ΔΥΟ ΧΡΟΝΙΑ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑΣ ΤΟΥ ΑΥΤΟΟΡΓΑΝΩΜΕΝΟΥ ΚΟΙΝΩΝΙΚΟΥ ΙΑΤΡΕΙΟΥ/ΦΑΡΜΑΚΕΙΟΥ ΙΛΙΟΥ : ΕΚΔΗΛΩΣΗ-ΣΥΖΗΤΗΣΗ «Η ΥΓΕΙΑ ΣΤΗΝ ΕΠΟΧΗ ΤΩΝ ΜΝΗΜΟΝΙΩΝ»

•Ιουνίου 6, 2017 • Σχολιάστε

.

ΔΥΟ ΧΡΟΝΙΑ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑΣ ΤΟΥ ΑΥΤΟΟΡΓΑΝΩΜΕΝΟΥ ΚΟΙΝΩΝΙΚΟΥ ΙΑΤΡΕΙΟΥ/ΦΑΡΜΑΚΕΙΟΥ ΙΛΙΟΥ

 

ΕΚΔΗΛΩΣΗ-ΣΥΖΗΤΗΣΗ


«Η ΥΓΕΙΑ ΣΤΗΝ ΕΠΟΧΗ ΤΩΝ ΜΝΗΜΟΝΙΩΝ

»

 

Δυο χρόνια συμπληρώθηκαν αδιάκοπης λειτουργίας του αυτοοργανωμένου Κοινωνικού  Ιατρείου/Φαρμακείου Αλληλεγγύης Ιλίου.

Η δημιουργία του ήταν προϊόν της ενεργού αντίστασης, ‘από τα κάτω’, στην κατάρρευση του όποιου συστήματος Υγείας υπήρχε,  την οποία είχαν ήδη επιφέρει τα δυο πρώτα μνημόνια, επί κυβερνήσεων Σαμαρά-Βενιζέλου, με την διάλυση, μεταξύ άλλων, του ΙΚΑ, με την μετάλλαξη και συρρίκνωσή του στο ανεπαρκέστατο ΠΕΔΥ.

Ακολούθησε το τρίτο και χειρότερο μνημόνιο, αυτή τη φορά από την «πρώτη φορά αριστερά», που τις συνέπειες της εφαρμογής του ζούμε ακόμα σήμερα σε όλες τις πτυχές της ζωής μας.

Ταυτόχρονα με την ραγδαία φτωχοποίηση της πλειονότητας των λαϊκών μαζών, την μαζική ανεργία και την ραγδαία επέκταση των ελαστικών σχέσεων εργασίας- κακοπληρωμένης, ή και απλήρωτης και όλο και πιο συχνά ανασφάλιστης – και το ξεπούλημα της δημόσιας περιουσίας στα κοράκια του ντόπιου και διεθνούς κεφαλαίου, έχουμε ένα δημόσιο σύστημα Υγείας με όλο και λιγότερο και όλο και πιο κακοπληρωμένο προσωπικό (ιατρικό, νοσηλευτικό και άλλο), με την εισαγωγή και επέκταση των ποικίλων μορφών ιδιωτικών σχέσεων εργασίας ορισμένου χρόνου, με αποψιλωμένους τους προϋπολογισμούς των νοσοκομείων που δεν μπορούν να εξασφαλίσουν τα στοιχειώδη.

Τα μέτρα του δήθεν ‘παράλληλου προγράμματος’ της κυβέρνησης Σύριζα-Ανελ, που θα έκαναν, υποτίθεται απρόσκοπτη την πρόσβαση των ανασφάλιστων στο Σύστημα Υγείας και στο φάρμακο, δεν ήταν παρά μια παρωδία κοινωνικής πολιτικής, που δεν κατάφερε να ξεγελάσει κανέναν, αφού, εκτός από την αβάσταχτη για πολλούς (ασφαλισμένους και ανασφάλιστους) συμμετοχή στα φάρμακα, όλοι και όλες βιώνουν καθημερινά τις τρίμηνες έως και εξάμηνες (καμιά φορά, έως και ένα χρόνο, σε κάποιες μονάδες ψυχικής υγείας) αναμονές για ραντεβού στα εξωτερικά ιατρεία, καθώς και τις άκρως υποβαθμισμένες συνθήκες νοσηλείας μέσα στα νοσοκομεία.

Και έρχεται τώρα το ‘τέταρτο μνημόνιο’, που επέβαλλαν οι διεθνείς τοκογλύφοι μέσω της ΕΕ και του ΔΝΤ, για μια επ΄ άπειρον επιτροπεία της χώρας, μιαν εσαεί λιτότητα, περαιτέρω φτωχοποίηση, εξάλειψη της όποιας κοινωνικής παροχής.

