λειτουργία των ΜΚΟ ψυχικής υγείας (με πρώτη στη σειρά την ιδιωτικοποίηση των σχέσεων εργασίας) και, αφετέρου, για την δαιμονοποίηση των υποστηρικτών του Δημοσίου (ενός Δημοσίου, φυσικά, ριζικά διαφορετικού από αυτό όπως υπάρχει σήμερα, αλλά Δημοσίου) ως «κρατιστών».

Γνωρίζουμε όλοι το ρόλο των ΜΚΟ στην δήθεν ψυχιατρική μεταρρύθμιση: ένα μεγάλο μέρος αυτού του «δήθεν» αφορά τις ΜΚΟ, τον τρόπο ύπαρξης και λειτουργίας τους. Τις δήθεν «κινητές μονάδες», τον δήθεν «κοινοτικό» χαρακτήρα τους, τις επιλογές ασθενών για τις στεγαστικές τους δομές και τις επιστροφές ασθενών στα ψυχιατρεία όσων δεν «ταιριάζουν» στη δομή, ωσάν εμπορευμάτων που «δεν μας βγήκαν καλά», την πειθαρχική διαχείριση, τις κλειστές πόρτες, ενίοτε και τις καθηλώσεις.

Γνωστές και οι διασυνδέσεις που έχουν νομοθετηθεί από τις μνημονιακές κυβερνήσεις, οι οποίες δίνουν τη δυνατότητα συνιδιοκτησίας ιδιωτικής κλινικής και ΜΚΟ. Γνωστή και η πρόσφατα νομοθετημένη ανάθεση των ακούσιων νοσηλειών σε προσωπικό των ΜΚΟ (από κοινού, φυσικά, με την αστυνομία).

Το Δίκτυο «ΑΡΓΩ» (η συνομοσπονδία των ΜΚΟ ψυχικής υγείας) βγήκε, ως ήταν αναμενόμενο, σε υποστήριξη των ιδιωτικοποιήσεων που συντελούνται στις ψυχιατρικές υπηρεσίες των Ιωαννίνων (αλλά και αλλού). Να θυμίσουμε μόνο, εν προκειμένω, το συμβάν που σημαδεύει διαχρονικά τη φύση και το ρόλο του Δικτύου αυτού. Την επιστολή τους στον επίτροπο Εργασίας και Κοινωνικών Υποθέσεων της ΕΕ Λάζλο Αντόρ, την 1η Αυγούστου 2011, εν μέσω των μνημονίων που είχαν πρόσφατα ξεκινήσει, με την οποία, εκλιπαρώντας να μη τους μειωθεί (μόνο σ΄ αυτούς) η χρηματοδότηση, τόνιζαν: «Αγαπητέ Επίτροπε, όπως είναι παγκοσμίως γνωστό, η Ελλάδα αντιμετωπίζει μια σοβαρή οικονομική κρίση. Μέσα σ΄ αυτό το πλαίσιο όλα τα μέλη του δικτύου «ΑΡΓΩΣ» θα συμμετάσχουμε ενεργά στην Εθνική προσπάθεια για την εφαρμογή του τρέχοντος προγράμματος οικονομικής προσαρμογής, εξασφαλίζοντας ταυτόχρονα την ποιότητα των υπηρεσιών και τη συνέχιση της Ψυχιατρικής Μεταρρύθμισης….

…(σας ζητάμε) να εξαιρέσετε το πρόγραμμα Ψυχαργώς από την δημοσιονομική προσαρμογή και το Μνημόνιο ως ενός βασικού πολιτικού και κοινωνικού στόχου του Ελληνικού κοινωνικού κράτους και μιας σημαντικής επένδυσης του ESF».

Ο ίδιος, τότε όπως και τώρα, πρόεδρος του Δικτύου «ΑΡΓΩ» υπογράφει, εκ μέρους όλων των ΜΚΟ ψυχικής υγείας, αυτή την προκλητική υποστήριξη των μνημονίων.

