Καιρός ν’ αλλάξουμε-Ας καταργήσουμε τις διακρίσεις εις βάρος όσων πάσχουν από ψυχικές διαταραχές

Μ’ αυτό το σύνθημα: «Time to change. Let’s end mental health discrimination«, γίνεται εδώ και λίγο καιρό στην Αγγλία, μια τεράστια καμπάνια με 35 projects για τους ψυχικά πάσχοντες, που διοργανώνεται απ’ το Mind και Retnik. Όλες τις επιπλέον λεπτομέρεις, θα έχετε την ευκαιρία να τις μελετήσετε, κάνοντας κλικ στους συνδέσμους, που θα σας οδηγήσουν σε 3 αντίστοιχα site. Πριν βιαστείτε να πείτε «και μας τι μας αφορά;» θα ήθελα να σας εξηγήσω πως θεωρώ εξαιρετικά έξυπνο το όλο στήσιμο της καμπάνιας, που εμπλέκει τους πάντες σ’ αυτήν (αθλητές, ηθοποιούς, πάσχοντες, συγγενείς πασχόντων, απλούς πολίτες) και δεν επικεντρώνεται στο Λονδίνο, αλλά εξαπλώνεται σε όσο το δυνατόν περισσότερες περιοχές της χώρας. Είναι η μεγαλύτερη και η πιο φιλόδοξη εκστρατεία που έχει γίνει ποτέ, ενάντια στο στίγμα των ψυχικών ασθενειών και επιδιώκει όχι απλώς ν’ αλλάξει τις στάσεις των μη-πασχόντων  έναντι στους ψυχικά πάσχοντες, αλλά ν’ αλλάξει την ίδια τους την συμπεριφορά. Οι σκοποί είναι πολύ συγκεκριμένοι και θα μπορέσετε να τους μελετήσετε  αναλυτικά, εφόσον επισκεφτείτε τα προτεινόμενα site. Ακόμα πιο σημαντικό όμως, είναι το κομμάτι των προσωπικών ιστοριών των πασχόντων που θα βρείτε, κάνοντας κλικ  εδώ και βέβαια τα video. Ένας απ’ τους πιο γνωστούς άγγλους ηθοποιούς, ο Στίβεν Φράι, παραδέχεται δημοσίως ότι πάσχει από διπολική διαταραχή και εξηγεί το πως αισθάνεται γι’ αυτό, αλλά και άνθρωποι που βίωσαν διακρίσεις σε βάρος τους εξαιτίας της ψυχικής τους διαταραχής, μιλούν στο φακό κι υπογραμμίζουν τι χρειάζεται κανείς απ’ τον περίγυρό του όταν βιώνει μια τέτοια κρίση. Διάλεξα να αναρτήσω ένα απ’ αυτά τα video λοιπόν, για να πάρετε μια ιδέα, παρά το ότι υπάρχουν και πολλά ακόμα εξίσου ενδιαφέροντα. Αυτή η καμπάνια διδάσκει μια τεχνογνωσία, που στην Ελλάδα νομίζω μας λείπει και δεν θα ‘ταν καθόλου άσχημο να προσπαθήσουμε κάτι να μάθουμε απ’ αυτήν.  Όσοι μάλιστα έχετε λογαριασμό στο Facebook, μπορείτε να γίνετε υποστηρικτές της. Οι σχετικές λεπτομέρειες εδώ. Όσοι πάλι θέλετε να διαβάσετε περισσότερα πράγματα και κυρίως στην ελληνική γλώσσα για το θέμα αυτό, μπορείτε να επισκεφτείτε το Αντιστίγμα. Έχει νόημα για τέτοια ζητήματα, να είμαστε όλοι ενημερωμένοι και να παίρνουμε θέση, ακριβώς επειδή μας αφορούν. Καλή σας ανάγνωση.

Χανιά: 4 χρόνια χωρίς ψυχιατρείο – Τριήμερες εκδηλώσεις*

Xania

Στην εποχή μας όπου οι μειοψηφίες εξορίζονται στο περιθώριο.

Στην εποχή μας που ‘’παράγονται’’ κάθε μέρα ‘’περιττοί άνθρωποι’’.

Στην εποχή μας, της εμπορευματοποίησης των δημόσιων αγαθών.

Σε μια εποχή όπου αποδομείται το κοινωνικό κράτος .

Στην εποχή της ανεργίας, της φτώχειας, της εγκληματικότητας, των ‘’εξαρτήσεων’’ και της αλλοτρίωσης και παθητικότητας των πολιτών.

Στην εποχή συρρίκνωσης των ατομικών και κοινωνικών δικαιωμάτων τι τύχη μπορεί να έχει ο ψυχικά άρρωστος;

Μεταξύ ‘’εγκλεισμού ‘’ και ‘’αποκλεισμού’’ σε τόπο Α-τοπο και χώρο Α-χωρο, χωρίς ταυτότητα, χωρίς εισόδημα, χωρίς διαπραγματευτικότητα, τι δυνατότητες κοινωνικής επανένταξης απομένουν;

Στην εποχή των υποχρηματοδοτήσεων και της πολιτικής των ‘’πτωχοκομείων’’ για τις στεγαστικές δομές, είμαστε υπέρ μιας ψυχιατρικής με όνειρο και κατά της πολιτικής της λιτότητας.