Είναι γι΄ αυτό που τα αυτοοργανωμένα Κοινωνικά Ιατρεία συνεχίζουν να διαδραματίζουν έναν ουσιαστικό ρόλο για τη στήριξη (ιατρική, φαρμακευτική, κοινωνική, υλική κλπ) όλων όσων έχουν ανάγκη, ασφαλισμένων και ανασφάλιστων, εργαζόμενων και άνεργων, προσφύγων και μεταναστών. 

Όχι για να καλύψουν τις τρύπες του συστήματος, ή για να το υποκαταστήσουν, αλλά σε κινηματική βάση, αμφισβητώντας κάθε στιγμή την απόρριψη, από το Σύστημα Υγείας, όλων όσων έχουν ανάγκη, παλεύοντας ενάντια στις ασκούμενες πολιτικές και διεκδικώντας ένα πλήρως δημόσιο σύστημα Υγείας, με απολύτως δωρεάν και υψηλού ποιοτικού επιπέδου παροχές, κάτω από τον πλήρη έλεγχο των εργαζόμενων σε αυτό, των ασθενών και της κοινωνίας.

Αυτό φυσικά σημαίνει επαρκή χρηματοδότηση της Υγείας, προσλήψεις προσωπικού, εθνική φαρμακοβιομηχανία και πολλά άλλα, που προϋποθέτουν την άμεση και πλήρη διαγραφή του χρέους, την ρήξη με τα μνημόνια, την λιτότητα, την  ΕΕ και το ευρώ, προς μια κοινωνική οργάνωση όπου ο άνθρωπος και οι ανάγκες του θα αποτελούν την πρώτη και αδιαμφισβήτητη προτεραιότητα.

.
 

Καλούμε όλες και όλους στην εκδήλωση – συζήτηση:

 «Η Υγεία στην εποχή των μνημονίων» την Παρασκευή, 9 Ιουνίου 2017, ώρα 6.30 μμ.

Στο Πολιτιστικό Κέντρο Μελίνα Μερκούρη του Δήμου Ιλίου, Αγ. Φανουρίου 99.

.

Θα μιλήσουν :

  • Πάνος Παπανικολάου, Γενικός Γραμματέας ΟΕΝΓΕ

«Οι επιπτώσεις της κρίσης και των μνημονίων στο σύστημα της Δημόσιας Υγείας».

  • Θόδωρος Μεγαλοοικονόμου, ψυχίατρος,

«Η κρίση στην Ψυχική Υγεία»

  • Δώρα Κανελλοπούλου, αλληλέγγυα του ΚΙΦΑ Ιλίου

«Απολογισμός των δυο χρόνων λειτουργίας του ΚΙΦΑ Ιλίου»

  • Νίκος Κατούφας, αλληλέγγυος του ΚΙΦΑ Ιλίου

«Η κατάσταση των κοινωνικών υπηρεσιών της τοπικής αυτοδιοίκησης»

Παρεμβάσεις θα κάνουν εκπρόσωποι από τα αυτοοργανωμένα Κοινωνικά Ιατρεία Ν. Φιλαδέλφειας/Ν. Χαλκηδόνας, Κ. Πατησίων/Αχαρνών, Ν. Σμύρνης και Αγ. Νεκταρίου Βόλου.

Θα συντονίσει ο Δημήτρης Γεωργίου, καρδιολόγος στο ΚΙΦΑ Ιλίου.

.
.
.
.
.
.
.
.
.

Antifa Live: «Χαρτιά στους μετανάστες σημαίνει: επίθεση στον αντιμουσουλμανισμό»

•Ιουνίου 1, 2017 • 1 σχόλιο

.

*Aναδημοσίευση από εδώ.

.

Για τη Sada, την Fatima, τον Ablullah, τον Mohhamed, τον Safwan κι όλους τους ανθρώπους που ζουν κοντά μας κι έχουν να διηγηθούν τις δικές τους πικρές, ιστορίες…

.

antimuslim.jpg

.

http://www.antifalive.gr/

.

.

.

.

.

Επιδεινώνεται τραγικά η ψυχική υγεία των προσφύγων: Άρθρο του Θ. Μεγαλοοικονόμου* στην «Εφημερίδα των Συντακτών»

•Ιουνίου 1, 2017 • Σχολιάστε

.

*Αναδημοσίευση από εδώ.

.

