ΨΗΦΙΣΜΑ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ ΑΤΟΜΩΝ ΜΕ ΨΥΧΙΑΤΡΙΚΗ ΕΜΠΕΙΡΙΑ ΣΤΟΥΣ ΚοιΣΠΕ

..

..

Θεσσαλονίκη 1/10/2010

..

ΨΗΦΙΣΜΑ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ ΑΤΟΜΩΝ ΜΕ ΨΥΧΙΑΤΡΙΚΗ ΕΜΠΕΙΡΙΑ ΣΤΟΥΣ ΚοιΣΠΕ (κατηγορία α΄του νόμου 2716/99)

..

Εμείς οι εργαζόμενοι σε διάφορους Κοινωνικούς Συνεταιρισμούς Περιορισμένης Ευθύνης στην Ελλάδα που  συναντηθήκαμε κατά την διάρκεια της  Ημερίδας  που πραγματοποιήθηκε την 1/10/2010 στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης με   θέμα : «ΚοιΣΠΕ: Κοινωνικές Επιχειρήσεις ή Επιστροφή στην Εργασιοθεραπεία»  , συζητήσαμε και αξιολογήσαμε την  μέχρι τώρα εμπειρία μας , διατυπώσαμε τα προβλήματα μας και καταγράψαμε τις προοπτικές. Αποφασίσαμε να  ενημερώσουμε τις αρμόδιες αρχές –φορείς  για τα παρακάτω προβλήματα αλλά και αιτήματά μας που έχουν σχέση τόσο  με τα ανθρώπινα δικαιώματά  και την παραβίασή τους όσο και τις  συνθήκες εργασίας   και  προοπτικές των ΚοιΣΠΕ:

1.Εφόσον έχουμε δικαιοπρακτική ικανότητα ζητούμε να έχουμε πλειοψηφία στην σύνθεση του ΔΣ των ΚοιΣΠΕ  όπως επίσης και στο   δικαίωμα συμμετοχής σε όλες τις προβλεπόμενες διοικητικές θέσεις(Πρόεδρος,Γραμματέας,Ταμίας ,Εποπτικό Συμβούλιο)

Θεωρούμε αντιφατικό το να αντιμετωπιζόμαστε με το νόμο ως μέτοχοι χωρίς τα δικαιώματα όλων των άλλων μετόχων.

2.Αναφορικά με τις παντός είδους Ενώσεις ή Ομοσπονδίες ΚοιΣΠΕ να καθορίζεται με  νομοθετική ρύθμιση και να εξασφαλίζεται η πλειοψηφία των  μελών-αντιπροσώπων της  πρώτης κατηγορίας σε όλα τα όργανα.

3.Αλλαγή της παραγράφου 15 του άρθρου 12 του νόμου 2716/99

4.Οι διοικητικοί-διαχειριστικοί μηχανισμοί και τα στελέχη των ΚοιΣΠΕ υποβάλλουν προγράμματα  αποκλειστικά με την λογική της απορρόφησης κονδυλίων χωρίς να διασφαλίζεται ουσιαστικά η βιωσιμότητα και  η διάρκεια.. Αυτό οδηγεί στην κατασπατάληση των χρημάτων.

Όταν δε ολοκληρώνεται η χρηματοδότηση( ο χρόνος του μέλιτος) τότε κλείνουν οι μονάδες αυτές .Εξαναγκαζόμαστε  σε παραίτηση γιατί μένουμε απλήρωτοι για μεγάλο χρονικό διάστημα ή απολυόμαστε.

5..Προσλαβάνονται  συνήθως άτομα με κομματικά-ρουσφετολογικά κριτήρια εκτός των ατόμων της πρώτης κατηγορίας. Η αναλογία των προσλαμβανομένων καθώς και οι αμοιβές  χαρακτηρίζονται από διακρίσεις σε βάρος μας  παραβιάζοντας την κοινή λογική καθώς και την ίδια την νομοθεσία

6.. Προσλαμβάνονται διαρκώς άτομα που στελεχώνουν τις διοικητικές και διαχειριστικές υπηρεσίες,  δημιουργούν μια τεράστια γραφειοκρατία   και επιβαρύνουν οικονομικά τους ΚοιΣΠΕ

7.Η αμοιβή είναι δυσανάλογη του κόπου μας ,πράγμα που μας οδηγεί μετά την λήξη των χρηματοδοτήσεων σε συνθήκες αναγκαστικής εργασιοθεραπείας.

Αν πιστεύεται ότι τα παραπάνω δεν μπορούν να επιλυθούν να μας απαντήσετε για ποιόν λόγο δεν μπορούν να επιλυθούν.

Θα θέλαμε να σας ενημερώσουμε ότι οι ΚοιΣΠΕ παρόλο που χρησιμοποιούν κατά κόρο δημόσια χρήματα και περιουσία -συν τις χρηματοδοτήσεις-, οδηγούνται στην πλειοψηφία τους σε κατάρρευση μετά την λήξη των κοινοτικών χρηματοδοτήσεων.

Όσα χρήματα και αν ξοδευτούν ή μάλλον σπαταληθούν αν δεν αντιμετωπιστούν άμεσα τόσο τα νομοθετικά , τα διοικητικά-διαχειριστικά και  τα οργανωτικά προβλήματα δεν πρόκειται να γίνουν ποτέ βιώσιμοι.

..

..

Μετά από ένα τέτοιο ψήφισμα, είναι φανερό πως οι ΚοιΣΠΕ θα περάσουν σε άλλη φάση και σίγουρα θα παρακολουθούμε με ενδιαφέρον τις εξελίξεις. Αν δεν είστε ενημερωμένοι όσο θα θέλατε για τους ίδιους τους ΚοιΣΠΕ, ή δεν έτυχε να διαβάσετε κείμενα που έχουν προταθεί ξανά απ’ αυτό το blog,  μπορείτε να κάνετε κλικ εδώ για να πάρετε μια πρώτη ιδέα. Ίσως θα σας ενδιέφερε να διαβάσετε όμως κι αυτά που γράφει ο κος Κώστας Μπαϊρακτάρης στο δεύτερο τεύχος του περιοδικού «Κοινωνία και Ψυχική Υγεία» που θα βρείτε εδώ (σελ.86) για τους ΚοιΣΠΕ της Θεσσαλονίκης. Στο ίδιο τεύχος, υπάρχει άρθρο του κου Γιώργου Στεφανάκη (σελ. 78), για όσα έγιναν και γίνονται στον τομέα της εργασίας που αφορά τους ψυχικά πάσχοντες, αλλά και του κου Γιώργου Γιαννοπούλου που αφορά γενικότερα τη σημασία της εργασίας για τη ζωή των πρώην και νυν χρηστών υπηρεσιών ψυχικής υγείας (σελ. 20). Τέλος, σας προτείνω να επισκέπτεστε σε τακτική βάση και το blog της Πανελλήνιας Επιτροπής (πρώην) Χρηστών και Επιζώντων της Ψυχιατρικής, γιατί έχει σημασία να μαθαίνουμε τι οι ίδιοι ενδιαφέρομενοι θέλουν και προτείνουν. Για τις δικές τους ζωές πρόκειται άλλωστε.

Να ‘στε καλά.

..

