Στην ΕΡΤ1 και στην εκπομπή ΙΣΤΟΡΙΚΟΙ ΠΕΡΙΠΑΤΟΙ: «Λέρος, εξόριστοι στο Αιγαίο» (Α΄και Β΄ μέρος) 20 & 27.02.2020

Η πιο μεγάλη μας δυσκολία σε όλα τα επίπεδα της παρέμβασης στο ψυχιατρείο ήταν να περάσει, στο εσωτερικό του θεσμού, η αντίληψη (και η αντίστοιχη αντιμετώπιση) των νοσηλευομένων ως υποκειμένων και όχι ως «πραγμάτων» και «αντικειμένων» -να τους δούμε, και να σχετιστούμε μαζί τους, ως άτομα με ανάγκες και επιθυμίες, που πρέπει να κατανοηθούν και ν’ απαντηθούν, καθώς και δικαιώματα που πρέπει να γίνουν σεβαστά.

Θεόδωρος Μεγαλοοικονόμου (απόσπασμα απ’ το βιβλίο «ΛΕΡΟΣ : Μια ζωντανή αμφισβήτηση της κλασικής ψυχιατρικής», εκδόσεις «Άγρα», 2016)

ΙΣΤΟΡΙΚΟΙ ΠΕΡΙΠΑΤΟΙ 
Με τη Μαριλένα Κατσίμη

Οι «Ιστορικοί Περίπατοι» έχουν σκοπό να αναδείξουν πλευρές της ελληνικής Ιστορίας άγνωστες στο πλατύ κοινό με απλό και κατανοητό τρόπο.

Η εκπομπή-ντοκιμαντέρ επιχειρεί να παρουσιάσει την Ιστορία αλλιώς, την Ιστορία στον τόπο της. Με εξωτερικά γυρίσματα στην Αθήνα ή την επαρχία σε χώρους που σχετίζονται με το θέμα της κάθε εκπομπής, καθώς και με «εκμετάλλευση» του πολύτιμου Αρχείου της ΕΡΤ και άλλων φορέων.

Ημερομηνία μετάδοσης: Πέμπτη 20 Φεβρουαρίου 2020
και Πέμπτη 27 Φεβρουαρίου 2020, στις 00:15
«Λέρος, εξόριστοι στο Αιγαίο»
(Α΄ και Β΄ μέρος)

Οι «Ιστορικοί Περίπατοι» ταξιδεύουν στη Λέρο για να ανακαλύψουν το γιατί επελέγη το συγκεκριμένο νησί ως τόπος εξορίας για κοινωνικά ανεπιθύμητους ανθρώπους από την υπόλοιπη επικράτεια.

Τα Δωδεκάνησα ενσωματώθηκαν στην Ελλάδα μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Βρίσκονταν υπό ιταλική διοίκηση από το 1912 μέχρι και τη συνθηκολόγηση των Ιταλών. Στη Λέρο, λόγω της μορφολογίας του εδάφους της, οι Ιταλοί έφτιαξαν τη μεγαλύτερη στρατιωτική βάση της Μεσογείου. Τα επιβλητικά τεράστια κτήρια που κληρονόμησε αποδείχτηκαν ευχή αλλά και κατάρα για το νησί. Εκεί στεγάστηκαν μεταπολεμικά, παιδιά ανταρτών του Δημοκρατικού Στρατού και νεαροί αντάρτες, ψυχιατρικά ασθενείς, πολιτικοί εξόριστοι, πρόσφυγες.

Το διαβόητο Ψυχιατρείο της Λέρου αν και  έλυσε το οικονομικό ζήτημα των Λερίων με μόνιμες θέσεις εργασίας, στιγμάτισε ανεξίτηλα το νησί και τους κατοίκους του, όταν αποκαλύφθηκαν οι απάνθρωπες συνθήκες στέγασης των ψυχασθενών. Όταν το σκάνδαλο απέκτησε διεθνείς διαστάσεις, το κράτος αναγκάστηκε να σταματήσει να κωφεύει και να δώσει το πράσινο φως για να γίνουν οι απαραίτητες μεταρρυθμίσεις.