Ο διαιωνιζόμενος εγκλωβισμός των προσφύγων στην Ελλάδα, με τον εγκλεισμό των περισσότερων από αυτούς, υπό τις γνωστές, άθλιες συνθήκες, σε hotspots και στρατόπεδα συγκέντρωσης ανά τη χώρα, με μιαν «υποδοχή» που ισοδυναμεί με την επιβολή συνθηκών ακραίας στέρησης (όχι μόνο ως προς τις βασικές ανάγκες, αλλά και ως προς τα θεωρούμενα βασικά δικαιώματα, του ασύλου κ.λπ.), με κοινό σε όλους/ες το βίωμα ενός μέλλοντος που κλείνει όλο και πιο ασφυκτικά και με το βίωμα αυτό να αποτελεί πλέον την όλο και πιο ανυπόφορη καθημερινότητά τους, ήταν επόμενο να έχει σοβαρές επιπτώσεις στην ψυχική υγεία όλο και περισσότερων.

Επιπτώσεις οι οποίες, αν δεν προκύψει κάποιο δραματικό-εκκωφαντικό συμβάν, δεν γίνονται γνωστές, αλλά, όσο περνάει ο καιρός, γίνονται όλο και πιο πυκνές και σοβαρές και, όλο και πιο συχνά, απαιτούν ψυχιατρική νοσηλεία, ενίοτε ακούσια. Αγχώδεις και καταθλιπτικές διαταραχές, αλλά και ψυχωτικά επεισόδια, αυτοκτονικότητα και όλο και πιο συχνές απόπειρες αυτοκτονίας.

Μια ψυχική οδύνη που εκφράζεται ποικιλοτρόπως και έχει να κάνει, πρωτίστως, με τις ανυπόφορα ψυχοπιεστικές, τραυματικές συνθήκες που βιώνουν εδώ, οι οποίες αγκυροβολούν πάνω στο τραύμα της προσφυγιάς (της απεγνωσμένης προσπάθειας διαφυγής από τον πολεμικό όλεθρο και/ή την πολιτική καταστολή, μέσα από σύνορα, κυνηγητό, κυκλώματα, θαλασσοπνιγμούς), αλλά, ενίοτε, και σε πιθανές τραυματικές εμπειρίες πριν από την προσφυγιά.

►Η σκόπιμα χρονοβόρα, δυσλειτουργική και γραφειοκρατική διαδικασία του ασύλου, έτσι ώστε να το κάνει απρόσιτο από την πρώτη στιγμή (με την υποβολή αίτησης μέσω skype, την πολύμηνη καθυστέρηση για την πρώτη συνέντευξη κ.λπ.) μέχρι την, ως επί το πλείστον πλέον, απορριπτική απάντηση (σε πρωτοβάθμιο και δευτεροβάθμιο επίπεδο),

►η επικρεμάμενη, για πολλούς/ές, απειλή επαναπροώθησης,

►η ανεργία και η έλλειψη του όποιου εισοδήματος,

►οι δυσκολίες πρόσβασης στο σύστημα υγείας,

►η απώλεια της πάλαι ποτέ κοινωνικής τους θέσης και η έλλειψη υποστηρικτικών συστημάτων (οικογενειακών ή άλλων),

►η αγωνία για τα μέλη της οικογένειας που έχουν μείνει πίσω και το πώς θα ξαναβρεθούν μαζί,

►οι δυσκολίες και τα εμπόδια που ενίοτε ορθώνονται ακόμα και στη διαδικασία της επανένωσης (με διάφορα, εκάστοτε, προσχήματα από τις χώρες της Ε.Ε.),

►η άκρως ισχνή, με το σταγονόμετρο, διαδικασία επανεγκατάστασης (relocation),

►το πρόβλημα της γλώσσας και οι δυσκολίες προσαρμογής στην κουλτούρα της χώρας «υποδοχής», όλα αυτά συνιστούν ένα περαιτέρω τραύμα που έρχεται να πλήξει υποκείμενα ήδη πολλαπλώς τραυματισμένα και επομένως εξαιρετικά ευάλωτα.

Τελευταία έχουν πυκνώσει οι απόπειρες αυτοκτονίας, που, πολλές από αυτές, μερικοί καλοθελητές τις θεωρούν, σύμφωνα και με την προσφιλή στον κυρίαρχο ψυχιατρικό θεσμό ορολογία, απλώς «χειριστικές» – όπως και τους ποικίλους αυτοτραυματισμούς.