Η ομιλία* του κ. Peter Lehmann στο Α. Π. Θ : «Διεθνής Μη Συμμόρφωση και Ανθρωπιστική Αντιψυχιατρική»

.


update: 16/2/2014

*Ομιλία με την ευκαιρία της αναγόρευσης  σε Επίτιμο Διδάκτορα του Τμήματος Ψυχολογίας του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης, στις 28 Σεπτεμβρίου 2010.  Η σχετική ανάρτηση, εδώ.

Ευχαριστώ θερμά τον Αναπληρωτή Καθηγητή Κλινικής Ψυχολογίας  του Α. Π. Θ., κ. Κώστα Μπαϊρακτάρη, που μεσολάβησε ώστε να λάβω το ακόλουθο κείμενο. Η μετάφραση στα ελληνικά είναι της κας Λίας Φίγγου ( που είναι λέκτορας Κοινωνικής Ψυχολογίας στο Α. Π. Θ.). Την ευχαριστούμε όλοι.

 

Ο όρος «ανθρωπιστική Αντιψυχιατρική» γίνεται συχνά αντικείμενο παρερμηνείας, εξαιτίας του γεγονότος ότι η «Αντιψυχιατρική»  χρησιμοποιείται με διαφορετικό τρόπο σε διαφορετικές χώρες, εκφράζοντας τα ιδιαίτερα πολιτισμικά τους χαρακτηριστικά. Η σύγχρονη ανθρωπιστική Αντιψυχιατρική είναι  για τους ίδιους τους χρήστες ένα μη δογματικό  κίνημα. Το ελληνικό  πρόθεμα «Αντί»  σημαίνει κάτι περισσότερο από «αντίθετα». Σημαίνει, επίσης, «εναλλακτική», «πέρα από» ή «ανεξάρτητη».

Η ανθρωπιστική Αντιψυχιατρική είναι προσανατολισμένη προς το συμφέρον των (πρώην) χρηστών και επιζώντων της Ψυχιατρικής, των οποίων κύριο μέλημα αποτελεί η αυτοδιάθεση και η αποφυγή της σωματικής βλάβης. Η ανθρωπιστική Aντιψυχιατρική διαπνέεται από πνεύμα αντίστασης και από τη θεμελιώδη πεποίθηση ότι:

Η ψυχιατρική ως επιστημονικός κλάδος δεν μπορεί να ανταποκριθεί στην προσδοκία της επίλυσης προβλημάτων ψυχικής υγείας, η φύση των οποίων είναι σε μεγάλο βαθμό κοινωνική.

Η ροπή της προς τη χρήση βίας αλλά και οι πρακτικές βίας που  χρησιμοποιεί συνιστούν απειλή, και Οι διαγνωστικές μέθοδοι που χρησιμοποιεί συσκοτίζουν  τα πραγματικά προβλήματα των ατόμων στην κοινωνία.

Για τους λόγους αυτούς, η ανθρωπιστική Aντιψυχιατρική επιδιώκει:

  • Την ανάπτυξη επαρκούς και αποτελεσματικής βοήθειας για τα άτομα με συναισθηματικές δυσκολίες
  • Τη διασφάλιση των δικαιωμάτων των ατόμων με τέτοιες δυσκολίες  για φροντίδα, σε ισότιμη βάση με  τους «κανονικούς» ασθενείς Τη συνένωση των δυνάμεών της και τη συνεργασία με άλλες ομάδες που παλεύουν για τα ανθρώπινα δικαιώματα και με ομάδες αυτοβοήθειας
  • Την υποστήριξη αυτών που σταματούν τη χρήση ψυχιατρικών φαρμάκων με τη χρήση εναλλακτικών και λιγότερο τοξικά ψυχοτρόπων ουσιών
  • Την απαγόρευση του ηλεκτροσόκ Την ανάπτυξη νέων τρόπων να ζει κανείς με την τρέλα και τη διαφορά-με όσο το δυνατόν μεγαλύτερη ανεξαρτησία από θεσμικά όργανα Την ανεκτικότητα, το σεβασμό και τη θετική αποτίμηση της διαφορετικότητας σε όλα τα επίπεδα της ζωής.


Η Ψυχιατρική Απειλή ως ευρύ Κοινωνικό Πρόβλημα


Το πρόβλημα της έλλειψης υποστήριξης σε περιόδους συναισθηματικού στρες δεν επηρεάζει μόνο μια μικρή μειονότητα ατόμων. Επηρεάζει ένα ευρύ φάσμα ατόμων και κοινωνικών ομάδων: αυτούς που άμεσα πλήττονται, τους συγγενείς, τα παιδιά τους, τους ηλικιωμένους και τους περιθωριοποιημένους. Η προστασία από την ψυχιατρική βία μπορεί να έχει ως αποτέλεσμα τη μείωση του άγχους για το σύνολο της κοινωνίας. Εξάλλου, εκτός από τις θετικές επιπτώσεις στην υγεία της κοινωνίας, ο περιορισμός της πλημμύρας των συνταγών για ψυχοτρόπα φάρμακα και η μείωση των συνεπακόλουθων  δευτερογενών ασθενειών, όπως αποκαλούνται -που καταλήγουν σε σοβαρές σωματικές, ψυχολογικές και κοινωνικές αναπηρίες- θα σήμαινε και δραστική μείωση του κόστους. Η κατανόηση και συμπάθεια για τον πόνο που βιώνουν άτομα με ψύχωση ή κατάθλιψη -που έχουν τις ρίζες τους στον πολιτισμό μας και στον τρόπο με τον οποίο αυτός βιώνεται- μπορούν να οδηγήσουν στη διαμόρφωση μιας βαθιάς προσωπικής γνώσης και αντίληψης για τα πράγματα και στην πρόληψη της απομόνωσης και της αποξένωσης.

.

Σύγχρονα Νευροληπτικά – Πρόοδος;


Η συμβατική ψυχιατρική επιστήμη υποστηρίζει ότι τα ψυχοτρόπα φάρμακα, ιδίως τα νευροληπτικά, έχουν ωφέλιμη αντι-ψυχωσική δράση. Οι ασθενείς που κάνουν χρήση αυτών των φαρμάκων ανταποκρίνονται στη θεραπεία, τα συμπτώματα της ψύχωσης περιορίζονται, η ασθένεια προλαμβάνεται ή και θεραπεύεται, η ποιότητα ζωής των ψυχιατρικών ασθενών βελτιώνεται, επιτρέποντάς τους να ενταχθούν στην κοινωνία και να εργαστούν. Σε διαφορετικά όμως πλαίσια, όπου οι ψυχίατροι πιστεύουν ότι είναι μόνοι  και «απαρατήρητοι», τείνουν να χρησιμοποιούν ένα διαφορετικό λεξιλόγιο για τα φάρμακα και τις επιπτώσεις τους. Τότε μιλάνε για ασθενείς που έχουν «συναισθηματικά εν-τοιχιστεί», για ανθρώπους με συναισθηματική «πανοπλία», για  «πτώματα του Haldol» (του αντιψυχωσικού φαρμάκου Ηaloperidol), για  «το σύνδρομο ζόμπι» και το «σύνδρομο του σπασμένου φτερού».
Οι ψυχίατροι δε σταματούν να μας λένε ότι τα ατελείωτα κύματα των νέων ψυχοφαρμάκων προκαλούν όλο και λιγότερες παρενέργειες και είναι όλο και περισσότερο ανεκτά. Αυτά μπορεί να τα διαβάσει κανείς στο έντυπο υλικό που προωθούν τα τμήματα μάρκετινγκ των φαρμακευτικών εταιρειών.