Ο ίδιος τώρα, όπως και τότε, μιλά γι΄ αυτή την άκρως τραγελαφικού χαρακτήρα τηλεφωνική γραμμή 10306 για την αντιμετώπιση των επιπτώσεων της πανδημίας στην ψυχική υγεία, παραλείποντας, όμως, να αναφέρει την παραχώρηση, μετά από μια ολιγόμηνη «εθελοντική» παρέμβαση, ενός εκατομμυρίου ευρώ, από το γνωστό ίδρυμα Σταύρος Νιάρχος, στους φορείς του «εγχειρήματος» (πανεπιστήμιο, ΜΚΟ κλπ).

Αλλά και για τις «βόλτες» των ΜΚΟ στις κατεστραμμένες από τις πυρκαγιές περιοχές, στη Β. Εύβοια, στο Μάτι κλπ.

Όσο για τις «δωρεάν υπηρεσίες» που υποτίθεται ότι παρέχουν οι ΜΚΟ ψυχικής υγείας, αρκεί η εμπειρία που μπορεί να έχει κανείς από τις ψυχοθεραπευτικές υπηρεσίες που παρέχονται επί πληρωμή σε κάποια κέντρα ημέρας των ΜΚΟ αυτών – αλλά και πολλά άλλα μέσα από πολυπλόκαμες διαδρομές. Χωρίς να ξεχνάμε την απαίτηση για την παρακράτηση των συντάξεων των ενοίκων των στεγαστικών δομών (που τη ξεκίνησαν αλλά δε τελεσφόρησε, τουλάχιστον ως επίσημη εφαρμογή), αλλά και το πλούσιο ιστορικό διαφθοράς και σφετερισμού εκατοντάδων χιλιάδων ευρώ σε πολλές ΜΚΟ.

Το επίδικο σήμερα για τις ΜΚΟ ψυχικής υγείας και σε όσους συμπορεύονται μαζί τους είναι, και πάλι, η ευκαιρία που αναδύεται για απορρόφηση κονδυλίων. Και όπως εν προκειμένω αναφέρουν, είναι τα κονδύλια του «Ταμείου Ανάκαμψης και Ανθεκτικότητας», που συγκροτήθηκε από την ΕΕ εν μέσω της πανδημίας ως παρέμβαση «εκτάκτου ανάγκης», στα πλαίσια του οποίου προβλέπονται και κάποια προγράμματα για την ψυχική υγεία – ανάμεσά τους και για την λεγόμενη «έγκαιρη παρέμβαση στην ψύχωση». Πανεπιστημιακές σχολές και κλινικές σε όλη τη χώρα, όπως και ΜΚΟ ψυχικής υγείας σπεύδουν, για μιαν ακόμη φορά, να επωφεληθούν από αυτά με όχημα τις ψευδοεπιστημονικές κατασκευές που έχουν οικοδομήσει πάνω στη βάση ενός άκρατου βιολογισμού και των επικρατουσών διαγνωστικών ταξινομήσεων. Στην ουσία, πρόκειται για μια ψευδο «έγκαιρη παρέμβαση», πιο πολύ ως ενός από τα συνήθη αφηγήματα σ΄ ένα πανεπιστημιακό σύγγραμμα, παρά ως μιας έμπρακτης και ουσιαστικής θεραπευτικής παρέμβασης. Και πώς, άλλωστε, μπορεί να υπάρξει μια ουσιαστική παρέμβαση πάνω σ΄ ένα κοινωνικό τοπίο τελείως άδειο από υπηρεσίες ψυχικής υγείας, που να είναι κοινοτικά βασισμένες και με μια κουλτούρα και πρακτική που θα έδινε τη δυνατότητα για μια «άλλου τύπου» συνάντηση με την οδύνη, με το πραγματικό αίτημα για μια ουσιαστική απάντηση στις ανάγκες του πάσχοντος υποκειμένου; Όταν η «έγκαιρη παρέμβαση στην ψύχωση» ανάγεται σε μια ξεκομμένη δράση, ως μια ιχνηλάτηση του «συμπτώματος της αναδυόμενης νόσου», που θα αντιμετωπιστεί, φυσικά, πρωτίστως, ή και αποκλειστικά, φαρμακευτικά; Ενώ, μάλιστα, μερικές φορές μπορεί και να είναι απλώς έκφραση της διαφορετικότητας του υποκειμένου;

Μεγάλη η συζήτηση για την «έγκαιρη παρέμβαση στη ψύχωση» που διατυμπανίζουν η πανεπιστημιακή ψυχιατρική και οι ΜΚΟ. Δεν θα σταματήσει εδώ.