Ονειρευόμαστε μια ψυχιατρική όπου η ‘’δύσκολη στιγμή’’ οποιουδήποτε ατόμου δεν θα είναι ζήτημα ‘’νόμου και τάξης’’, ζήτημα της ‘’κλούβας των μεταγωγών’’, ζήτημα απαγορεύσεων, εγκλεισμού, βίας και απόρριψης, αλλά μια ανάγκη για βοήθεια και μια κοινωνική υποχρέωση για συνοδοιπορία.

Στην σημερινή εποχή, ψυχικά πάσχοντες, συγγενείς, επαγγελματίες αλλά και η ευρύτερη κοινωνία μια επιλογή έχουν: Την συγκρότηση ενός κοινωνικού κινήματος που θα ζητήσει και μια άλλη ψυχιατρική θεωρία, ένα άλλο ψυχιατρικό παράδειγμα που θα έχει στο κέντρο της προσοχής του τον άρρωστο άνθρωπο και τις ανάγκες του και μια άλλη ψυχιατρική περίθαλψη ανοιχτών θυρών όπου οι άνθρωποι που πάσχουν θα νοσηλεύονται με αξιοπρέπεια.

Οι στεγαστικές δομές που δημιουργήθηκαν για να μην καταλήξουν σε νεοϊδρυματικά μορφώματα μέσα στην κοινότητα, για να μην ζουν οι άρρωστοι μέσα αλλά συγχρόνως έξω από την κοινωνία, πρέπει να χρηματοδοτηθούν για να μπορούν να λειτουργήσουν ως χώροι παραγωγής νοήματος για τους ενοίκους και όχι σαν χώροι ενός νέου -πιο ραφιναρισμένου- εγκλεισμού.

Ταυτόχρονα πρέπει να χρηματοδοτηθεί η δημιουργία και λειτουργία ενός δικτύου κοινοτικών δομών και δράσεων σε όλη την Κρήτη, για να μπορέσει να εφαρμοστεί η τομεοποίηση και οι αρχές της κοινοτικής της κοινοτικής ψυχιατρικής, σε αντιπαράθεση του Ασυλικού μοντέλου.

Για να μπορέσουν οι άνθρωποι που έχουν κάποιο ψυχολογικό πρόβλημα ταυτόχρονα να έχουν τα πολιτικά και κοινωνικά δικαιώματα τους.

Για να μην είναι η διαφορετικότητα πρόβλημα, αλλά πηγή πλούτου για την κοινωνία.

Στην Κρήτη εδώ και τέσσερα χρόνια δεν υπάρχει ούτε μια κλίνη στο ψυχιατρείο και λειτουργεί η τομεοποίηση. Αυτά τα δύο στοιχεία διαφοροποιούν το παράδειγμα της Κρήτης από όλες τις άλλες περιπτώσεις.

Αφού για 4 χρόνια σε μια ολόκληρη περιοχή λειτουργούμε χωρίς ψυχιατρείο σημαίνει ότι μπορούμε και αλλού. Μπορούμε και παντού. Γι αυτό αξίζει να στηριχθεί το παράδειγμα της Κρήτης. Μπορούμε να φτιάξουμε συστήματα ψυχιατρικής φροντίδας χωρίς ψυχιατρεία, χωρίς εγκλεισμό, βία και στιγματικές διαγνώσεις.

Μπορούμε αντί της απλοποιητικής απάντησης του εγκλεισμού, να προσφέρουμε στους ασθενείς μας ανοιχτή, κοινοτική, ολική, σφαιρική φροντίδα.

Το παράδειγμα της Κρήτης αποδεικνύει ότι η ψυχιατρική χωρίς ψυχιατρείο, εγκλεισμούς, βία και αποκλεισμούς δεν είναι ουτοπία, αλλά μπορεί να γίνει πράξη.

Η περίπτωση της Κρήτης – μοναδικό παράδειγμα στην Ελλάδα και από τα λίγα σε ολόκληρο τον κόσμο-αποδεικνύει ότι ένα άλλο ψυχιατρικό παράδειγμα μπορεί να δώσει συστήματα ψυχιατρικής φροντίδας πιο ανθρώπινα, πιο ελεύθερα, πιο θεραπευτικά.

Το ψυχιατρικό τοπίο στην Κρήτη άλλαξε. Αντί το ψυχιατρείο, το δίκτυο κοινοτικών δομών στην κοινότητα, αντί το κρεβάτι, η δουλειά της θεραπευτικής ομάδας, αντί της απλοποιητικής προσέγγισης μια σφαιρική αντιμετώπιση της ψυχικής διαταραχής.

Ο χώρος του ψυχιατρείου θέλουμε να γίνει από χώρος της τρέλας, χώρος πολιτισμού. Και τι καλύτερη αρχή από αυτές τις εκδηλώσεις. Από χώρος δακρύων, σιωπών, στεναγμών και κραυγών, χώρος πολιτιστικής δημιουργίας. Από τόπος απογύμνωσης για τους εγκλείστους, χώρος συγκίνησης και προβληματισμού.

Θέλουμε μια άλλη ψυχιατρική. Οχι της ομοιότητας, αλλά της διαφοράς. Οχι της κοινωνικής ανάθεσης, αλλά της θεραπευτικής ευθύνης. Οχι των συμπτωμάτων αλλά των αναγκών, όχι των απαγορεύσεων, των κανονιστικών αρχών και των περιορισμών αλλά της ελευθερίας, των επιλογών και της ευθύνης.

Θέλουμε ένα νέο ψυχιατρικό παράδειγμα.