Χωρίς να υπεισέλθουμε σε μια συζήτηση για τον απλοποιητικό και απενοχοποιητικό για τους κυρίαρχους θεσμούς (ψυχιατρικός και άλλοι) χαρακτήρα αυτών των ορισμών, που ακυρώνουν το νόημα αυτών των συμπεριφορών, αυτό που σηματοδοτούν και προσπαθούν να αρθρώσουν, με τον πιο απεγνωσμένο τρόπο, απέναντι στα τείχη που έχει υψώσει η δήθεν «πολιτισμένη» Ευρώπη ενάντια στην ίδια την ύπαρξη και τη ζωή των προσφύγων, θα επισημάνουμε ότι η ίδια ακριβώς «εύκολη» ορολογία επιφυλάσσεται και για τους ντόπιους, όπως για όλους τους ψυχικά πάσχοντες, «ανεξάρτητα από φύλο, φυλή, εθνότητα, θρησκεία, σεξουαλικό προσανατολισμό», που προσπαθούν με όποιο τρόπο να ακουστούν απέναντι στην κώφωση των γύρω, απέναντι στη δομική ακαμψία των κάθε λογής κυρίαρχων θεσμών.

Θα θυμίσουμε μόνο τον ορισμό που δίνει για την αυτοκτονία ένα κλασικό εγχειρίδιο της Ψυχιατρικής, ένα εγχειρίδιο που με κανέναν τρόπο δεν θα μπορούσε να είναι «ύποπτο» μιας εναλλακτικής/χειραφετητικής προσέγγισης:

«Η αυτοκτονία είναι ένας εμπρόθετος αυτο-προκαλούμενος θάνατος (…) δεν είναι μια άσκοπη ή τυχαία ενέργεια. Αντίθετα, είναι ένας δρόμος έξω από ένα πρόβλημα ή μια κρίση, που προκαλεί αμετάκλητα έντονη οδύνη. Η αυτοκτονία συνδέεται με ακυρωμένες ή ανεκπλήρωτες ανάγκες, αισθήματα απελπισίας και “αβοήθητου” (helplessness), αμφιθυμικές συγκρούσεις ανάμεσα στην επιβίωση και στο ανυπόφορο stress, ένα στένεμα των επιλογών που γίνονται αντιληπτές και μια ανάγκη διαφυγής: το αυτοκτονικό άτομο μεταδίδει σημάδια δυσφορίας». (Kaplan, Sandock, Grebb: «Synopsis of Psychiatry», seventh edition).

Μπορεί εύκολα να δει κάποιος πώς οι συνθήκες στις οποίες έχουν βρεθεί οι πρόσφυγες οδηγούν, πολύ πιο εύκολα απ’ ό,τι συνήθως, στο να επιλέξει/υποκύψει κάποιος/α στην «ανάγκη διαφυγής» μέσω της αυτοκτονίας.

Παρά, ωστόσο, τον δραματικό πολλαπλασιασμό των προβλημάτων ψυχικής υγείας προσφύγων και μεταναστών, δεν υπάρχουν υπηρεσίες για την κατάλληλη, ολοκληρωμένη και ασφαλή αντιμετώπισή τους. Συχνά δεν υπάρχει μεταφραστής στη μονάδα ψυχικής υγείας ώστε ο λειτουργός ψυχικής υγείας να συνομιλήσει με τον άμεσα ενδιαφερόμενο.

Ο μεταφραστής θα πρέπει συνήθως να έλθει από κάποια ΜΚΟ που θα ειδοποιηθεί σχετικά και, αναλόγως, όποτε έχει κάποιον διαθέσιμο, θα στείλει. Μπορεί να περάσουν πολλές μέρες νοσηλείας χωρίς να μπορεί να γίνει καμιά επικοινωνία με τον πάσχοντα.

Μονάδες για τη μετανοσοκομειακή φροντίδα και τη στήριξη προσφύγων δεν υπάρχουν (εκτός από ένα οικοτροφείο που ανήκει σε ΜΚΟ, το οποίο φυσικά είναι πάντα «γεμάτο»). Μια άλλη αντιμετώπιση, με υποκρυπτόμενο ρατσιστικό κίνητρο, είναι η εύκολη απόρριψη, από κάποιους λειτουργούς, εκουσίως προσερχόμενων προσφύγων.

Οι χώροι (ξενοδοχεία κ.λπ.) που νοικιάζει η Υπατη Αρμοστεία δεν έχουν καμιά πρόβλεψη για μια ολοκληρωμένη και ασφαλή φροντίδα για άτομα με προβλήματα ψυχικής υγείας.

Σε ξενοδοχεία, π.χ., που έχει νοικιάσει η Υπατη Αρμοστεία και όπου, μεταξύ άλλων, μπορεί να φιλοξενούνται και ψυχικά πάσχοντες με σοβαρά προβλήματα ψυχικής υγείας (που μπορεί μόλις να έχουν πάρει εξιτήριο από ψυχιατρική κλινική) και θα πρέπει να τυγχάνουν της ανάλογης φροντίδας (δεδομένου ότι, συνήθως, ούτε οικογένεια έχουν, ούτε το όποιο άλλο υποστηρικτικό πλαίσιο), η διαχείριση μπορεί να ανατίθεται σε μια ΜΚΟ, με παρουσία στο ξενοδοχείο κυρίως τις πρωινές και λίγο τις απογευματινές ώρες, από Δευτέρα έως Παρασκευή.