26/9/2022

ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ ΓΙΑ ΕΝΑ ΠΟΛΥΜΟΡΦΟ ΚΙΝΗΜΑ ΣΤΗΝ ΨΥΧΙΚΗ ΥΓΕΙΑ

Μόλις κυκλοφόρησε απ’ τις «Εκδόσεις των Συναδέλφων» το νέο βιβλίο του Θόδωρου Μεγαλοοικονόμου

Το νέο βιβλίο της Annacarla Valeriano για τη Franca Ongaro Basaglia

Το νέο βιβλίο της Annacarla Valeriano αφορά τη σύντροφο του Franco Basaglia, τη Franca Ongaro, που γεννήθηκε στις 15 Σεπτεμβρίου 1928 στη Βενετία. Μας παρουσιάζει τη βιογραφία εκείνης, που τελείωσε κλασσικό λύκειο, ξεκίνησε την πορεία της ως συγγραφέας παιδικών ιστοριών για να γίνει αργότερα δοκιμιογράφος, που αγωνίστηκε για τη μοίρα των ψυχικά πασχόντων, που εκλέχτηκε στο Ιταλικό κοινοβούλιο και προσπάθησε να περάσει νόμους σύμφωνα με το πνεύμα της αποϊδρυματοποίησης που οραματίστηκε μαζί με το σύζυγό της.

Η δική του πληθωρική προσωπικότητα, η δική της συστολή και οι πατριαρχικές αντιλήψεις για τη θέση της γυναίκας εκείνη την εποχή, ήταν οι αιτίες που η Franca έμενε στη σκιά και θεωρούνταν στην καλύτερη περίπτωση, γραμματέας και δακτυλογράφος του όσο εργαζόταν στην ομάδα του στο ψυχιατρείο της Γκορίτσια, μεταξύ 1961 και 1968.

Η έρευνα όμως της Annacarla Valeriano (γνωστή μας απ’ το εξαιρετικό της βιβλίο για τις «Γυναίκες στα άσυλα της φασιστικής Ιταλίας») στα αρχεία της οικογένειας που φυλάσσονται στο νησί San Servolo, έδειξε ότι τα κείμενα που δημοσιεύτηκαν με τ’ όνομά του ήταν αποτέλεσμα αναλυτικών συζητήσεων μεταξύ τους που διαρκούσαν ακόμη και βδομάδες ολόκληρες κι εκείνη συστηματοποιούσε και δακτυλογραφούσε όλες αυτές τις σκόρπιες σκέψεις, τις σημειώσεις τους, ώστε να γίνουν συγκεκριμένες και να τυπωθούν για να διαβαστούν. Είχε αναμφίβολα λοιπόν καθοριστική συμβολή στο έργο του, παρά το ότι τα όρια της είναι δυσδιάκριτα.

Έχει σημασία φυσικά το γεγονός ότι το 1963, μετακόμισε για λίγο στο Ντίγκλετον της Σκωτίας, στη Θεραπευτική Κοινότητα που ίδρυσε εκεί το 1952 ο Maxwell Shaw Jones, για να βιώσει τον τρόπο λειτουργίας της κι αφού ανακάλυψε τον Erving Goffman , μετέφρασε το 1967, 1968, 1969 και 1971 (μαζί με τον Enrico Basaglia), στη γειτονική χώρα τα δοκίμια του: «εισάγοντας την κοινωνιολογική οπτική στην ιταλική ψυχιατρική» κι όπως εξηγεί περαιτέρω η συγγραφέας του συγκεκριμένο βιβλίου σε συνέντευξή της «ένιωσε ότι για να ερμηνευθεί και να κατανοηθεί η ψυχική ασθένεια ήταν απαραίτητο να επιστρέψουμε σ’ αυτό που την προκάλεσε. Κι αυτές οι ρίζες (ενν: του προβλήματος) βρίσκονταν συχνά στην κοινωνία…»