Η γλώσσα των εντύπων αυτών ωστόσο, διαφέρει από αυτή που χρησιμοποιεί σε ένα ψυχιατρικό περιοδικό το 2003 ο Gerhard Ebner, Πρόεδρος του Ελβετικού Συνδέσμου Διευθυντών Ψυχιατρικών Κλινικών (ο οποίος συμμετείχε στην Συμβουλευτική Επιτροπή της Janssen Pharmaceuticals σχετικά με την εισαγωγή του αντιψυχωσικού φαρμάκου Risperdal Consta). Στο συγκεκριμένο περιοδικό ο  Ebner τονίζει ότι η βασική διαφορά μεταξύ των τυπικών και των λεγόμενων «άτυπων» νευροληπτικών έγκειται στην αύξηση της συμμόρφωσης  του ασθενούς που τα τελευταία προκαλούν. Με άλλα λόγια, τα νέα νευροληπτικά αυξάνουν την τάση των ασθενών να υποκύπτουν στις πρακτικές του ψυχιατρικού κατεστημένου:

«Δεν πρόκειται για λιγότερες παρενέργειες, αλλά για διαφορετικές οι οποίες μπορεί να είναι εξίσου εξουθενωτικές για τον οργανισμό, ακόμη και αν ο ασθενής δεν είναι σε θέση να τις αντιληφθεί άμεσα. Επομένως, οι ασθενείς μπορεί να είναι πρόθυμοι να πάρουν αυτά τα φάρμακα, επειδή δεν υποφέρουν πλέον άμεσα και σε τόσο μεγάλο βαθμό από τις βασανιστικές δυσκινησίες και τις εξωπυραμιδικές ανεπιθύμητες παρενέργειες» (Ebner, 2003, σ. 30).

Οι μελέτες και οι δημοσιεύσεις δείχνουν ότι οι ασθενείς ποτέ δεν ενημερώνονται σωστά για τους κινδύνους και τις λεγόμενες παρενέργειες της ψυχιατρικής θεραπείας. Δείχνουν επίσης ότι δεν παρέχονται ούτε πληροφορίες, ούτε και βοήθεια στην περίπτωση που κάποιος προσπαθεί να «κόψει» τη θεραπεία (Lahti, 2008). Τα ανθρώπινα δικαιώματα παραβιάζονται συστηματικά: τα άτομα με ψυχιατρικές διαγνώσεις βιώνουν κατάφωρες διακρίσεις  στο πλαίσιο των συστημάτων υγειονομικής περίθαλψης. Βοήθεια για την επίλυση των προβλημάτων που καταρχήν οδήγησαν στην ψυχιατρική εμπειρία του ασθενούς σπάνια παρέχεται, ενώ η θεραπεία συχνά συνιστά μια τραυματική εμπειρία που οδηγεί σε χρόνια ψυχιατρικοποίηση. Όλα αυτά συμβαίνουν χωρίς να έχουν την  παραμικρή επίπτωση στους ψυχιάτρους, οι οποίοι μέχρι πρόσφατα κακομεταχειριζόταν ακόμη και εφήβους ασθενείς, χωρίς οποιαδήποτε νομική συναίνεση, με ηλεκτρο-σοκ και ινσουλινο-σοκ, και οι οποίοι παραμένουν, παρόλα αυτά, αξιοσέβαστα μέλη της «αδελφότητας» τους. Ένα τέτοιο ιδιαίτερα αξιοσέβαστο μέλος αποτελεί ο Γερμανός ψυχίατρος Henrik Uwe Peters, επίτιμο μέλος της Παγκόσμιας Ψυχιατρικής Εταιρείας (Lehmann, 2010). Τα ψυχοτρόπα φάρμακα-όπως ακριβώς και το αλκοόλ- μπορούν να εξουδετερώσουν τα συναισθηματικά προβλήματα για ένα βραχύ χρονικό διάστημα, οδηγώντας όμως έτσι στην αύξηση της δυστυχίας μεσοπρόθεσμα και μακροπρόθεσμα.

Το πόσο σημαντική είναι η θεμελιωμένη επαγγελματική πληροφόρηση των ψυχιατρικών ασθενών, προκειμένου να μπορούν να σταθμίσουν τους κινδύνους και τα οφέλη των ψυχοτρόπων φαρμάκων και να αποφασίσουν οι ίδιοι αν θα τα πάρουν ή όχι, μπορεί να γίνει αντιληπτό αν εξετάσουμε τους πιο γνωστούς κινδύνους που συνοδεύουν τα σύγχρονα άτυπα νευροληπτικά. Το Remoxipride (Roxiam R), για παράδειγμα, παρουσιάστηκε το 1991 ως ένα «τριαντάφυλλο χωρίς αγκάθια», ως ένα καλά ανεκτό φάρμακο, χωρίς παρενέργειες. Αποσύρθηκε από την αγορά τρία χρόνια αργότερα, από τον παρασκευαστή, γιατί προκάλεσε μια σειρά κρουσμάτων «απλαστικής αναιμίας» (αναιμίας που χαρακτηρίζεται από τη μείωση των ερυθρών και των λευκών αιμοσφαιρίων λόγω βλάβης στο «αιμοποιητικό σύστημα») η οποία είναι επικίνδυνη για τη ζωή. Ωστόσο, αυτό το «φάρμακο» είναι ακόμη διαθέσιμο.

Ένα άλλο παράδειγμα άτυπου νευροληπτικού με προβλήματα ανεκτικότητας είναι η σερτινδόλη (Serdolect R), που για πολύ καιρό θεωρούνταν ότι προκαλεί ελάχιστες παρενέργειες. Το 1998, σε ιατρικές βάσεις δεδομένων στο Διαδίκτυο, θα μπορούσε να συναντήσει κανείς ακόμη και τη φράση «απαλλαγμένο από παρενέργειες» για το συγκεκριμένο φάρμακο. Ωστόσο, στις αρχές Δεκεμβρίου του 1998 στο Ελβετικό ιατρικό περιοδικό Ärzte Zeitung υπάρχει το ακόλουθο απόσπασμα: «Η πώληση του φαρμάκου Serdolect (R) σταμάτησε, εξαιτίας σοβαρών καρδιακών παρενεργειών και θανάτων που προκάλεσε». Οι θάνατοι στους οποίους αναφερόταν το δημοσίευμα στη συνέχεια «θάφτηκαν», σε αντίθεση με το φάρμακο Serdolect (R).