Μια ομάδα νεαρών γιατρών και λειτουργών ψυχικής υγείας από την Ελλάδα και άλλες χώρες της Ευρώπης, ακολουθώντας τα προστάγματα της «Σχολής της Τεργέστης», κατάφεραν να κάνουν έναν ριζικό μετασχηματισμό που αμφισβήτησε το ανίατο της κλασικής Ψυχιατρικής. Οι νεκρές ψυχές των τροφίμων έγιναν ζωντανές και οι άλλοτε δεσμοφύλακες έγιναν οι καλύτεροι θεραπευτές. Η ντροπή της Ευρώπης, έγινε το παράδειγμα της Ευρώπης.  Δυστυχώς όμως, όπως συνήθως συμβαίνει, η μεταρρύθμιση έμεινε μετέωρη, λόγω έλλειψης κονδυλίων αλλά και ενδιαφέροντος από τους ιθύνοντες.

Ο Θοδωρής Μεγαλοοικονόμου, διευθυντής ψυχίατρος του Ψυχιατρείου τότε, κατά τη διάρκεια της μεταρρύθμισης και ο φωτογράφος Νίκος Παναγιωτόπουλος, που αποκάλυψε το κολαστήριο  της Λέρου για το περιοδικό «Ταχυδρόμος», είναι οι συνοδοιπόροι μας σ’ αυτό το συγκλονιστικό ταξίδι.

Παρουσίαση- αρχισυνταξία: Μαριλένα Κατσίμη.

Σκηνοθεσία: Έλενα Λαλοπούλου.

Διεύθυνση παραγωγής: Ελένη Ντάφλου.

Διεύθυνση φωτογραφίας: Γιώργος Πουλίδης.

.

Πηγή: ΕΡΤ

«Ο μύθος της χημικής ίασης»: Βιβλιοπαρουσίαση στο Red n’ Noir – Σάββατο 22/2/2020 στις 20.00

Η ιστορία για το πως φτάσαμε να βλέπουμε τα φάρμακα με αυτόν τον τρόπο, δηλαδή ως ειδικές αγωγές για ειδικές ψυχικές διαταραχές (ή συλλογές συμπτωμάτων), και το ερώτημα του αν αυτός ο τρόπος σκέψης είναι σωστός ή δικαιολογημένος, αποτελεί το αντικείμενο αυτού του βιβλίου.

Joanna Moncrieff

Οι εκδόσεις οposito και το Δίκτυο Ανθρώπων που Ακούνε Φωνές -Hearing Voices Network of Athens θα παρουσιάσουν το βιβλίο της Joanna Mocrieff:

«Ο μύθος της χημικής ίασης: Μια κριτική της ψυχιατρικής φαρμακοθεραπείας»

Θα μιλήσουν οι:

Λυκούργος Καρατζαφέρης / Ψυχίατρος, Μέλος του Δικτύου Ακούγοντας Φωνές)
Ηλίας Γιαννόπουλος / Μεταφραστής του βιβλίου και Μέλος του Δικτύο Ακούγωντας Φωνές
Nur Sheikh / Μέλος του Δικτύου Ακούγωντας Φωνές)
Αφροδίτη Καψάλη / ψυχολόγος, (συν/συγγραφέας του βιβλίου: Ψυχολογίες συμμόρφωσης
Ζωή Παπανικολάου / Ψυχολόγος, Ψυχοθεραπεύτρια

Τη συζήτηση θα συντονίζει ο Μιχάλης Μεντίνης

Το Σάββατο 22 Φεβρουαρίου στις 20:00 στο βιβλιοπωλείο cafe bar Red ‘n noir (Δροσοπούλου 52, Κυψέλη)

Yayoi Kusama: Εκθαμβωτική pop art, αλλά σε πολύ μικρές δόσεις…

Yayoi Kusama

Από τότε που είδα για πρώτη φορά, πριν από πολλά χρόνια, την Υayoi Kusama στο τηλεοπτικό κανάλι της Νοτίου Κορέας, Arirang, όπου έδινε συνέντευξη, κύλησε πολύ νερό στ ‘ αυλάκι κι είναι πια πασίγνωστη.

Είχα μαζέψει μάλιστα το 2015 όσα στοιχεία ήξερα για κείνη, και συμβουλευόμενη και νέες πηγές έκανα αυτή την ανάρτηση, που αξίζει να διαβάσετε μιας και υπάρχουν όντως πολλές παρανοήσεις σχετικά με τη διάγνωσή της και τη διαμονή της σε ψυχιατρείο.