Εκτός από τα βιβλία του Goffman, μετέφρασε κι εκείνο του Gregorio Bermann με τίτλο «La salute mentale in Cina» το 1972. Αλλά καθώς την απασχολούσαν και τα θέματα που άπτονταν των δικαιωμάτων των γυναικών δημοσίευσε και μια σειρά σχετικών άρθρων που συγκεντρώθηκε το 1981 στον τόμο «Una voce», συνεργάστηκε με την εγκυκλοπαίδεια ENAUDI για την οποία επιμελήθηκε το λήμμα «Γυναίκα», έγραψε για το CNR μια ιστορία του ασύλου και της εξέλιξής του για τα λύκεια με τίτλο «Asylum Why» και επιμελήθηκε φυσικά, τη συλλογή των γραπτών του Franco Basaglia. (πλήρη βιβλιογραφία θα βρείτε εδώ).

Το 1982 εξελέγη Γερουσιαστής (της ανεξάρτητης Αριστεράς) στο Ιταλικό Κοινοβούλιο κι έπαιξε καθοριστικό ρόλο στη νομοθεσία που αφορούσε τους ψυχικά πάσχοντες. Όπως ξέρουμε ο νόμος 180, γνωστός και ως «Νόμος του Μπαζάλια» είχε ψηφιστεί απ’ τις 13 Μαΐου του 1978, αλλά ήταν σε μεγάλο βαθμό ανεφάρμοστος, καθώς οι Περιφέρειες στις οποίες είχε ανατεθεί το έργο της προετοιμασίας των δομών κι υπηρεσιών που θα υποδέχονταν τα άτομα με προβλήματα ψυχικής υγείας, αφού θα έκλειναν τα ψυχιατρικά νοσοκομεία, δεν είχαν δραστηριοποιηθεί αναλόγως. Κι ο δικός της αγώνας, μετά το θάνατο εκείνου, που υπερασπίστηκε μέχρι το τέλος της ζωής της τη μνήμη του και τις απόψεις του, εστιάστηκε ακριβώς στην εφαρμογή αυτού του νόμου και συνακόλουθα στη δημιουργία νέων τμημάτων ψυχικής υγείας, που πρότεινε καταθέτοντας δύο νομοσχέδια.

Όπως αναφέρεται εδώ, πίστευε πως: ««μπορεί να ειπωθεί ότι η φρίκη των ασύλων δεν εξαφανίζεται μόνο με νόμο και κυρίως δεν «επανεμφανίζεται» μόνο στην παλιά θεσμική μορφή αλλά και στο άσυλο που επανιδρυματίζει επίσης στις νέες υπηρεσίες, στους περιορισμούς που γίνονται εκ νέου αποδεκτοί ως «φυσικοί» γιατί είναι αναγκαίοι ελλείψει έργων και κοινών ελπίδων, και αυτό ισχύει τόσο για τους υγιείς όσο και για τους ασθενείς. Γι’ αυτό χρειαζόμαστε μια πολιτική και μια επαγγελματική κουλτούρα που να είναι πεπεισμένες για την επιστημονική και απλούστατα ηθική και ανθρώπινη ανάγκη, να θέλουμε μια αλλαγή που έχει αποδειχθεί δυνατή…»

Είχε επίσης δεσμευτεί υπέρ της αποποινικοποίησης των αμβλώσεων, συμμετείχε στη σχεδίαση ενός νομοσχεδίου για τη σεξουαλική βία και πίστευε ότι οι γυναίκες όπως εξηγείται εδώ θα έπρεπε να δείξουν αρκετή δύναμη ώστε να απαιτήσουν κάτι διαφορετικό και πιο χειραφετητικό όσον αφορά τη θεσμική αντιμετώπιση των ενόχων με το σκεπτικό ότι «για ν’ αλλάξει κάποιος την κουλτούρα της βίας και του βιασμού δε θα έπρεπε «να σκεφτεί να καταφύγει στη βία των φυλακών, στις οποίες -όπως σε όλα τα ολοπαγή ιδρύματα- προτείνεται η ίδια λογική καταπίεσης». Πρότεινε επίσης τη δημιουργία κέντρων κατά της βίας, που θ’ ανταποκρίνονται στις ανάγκες των θυμάτων με τον πιο ολοκληρωμένο τρόπο, κ.α..