Τα νέα άτυπα νευροληπτικά που συνεχώς εμφανίζονται -το τελευταίο είναι το asenapine (Saphris R)- είναι όλα υψηλού κινδύνου. Σημαντικοί κίνδυνοι που συνδέονται με τη χρήση τους είναι: Σύνδρομο Ελλειμματικής Λειτουργίας Προκαλούμενο από Ουσίες (DIDS), παχυσαρκία, υπερχοληστεριναιμία, διαβήτης, μη αναστρέψιμες αλλαγές στον υποδοχέα, υπεύθυνες για όψιμη δυσκινησία, αυξημένος κυτταρικό θάνατο (απόπτωση) και θνησιμότητα, ειδικά όταν χορηγούνται σε συνδυασμό με άλλα φάρμακα. Οι άτυπες αλλαγές του υποδοχέα, μάλιστα, συνδέονται και με τον βάσιμο κίνδυνο εμφάνισης όψιμων ψυχώσεων. Οι όψιμες ψυχώσεις είναι ψυχολογικές διαταραχές που μπορεί να εμφανιστούν κατά τη διάρκεια της θεραπείας με νευροληπτικά, κατά τη διάρκεια διακοπής τους ή και αργότερα και είναι χαρακτηριστικές των άτυπων νευροληπτικών.  Οι Urban  Ungerstedt και Tomas Ljungberg του Ινστιτούτου Karolinska της Στοκχόλμης, δημοσίευσαν τα αποτελέσματα συγκριτικών μελετών που διεξήγαγαν σε αρουραίους. Σε κάποιους από τους αρουραίους χορηγήθηκε το συμβατικό νευροληπτικό αλοπεριδόλη ενώ σε άλλους (ομάδα σύγκρισης) το άτυπο νευροληπτικό κλοζαπίνη (Leponex R). Σύμφωνα με τους Ungerstedt και Ljungberg, τα άτυπα νευροληπτικά τροποποιούν τους υποτύπους συγκεκριμένων υποδοχέων ντοπαμίνης, προκαλούν υπερευαισθησία σε αυτούς και συμβάλλουν στην εμφάνιση νέων, οξέων ή χρόνιων ισχυρών  ψυχώσεων οργανικής προέλευσης, που μπορούν να γίνουν κατανοητές ως η άλλη όψη της «όψιμης δυσκινησίας» (Ungerstedt & Ljungberg, 1977, σ. 199).


Σύγχρονη Ψυχιατρική- Μια καλύτερη Ψυχιατρική;

Η ψυχιατρική του μέλλοντος έτσι όπως προβάλλει στον ορίζοντα φαίνεται να έχει ακόμη πιο αποκρουστική μορφή: Ψυχίατροι και ειδικοί των φαρμάκων, σκέφτονται την ανάπτυξη νέων μορφών χορήγησης ψυχιατρικών φαρμάκων. Για παράδειγμα  μελετούν την εμφύτευση φαρμάκων που θα απελευθερώνονται σταδιακά στη μήτρα ή στον ορθό. Σε αρουραίους, είναι ήδη δυνατή η εμφύτευση αποθεμάτων αλοπεριδόλης στους πίσω μύες που θα απελευθερώνουν την ουσία σταδιακά για ένα χρόνο. Οι άνθρωποι που έχουν διαγνωσθεί ως πάσχοντες από ψυχαναγκαστικές διαταραχές μπορεί να έχουν ένα τσιπ εμφυτευμένο στον εγκέφαλο τους που θα ρυθμίζει τις διαθέσεις τους. Η πιο πρόσφατη εξέλιξη έρχεται από την Αγγλία: Στο Νότιο Λονδίνο και στο Νοσοκομείο Maudsley ήδη διεξάγονται κλινικές δοκιμές για ένα σύστημα εντοπισμού των ψυχιατρικών ασθενών. Ένα μικρό λουράκι από χάλυβα τοποθετείται στον αστράγαλο του ασθενούς. Αυτό συνδέεται με ένα σύστημα εντοπισμού GPS το οποίο με τη βοήθεια ενός δορυφόρου είναι σε θέση να παρακολουθεί το άτομο όπου κι αν βρίσκεται. Στο πλαίσιο του Ελβετικού Προγράμματος για την Πρώιμη Ψύχωση ή αλλιώς του Schizophrenia Competence Network (Δίκτυο Αρμόδιο για τη Σχιζοφρένεια) παιδιά και έφηβοι με δυσκολίες στο σχολείο ή την οικογένεια είναι υπό παρακολούθηση, προκειμένου να ελέγχονται μακροπρόθεσμα με νευροληπτικά και συνεχή ψυχο-εκπαίδευση. Σύμφωνα με τη λεγόμενη  «Σύσταση της Επιτροπής Υπουργών προς τα κράτη-μέλη για τη διασφάλιση της προστασίας των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και της αξιοπρέπειας των ατόμων με ψυχικές διαταραχές και ιδιαίτερα αυτών που έχουν εισαχθεί ακούσια σε ψυχιατρικό ίδρυμα»,  η οποία  έγινε δεκτή από το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο το 2005, η χορήγηση ηλεκτροσόκ χωρίς την προηγούμενη συγκατάθεση του ασθενούς,  η ακούσια νοσηλεία χωρίς δικαστική εντολή, και η ακούσια θεραπεία εξωτερικών ασθενών θεωρούνται ηθικά αποδεκτά. Η Ευρωπαϊκή Ένωση, με τη Συνθήκη της Λισσαβόνας του 2007, θεσπίζει τον περιορισμό των ανθρωπίνων δικαιωμάτων των ψυχικά ασθενών. Δεδομένου ότι το προσδόκιμο ζωής των ψυχιατρικών ασθενών έχει ήδη μειωθεί κατά τουλάχιστον τρεις δεκαετίες-πιθανότατα κυρίως εξαιτίας των καρδιαγγειακών διαταραχών και του διαβήτη που προκαλούνται  από τα ψυχοτρόπα φάρμακα (Aderhold, 2007)- είναι πλέον καιρός για αντίσταση σε διεθνές επίπεδο, συμπεριλαμβανομένων και των ακαδημαϊκών κύκλων, κατά των απειλητικών διακρίσεων για τη ζωή των ψυχιατρικών ασθενών.


Συμπέρασμα

Δεδομένου ότι στις μέρες μας  εναλλακτικές στην  προσφορά ανθρώπινης  βοήθειας δεν είναι διαθέσιμες, οι άνθρωποι με συναισθηματικές δυσκολίες πρέπει να μάθουν να αντιμετωπίζουν το είδος της «βοήθειας» που προσφέρεται. Συνιστούμε λοιπόν, εφόσον δεν επιθυμούν  να αποφασίζουν  ξένοι για την δική τους τύχη, να προστατεύουν τον εαυτό τους από τις αυθαίρετες αποφάσεις των ψυχιάτρων ή από τη σωματική βλάβη, τοποθετώντας τις επιθυμίες τους σε γραπτή μορφή [σε «ψυχιατρικές διαθήκες»  «πρότερες οδηγίες» (advance directives) ή «διαθήκες ασθενών», για παράδειγμα]  ασκώντας άμεση επιρροή στην ποιότητα της θεραπείας που τους παρέχεται ή  και  να  αρχίσουν να επεξεργάζονται εναλλακτικές λύσεις. Για το σκοπό αυτό, είναι χρήσιμο:

  • Να οργανώνονται
  • Να συνεργάζονται με τις κατάλληλες οργανώσεις, τα κατάλληλα Ινστιτούτα και τους κατάλληλους ανθρώπους
  • Να ερευνούν (να αξιολογούν, για παράδειγμα, τα ψυχιατρικά προγράμματα ή τις εναλλακτικές προσεγγίσεις)
  • Να εκπαιδεύουν τους εαυτούς τους και τους άλλους
  • Να απαιτούν να συμμετέχουν στην ανάληψη ευθύνης για ό,τι τους αφορά και να παίρνουν μέρος στις διαδικασίες λήψης αποφάσεων σε όλα τα επίπεδα, προκειμένου να διασφαλίζεται η ποιότητα της φροντίδας τους και ποτέ να μην χάνουν τον έλεγχο της δικής τους μοίρας.

Οργανώσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων, γραφεία κατάθεσης διαμαρτυριών,  διαμεσολαβητές άνδρες και γυναίκες μπορούν να βοηθήσουν ανήμπορους ψυχιατρικούς ασθενείς να διεκδικήσουν τη βοήθεια, καθώς και τα πολιτικά και ανθρώπινα δικαιώματα, που τους οφείλονται.

Φυσικά, αυτή η προσπάθεια για τη δημιουργία εναλλακτικών προσεγγίσεων πέραν της Ψυχιατρικής και για τη δημιουργία ανθρώπινων συνθηκών μεταχείρισης, αφορά όλους, συμπεριλαμβανομένων των ψυχολόγων, που ενδιαφέρονται για τη υγεία και την ενίσχυση της δύναμης του ατόμου για ζωή, αλλά και για μια κοινωνία που βασίζεται στην αποδοχή και στα ίσα δικαιώματα. Πώς μπορεί ένα άτομο να βοηθηθεί μέσω της ψυχοθεραπείας, εάν έχει ψυχιατρικά ταπεινωθεί και του έχουν χορηγηθεί ψυχοφάρμακα που είναι σε θέση να επιφέρουν αλλαγές στην προσωπικότητά του; Πόσο αποτελεσματική μπορεί να είναι η υποστηρικτική θεραπεία όταν η αποκάλυψη και η επίλυση των συγκρούσεων έχει καταστεί αδύνατη από την αρχή; Τι νόημα έχει η προσπάθεια να καταλήξουμε στην καλύτερη ψυχοθεραπευτική προσέγγιση, όταν τα νευροληπτικά εμποδίζουν την εκδήλωση ψυχωσικών καταστάσεων λόγω της τάσης τους να προκαλούν απάθεια, ενώ περίπου τα δύο τρίτα των θεραπειών με ψυχοφάρμακα  μπορούν να οδηγήσουν σε κατάθλιψη μέχρι και σε αυτοκτονία; Δεν είναι καιρός πλέον οι  ψυχολόγοι να αρχίσουν να μελετούν  τις συνέπειες των ψυχοτρόπων φαρμάκων και να υιοθετούν όλο και περισσότερο την πρακτική της μη συμμόρφωσης;

Είναι καιρός να ενταχθεί στην κατάρτιση των επαγγελματιών ψυχικής υγείας και των ακαδημαϊκών η κατανόηση του λόγου των χρηστών/ επιζώντων της ψυχιατρικής. Και είναι καιρός οι ίδιοι οι χρήστες  και επιζώντες της ψυχιατρικής να αναγνωριστούν ως οι πιο βαθύς γνώστες των αξιών, των νοηματοδοτήσεων και των σχέσεών τους και επομένως να αναγνωριστούν ως οι κατεξοχήν «ειδικοί» (Bracken, 2007). Αυτό ισχύει ιδιαίτερα για εκείνους που έχουν ξεπεράσει τα συναισθηματικά και ψυχιατρικά τους προβλήματα.
Οι χρήστες και επιζώντες της ψυχιατρικής πρέπει να σκέφτονται και να προσεγγίζουν  αυτή την κατάσταση με προσοχή. Το γεγονός ότι κάποιος ανήκει στην κατηγορία των χρηστών ή επιζώντων της ψυχιατρικής δεν τον καθιστά από μόνο του καλύτερο άνθρωπο. Είναι πολύ σημαντικό να δείχνουμε τον απαιτούμενο σεβασμό στις συναλλαγές μεταξύ μας ακόμη κι όταν οι προτιμήσεις μας διαφέρουν και να θέτουμε ως στόχο την παραγωγική συνεργασία με όλους εκείνους που αγωνίζονται κατά της στέρησης του λόγου,  της καταπίεσης, της εκμετάλλευσης, και της τυποποίησης των ανθρώπων. Πρέπει επίσης να είμαστε προσεκτικοί έτσι ώστε να μη  δημιουργούμε νέες εξαρτήσεις. Δεν πρέπει ποτέ να ξεχνάμε ότι, εκτός από την υγεία, δεν υπάρχει τίποτα πιο σημαντικό από την ελευθερία και την ανεξαρτησία.

Επιτρέψτε μου στο σημείο αυτό να εκφράσω τις θερμές ευχαριστίες μου προς το Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης και το Τμήμα  Ψυχολογίας για το θαρραλέο βήμα που πραγματοποιούν με την αναγόρευσή μου σε επίτιμο διδάκτορα 2.

Ελπίζω ότι αυτό το πανεπιστήμιο, το οποίο τίμησε με αυτό τον τρόπο την εμπειρία των χρηστών και επιζώντων της ψυχιατρικής θα αποτελέσει παράδειγμα για άλλα πανεπιστήμια, έτσι ώστε η φωνή των επιζώντων να ακουστεί και να υποστηριχθούν στον αγώνα τους για ανθρώπινα δικαιώματα.

.

Υποσημειώσεις:

1 Η μετάφραση στην αγγλική γλώσσα έγινε από τη Mary Murphy. Ευχαριστώ τον  Darby Penney για τη βοήθειά του σε θέματα μετάφρασης.
2 Έχω εκφράσει δημόσια την ευγνωμοσύνη μου σε όλους όσους υπήρξαν συνοδοιπόροι μου τα τελευταία 30 χρόνια. Το κείμενο υπάρχει στο διαδίκτυο, στον ιστότοπο www.peter-lehmann.de/danke.

.

.

.

.

.

Ευρωπαϊκό Συνέδριο κατά των Διακρίσεων και του Στιγματισμού στο Α. Π. Θ.

..

..

..

«ΕΥΡΩΠΑΪΚΟ ΣΥΝΕΔΡΙΟ ΚΑΤΑ ΤΩΝ ΔΙΑΚΡΙΣΕΩΝ ΚΑΙ ΤΟΥ ΣΤΙΓΜΑΤΙΣΜΟΥ.

ΓΙΑ ΜΙΑ ΨΥΧΙΑΤΡΙΚΗ ΜΕΤΑΡΡΥΘΜΙΣΗ ΠΡΟΣΑΝΑΤΟΛΙΣΜΕΝΗ ΣΤΟΝ ΧΡΗΣΤΗ ΚΑΙ ΓΙΑ ΤΟ ΔΙΚΑΙΩΜΑ ΓΙΑ ΕΝΑΛΛΑΚΤΙΚΕΣ ΛΥΣΕΙΣ»

..