Αν επανέρχομαι σήμερα στο θέμα είναι γιατί το Μάιο εγκαταστάσεις της θα εκτεθούν (πάλι) στην Tate, στο Λονδίνο, μια ακόμη έκθεση θα γίνει τον Απρίλιο στο Hirshhorn της Ουάσινγκτον κι επειδή στις εκθέσεις της ανά τον κόσμο γίνεται το αδιαχώρητο. Γιατί συμβαίνει αυτό; Είναι όντως η πιο αγαπημένη δημιουργός στο χώρο της τέχνης;

Αυτό αναρωτιόταν πριν δύο χρόνια περίπου σε άρθρο του στον Guardian o Tim Adams, όπου ανέφερε πως ήδη απ’ το 2013, η γκαλερί του David Zwirner στη Νέα Υόρκη περιόριζε τις χρονικές περιόδους παραμονής στις εγκαταστάσεις της σε μόλις 45 (!) δευτερόλεπτα για κάθε θεατή.

Πέντε χρόνια αργότερα, δηλαδή το 2018, οι επισκέπτες στο Μουσείο Hirshhorn (αυτό δηλαδή που θα φιλοξενήσει ξανά έργα της τον Απρίλιο), που περίμεναν στην ουρά για περισσότερο από δύο (!) ώρες, είχαν στη διάθεσή τους ακόμη λιγότερο χρόνο: μισό λεπτό ο καθένας, 30 δευτερόλεπτα όλα κι όλα.

Ο λόγος; Σύμφωνα με το άρθρο το instagram. Κι ομολογώ πως θεωρώ ότι ο συντάκτης έχει δίκιο. Ζούμε στην εποχή του #ήμουν_κι_εγώ_εκεί κι ήδη η τέχνη της Kusama ήταν πολύ δελεαστική για τα ΜΜΕ ακόμη κι όταν πρωτοξεκίνησε να εκθέτει. Ή αν θέλετε αρκούντως εμπορική.

Πόσο χρόνο άραγε θα έχουν αυτή τη φορά οι άνθρωποι που θα συρρεύσουν στην Tate; Ή στο Hirshhorn, όπου θα εκτίθεται σ’ αυτήν κι ένα κομμάτι του 1964 το «Flowers-Overcoat», που σίγουρα θα προσελκύσει τα βλέμματα καθώς πρόκειται για ένα χρυσό παλτό που καλύπτεται από λουλούδια και μας θυμίζει ότι η οικογένειά της είχε μεγάλες εκτάσεις κι εκείνη άκουσε ως παιδί τα λουλούδια να της μιλούν.

Επειδή επισκέφτηκα πρόσφατα το Λούβρο -κι ας μην έχω αποφασίσει να σας γράψω ακόμη εντυπώσεις-, θα αναφέρω μόνο πως δεν είμαι σίγουρη ότι θα ήθελα να βρεθώ στη θέση τους. Τι να καταλάβεις από ένα έργο, μια ολόκληρη εγκατάσταση, όταν έχεις μισό λεπτό ή και λιγότερο χρόνο να το δεις κι αναλώνεσαι κυρίως στο να βγάλεις selfie μες σ’ αυτά τα δευτερόλεπτα;

Δεν έχει καμία σχέση αυτό κατά τη γνώμη μου, με τον τρόπο που θα έπρεπε να συνδιαλεγόμαστε με την τέχνη. Σημεία των καιρών, ξέρω, δεν είμαι αμέτοχη των εξελίξεων βέβαια κι εγώ έχοντας λογαριασμό στο instagram, αλλά… Υπάρχει κι ένα αλλά.

Όπως αναφέρεται στο άρθρο που σας προανέφερα, ο Heather Lenz, σκηνοθέτης μιας ταινίας που την αφορά, αναγνώρισε ότι «η φιλική προς τα smartphone φύση του έργου είναι σαφώς μέρος της έλξης – αλλά»είπε «το γεγονός αυτό θα πρέπει να οδηγήσει μόνο σε μια βαθύτερη κατανόηση της καριέρας της Kusama». Γίνεται άραγε αυτό;

Εγώ αναρωτιέμαι κι εκείνος διευκρινίζει: «Οι περισσότεροι άνθρωποι έχουν δει την δουλειά της στο Instagram, αλλά όταν ακούνε τι έπρεπε να περάσει για να πετύχει την επιτυχία που απέφυγε για τόσο πολύ καιρό, συνδέονται πραγματικά με αυτό. Κάναμε κάποιες προβολές και αν και οι περισσότεροι γνώριζαν το έργο, από ένα ολόκληρο ακροατήριο μόνο δύο άνθρωποι γνώριζαν για παράδειγμα ότι ζούσε σε ψυχιατρικό νοσοκομείο».