Κι αφού αγωνίστηκε σ’ όλη της τη ζωή, «κόντρα σε όλους τους τοίχους» και τα τείχη, πέθανε στη Βενετία, στις 13 Ιανουαρίου 2005, μετά από μακροχρόνια ασθένεια, σε ηλικία 77 ετών, αφήνοντας πίσω της όλη αυτή την προσφορά και το έργο, που αποδεικνύουν πόσο σπουδαία γυναίκα ήταν.

.

Πηγές:

Franca Ongaro, una vita contro i muri

Franca Ongaro Basaglia: la forza gentile del codice femminile

CONTRO TUTTI I MURI. Franca Ongaro Basaglia nella biografia di Annacarla Valeriano

Una vita da matti: scompare Franca Ongaro Basaglia
di Franco Rotell
i

Νέα Ομάδα Αυτοβοήθειας Αθήνας απ’ το Δίκτυο Ακούγοντας Φωνές

Θα θέλαμε να σας ενημερώσουμε ότι από τον Οκτώβριο θα λειτουργεί μία δεύτερη ομάδα αυτοβοήθειας στην Αθήνα. Οι συναντήσεις θα διαρκούν δύο ώρες και θα γίνονται στο χώρο του δικτύου, Αιθαλίδου 11 (5 λεπτά με τα πόδια από το σταθμό μετρό Αγιος Ιωάννης). Οι συναντήσεις θα πραγματοποιούνται κάθε Κυριακή 19:00 – 21:00 Στην ομάδα μπορούν να συμμετέχουν όσοι/όσες έχουν βιώσει ή βιώνουν εμπειρίες φωνών. Υστερα από επικοινωνία μαζί μας κανονίζουμε μια συνάντηση όπου γίνεται μια πρώτη γνωριμία με τους συντονιστές.

Πολλοί από τους ανθρώπους που συμμετέχουν στην ήδη υπάρχουσα ομάδα νιώθουν αβοήθητοι και συχνά λένε πως οι ζωές τους έχουν κυριευτεί από τις φωνές. Οι περισσότεροι δεν είχαν ποτέ την ευκαιρία να μιλήσουν για αυτές, για το τι τους λένε, για τη σχέση που έχουν αναπτύξει μαζί τους, για το νόημα που βρίσκουν ή επιχειρούν να βρουν. Συνήθως η εμπειρία τους έχει ήδη παθολογικοποιηθεί και έχει αντιμετωπιστεί ως σύμπτωμα που χρήζει θεραπείας. Με αυτήν την αναγωγή όμως το βίωμα δε βρίσκει έδαφος να ακουστεί και να κοινωνηθεί. Η ομάδα λοιπόν έχει ως στόχο να προσφέρει την ευκαιρία σε ανθρώπους να αποδεχτούν τις εμπειρίες αυτές, να “ζήσουν με τις φωνές”, με τρόπο τέτοιο ώστε να αποκτήσουν έλεγχο πάνω σ’ αυτές και τελικά περισσότερο έλεγχο πάνω στις ζωές τους. Η αυτοβοήθεια σχετίζεται με την αυτοδιάθεση και το αυτεξούσιο των ανθρώπων που κατακτούν τον έλεγχο της κατάστασης. Οι ομάδες αυτοβοήθειας δε θεωρούνται θεραπευτικές ομάδες αλλά κοινωνικές, ομάδες όπου κάποιος μπορεί να αναζητήσει ενθάρρυνση, επιβεβαίωση, υποστήριξη και “ένα αυτί να τον ακούσει”.

Η νέα ομάδα θα συνσυντονίζεται από δύο μέλη του δικτύου που μοιράζονται παρόμοιες εμπειρίες και μία επαγγελματίας ψυχικής υγείας.