Γ. Κοκκινάκος


Τριήμερο Πολιτιστικών Δράσεων αφιερωμένο σε αυτό το γεγονός

• Θεατρική Παράσταση «Οι τρεις», του Τάσου Λειβαδίτη 26 Σεπτεμβρίου, 9 μ.μ., στο Περίπτερο 6Α΄ πρώην Ψυχιατρείου Χανίων

• Έκθεση ζωγραφικής «Κάθετη Αναρρίχηση», της Κατερίνας Μαρινάκη 26-28 Σεπτεμβρίου, 10 π.μ.-1 μ.μ. & 6 μ.μ.-9 μ.μ. στο Κ.Α.Μ.

• Έκθεση ζωγραφικής, από το Πειραματικό Εργαστήρι Τέχνης Κοι.Σ.Π.Ε. Χανίων 26 Σεπτεμβρίου-2 Οκτωβρίου, 10 π.μ.-1 μ.μ. & 6 μ.μ.-8 μ.μ., Χάληδων 46 αίθουσα Λαογραφικού Μουσείου

• Εγκατάσταση installation «Λαλέουσα σιωπή τακη», του Γιάννη Μαρκαντωνάκη 26-28 Σεπτεμβρίου, στο Κ.Ψ.Υ. Χανίων, Κροκιδά 25

• Προβολή σλάιντς: 27 και 28 Σεπτεμβρίου 10 π.μ.- 1.00 μ.μ. & 5 μ.μ.- 8 μ.μ. Στο Κ.Ψ.Υ. Χανίων, Κροκιδά 25

• Προβολή ντοκιμαντέρ «Πάμε να φύγουμε από δω» 28 Σεπτεμβρίου, 8 μ.μ., στο Κ.Α.Μ. • Ποητική βραδιά «Φυλακισμένη Ποίηση» 28 Σεπτεμβρίου, 9 μ.μ., στο Κ.Α.Μ.

Συνδιοργανωτές: Κοι.Σ.Π.Ε. Νομού Χανίων, Α.Μ.Κ.Ε. Καλειδοσκόπιο, Πανελλαδική Συσπείρωση για την Μεταρρύθμιση, Νομαρχιακή Αυτοδιοίκηση Χανίων, Δήμος Χανίων, Θ.Ψ.Π. Χανίων.

*αναδημοσίευση από το blog Πανελλαδική Συσπείρωση για την Ψυχιατρική Μεταρρύθμιση.

Έκθεση: Ψυχιατρική- Αποκάλυψη Τώρα!

update

Μιας και επισκέφτηκα σήμερα την έκθεση για την οποία γίνεται λόγος στο παρακάτω δελτίο τύπου, οφείλω να σας πω, πως  αφορά μια σειρά εγκαταστάσεων με video, τα οποία μπορείτε να παρακολουθήσετε και στο τέλος θα σας δοθεί και σχετικό υλικό, με πολλές αναφορές στον Thomas Szasz και άλλα γνωστά ονόματα της αντιψυχιατρικής. Θεωρώ όμως ιδιαίτερα σημανικό να γνωρίζετε, πως ο φορέας που οργανώνει την έκθεση αυτή, δηλαδή η CCHR (Citizens Commission on Human Rights), επιχορηγείται από την εκκλησία της Σαηεντολογίας.

ΨΥΧΙΑΤΡΙΚΗ: ΑΠΟΚΑΛΥΨΗ ΤΩΡΑ!

Μέσα από σπάνιο ιστορικό υλικό και βίντεο με συνεντεύξεις από περισσότερους από 160 γιατρούς, δικηγόρους, εκπαιδευτικούς, επιζήσαντες και ειδικούς στον τομέα της ψυχικής υγείας, η έκθεση αποκαλύπτει την αλήθεια για τις απάτες δισεκατομμυρίων και τις επιβλαβείς πρακτικές που είναι διαδεδομένες στον τομέα της ψυχιατρικής.

  • ΓΙΑΤΙ οι περισσότεροι παράλογοι μαζικοί φόνοι γίνονται από άτομα που είναι κάτω από ψυχιατρική αγωγή;
  • ΠΟΙΕΣ είναι οι αληθινές παρενέργειες της συστηματικής χρήσης ψυχοφαρμάκων;
  • ΠΟΙΟΙ προώθησαν το ρατσισμό και έστρεψαν ανθρώπους ενάντια σε συνανθρώπους τους;
  • ΠΩΣ διαπράττονται τα εγκλήματα του ακούσιου εγκλεισμού σε κτηνώδη ψυχιατρικά άσυλα και οι απάνθρωπες επεμβάσεις στον εγκέφαλο και τα ηλεκτροσόκ;
  • ΠΟΙΟΙ κρύβονται πίσω από τις μαζικές δολοφονίες στα στρατόπεδα συγκέντρωσης και το Ολοκαύτωμα στο Β’ παγκόσμιο πόλεμο;
  • ΠΟΙΟΙ ελέγχουν τις μοίρες μας και ασκούν ύπουλα πολιτική επιρροή;

2-6 ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΥ 2009, 10.00-22.00
ΤΕΧΝΟΠΟΛΙΣ – ΓΚΑΖΙ – (ΑΙΘΟΥΣΑ ΑΓΓΕΛΟΥ ΣΙΚΕΛΙΑΝΟΥ – Δ4)

http://cchrgr.blogspot.com/

«Ακούω φωνές»-Δουλεύοντας με τις ακουστικές ψευδαισθήσεις

.

candace-walters-hearing voices

.