Στην Ελλάδα είμαι βέβαιη, βλέποντας και τα στατιστικά της ανάρτησης που έχω γράψει για κείνη, ότι είμαστε περισσότερ@ που γνωρίζουμε για την εμπλοκή της με το ψυχιατρικό σύστημα. Όχι ότι αυτό αρκεί από μόνο του, αλλά σίγουρα παίζει ρόλο στο να κατανοήσουμε βαθύτερα τη δουλειά της, τα έργα της, τις εγκαταστάσεις της.

«Για μένα,» εξηγεί ο Lenz, «το παιδικό τραύμα της Kusama συνέβαλε στο έργο της όχι μόνο λόγω της δύσκολης οικογένειάς της αλλά και λόγω της κοινωνίας της και του εφιάλτη του δεύτερου παγκόσμιου πολέμου». Οπωσδήποτε όλα έπαιξαν το ρόλο τους, στο να γίνει αυτή που είναι σήμερα. Ακόμη κι αυτή η πολύπλοκη σχέση της ή μη-σχέση της με το σεξ, που δεν την έκρυψε ποτέ. Αναφέρω κι εγώ εδώ κάποια πράγματα και συμπληρώνω πως έχει πει ότι:

«Άρχισα να φτιάχνω φαλλούς για να θεραπεύσω τα αισθήματα της αηδίας μου προς το σεξ (…) Μου διδάχτηκε ότι το σεξ είναι βρώμικο, ντροπιαστικό, κάτι που πρέπει να κρυφτεί. Τα πράγματα περιπλέχτηκαν ακόμη περισσότερο με όλη τη συζήτηση (ενν: που γινόταν σπίτι της) για «καλές οικογένειες» και «κανονικό γάμο» και την απόλυτη αντίθεση έναντι της ρομαντικής αγάπη … Επίσης, έτυχε να παρακολουθήσω σεξουαλική πράξη όταν ήμουν μικρό παιδί και εξαιτίας όσων είδαν τα μάτια μου ο φόβος εισχώρησε και διογκώθηκε μέσα μου» .

Το σεξ πάντα πουλάει. Κι εκείνη επιπλέον, είναι σαν να έχει ένα ταλέντο ν’ αφουγκράζεται τις επιθυμίες του κοινού της: «Στην 33η Μπιενάλε της Βενετίας το 1966 όπου συμμετείχε με το Narcissus Garden, μια λίμνη με 1.500 αντανακλαστικές μπάλες στην οποία το πρόσωπο του θεατή φαινόταν πολλαπλασιασμένο» συνεχίζει το άρθρο «ήθελε να πουλήσει τις μπάλες προς 2 δολάρια την καθεμία («ο ναρκισσισμός σας προς πώληση» έλεγε η διαφήμιση, μια χειρονομία που προφήτευε κατά κάποιον τρόπο το έργο τέχνης ως selfie). Οι αρχές της Μπιενάλε όμως δεν το επέτρεψαν αντιτιθέμενες στην «πώληση τέχνης όπως τα χοτ-ντογκ ή το παγωτό-χωνάκι» .

Yayoi Kusama, photo by Tomoaki Makino

Μ’ αυτά και μ’ αυτά πάντως οι μετοχές της στο χρηματιστήριο της τέχνης ανέβηκαν στα ύψη κι έτσι το 2014, έργο της πουλήθηκε για 7,1 εκατομμύρια δολάρια, ποσό-ρεκόρ για μια καλλιτέχνιδα που ακόμη ζει. Τα πρώτα που πούλησε στους συναδέλφους της Frank Stella και Donald Judd το 1962, της είχαν αποφέρει για να καταλάβετε, μόνο 75 δολάρια.

Κάνοντας τη σύγκριση, θα πρέπει να είναι κάτι περισσότερο από ικανοποιημένη, δε νομίζετε; Αν κι όπως έχει γραφτεί, μάλλον την αφήνει αδιάφορη ο πλούτος της, αλλά ποτέ η φήμη (και κάπως έτσι οι διαγνώσεις περί ναρκισσιστικής προσωπικότητας, δίνουν και παίρνουν). Συνεχίζει να εργάζεται καθημερινά πολλές ώρες, μέρα και νύχτα. Ευτυχισμένη, αν είναι ή υπήρξε ποτέ όμως, μόνο εκείνη ξέρει.