Το Τμήμα Ψυχολογίας του Α.Π.Θ. σε συνεργασία με το European Network of (ex-)Users and Survivors of Psychiatry (ENUSP) και το Πρόγραμμα Προαγωγής Αυτοβοήθειας διοργανώνουν «Ευρωπαϊκό Συνέδριο κατά των διακρίσεων και του στιγματισμού. Για μια ψυχιατρική μεταρρύθμιση προσανατολισμένη στον χρήστη και για το δικαίωμα για εναλλακτικές λύσεις», στο πλαίσιο του Επιχειρησιακού Προγράμματος «Ανάπτυξη Ανθρώπινου Δυναμικού» 2007-2013.

Στο συνέδριο συμμετέχουν άτομα με ψυχιατρική εμπειρία από την Ελλάδα, διάφορες ευρωπαϊκές χώρες και τα Βαλκάνια. Η ευρωπαϊκή αυτή συνάντηση εντάσσεται στην προσπάθεια της υπεράσπισης των ανθρωπίνων δικαιωμάτων των (πρώην) χρηστών και επιζώντων της Ψυχιατρικής καθώς και της αναζήτησης εναλλακτικών μορφών υποστήριξης και βοήθειας. Επιπρόσθετα, αποσκοπεί στην ανταλλαγή εμπειριών ανάμεσα στο European Network of (ex-) Users and Survivors of Psychiatry (ENUSP) και σε άτομα-ομάδες αυτοβοήθειας ατόμων με ψυχιατρική εμπειρία από την Ελλάδα και τα Βαλκάνια. Κύριοι στόχοι του είναι η προαγωγή της αυτο-οργάνωσης των άμεσα ενδιαφερομένων, η ενδυνάμωση του ελληνικού κινήματος και η διασύνδεση των ατόμων με ψυχιατρική εμπειρία με αντίστοιχες πρωτοβουλίες σε ευρωπαϊκό επίπεδο.

Οι προγραμματισμένες εκδηλώσεις, που θα πραγματοποιηθούν από την Τρίτη 28 Σεπτεμβρίου 2010 έως την Παρασκευή 1 Οκτωβρίου 2010στο Παλαιό Κτίριο της Φιλοσοφικής Σχολής του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης, περιλαμβάνουν ανοιχτές δημόσιες συζητήσεις και κλειστές ομάδες εργασίας ατόμων με ψυχιατρική εμπειρία.

Την Πέμπτη 30 Σεπτεμβρίου θα πραγματοποιηθεί συναυλία στην πλατεία Αριστοτέλους.

Την Παρασκευή 1 Οκτωβρίου 2010 θα πραγματοποιηθεί Ημερίδα για τους Κοινωνικούς Συνεταιρισμούς Περιορισμένης Ευθύνης με θέμα: «ΚοιΣΠΕ: Κοινωνικοί Συνεταιρισμοί ή Επιστροφή στην Εργασιοθεραπεία» με συμμετέχοντες άτομα με ψυχιατρική εμπειρία-εργαζόμενους των Κοι.Σ.Π.Ε. από διάφορες περιοχές της Ελλάδας.

Η είσοδος είναι ελεύθερη για το κοινό.

*Περισσότερες λεπτομέρειες και πληροφορίες θα βρείτε στο: http://www.socialexclusion.gr. Και μην παραλείψετε με την ευκαιρία να κατεβάσετε και να διαβάσετε το εξαιρετικό περιοδικό «Κοινωνία και Ψυχική Υγεία». Ενδεικτικά σας προτείνω, ττο πρώτο τεύχος στο οποίο υπάρχει αφιέρωμα στον Κοινωνικό Αποκλεισμό και το όγδοο που είναι αφιερωμένο στον Λόγο των Αποκλεισμένων (με άρθρα που αφορούν και στη σχέση Ψυχικής Υγείας και Αυτοβοήθειας, αλλά και στους ΚοιΣΠΕ).

..

..

..

Σε επίτιμο διδάκτορα του Α. Π. Θ. αναγορεύεται ο επιζώντας της ψυχιατρικής κ. Peter Lehmann

.

.

Την Τρίτη 28 Σεπτεμβρίου 2010 και ώρα 12:00, στην Αίθουσα Τελετών «Αλέξανδρος Παπαναστασίου» του Παλαιού Κτιρίου της Φιλοσοφικής Σχολής  του Α. Π. Θ., ο επιζώντας της ψυχιατρικής κ. Peter Lehmann, για τον οποίο είχαμε κάνει ξανά εδώ λόγο, ανακηρύσσεται σε επίτιμο διδάκτορα του τμήματος. Η εισήγηση προς το Τμήμα Ψυχολογίας για το επιστημονικό και ανθρωπιστικό έργο του προτεινόμενου ανατέθηκε από τον Τομέα στους κ.κ. Κων/νο Μπαϊρακτάρη, Αναπληρωτή Καθηγητή Κλινικής Ψυχολογίας, Φοίβο Ζαφειρίδη, Ψυχίατρο, Αναπληρωτή Καθηγητή Ψυχολογίας των Εξαρτήσεων και Μαρία Δικαίου, Κοινωνική Ψυχολόγο, Καθηγήτρια Κοινωνικής Ψυχολογίας του Α.Π.Θ.

O Peter Lehmann γεννήθηκε το 1950, στο Calw της Γερµανίας. Σπούδασε στο Παιδαγωγικό Πανεπιστήµιο του Βερολίνου, Τµήµα Επιστηµών Αγωγής, Κοινωνικής Εργασίας και Κοινωνικής Παιδαγωγικής, από όπου αποφοίτησε το 1977 ως διπλωµατούχος Κοινωνικός Παιδαγωγός. Τον ίδιο χρόνο βιώνει µια σηµαντική διακοπή της βιογραφικής του πορείας που οδηγεί στην ακούσια, χωρίς δικαστική απόφαση, εισαγωγή του σε δηµόσιο Ψυχιατρείο στη Γερµανία. Κατά τη διάρκεια του εγκλεισµού του βίωσε µια σειρά από παραβιάσεις της σωµατικής του ακεραιότητας, της ανθρώπινης αξιοπρέπειάς του, αλλά και των ανθρωπίνων δικαιωµάτων του.

Απαξιωτικές για τα δικαιώµατά του εµπειρίες είχε και µετά την έξοδό του από το Ψυχιατρείο, όπως υπερβολική χορήγηση ψυχοφαρµάκων, άρνηση πρόσβασης στον ψυχιατρικό του φάκελο, κλπ. Οι προσωπικές αυτές εµπειρίες τον οδήγησαν από το 1979 σε επιστηµονικές και ανθρωπιστικές δράσεις κατά της ψυχιατρικής αυθαιρεσίας και στην υπεράσπιση των ανθρωπίνων δικαιωµάτων ατόµων µε ψυχιατρική εµπειρία τόσο στη Γερµανία όσο και διεθνώς.

Με ιδιαίτερο ζήλο και συνέπεια ασχολήθηκε πρωταγωνιστικά, σε επιστηµονικό και πρακτικό επίπεδο, µε την ανάπτυξη της αυτοβοήθειας και αυτο-οργάνωσης ατόµων µε ψυχιατρική εµπειρία µε έµφαση στην υπεράσπιση των δικαιωµάτων τους. Το συνολικό του έργο είναι πολύπλευρο, µε ποικίλες επιστηµονικές, πολιτικές και κοινωνικές διαστάσεις, καθώς εκτείνεται από τη συγγραφή βιβλίων και άρθρων έως τη δηµιουργία δοµών και φορέων διεκδίκησης για τα δικαιώµατα ατόµων µε ψυχιατρική εµπειρία.