O Ron Coleman είναι ο άνθρωπος για τον οποίο θέλω να σας μιλήσω σήμερα. Οι περισσότεροι δεν θα τον γνωρίζετε, αλλά αξίζει οπωσδήποτε να μάθετε μερικά πράγματα γι’ αυτόν, ιδίως επειδή κατάφερε να ξεπεράσει τα προβλήματα που του δημιούργησε η ψύχωση και να οδηγήσει κι άλλους ανθρώπους στο να ξαναβρούν τον εαυτό τους, δουλεύοντας μεταξύ άλλων και με τις φωνές. Για τις ακουστικές ψευδαισθήσεις ο λόγος λοιπόν. Ο ίδιος περιγράφει πως άκουσε για πρώτη φορά μια φωνή να τον κατηγορεί ότι έκανε κάτι κακό κι από κει, άρχισε ο γολγοθάς του στο ψυχιατρικό σύστημα που λίγο έλειψε να τον μετατρέψει σε ζόμπι («I was taking was so high that I became little better than a zombie who viewed life through a legalised drug induced smog») .

Κατάφερε να αντισταθεί πριν να είναι εντελώς αργά και παροτρύνει κι άλλους να πάρουν την ευθύνη να ξεπεράσουν τα προβλήματα τους («I am convinced that when we grow confident about who and what we are; we can then be confident about who and what we might become. For me these four selfs; self-confidence, self-esteem, self-awareness and self-acceptance are the second stepping stone on the road to recovery«). Έχει γράψει μερικά ενδιαφέροντα βιβλία όπως τα:  «Recovery an Alien Concept«, «Working to Recovery «, «Working with Voices» κ.α., δουλεύει ως σύμβουλος κι έχει βοηθήσει κι άλλους ανθρώπους να κατανοήσουν την εμπειρία τους με τις φωνές. Γι’ αυτό θεώρησα χρήσιμο να σας προτείνω σήμερα να επισκεφτείτε το site του και να διαβάσετε την ιστορία του.

Αντιλαμβάνομαι πως ίσως η αγγλική γλώσσα να είναι πρόβλημα για μερικούς από σας, γι’ αυτό θέλω να σας ενημερώσω πως το βιβλίο «Δουλεύοντας με τις φωνές Ι και ΙΙ – Νικητής αντί για θύμα» που έγραψε μαζί με τον Mike Smith (1997, 2005) κι αποτελεί στην ουσία κυρίως τετράδιο εργασίας για ψυχικά πάσχοντες που ακούν φωνές, κυκλοφορεί και στη χώρα μας, από το «Καλειδοσκόπιο». Μπορείτε να το προμηθευτείτε δωρεάν και να το μελετήσετε, ώστε να βοηθηθείτε οι ίδιοι ή να βοηθήσετε ανθρώπους που είναι ψυχικά πάσχοντες. Ειδικά για όσους εργάζονται στο χώρο της ψυχικής υγείας, νομίζω πως είναι απαραίτητο όχι μόνο να το διαβάσουν, αλλά να μπορέσουν και να το χρησιμοποιήσουν προς όφελος άλλων. Ωστόσο, θέλω να σας διευκρινίσω πως έχει συσταθεί ειδική ομάδα που δουλεύει μ’ αυτό το τετράδιο εργασιών κι ότι δεν προτείνεται να το χρησιμοποιεί κάποιος από μόνος του, ειδικά αν δεν έχει αξιολογηθεί η κατάσταση του πρώτα. Μαζί οι άνθρωποι, πάντα καταφέρνουμε περισσότερα.

Κι επειδή έχω ασχοληθεί αρκετά με το ζήτημα των ακουστικών ψευδαισθήσεων και τη συσχέτιση τους με τη διάπραξη βίαιων πράξεων, θέλω απλώς να επισημάνω πως είναι εξαιρετικά κρίσιμο και λεπτό σημείο, το να κατορθωθεί ο έλεγχος των φωνών που ακούει το άτομο, αλλά δεν είναι πάντα «επικίνδυνο» ένα άτομο επειδή ακούει φωνές. Έχει σημασία να μην γενικεύουμε και να μην φοβόμαστε τυφλά, καταστάσεις που δεν γνωρίζουμε. Έτσι κι αλλιώς η έννοια της «επικινδυνότητας» των ψυχικά πασχόντων χωράει πολλή συζήτηση και κάποια στιγμή θα πούμε περισσότερα. Προς το παρόν κρατήστε ότι: οι Chadwick & Birchwood, συγγραφείς του άρθρου «The Omnipotence of Voices: a Cognitive Approach to Auditory Hallucinations«, British Journal of Psychiatry 164, p.p. 190-201» (1994), τόνισαν ότι έχει σημασία όχι μόνο η ύπαρξη των “φωνών” που όντας σπουδαίες επηρεάζουν τα άτομα να συμμορφωθούν, αλλά και η “διάθεση” αυτών (δηλαδή αν θεωρούνται καλές ή κακόβουλες απ’ το άτομο κι αν το στρέφουν προς θετικές ή προς καταχθόνιες πράξεις).

Περιηγηθείτε λοιπόν στο site του κυρίου Coleman, διαβάστε όσα έχει να πει και σίγουρα θα καταλάβετε περισσότερα. Ίσως μάλιστα ν’ αλλάξετε και γνώμη για κάποια πράγματα που πιστεύατε ως σήμερα. Ρίξτε μια ματιά κι  εδώ, στο International community for hearing voices, για ακόμη περισσότερες πληροφορίες. Οπωσδήποτε όμως σκεφτείτε καλά αυτό: » For Example in the Aboriginal Culture when someone goes mad the whole tribe comes together to discuss what the tribe has done to cause the person to be mad. Can you imagine this happening in our cultures? I think not. When someone goes mad in our culture it is off to hospital with them. It is not a gathering of the local community that gets together to decide what is wrong with the community. It is a ward round made up of so called experts who get together often without the person concerned being present who decide both what is wrong with the client and how it will be treated. This scenario, alas all to familiar, does not hold out much chance of recovery for the client. It is an impersonal rather than a person centred way of approaching the problem. Within this scenario recovery is objective not subjective and the person is no longer a real factor in the process». Αυτό το απόσπασμα νομίζω τα λέει όλα.