Κι εμένα παρ’ όλα αυτά, εξακολουθεί να μ’ αρέσει όχι μόνο η ποπ τέχνη της, μ’ όλα τα χρώματα και τις εκθαμβωτικές λάμψεις της, αλλά κυρίως ο μεγάλος αγώνας αυτής της 90χρονης για επιβίωση… Αυτός είναι που μου προκαλεί τεράστιο σεβασμό.-

.

Πηγές:

Tate, Yayoi Kusama Infinity Rooms

One with Eternity: Yayoi Kusama in the Hirshhorn Collection

Yayoi Kusama: the world’s favourite artist?

Docuntary Review — “Kusama: Infinity”

Celebrating the Eternal Legacy of Artist Yayoi Kusama

«Μαρτυρίες από το Δρομοκαΐτειο. 140 χρόνια ζωής – Το άσυλο τόπος προστασίας-τόπος εξορίας. Η μετάβαση στην κοινότητα και η λεγόμενη ψυχιατρική μεταρρύθμιση. Σκόρπιες σκέψεις».

.

Η επόμενη «εκπαιδευτική συνάντηση» της Πρωτοβουλίας για ένα Πολύμορφο Κίνημα στην Ψυχική Υγεία θα γίνει την Παρασκευή, 21/2/2020, ώρα 19.30, στην αίθουσα της «Παναρκαδικής», οδός Τζωρτζ 9, 1ος όροφος (κοντά στην πλ. Κάνιγγος) και θα έχει ως θέμα :


«Μαρτυρίες από το Δρομοκαΐτειο. 140 χρόνια ζωής.

Το άσυλο τόπος προστασίας-τόπος εξορίας. Η μετάβαση στην κοινότητα και η λεγόμενη ψυχιατρική μεταρρύθμιση. Σκόρπιες σκέψεις».

Η εισήγηση θα γίνει από την Μαρία Φαφαλιού, συγγραφέα, κοινωνική ψυχολόγο

και θ΄ ακολουθήσει συζήτηση




ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ ΓΙΑ ΕΝΑ ΠΟΛΥΜΟΡΦΟ ΚΙΝΗΜΑ ΣΤΗΝ ΨΥΧΙΚΗ ΥΓΕΙΑ

Αναβολή της δίκης στο Εφετείο για τους αστυνομικούς που βασάνισαν και τραυμάτισαν βαρύτατα τον Χρ. Χρονόπουλο

Η δίκη, που ήταν να γίνει σήμερα, στο Μικτό Ορκωτό Εφτείο, των δυο αστυνομικών, που, το 2015, είχαν καταδικαστεί σε 8 χρόνια φυλάκιση με αναστολή, επειδή, το 2007, είχαν βασανίσει και τραυματίσει σοβαρά, τον Χρ. Χρονόπουλο (άτομο με προβλήματα ψυχικής υγείας), αφήνοντας τον δια βίου βαριά ανάπηρο, αναβλήθηκε για τις 30/9/2020, λόγω κωλύματος που παρουσίασε ο συνήγορος του ενός εξ’ αυτών. Πρόκειται για τον γνωστό Γ. Μιχαλόλια, ανιψιό και συνήγορο του αρχηγού της Χρυσής Αυγής Ν. Μιχαλολιάκου. Το κώλυμα ήταν ότι έπρεπε να είναι, την ίδια ώρα, παρών στο δικαστήριο που δικάζεται ο αρχιναζί θείος του. 

Οι ταυτόσημοι υπερασπιστικοί μηχανισμοί του κατηγορούμενου (ως αρχηγού) για την εγκληματική δράση της ΧΑ και των αστυνομικών που βασάνισαν και προκάλεσαν ανεπανόρθωτες εγκεφαλικές βλάβες  σ΄ ένα άτομο με ψυχιατρική εμπειρία, μιλούν από μόνοι τους.

ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ ΓΙΑ ΕΝΑ ΠΟΛΥΜΟΡΦΟ ΚΙΝΗΜΑ ΣΤΗΝ ΨΥΧΙΚΗ ΥΓΕΙΑ

ΤΟ ΚΑΛΕΣΜΑ ΤΗΣ ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑΣ ‘Ψ’ ΓΙΑ ΤΟ ΑΥΡΙΑΝΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ : ΚΑΜΙΑ ΑΘΩΩΣΗ, ΚΑΜΙΑ ΑΠΑΛΛΑΓΗ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΒΑΣΑΝΙΣΤΕΣ ΤΟΥ ΧΡ. ΧΡΟΝΟΠΟΥΛΟΥ