Η ομάδα αυτή θα λειτουργεί σύμφωνα με τις αξίες της αυτοβοήθειας και τις αρχές του Δικτύου, οι οποίες είναι:

  • Στην ομάδα συμμετέχουν μόνο άτομα με εμπειρία φωνών ή άλλων αντίστοιχων (οπτικών, οσφρητικών) εμπειριών.
  • Η ομάδα έχει προσανατολισμό κοινωνικό και όχι θεραπευτικό.
  • Για την είσοδο ενός νέου μέλους στην ομάδα προηγούνται μία συνάντηση με ένα ν εκ των συντονιστών της ομάδας ώστε να γίνει μια πρώτη ενημέρωση-γνωριμία. Παρέχονται πληροφορίες για τις αρχές, τα χαρακτηριστικά και τους στόχους της ομάδας όπως αυτά έχουν ως τότε διαμορφωθεί. Ακολουθεί γνωριμία του υποψήφιου νέου μέλους με κάποιο από τα υπόλοιπα μέλη ώστε να σχηματίσει μια κατά το δυνατόν πιο πλήρη εικόνα για την ομάδα και να αξιολογηθεί αν η ομάδα του είναι στην παρούσα περίοδο της ζωής του χρήσιμη.
  • Η ομάδα είναι ανοικτή ανεξάρτητα αν κάποιος χρησιμοποιεί υπηρεσίες ψυχικής υγείας ή όχι .
  • Η ομάδα συζητάει και για πιο απλά, καθημερινά προβλήματα. Συνηθίζουμε να ξεκινάμε με έναν κύκλο αρχικών τοποθετήσεων πάνω σε πιο καθημερινά θέματα που απασχόλησαν τα μέλη το τελευταίο διάστημα.
  • Τα μέλη συμμετέχουν για όσο καιρό τους εξυπηρετεί. Ο καθένας αποφασίζει να έρθει ή να φύγει χωρίς συνέπειες.
  • Η ομάδα είναι ανοιχτή σε ανθρώπους από άλλες γεωγραφικές περιοχές.
  • Ό,τι λέγεται μένει μέσα στην ομάδα και μεταξύ των μελών του. Διατηρούμε την εχεμύθεια, ώστε να καλλιεργείται κλίμα ασφάλειας όπου δεν θα υπάρχει ο φόβος των συνεπειών ή της κρίσης των άλλων.
  • Δεν λέμε στον άλλο τι να κάνει.
  • Επιδιώκουμε να μη διακόπτουμε και σε καμία περίπτωση δεν επιβάλλουμε προσωπικές πεποιθήσεις
  • Δεν απορρίπτουμε και δε χρησιμοποιούμε προσβλητικά σχόλια.
  • Χρησιμοποιούμε συνηθισμένη και απλή γλώσσα.
  • Επιδιώκουμε την αποδοχή των ανθρώπων έτσι όπως είναι.
  • Είμαστε ελεύθεροι να μιλάμε για οτιδήποτε, όχι μόνο για φωνές και οράματα.
  • Οι κανόνες αποφασίζονται από τα μέλη, τα οποία και έχουν την ευθύνη εφαρμογής τους.
  • Τα μέλη συμμετέχουν ισότιμα στην ομάδα.
  • Σεβασμός στη διαφορετικότητα των ανθρώπων και ιδιαίτερα ως προς τις πολιτικές, θρησκευτικές ή και σεξουαλικές προτιμήσεις-πεποιθήσεις
  • Αίσθημα ισότητας των ανθρώπων πέρα από φυλετικά, μορφωτικά ή οικονομικά χαρακτηριστικά
  • Η ομάδα δεν παραπέμπει μέλη της σε δομές ψυχικής υγείας και δεν προτείνει φαρμακευτικές αγωγές.
  • Τα προβλήματα επιλύνονται εντός της ομάδας.
  • Η ευθύνη είναι πρωτίστως της ομάδας, όχι του συντονιστή.

Για περισσότερες πληροφορίες σχετικά με την ομάδα και για να συμμετέχετε παρακαλούμε επικοινωνήστε μαζί μας μέσω τηλεφώνου: 6945012710 (Δέσποινα), 6949505087 (Βίκυ).