.

.

Ημέρα Δράσης για την Ψυχική Υγεία: Στον απόηχο της εκδήλωσης

..

..

update 1/6/2009

To video δημοσιεύτηκε απ’ το blog :  http://psi-action.blogspot.com/ και νομίζω ότι δίνει το στίγμα του τι επακολούθησε των γεγονότων που εγώ σας περιγράφω παρακάτω. Αξίζει να το παρακολουθήσετε.

..

Σήμερα, βρέθηκα κι εγώ, μαζί με πολλούς άλλους ανθρώπους (αλλά όχι τόσους όσους ήλπιζα, για να λέμε και την αλήθεια), στην εκδήλωση που έγινε στο Πνευματικό Κέντρο του Δήμου Αθηναίων, με αφορμή την «Ημέρα Δράσης για την Ψυχική Υγεία» (για λεπτομέρειες, δείτε απλώς την προηγούμενη ανάρτηση). Επιζώντες και (πρώην) Χρήστες της Ψυχιατρικής μίλησαν και τοποθετήθηκαν, συνάδελφοι και μη υπογράμμισαν θέματα που θεωρούσαν ότι έπρεπε να μπουν στο τραπέζι, συζητήσεις έγιναν, αντιπαραθέσεις υπήρξαν, δρώμενα θα ακολουθούσαν και φυσικά η εκδήλωση θα έκλεινε, με την πορεία στο Υπουργείο Υγείας.

Δεν μπόρεσα για προσωπικούς λόγους να παρευρεθώ ως το τέλος, αλλά θέλω τουλάχιστον να σας μεταφέρω τις σκέψεις μου για όσα άκουσα και ειπώθηκαν εκεί. Όχι ως «ειδικός», αλλά ως πολίτης που με ενδιαφέρει το θέμα και γι’ αυτό θα προσπαθήσω να εκφραστώ με την ελάχιστη δυνατή επιστημονική ορολογία. Αυτό το ως πολίτης, το τονίζω, επειδή έχουμε μάθει σ’ αυτή τη χώρα να πιστεύουμε πως «φωνάζουν» ορισμένοι μόνο και μόνο, για να εξασφαλίσουν δικά τους οφέλη. Εγώ λοιπόν που δεν τρώω ένα κομμάτι ψωμί απ’ αυτό το χώρο, (για να το γράψω απλά), αλλά με καίει το τι θ’ απογίνει και που θα προσαράξει το ναυάγιο του εγχειρήματος που  ονομάζεται «Ψυχαργώς», με καίει τι θα απογίνουν οι χρήστες υπηρεσιών ψυχικής υγείας, με καίει η αναλγησία αυτού του κράτους, θεωρώ ότι το λιγότερο που μπορώ να κάνω, είναι να μοιραστώ τις σκέψεις μου μαζί σας.

Καταρχήν λοιπόν θα πω, πως οι (πρώην) Χρήστες και οι Επιζώντες της Ψυχιατρικής, έθιξαν τα βασικότερα ζητήματα του χώρου: τις ακούσιες νοσηλείες, την άσκηση βίας εκ μέρους του ψυχιατρικού συστήματος, την ασυλλόγιστη χρήση ψυχοφαρμάκων, τους αδιερεύνητους θανάτους στα ψυχιατρικά ιδρύματα, την καταπάτηση των δικαιωμάτων τους, την απουσία σοβαρού σχεδιασμού για την επαγγελματική τους αποκατάσταση κ.ο.κ. Μας συγκίνησαν σε πολλές στιγμές, μιλώντας προσωπικά ο καθένας τους για το τι έχει υποστεί φέροντας ακούσια την ταμπέλα του «ψυχικά πάσχοντα». Ζήτησαν, μας κάλεσαν αν το θέλετε αλλιώς, να τους κοιτάξουμε στα μάτια ως ανθρώπους κι όχι ως φορείς μιας ψυχικής ασθένειας, μιας και έτσι τους αντιμετωπίζουμε συνήθως.

Κι αυτό είναι που εγώ τουλάχιστον θέλω να μεταφέρω, σε σας που δεν επιλέξατε να βρεθείτε μαζί μας σήμερα, για οποιοδήποτε λόγο. Θέλω να σας ζητήσω να σκεφτείτε, αν θα στιγματίζατε έναν άνθρωπο με καρδιοπάθεια (για παράδειγμα), όπως στιγματίζετε έναν άνθρωπο που πάσχει ψυχικά. Θέλω να το σκεφτείτε δυό φορές, πριν απαξιώσετε ξανά, κάποιον ως τρελό. Θέλω να αναλογιστείτε, πως θα θέλατε να σας συμπεριφερθούν αν ήσασταν εσείς, εκείνος που πάσχει. Θέλω να σας ζητήσω να σταθείτε στο πλευρό των ανθρώπων αυτών. Θέλω να μπείτε στον κόπο να τους κατανοήσετε. Θέλω εντέλει να τους σεβαστείτε. Επειδή είναι αναφαίρετο δικαίωμα τους να νοσηλεύονται και να περιθάλπονται με αξιοπρέπεια και ξέρουμε όλοι καλά, πως αυτό δεν γίνεται.