Από το 1980, είναι συνιδρυτής οµάδας αυτοβοήθειας (πρώην) χρηστών και επιζώντων της ψυχιατρικής. Από το 1989, ιδρυτικό µέλος του «Συλλόγου για την προστασία από την ψυχιατρική βία» και από το 1990 µέλος της συντακτικής επιτροπής του βρετανικού επιστηµονικού περιοδικού Journal Clinical Psychology, Counseling and Psychotherapy. Από το 1991, ιδρυτικό µέλος του «Ευρωπαϊκού ∆ικτύου πρώην χρηστών και επιζώντων της ψυχιατρικής» (ENUSP). Από το 1994 µέχρι το 2000, µέλος του ∆.Σ. της γερµανικής «Συνοµοσπονδίας Ανθρώπων µε ψυχιατρική εµπειρία». Από το 1997 µέχρι το 1999, µέλος της ειδικής επιτροπής Mental Health Europe, ευρωπαϊκό παρακλάδι της «παγκόσµιας συνοµοσπονδίας για την ψυχική υγεία». Από το 1997 µέχρι το 1999 πρόεδρος του ∆.Σ. της ENUSP. Από το 2002, µέλος της MindFreedom και εκπρόσωπός της στα Ηνωµένα Έθνη. Από το 2008 ιδρυτικό µέλος του Ευρωπαϊκού ∆ηµοκρατικού Κινήµατος για την Ψυχική Υγεία.

Περισσότερες λεπτομέρειες για το συγγραφικό του έργο και την προσωπικότητά του, θα βρείτε εδώ.

.

.
To πρόγραμμα της εκδήλωσης θα διαμορφωθεί ως εξής:

.

∆ΗΜΟΣΙΑ ΠΑΝΗΓΥΡΙΚΗ ΣΥΝΕ∆ΡΙΑΣΗ
του Τµήµατος Ψυχολογίας

ΕΝΑΡΞΗ – ΠΡΟΣΦΩΝΗΣΗ
από την Αναπληρώτρια Πρόεδρο του Τµήµατος
Καθηγήτρια  Μαρία ∆ικαίου

ΧΑΙΡΕΤΙΣΜΟΣ
από τον Πρύτανη του Α.Π.Θ.
Καθηγητή  Iωάννη Α. Μυλόπουλο

ΕΠΑΙΝΟΣ ΤΟΥ ΤΙΜΩΜΕΝΟΥ
από τον Αναπληρωτή Καθηγητή της Κλινικής Ψυχολογίας
Κωνσταντίνο Μπαϊρακτάρη

ΕΛΕΤΗ ΑΝΑΓΟΡΕΥΣΗΣ
Ανάγνωση ψηφίσµατος και τίτλου από
την Αναπληρώτρια Πρόεδρο του Τµήµατος
Καθηγήτρια Μαρία ∆ικαίου

ΕΠΙ∆ΟΣΗ ΠΛΑΚΕΤΑΣ ΤΙΜΗΣ
από τον Πρύτανη του Α.Π.Θ. Καθηγητή Ιωάννη Α. Μυλόπουλο

ΑΝΤΙΦΩΝΗΣΗ ΚΑΙ ΟΜΙΛΙΑ
του τιµώµενου
Peter Lehmann
µε θέµα:

International Noncompliance
and Humanistic Antipsychiatry

.

.

* H φωτογραφία είναι από εδώ.

.

.

Νικώντας το φόβο-Χαράζοντας διαδρομές χειραφέτησης: Διημερίδα για την Ψυχική Υγεία


ΝΙΚΩΝΤΑΣ ΤΟ ΦΟΒΟ

ΧΑΡΑΖΟΝΤΑΣ ΔΙΑΔΡΟΜΕΣ ΧΕΙΡΑΦΕΤΗΣΗΣ

Διημερίδα

με συμμετοχή εκπροσώπων  οργανώσεων για τη  Ψυχική Υγεία από Ελλάδα, Ιταλία και Αγγλία


Στις 24 και 25 Ιουνίου, στη Ν. Φιλαδέλφεια, για μια ακόμη φορά, μετά από ένα χρόνο, άτομα και συλλογικότητες με εμπειρίες ψυχιατρικού χαρακτήρα, παίρνουν, ξανά, το λόγο.

Ανθρωποι που βιώνουν, ή βίωσαν στο παρελθόν, τέτοιες εμπειρίες και που πάλεψαν, ενάντια σε κάθε είδους εμπόδια και προκαταλήψεις, για τη δυνατότητα να παίρνουν το λόγο και να συμμετέχουν.

Ανθρωποι που δέχονται θεραπευτική φροντίδα χωρίς ν΄ απαρνούνται ή να παραχωρούν την ατομική ιδιαιτερότητά τους και την  υποκειμενικότητά τους, καθώς και τον κοινωνικό τους ρόλο.

Ανθρωποι που βρήκαν, ή αναζητούν δρόμους ανάρρωσης, άνθρωποι που θέλουν να ενθαρρύνουν άλλους, ή να ενθαρρυνθούν οι ίδιοι για να χαράξουν τις δικές τους προσωπικές διαδρομές χειραφέτησης.

Αν, όπως τονίστηκε πέρσι, Αποιδρυματοποίηση της Ψυχιατρικής σημαίνει όχι μόνο την υπέρβαση των τειχών του εγκλεισμού, αλλά και των νοητικών σχημάτων που ακυρώνουν και απαξιώνουν κάθε χειρονομία του ‘άλλου’, υποβαθμίζοντάς την έτσι σε απλό σύμπτωμα – αν Αποιδρυματοποίηση σημαίνει όχι μόνο την έξοδο από το ψυχιατρείο, αλλά και την αμφισβήτηση των εξουσιαστικών σχέσεων και του μονολόγου των ειδικών μέσα από την ανάδυση των «νέων υποκειμένων» (των «ασθενών», των οικογενειών κλπ) σε συνθήκες ισότιμου διαλόγου, τότε η ανάκτηση του λόγου από τους άμεσα ενδιαφερόμενους είναι η κατ΄ εξοχήν θεραπευτική πράξη, αυτή που τους δίνει τη δυνατότητα έκφρασης σκέψεων και αναγκών και η οποία παίζει κομβικό ρόλο στην ανάκτηση της προσωπικής ταυτότητας και των δικαιωμάτων.

Η φετινή συνάντηση γίνεται μέσα σε συνθήκες που ένας χωρίς προηγούμενο φόβος επιχειρείται να επιβληθεί πάνω σ΄ όλη την κοινωνία, ένας φόβος για το παρόν και το μέλλον όλων : μέτρα όπως αυτά που επιβάλλει η Ευρωπαϊκή Ενωση και το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο, μέσω της ελληνικής κυβέρνησης, ξεπερνούν, στον τρόμο που προκαλούν, ακόμα και τα πιο εφιαλτικά όνειρα που είχε ποτέ ο καθένας από μας.

Δραστική μείωση μισθών και συντάξεων, καταστροφή του ασφαλιστικού συστήματος, κατάρρευση του συστήματος υγείας, ανεργία και επισφαλείς σχέσεις εργασίας.