Την Δευτέρα, 10/2/20 δικάζονται σε δεύτερο βαθμό, στο Μικτό Ορκωτό Εφετείο, οι δυο αστυνομικοί του ΑΤ Καλλιθέας που τον Απρίλιο του 2015 είχαν καταδικαστεί σε ποινή κάθειρξης 8 χρόνων (με αναστολή) για τον άγριο ξυλοδαρμό και την δολοφονική κακοποίηση του Χρ. Χρονόπουλου (ατόμου με προβλήματα ψυχικής υγείας), επειδή ενοχλούσε, φραστικά, το περιβάλλον του καφενείου, όπου πάντα σύχναζε (χωρίς, φυσικά, να προβάλλει κανενός είδους απειλή).

Το αποτέλεσμα του ξυλοδαρμού ήταν μια αμετάστρεπτη εγκεφαλική βλάβη (νοσηλεύτηκε στο Θριάσιο σε κωματώδη κατάσταση, στην Εντατική, διασωληνωμένος για αρκετό διάστημα), συνέπεια της οποίας είναι η δια βίου σοβαρότατη αναπηρία του.

Είναι χαρακτηριστικό ότι, στο σκεπτικό της απόφασης είχε συμπεριληφθεί το στοιχείο του «βασανισμού κρατούμενου πολίτη», κάτι που δεν συνηθίζεται για τις παρόμοιες περιπτώσεις που, ενίοτε, φτάνουν στην αίθουσα του δικαστηρίου.

Δυο άλλοι αστυνομικοί, οι οποίοι επίσης κατηγορούνταν για την ίδια υπόθεση, «απαλλάχτηκαν λόγω παραγραφής», καθώς η κατηγορία γι΄ αυτούς μετατράπηκε σε πλημμέλημα.

Η πρώτη αντίδραση της αστυνομίας αμέσως μετά το συμβάν, ήταν, φυσικά, να σπεύσει να το συγκαλύψει, διενεργώντας μια ΕΔΕ η οποία κατέληξε, το 2010, σ΄ ένα απαλλακτικό πόρισμα για τους δράστες, σε μια προσπάθεια το περιστατικό αυτό, όπως και πολλάάλλα, να πάρει όσο γίνεται μικρότερη δημοσιότητα, να περάσει ως «προϊόν αυτοτραυματισμού» – κάτι που το πιθανότερο είναι ότι δε θα αποφεύγονταν, αν δεν υπήρχαν «ενδιαφερόμενοι τρίτοι» (οικογένεια κλπ) να το αναδείξουν.

Η υπόθεση του Χρ. Χρονόπουλου μας αφορά όλους και όλες.

Πρόκειται για μιαν άκρως τραγική έκβαση μιας καθημερινής πρακτικής της αστυνομίας απέναντι στους ψυχικά πάσχοντες, που της αναθέτουν να διαχειριστεί και να καταστείλει – μεταξύ άλλων, και πρωτίστως – κατά την εκτέλεση (πάντα από την αστυνομία) των εισαγγελικών εντολών για ακούσια νοσηλεία. Όπως, φυσικά, και απέναντι σε πολλούς άλλους (πρόσφυγες κλπ), με τα επανειλημμένα περιστατικά σοβαρών τραυματισμών, βασανιστηρίων, θανάτων, μέσα στα διάφορα αστυνομικά τμήματα.

Είναι πάνω σε αυτό τον ρόλο και την λειτουργία της αστυνομίας που ακουμπά και λειτουργεί το κυρίαρχο ψυχιατρικό σύστημα, η «επίσημη ψυχιατρική», που εξακολουθεί, και μέσα από τα επίσημα όργανά της, να διακηρύσσει ότι αδυνατεί να λειτουργήσει χωρίς την αστυνομία.

Καλούμε όλους και όλες, την Δευτέρα, 10/2/20, στις 9 πμ, στο Μικτό Ορκωτό Εφετείο Αθηνών (Λουκάρεως και Λ. Αλεξάνδρας), 6ος όροφος αίθουσα Δ 12.

Καμιά απαλλαγή, καμιά αθώωση για τους δράστες του βασανισμού και της δολοφονικής κακοποίησης του Χρ. Χρονόπουλου.

8/2/2020

ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ ΓΙΑ ΕΝΑ ΠΟΛΥΜΟΡΦΟ ΚΙΝΗΜΑ ΣΤΗΝ ΨΥΧΙΚΗ ΥΓΕΙΑ