Άκουσα πολλά σήμερα που μου έμειναν στο μυαλό. Παρευρέθηκαν σημαντικοί άνθρωποι του χώρου μας, όπως ο αναπληρωτής καθηγητής Κλινικής Ψυχολογίας του Α. Π. Θ. κ. Κώστας Μπαϊρακτάρης, ο διευθυντής του Ενάτου Ψυχιατρικού Τμήματος του Ψυχιατρικού Νοσοκομείου Αττικής κ. Θοδωρής Μεγαλοοικονόμου, η διευθύντρια της Μονάδας Απεξάρτησης 18 Άνω κα Κατερίνα Μάτσα, ο αναπληρωτής διευθυντής του Δρομοκαϊτείου κ. Γιώργος Αστρινάκης, ο κ. Δημήτρης Μοσχονάς απ’ το «Αντι-Στίγμα» και πολλοί άλλοι. Ξεχώρισα όμως τις τοποθετήσεις και παρεμβάσεις κυρίως δύο ανθρώπων: των κ.κ. Κώστα Μπαϊρακτάρη και Δημήτρη Μοσχονά.

Προκάλεσαν τα λόγια τους και πιστεύω ότι αυτό συνέβη, ακριβώς επειδή στόχευσαν προς την σωστή κατεύθυνση. Συντάσσομαι με το ότι πρέπει να ξεκαθαρίσουμε όλοι μας, το κουβάρι της διαπλοκής μας με τις φαρμακευτικές εταιρείες. Είναι ανεπίτρεπτο να υπάρχουν τέτοιες οικονομικές συναλλαγές, οποιουδήποτε είδους και με οποιοδήποτε φιλοσοφία-δικαιολογία, που αμαυρώνουν βέβαια και το ήθος όσων δραστηριοποιούνται σ’ αυτό το χώρο. Και δεν συζητώ μόνο για τους ψυχιάτρους που υποδουλώνονται μ’ αυτό τον τρόπο στο σύστημα και γίνονται πειθήνια όργανα του, αλλά ακόμα ακόμα και για τους συλλόγους των οικογενειών. Κανείς μας δεν πρέπει να δέχεται να χρησιμοποιεί χρήματα που προέρχονται από τέτοιες πηγές, ανεξάρτητα απ’ τον σκοπό για τον οποίο το κάνει. Θα έπρεπε να είναι αυτονόητο, αλλά παραδόξως δεν είναι.

Και κρίνω σκόπιμο γι’ αυτό, να σας θυμίσω τα λόγια του κου Μεγαλοοικονόμου, ότι το DSM, το διαγνωστικό ταξινομικό σύστημα της Αμερικανικής Ψυχιατρικής Εταιρείας (A. P. A), που καθορίζει τι είναι και τι δεν είναι νόσος, απόκλιση, διαταραχή κτλ., συντάσσεται από ανθρώπους που στην συντριπτική τους πλειοψηφία έχουν διαπλεκόμενα συμφέροντα με τις εταιρείες ψυχοφαρμάκων. Τι άλλο λοιπόν χρειάζεται να πούμε; Πέραν αυτού, θεωρώ απαραίτητο, όπως και πολλοί ακόμη ευτυχώς, το να αφήσουμε το χώρο και τον χρόνο στους ίδιους τους (πρώην) Χρήστες και τους Επιζώντες της Ψυχιατρικής να αυτοπροσδιοριστούν, χωρίς εμείς να τους βάζουμε την ταμπέλα της αναπηρίας ή όποια άλλη ταμπέλα μας συμφέρει και μας βολεύει, για να κοιμόμαστε ήσυχοι. Έχουν δική τους φωνή και το μόνο που πρέπει να κάνουμε, είναι να τους ακούσουμε και να είμαστε κοντά τους σε ότι διεκδικήσουν. Ν’  αγωνιζόμαστε στο πλευρό τους, όχι όμως αντ’ αυτών. Αυτό νομίζω είναι το ζητούμενο.

..

..

To Σάββατο θα είμαστε εκεί: Ημέρα Δράσης για την Ψυχική Υγεία

..

..

untitled

..

30 ΜΑΗ 2009

ΟΧΙ ΣΤΗΝ ΨΥΧΙΑΤΡΙΚΗ ΚΑΤΑΣΤΟΛΗ

ΟΧΙ ΣΤΗΝ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΑΝΑΛΓΗΣΙΑ ΤΗΣ ΕΞΟΥΣΙΑΣ

ΑΓΩΝΑΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΧΕΙΡΑΦΕΤΗΣΗ

ΟΛΩΝ ΤΩΝ ΑΤΟΜΩΝ ΜΕ ΨΥΧΙΑΤΡΙΚΗ ΕΜΠΕΙΡΙΑ


Για πρώτη φορά, πριν ένα χρόνο, στις 24 Μάη 2008, εκατοντάδες άτομα με ψυχιατρική εμπειρία, οικογένειες, λειτουργοί ψυχικής υγείας στο δημόσιο και τον ιδιωτικό τομέα, φοιτητές και πολλοί άλλοι βαδίσαμε σε μια διαδήλωση προς τη Βουλή, φέρνοντας στην επιφάνεια την κατάρρευση του συστήματος της ψυχικής υγείας και διεκδικώντας ένα σύστημα φροντίδας που διασφαλίζει στον καθένα ελευθερία, αξιοπρέπεια και σεβασμό γι΄ αυτό που είναι.