Δίκτυο Ανθρώπων που Ακούνε Φωνές -Hearing Voices Network of Athens

«Τέλος διαδρομής»: μια ταινία απ’ την ErtFlix για τον Ντέιβιντ Φόστερ Γουάλας

Παρακολουθώντας αυτήν την ταινία, που θα είναι διαθέσιμη για λίγες μόνο μέρες (δηλαδή ως τις 19/9/2022), αφενός σκεφτόμουν τις σημειώσεις που έχω κρατήσει με σκοπό να κάνω κάποια στιγμή μιαν ανάρτηση για τον Γουάλας (που αυτοκτόνησε στις 12/9/2008), κι αφετέρου εκείνη τη φράση του Κουρτς, του ήρωα του Τζόζεφ Κόνραντ απ’ το μυθιστόρημα «Η καρδιά του σκότους«, που επαναλαμβάνεται: «Η φρίκη!… Η φρίκη!…».

Κάποιοι άνθρωποι ίσως και να καταλάβετε τη σύνδεση, αν την παρακολουθήσετε ως το τέλος κι αν όχι δεν πειράζει. Πιστεύω τουλάχιστον, ότι γίνεται φανερή μέσα απ’ αυτή, η μάχη του σπουδαίου συγγραφέα με την κατάθλιψη, τη μοναξιά, τα προσωπικά αδιέξοδα, τους εθισμούς.

Το δελτίο τύπου της ErtFlix αναφέρει περισσότερες λεπτομέρειες για την ταινία που βασίστηκε στο βιβλίο του David Lipsky κι εμένα τουλάχιστον με άγγιξε:

«Πρόκειται για την ιστορία της πενθήμερης συνέντευξης που διενήργησε ο ρεπόρτερ του Rolling Stone, Ντέιβιντ Λίπσκι στον βραβευμένο μυθιστοριογράφο Ντέιβιντ Φόστερ Γουάλας.

Κατά έναν ειρωνικό τρόπο, η συνέντευξη δεν δημοσιεύτηκε ποτέ και οι κασέτες με τις μαγνητοφωνημένες συζητήσεις τους, παρέμειναν για πάντα στο ντουλάπι του Λίπσκι. Οι δύο άνδρες δεν συναντήθηκαν ποτέ ξανά.

Η ταινία βασίζεται στο αυτοβιογραφικό μυθιστόρημα του Λίπσκι, με αφορμή την αξέχαστη αυτή συνάντηση, που συνέγραψε μετά την αυτοκτονία του Γουάλας, το 2008.

Οι ερμηνείες του Σίγκελ και του Άιζενμπεργκ ξεχειλίζουν από συναίσθημα.

Η ταινία είναι σκηνοθετημένη με χιούμορ κι ευαισθησία από τον βετεράνο του Sundance, Τζέιμς Πόνσολντ, σε σενάριο του βραβευμένου με Pulitzer, Ντόναλτ Μάργκουλις.

Πρωταγωνιστούν: Jason Segel, Jesse Eisenberg, Joan Cusack, Ron Livingston, Mamie Gummer

Σκηνοθεσία: James Ponsoldt».

.

ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ ‘Ψ’: «ΟΧΙ ΣΤΗ ΒΙΑΙΗ ΕΚΚΕΝΩΣΗ ΤΩΝ ΚΑΤΕΙΛΗΜΜΕΝΩΝ ΠΡΟΣΦΥΓΙΚΩΝ»

Πριν λίγες μέρες ανακοινώθηκε από αρμόδιο της Πρωτοβάθμιας Εκπαίδευσης ότι δεν θα γίνουν φέτος εγγραφές προσφυγόπουλων, που διαμένουν στα Προσφυγικά της Λεωφόρου Αλεξάνδρας, στα σχολεία της γύρω περιοχής γιατί είναι επικρεμάμενη η (από καιρού αποφασισμένη) εκκένωση των Προσφυγικών.