Τα νυχτερινά φάρμακα τα δίνει η reception του ξενοδοχείου, που καλείται να αντιμετωπίσει, τις νύχτες και τα Σαββατοκύριακα, ό, τι προκύψει.

Πέραν, όμως, αυτών, αποτελεί στοιχείο κομβικής σημασίας η αναγνώριση ότι οι ψυχικές διαταραχές των προσφύγων και των μεταναστών εμφανίζουν διαφορές στην έκφρασή τους ανάλογα με την εθνότητα και την κουλτούρα, καθώς αυτό που αποκαλούμε «ψυχική αρρώστια» επηρεάζεται σε μεγάλο βαθμό από παράγοντες εθνικούς, πολιτισμικούς, κοινωνικούς.

Επομένως, πέρα από όλα όσα έχουν να κάνουν με την αποσάθρωση των υπηρεσιών ψυχικής υγείας στην Ελλάδα των μνημονίων, αυτό που λείπει δραματικά (αν και όχι μόνον εδώ, γιατί αντίστοιχες ελλείψεις έχουν παρατηρηθεί και στην άλλη χώρα εισόδου, την Ιταλία) είναι οι δυνατότητες και οι φορείς της πολιτισμικής διαμεσολάβησης, που, εκτός από την αυτονόητη και στοιχειώδη παράμετρο της γλωσσικής επικοινωνίας, μπορούν να βοηθήσουν και να βελτιώσουν την κατανόηση του λειτουργού ψυχικής υγείας σχετικά με την κουλτούρα του ασθενούς.

Να μπορεί, δηλαδή, να δει την οδύνη/αρρώστια μέσα στο πλαίσιο αυτής της κουλτούρας έτσι ώστε να κατανοήσει καλύτερα την ψυχική οδύνη και το βίωμα του υποκειμένου και, επομένως, να προβεί σε θεραπευτικές προσεγγίσεις και ενέργειες που ταιριάζουν καλύτερα στην ιδιαιτερότητα του συγκεκριμένου ψυχικά πάσχοντος.

Αυτό σημαίνει ότι απαιτείται μια οργανωμένη, συστηματική, διακλαδική συνεργασία όλων όσοι εμπλέκονται με τους πρόσφυγες (υπηρεσία ασύλου, στέγασης, ένταξης στο σχολείο κ.λπ.) με τις υπηρεσίες ψυχικής υγείας.

Η απάντηση στο μεγαλύτερο μέρος των προβλημάτων ψυχικής υγείας των προσφύγων είναι η αντιμετώπισή τους στη ρίζα τους, με την άρση όλων των εμποδίων και των φραγμών που ορθώνονται μπροστά τους σαν αδιαπέραστος τοίχος – ως η εξάλειψη της όποιας ελπίδας σε ένα μέλλον που οι ασκούμενες πολιτικές έχουν κλείσει: δηλαδή, αναγνώριση του δικαιώματος ασύλου σε όλους χωρίς διακρίσεις και με ταχείες διαδικασίες, κλείσιμο των στρατοπέδων συγκέντρωσης και των hotspots και ένταξη σε κανονικές κατοικίες μέσα στον κοινωνικό ιστό, κανονικά αμειβόμενη εργασία, απρόσκοπτη και δωρεάν πρόσβαση στη δημόσια υγεία και στην παιδεία, στήριξη, με κάθε δυνατό τρόπο, όλων στις διαδικασίες επανένωσης/ επανεγκατάστασης.

Και, ταυτόχρονα, ενδυνάμωση των δημόσιων υπηρεσιών ψυχικής υγείας (προσλήψεις κ.λπ.), προς ένα κοινοτικά βασισμένο σύστημα υπηρεσιών ψυχικής υγείας.

Ενάντια στον αυτοαναφορικό, κατακερματισμένο και επίπλαστο χαρακτήρα της παρέμβασης των όποιων ΜΚΟ, να ληφθεί μέριμνα για την εκπαίδευση των λειτουργών ψυχικής υγείας όλων των ειδικοτήτων στον διαπολιτισμικό χαρακτήρα του ψυχικού πόνου – μια εκπαίδευση που ανέκαθεν θα έπρεπε να υπάρχει, η οποία έμμεσα θα βοηθήσει και στην πληρέστερη κατανόηση του ψυχικού πόνου των ντόπιων, ενάντια στα αφηρημένα, άκαμπτα και βιολογικά προσανατολισμένα στερεότυπα της κυρίαρχης ψυχιατρικής.