Η κατάσταση που διαπιστώναμε τότε, ένα ψυχιατρικό σύστημα, δηλαδή, που βασίζεται στον εγκλεισμό, τον αποκλεισμό και το στιγματισμό, με πλήρη απουσία θέσεων εργασίας και εν γένει μέτρων κοινωνικής στήριξης, με αβοήθητες τις οικογένειες, με χιλιάδες κενές θέσεις λειτουργών στο δημόσιο και με απλήρωτους τους εργαζόμενους στον ιδιωτικό ‘μη κερδοσκοπικό’ τομέα, όχι μόνο δεν δείχνει σημάδια βελτίωσης, αλλά έχει ραγδαία επιδεινωθεί.

Αν μέχρι τώρα η ψυχική υγεία ήταν απλώς η τελευταία στα ενδιαφέροντα των κυβερνώντων, το ξέσπασμα της διεθνούς χρηματοπιστωτικής κατάρρευσης και οι συνέπειές της στις πολιτικές επιλογές και τις προτεραιότητες της εξουσίας δημιουργεί μια καινούργια κατάσταση που δεν εξανεμίζει μόνο κάθε ελπίδα για μεταρρυθμιστικές παραχωρήσεις, αλλά θέτει στην ημερήσια διάταξη τον κίνδυνο μιας σκόπιμης και οργανωμένης παλινδρόμησης σε πολιτικές που συνδυάζουν την ακραία στέρηση με τον άκρατο αυταρχισμό.

Οι λογικές του εγκλεισμού αποκτούν προτεραιότητα στα επιλογές των κυβερνώντων, αλλά και της κατεστημένης ψυχιατρικής κοινότητας.

Το κλείσιμο των μικρότερων ψυχιατρείων και η συρρίκνωση των υπόλοιπων θα έπρεπε να σημαίνει την αποδόμηση του απαρχαιωμένου χαρακτήρα της ψυχιατρικής φροντίδας, της κουλτούρας, των επαγγελματικών ρόλων, της χρήσης των πόρων και των χώρων και την οικοδόμηση μιας εναλλακτικής προσέγγισης στο πρόβλημα του ψυχικού πόνου : την εγκαθίδρυση, δηλαδή, των κοινωνικών και θεσμικών όρων για έναν ουσιαστικό διάλογο (αντί καταστολής) με τον πάσχοντα ‘άλλο’.

Τα δικαιώματα, για να γίνουν συγκεκριμένα και να πάψουν ν΄ αποτελούν αφηρημένες και υποκριτικές διακηρύξεις, θα έπρεπε ν΄ αποκτήσουν μιαν υλική υπόσταση : κατοικία, θέσεις εργασίας, ουσιαστική ενίσχυση του εισοδήματος, εκπαίδευση, κοινωνικές σχέσεις, ενίσχυση οικονομική και συναισθηματική των οικογενειών με ψυχικώς πάσχοντα μέλη.

Η ψυχική υγεία θα έπρεπε να εγκαθιδρυθεί ως ένα δημόσιο αγαθό που παρέχεται ισότιμα και δωρεάν, με όλα τα κριτήρια της ποιότητας των παροχών (και με ‘κριτήριο των κριτηρίων’ το βαθμό στον οποίο διασφαλίζουν και στηρίζουν την ελευθερία των υποκειμένων μέσα στον κοινωνικό ιστό) και όχι να ανατίθεται σε εργολάβους ιδιώτες, σε μια λογική ιδιωτικοποίησης και εμπορευματοποίησής της.

Ο σκοπός, όμως, δεν ήταν η κοινωνική επανένταξη, αλλά η αναδιάταξη του χώρου του κοινωνικού αποκλεισμού.

Και καθώς το όριο ανάμεσα στον αποκλεισμό και τον εγκλεισμό παραμένει πάντα πολύ λεπτό, στο βαθμό που τα άτομα παραμένουν στο χώρο του αποκλεισμού, το αποτέλεσμα είναι να δημιουργούνται οι όροι για να καταλήγουν εκ νέου σε διάφορες αποθήκες και θυλάκους ποικίλων μορφών εγκλεισμού.

Ο ρόλος, σ΄ αυτό, των λειτουργών ψυχικής υγείας, με πρώτον απ΄ όλους αυτόν των ψυχιάτρων, έχει κομβική σημασία : αν, δηλαδή, θα λειτουργήσουν ως καταλύτες για την οικοδόμηση των δικαιωμάτων ή για την ακύρωσή τους μέσω της αποδοχής της κοινωνικής ανάθεσης για λογικές εγκλεισμού για τη διαχείριση και το πνίξιμο των αναγκών.

Απέναντι σ΄ αυτό το αδιέξοδο και την απορρύθμιση του συστήματος είναι ήδη έτοιμες οι ‘διορθωτικές’ προτάσεις : ειδικά οικοτροφεία για ‘δυσίατα’ περιστατικά, ειδικές μονάδες ‘μέσης ασφαλείας’ για τη νοσηλεία ‘επικίνδυνων ασθενών’, διάλυση κάθε προοπτικής ουσιαστικής και εναλλακτικής κοινοτικής φροντίδας.