Προωθώντας αδίστακτα και με κάθε μέσο, προς όφελος της κερδοφορίας των ημετέρων, τον λεγόμενο “εξευγενισμό” της πόλης, με την “διπλή ανάπλαση”, που αφορά στην ταυτόχρονη βίαιη εκκένωση των Προσφυγικών και του καμπ του Ελαιώνα και στο μετρό των Εξαρχείων (καθώς και την επιβολή του “νόμου και της τάξης” με την αστυνομία μέσα στα πανεπιστήμια), η κυβέρνηση Κ. Μητσοτάκη και η Δημοτική Αρχή Κ. Μπακογιάννη δεν διστάζουν να πετάξουν στο δρόμο τους περίπου 400 κατοίκους της κοινότητας των κατειλημμένων Προσφυγικών, πολλοί από τους οποίους είναι άτομα με πολλαπλές και πολύπλοκες ανάγκες, άστεγοι, άτομα με προβλήματα ψυχικής υγείας, ενίοτε πολύ σοβαρά, τοξικοεξαρτημένοι ενταγμένοι σε προγράμματα απεξάρτησης, πρόσφυγες, προσφύγισσες, προσφυγόπουλα.

‘Άτομα που ιδιαίτερα αυτή η κυβέρνηση και αυτή η δημοτική αρχή τα έχουν μεταχειριστεί σαν “κοινωνικά σκουπίδια”, τα έχουν σπρώξει στις συνθήκες της απόλυτης κοινωνικής εξαθλίωσης και ταυτόχρονα τους έχουν αρνηθεί την όποια φροντίδα/στήριξη/περίθαλψη, κοινωνική, ιατρική, ψυχιατρική. ‘Άτομα που βρήκαν μια στήριξη, μια αγκαλιά, ένα νοιάξιμο μέσα στην κοινότητα των Προσφυγικών.

Σ’ αυτή την υποστήριξη/φροντίδα συμμετέχουν ενεργά, εδώ και πολύ καιρό, ψυχολόγοι, ψυχίατροι, νοσηλεύτριες, κοινωνικοί λειτουργοί από την Πρωτοβουλία Ψ, για μια απάντηση επί του πρακτέου στις ανάγκες ατόμων που το κυρίαρχο σύστημα αρνείται και απορρίπτει, όπως άλλωστε συμβαίνει με τις εκατοντάδες αστέγων με σοβαρά προβλήματα ψυχικής υγείας (όπως και εξαρτήσεις) που είναι στους δρόμους της πόλης.

Μια φροντίδα που δεν θα μπορούσε να έχει το όποιο θετικό αποτέλεσμα χωρίς τη στήριξη της κοινότητας των Προσφυγικών.

‘Έξω από εκεί, στερημένα όλα αυτά τα άτομα από την φροντίδα της κοινότητας, δεν τα περιμένουν παρά οι αμετάκλητα σκληρές συνθήκες μιας αβίωτης καθημερινότητας – δεν τα περιμένει παρά ο κοινωνικός, ο ψυχικός, αλλά και ο καθαυτό θάνατος.

Η βίαιη εκκένωση των Προσφυγικών (πέρα από ένα στοχευμένο χτύπημα στους κατειλημμένους και αυτοδιαχειριζόμενους χώρους) δεν πρόκειται να είναι παρά ένα ακόμα στυγερό έγκλημα, από αυτά που, από τον Έβρο έως το νότιο Αιγαίο και μέχρι την καθημερινή φτωχοποίηση και εξαθλίωση όλων και πιο πλατειών στρωμάτων, αποτελούν, πλέον, την κανονικότητα της διακυβέρνησης Μητσοτάκη/Μπακογιάννη – με επικρεμάμενο τον άμεσο κίνδυνο για την ίδια τη ζωή πολλών εξ΄ αυτών που θα διωχθούν από εκεί.

Καλούμε όλες και όλους να στηρίξουν τον αγώνα ενάντια στην βίαιη εκκένωση της κοινότητας των Προσφυγικών.

10/9/2022

ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ ΓΙΑ ΕΝΑ ΠΟΛΥΜΟΡΦΟ ΚΙΝΗΜΑ ΣΤΗΝ ΨΥΧΙΚΗ ΥΓΕΙΑ