Όλα αυτά, μας λένε, είναι «αναπόφευκτα». Μήπως, όμως, δεν πρέπει να πάρουμε τοις μετρητοίς την προπαγάνδα των ΜΜΕ; Μήπως κάποια συμφέροντα θέλουν να μας κάνουν να πιστέψουμε το μύθο του «αναπόφευκτου», ότι, δηλαδή, δεν υπάρχει άλλη λύση, προκειμένου για να διαφυλάξουν τα δικά τους κέρδη εις βάρος της δυστυχίας και της εξαθλίωσης των πολλών;

Ο καθένας έχει μάθει από τις ποικίλες εμπειρίες, που είχε, του φόβου, ότι υπάρχουν πολλοί τρόποι για να τον αντιμετωπίσεις, αλλά ο βασικότερος, η προϋπόθεση για όλους τους άλλους τρόπους, είναι να μην είναι κανείς μόνος του, να μπορούμε να εμπιστευτούμε και να σχετιστούμε με τους άλλους, να λειτουργούμε συλλογικά. Μόνο από κοινού με τους άλλους μπορεί να νικηθεί ο φόβος και να χαραχτούν διαδρομές χειραφέτησης για τον καθένα και για την κοινωνία ολόκληρη.

Η συνάντηση της 24-245 Ιουνίου στη Νέα Φιλαδέλφεια είναι μια ευκαιρία για συνεύρεση, για αμοιβαία γνωριμία, για ν΄ αφηγηθεί κανείς τη δική του ιστορία και ν΄ ακούσει τις αφηγήσεις των άλλων, για επαφή με εμπειρίες και κινήματα από άλλες ευρωπαϊκές χώρες (Ιταλία και Αγγλία), για να επεξεργαστούμε τις διαδρομές που έχουμε ήδη ανοίξει, αλλά και να επινοήσουμε και να βάλουμε σε κίνηση καινούργιες.

Ο καθένας μπορεί και πρέπει να κάνει την εποικοδομητική του κριτική, να μπει σε σχέση με τους άλλους και να συμβάλει στη συζήτηση για το «στίγμα» που εξακολουθεί να περιβάλλει τον  λεγόμενο «ψυχικά ασθενή».

Να ξαναδούμε τα αιτήματα στα οποία κατέληξε η περσινή συνάντηση  (για θέσεις εργασίας, για τους ΚΟΙΣΠΕ, για αύξηση των επιδομάτων, για το ξεπέρασμα των πρακτικών της ιδρυματικής βαρβαρότητας με την αλλαγή των παραδοσιακών νοοτροπιών και την οικοδόμηση ριζικά εναλλακτικών κοινοτικών υπηρεσιών ψυχικής υγείας που σέβονται τον «ψυχικά πάσχοντα» κλπ) μέσα στις σημερινές συνθήκες που ανατρέπουν δραματικά τα όποια κεκτημένα δικαιώματα (έστω και λίγα) δεκαετιών.

Να φανταστούμε και να σχεδιάσουμε όλοι μαζί αυτό που θεωρούμε ως ψυχική υγεία για τον καθένα, αλλά και μια ζωή βιώσιμη για όλους.

Και όλοι μαζί να μιλήσουμε, να σκεφτούμε και να δούμε πώς διεκδικούμε και πώς παλεύουμε για ψυχική υγεία και για ατομικά και κοινωνικά δικαιώματα, πώς προσανατολιζόμαστε στο σήμερα, όχι στο «ύστατο σήμερα», στο οποίο θέλουν να μας εγκλωβίσουν, αλλά σ΄ ένα σήμερα που ανοίγεται στο αύριο, στο μέλλον.


24-25 Ιουνίου 2010

Πνευματικό Κέντρο Δήμου Ν. Φιλαδέλφειας

(Ν. Τρυπιά 45)

Προσέλευση 09.00

Εναρξη εργασιών 10.00

Θα λειτουργήσει έκθεση ζωγραφικής και φωτογραφίας

Μουσικά δρώμενα

Συμμετέχει η Θεατρική Ομάδα Playback Ψ


Διοργάνωση

«ΚΨΥ Αγίων Αναργύρων», «Δήμος Ν. Φιλαδέλφειας», «Ομάδα Αυτοβοήθειας Αθήνας», «Πανελλήνια Επιτροπή (πρώην) χρηστών και επιζώντων της Ψυχιατρικής», «Σωματείο ‘Αυτοεκπροσώπηση’», «Αντιστίγμα-Δίκτυο για τα δικαιώματα και τις παραβιάσεις στο χώρο της ψυχικής υγείας», «Ομάδα Αυτοβοήθειας ‘Hearing Voices’ Ν. Φιλαδέλφειας», «Σωματείο πρώην και νυν νοσηλευόμενων Δρομοκαϊτείου ‘Αυτονομία’»


Το Άγνωστο… του Ρώμου Φιλύρα

.

Μία απ’ τις πιο συγκλονιστικές αλήθειες που έχει γράψει ο Ρώμος Φιλύρας για την ζωή, γενικότερα, αν και αναφερόταν στον εαυτό του, νομίζω βρίσκεται στο απόσπασμα που ακολουθεί:

.

«Ο καλός μου πατέρας μού ‘λεγε, όταν ήμουν μικρός, εκνευρισμένος, παραπονιάρης και κλαυθμηρός: – Τι σου λείπει; Δε μού ‘λειπε τίποτα. Μού ‘λειπε το Άγνωστο, εκείνο που ονειρευόμαστε να ‘ρθη μια ‘μέρα στη ζωή μας σαν ραγδαία βροχή ευτυχίας, σαν χαλάζι αφθονίας, πλούτου, σαν ξέσπασμα της ανυπομονησίας μας για το απροσδόκητο, που τάχα θα ‘νε κάτι νέο, μία απόλαυσι δριμεία πνευματική, γιατί όταν ήμαστε παιδιά με όνειρα και φιλοδοξίες, δεν επιτρέπαμε στην αίσθησί μας να ομολογήση πως διψάμε τον έρωτα κι όχι την πνευματική κατάκτησι. Και που νά ‘ξερα πως τα καλοκαιρινά μεσημέρια μου κι οι νυχτερινοί μου ύπνοι, ήταν γεμάτοι απόλαυσι…»

.

Πέρα απ’ τα κείμενα που αφορούν τον εγκλεισμό του στο ψυχιατρείο (λεπτομέρειες μπορείτε να διαβάσετε εδώ κι εδώ), πάντα έβρισκα συγκινητικό αυτό το σημείο. Και σας προτείνω να μελετήσετε εδώ, σ’ αυτό το αξιολογότατο blog,  περισσότερα αποσπάσματα.  Ειδική μνεία όμως, αξίζει να γίνει στο αφιέρωμα που γράφτηκε εδώ για το έργο του «Ο θεατρίνος της ζωής» που κυκλοφόρησε στα 1916. Αν δεν το γνωρίζατε, έχετε τώρα την ευκαιρία. Γιατί ο Ρώμος Φιλύρας, είναι απ’ τους λογοτέχνες, στους οποίους αξίζει να ανατρέχουμε.

.

Καλό Σαββατοκύριακο σε όλους σας.

.

 

*Η φωτογραφία είναι από εδώ.

.

.

.