Οσο πιο πολύ στενεύουν τα κοινωνικά περιθώρια για ουσιαστική ένταξη και αποδοχή των ψυχικά πασχόντων, όσο περισσότερο η κατεστημένη κοινωνική οργάνωση θέτει στο περιθώριο ως ‘πλεονάζοντες’ και ‘άχρηστους’ (και, ως εκ τούτου, ‘επικίνδυνους’) όλο και περισσότερους, τόσο περισσότερο ο κατεστημένος ψυχιατρικός θεσμός λειτουργεί (διαμορφώνοντας, αναπαράγοντας και παγιώνοντας την αντίστοιχη κουλτούρα, πέρα από τις όποιες ατομικές προθέσεις) κατ’ εντολήν μια κοινωνικής τάξης που απαιτεί την κατασταλτική διαχείριση ενός μέρους (του μεγαλύτερου) των κοινωνικών αναγκών που δεν βρίσκουν απάντηση ‘αλλιώς και αλλού’.

Το καθεστώς της ανομίας μέσα στο οποίο ασκείται η ψυχιατρική φροντίδα (εκτός από μερικές νησίδες εναλλακτικών πρακτικών σε όλη τη χώρα που δείχνουν ότι η υπέρβαση της ιδρυματικής βίας είναι δυνατή) γίνεται, πλέον, όλο και πιο ορατό : φαίνεται από τον τρόπο που γίνεται το πλήθος των ακούσιων νοσηλειών, από την πληθώρα των μηχανικών καθηλώσων, από τους θανάτους ασθενών δεμένων (και ξεχασμένων) πάνω στο κρεβάτι τους, από την αλόγιστη χρήση των ψυχοφαρμάκων, από τη διαιωνιζόμενη ‘ασάφεια’ ως προς τα δικαιώματα των νοσηλευόμεων ακουσίως (αλλά και εκουσίως) ψυχικά ασθενών, από το ‘κοινωνικό κενό’ που περιμένει την πλειονότητα όσων παίρνουν εξιτήριο, ή ξεμυτίζουν έξω από τη στεγαστική τους δομή, από την κακομεταχείριση ψυχικά ασθενών από τις διάφορες αρχές, όπως ο βαρύτατος τραυματισμός με αμετάστρεπτες εγκεφαλικές βλάβες του Χρ. Χρονόπουλου στο ΑΤ Καλλιθέας (τραυματισμός για τον οποίο η διενεργηθείσα ΕΔΕ δεν βρήκε, για μιαν ακόμη φορά, ‘κανέναν ένοχο’).

Για μιαν ακόμη φορά δηλώνουμε :

Αυτή η κατάσταση δεν μπορεί και δεν πρέπει να συνεχιστεί άλλο. Δεν αφορά μόνο τους άμεσα εμπλεκόμενους. Αφορά όλη την κοινωνία.

Καλούμε και πάλι όλους, άτομα, ομάδες, συλλογικότητες και σωματεία χρηστών, οικογενειών, εργαζομένων στην ψυχική υγεία, στο δημόσιο και στον ιδιωτικό τομέα, προσφύγων και μεταναστών, σπουδαστών των σχολών επαγγελμάτων που εμπλέκονται στην ψυχική υγεία και καθένα που θέλει να αγωνιστεί ενάντια στον αποκλεισμό και το ρατσισμό, για ένα δημόσιο, αξιοπρεπές, ολοκληρωμένο και αποτελεσματικό σύστημα υπηρεσιών ψυχικής υγείας,

να συμμετάσχουν στην ημέρα δράσης για τη ψυχική υγεία

Σάββατο, 30 Μαϊου 2009, 9 πμ, στο Πνευματικό Κέντρο του Δήμου Αθηναίων (Ακαδημίας 50)

Συζήτηση για την «Ψυχιατρική καταστολή και την κοινωνική χειραφέτηση», καλλιτεχνικά δρώμενα και

διαδήλωση προς τη Βουλή

«Πανελλαδική Συσπείρωση για την Ψυχιατρική Μεταρρύθμιση», «Ομάδα Αυτοβοήθειας Αθήνας», «Πανελλήνια Ομοσπονδία Συλλόγων Οικογενειών για την Ψυχική Υγεία» (ΠΟΣΟΨΥ), «Σ.Ο.Ψ.Υ.», «Σ.Ο.Ψ.Υ. Πατρών», «Σ.Ο.Ψ.Υ. Ν. Σερρών», «Σ.Ο.Ψ.Υ. Θεσσαλονίκης», «Σύλλογος Οικογενειών Ηπείρου ‘Η Εστία’», «Σύλλογος Οικογενειών Κοζάνης ‘Ο Αγιος Αντώνιος’», «ΠΑΣΟΨΥ Ν. Χανίων», «Σ.Ο.Ψ.Υ. Χαλκίδας», «Σ.Ο.Ψ.Υ. Ν. Σάμου», «Δ.Υ.Ψ.Α.», «Παγκρήτιος Σύλλογος Οικογενειών για την Ψυχική Υγεία», «Σωματείο Χρηστών Υπηρεσιών Ψυχικής Υγείας – Αυτοεκπροσώπηση», «Κίνημα Αυτοβοήθειας Χρηστών Υπηρεσιών Ψυχικής Υγείας Χανίων», «Σωματείο Εργαζομένων στις Κοινωνικές Υπηρεσίες Ιδιωτικών Φορέων», «Καλειδοσκόπιο», «Τετράδια Ψυχιατρικής», «ΚΟΙΣΠΕ ΤΟΨΥ Ν. Δωδεκανήσου» (Λέρου), «ΚΟΙΣΠΕ ΤΟΨΥ Δυτικής Θεσσαλονίκης», «Ομάδα Ποδοσφαίρου Ψυχικής Υγείας ‘Αναγέννηση’» , «Κίνημα στην Πόλη του Ζωγράφου»….

…έπονται και άλλες υπογραφές

info@psyspirosi.gr

..

..