Αν δεν αντιμετωπιστεί στη ρίζα της, στις αιτίες που την παράγουν και την επιδεινώνουν και μέσα από τις επαρκείς υπηρεσίες που πρέπει να υπάρξουν για τη φροντίδα της, η ψυχική οδύνη των προσφύγων πρόκειται με γοργούς ρυθμούς να πάρει περαιτέρω εκρηκτικές διαστάσεις, κάτι για το οποίο «ο ένοχος είναι γνωστός και οι συνέπειες απρόβλεπτες».

.

*Ψυχίατρος

.

.
.
.
.
.
.
.
.

Εκπαιδευτική συνάντηση της «Πρωτοβουλίας Ψ»: Προβολή της ταινίας «Ο Λόγος των «Τρελών»» της κατάληψης «Παπουτσάδικο» – Παρασκευή 2 Ιουνίου 2017 στις 19.00 μμ

•Μαΐου 24, 2017 • 1 σχόλιο

.

Ο Λόγος των Τρελών

.

*Αναδημοσίευση από εδώ.

.

Η επόμενη εκπαιδευτική συνάντηση της «Πρωτοβουλίας Ψ»  θα γίνει την Παρασκευή 2 Ιουνίου 2017, στις 19.00 μμ., στο χώρο του «Hearing  Voices Αθήνας», στη οδό Τροίας 44 (κοντά στην πλ. Βικτωρίας).
.

Θα προβληθεί η ταινία της κατάληψης «Παπουτσάδικο»  που τιτλοφορείται «Ο Λόγος των “Τρελών”- ενάντια στο λόγο των «λογικών».

.

Η συγκεκριμένη ταινία είναι ένα λεύκωμα από αποσπάσματα κειμένων και συνεντεύξεων χρηστών υπηρεσιών υγείας καθώς και Επιζώντων της Ψυχιατρικής, στις οποίες μιλούν για ένα εύρος ζητημάτων που αφορούν τη διαχείριση των εμπειριών τους, τα  βιώματά τους, την αντιμετώπιση εκ μέρους του ψυχιατρικού κατεστημένου, τη φαρμακευτική αγωγή κ.α.

.

Θα ακολουθήσει συζήτηση.

.
.

Πρωτοβουλία για ένα Πολύμορφο Κίνημα στην Ψυχική Υγεία

.
.
.
.
.

Αστρογόνο: “ Η ευθύνη μας είναι η σύνθεση της ζωής και το όνειρο…”

•Μαΐου 21, 2017 • 1 σχόλιο

.

Αστρογόνο.jpg

.

Η πρώτη λέξη που μου ήρθε στο νου όσο άκουγα τα τραγούδια αυτής της ροκ -όπως μας συστήνεται- μπάντας, ήταν κβάζαρ. Ίσως επειδή ένιωσα πως οι συνθέσεις τους τέτοιου είδους ενέργεια εκπέμπουν : εκατομμύρια φορές μεγαλύτερης απ’ αυτήν όλων των άστρων ενός γαλαξία. Τόσα όργανα, τόση μέθεξη… Επουλώνονται έτσι οι μαύρες τρύπες της καρδιάς… ναι. Μου θύμισαν κόκκινα βινύλια, ποτήρια με σκέτο τζιν, άφιλτρα τσιγάρα και σκοτεινές νύχτες. Από κείνες που τις χάραζε βελούδινα που και που το πιο φωτεινό ουράνιο σώμα. Θα φταίει τ’ όνομά τους: Αστρογόνο.

Θα φταίει που τον Σωκράτη Μπαρμπουνάκη, τον ξεχωρίσαμε κάποιες/οι όταν δήλωσε “Ζωντανός” και μαζί του ανασάναμε φως κι εμείς σ’ εκείνον τον πολλά υποσχόμενο δρόμο που είχε το εξώφυλλο του άλμπουμ του. Λιώσαμε το καλοκαίρι με την “Προσμονή”του, ανακουφιστήκαμε που τον ακούσαμε να μας εμπιστεύεται μια κρυφή του σκέψη “σαν να μοιάζω ακόμα άνθρωπος”, παραδεχτήκαμε πως “από θεωρία είμαστε εντάξει, λίγο εξάσκηση και για την πράξη” χρειαζόμαστε και συμφωνήσαμε ότι η νύχτα μας συμφέρει με τον Νίκο Καρούζο που τον ενέπνευσε για να γράψει την αντίστοιχη “Ωδή στη Νύχτα ΙΙ

Κι έτσι όταν ήρθε η ειδοποίηση γι’ αυτή την καινούρια δουλειά στην οποία συμμετέχουν τόσοι πολλοί άνθρωποι -κι εκείνος φροντίζει να τονίζει το “εμείς” στις φράσεις του- παράτησα τα πάντα για ν’ ακούσω τι έφτιαξε αυτό το γκρουπ. Έγραφε άλλωστε πέρυσι πως: “Η συλλογική δημιουργία μέσω της σύμπραξης διαφορετικών ανθρώπων είναι από τις πιο ουσιώδεις διεργασίες που μπορεί να βιώσει κανείς

Ταυτόχρονα, το «μοναχικό» ταξίδι και η αποτύπωση από την αρχή ως το τέλος των προσωπικών συναισθημάτων είναι μια διαδικασία απαραίτητη.
Μια τέτοια προσπάθεια αποτυπώνεται και στον Ζωντανό…

Και μετά τον “Ζωντανό” ήρθε λοιπόν η μουσική των άστρων. Τι έφτιαξαν αυτοί οι τύποι; Μοναδικές συνθέσεις αν γράψω, θα φτάνει; Με τίποτα. Τόσο τα ορχηστρικά θέματα όσο και τα τραγούδια τους είναι καλοδουλεμένα κι ιδιαίτερα. Δεν υπάρχουν εδώ ευκολίες, απλές λύσεις, φτηνές αλχημείες και γνωστά κόλπα. Καταλαβαίνει όποια/ος ακούει πόσο έχουν παιδευτεί με τις νότες και πόσο έξυπνα έδεσε η ενορχήστρωση όλο αυτό το πανόραμα εμπνεύσεων. Πόση πρωτοτυπία υπάρχει πίσω απ’ τις αχνές επιρροές.

Προσπαθώ πάνω από δυο βδομάδες τώρα να ξεχωρίσω ποια κομμάτια αγαπάω περισσότερο και δεν μπορώ. Η μουσική τους με κάνει να ονειρεύομαι, να γράφω, να χαμογελάω, να ταξιδεύω. Τα τραγούδια τους είναι με μιαν έννοια χειροποίητα. Καταλαβαίνω πόσο το απόλαυσαν όταν τα ετοίμαζαν γιατί κι εγώ με την ίδια χαρά τ’ ακούω, την γαλήνη τους μου φέρνουν. Τριπάρω είν’ η κατάλληλη λέξη. Ναι, τριπάρω και φεύγω και γουστάρω κι είν’ ωραίο ρε μάγκες που το πετύχατε αυτό. Τα τραγούδια σας, όπως και τα ορχηστρικά σας δεν είναι της μιας φοράς, δεν είναι για κατανάλωση.

Είναι για όσες/ους ξέρουν ν’ ακούν μουσική, για κείνους/ες που καταλαβαίνουν πως η βιομηχανία των δισκογραφιών ζητάει τρίλεπτα και κάτι κι αυτοί οι καλλιτέχνες σας παραδίδουν δεκάλεπτα. Και δεν είναι μόνο η διάρκεια, το παιχνίδι με τις αρμονίες και τις μελωδικές γραμμές που εκτίμησα. Είναι η όλη αισθητική τους. Απ’ το στυλάτο ασπρόμαυρο εξώφυλλο ως τις συστάσεις τους:

Τα αστέρια γεννούν ζωή.

Η ευθύνη μας είναι η σύνθεση της ζωής και το όνειρο. Όταν σαφηνίζεις τη γέννα των ματιών σου και την κάνεις νερό που πίνουν κι άλλοι, κάνεις τα πρώτα βήματα στο άπειρο. Όταν η αγάπη ξεχειλίζει και συναντιέται, μας πνίγει όλους. Όταν δουλεύουμε όλοι μαζί για το Όλον, είμαστε το Όλον. Αστρογωνιαίος λίθος της ύπαρξης μας η αναζήτηση μέσα από την τέχνη όσων δεν κατανοούνται και η προσέγγιση των μουσικών τόπων που ζουν στην ψυχή μας. Μια κίνηση προς τα έξω, να ατενίσουμε τον κόσμο γύρω μας, μια τομή χρόνων, αισθητικής και εμπειριών από μια κοινότητα ανθρώπων, υπονοείται με αυτό το μουσικό δίσκο. Όταν δε χρειάζεσαι ύλη αλλά τις ιδέες σου για να γεννήσεις τα αστέρια, τότε γεννάει το σκοτάδι φως.

Το αστρογόνο θα μπορούσε να είναι μία ζωοποιός ουσία που βρίσκεται σε αφθονία στους γαλαξίες εκείνους που παράγουν άστρα με ασυνήθιστα μεγάλο ρυθμό.

Στην πραγματικότητα είναι μια ροκ μπάντα από την Αθήνα. Είμαστε οι αστρογόνο και αυτό είναι το ντεμπούτο άλμπουμ μας. Ο δίσκος περιέχει 11 κομμάτια – κόσμους και έχει συνολική διάρκεια κάτι περισσότερο από 80 λεπτά.

Ηλεκτρικές κιθάρες, μπάσο και τύμπανα παντρεύονται με την τρομπέτα, το ούτι, το βιολί και το μπουζούκι για να συνθέσουν ένα post rock ηχοτόπιο, εμφανώς επηρεασμένο από την παράδοση της ανατολικής μεσογείου. Χαρακτηρίζεται από τις έντονες μελωδίες, τα ψυχεδελικά ξεσπάσματα και τις εναλλαγές μουσικών μοτίβων και ρυθμών. Αυτό το υλικό ξεκίνησε να γεννάται πριν αρκετά χρόνια μέχρι που ένιωσε την ανάγκη να σμιλευτεί και να αποτυπωθεί…

Πως να μην τους ξεχωρίσω; Όχι πέστε μου δηλαδή. Με κλέβει αλλού το τσέλο και το βιολί, αλλού το κρητικό λυράκι κι αλλού οι ηλεκτρικές κιθάρες. Ακούω πως μελοποιούν στίχους σαν αίμα, στίχους φωτιάς και στέκομαι σε σκέψεις που αποτυπώνονται έτσι εδώ: “ Τα φιλιά της θα θυμίζουν καθώς θα κοιτιέσαι στο καθρέφτη σκυφτός / τα τσιγάρα που έχεις σβήσει μετράς και τις ώρες που ‘χεις χάσει ζητάς…” Κουρνιάζω εντός μου στα ορχηστρικά τους καταφύγια και διασώζομαι απ’ τη λύπη. Χαίρομαι που θα ‘χω υλικό για να σκέφτομαι και να γράφω τους επόμενους μήνες. Τι σπουδαίο αυτό, τι όμορφο…

Κι έτσι πριν σας χαιρετήσω -συστήνοντας όλους όσους συνέβαλλαν σ’ αυτή την τόσο αξιοθαύμαστη παραγωγή (που αξίζει να υποστηρίξετε) όπως αναφέρονται στο κανάλι του γκρουπ*-, αντί επιλόγου, ακούστε κι αυτό:

Κλείνω τα μάτια μου σαν με θαμπώνουνε
και τραγουδάω
και στα σκοτάδια μου πόθοι ρημάδια μου
σας ξαγρυπνάω

Κι αν βγάλει ο δρόμος μου σε έρημο ξέφωτο
ψηλά κοιτάω
και ονειρεύομαι δρόμο μην έψαχνα τ’ αστέρια φώτα μου
να σεργιανάω

μα είναι αμέτρητα
πέφτω στην άβυσσο
σας χαιρετάω…

Καλή ακρόαση…

.
.

.

*ο Βασίλης Κούρτης έπαιξε τύμπανα
ο Γιάννης Μαυριτσάκης βιολί και βιόλα
ο Θάνος Αθανασόπουλος μπάσο
ο Ορέστης Τσιχλάκης κατέγραψε και τραγούδησε κάποια κομμάτια του άλμπουμ και έπαιξε τρομπέτα, ούτι, μπουζούκι και άλλα έγχορδα
ο Στέφανος Μουρούτσος έπαιξε κιθάρες, συντόνισε τη μίξη και έκανε φωνητικά
ο Σωκράτης Μπαρμπουνάκης κατέγραψε και τραγούδησε κάποια κομμάτια του άλμπουμ και έπαιξε κιθάρες

Ενορχήστρωση: όλοι μαζί
Ηχογράφηση: όλοι μαζί
Μίξη: όλοι μαζί
Παραγωγή: όλοι μαζί

Στη Μετάβαση ακούγεται ο Χρόνης Μίσσιος να απαγγέλει Χρόνη Μίσσιο.

Μας βοήθησαν πολλοί φίλοι:
Η Σίση Μπαρακάρη έπαιξε τσέλο στο Ocean Floer και στο Χωριό
Ο Αχιλλέας Τίγκας έπαιξε νέυ στο Μικρόκοσμο
Ο Αντώνης Λεοντίδης έπαιξε κρητικό λυράκι στην Αδράνεια
O Νικόλας Παπουτσάκης απήγγειλε στην Αδράνεια
Ο Μάνος Μπαρμπουνάκης έπαιξε σαξόφωνο στο Σαν Γαλήνη
Τα τύμπανα γράφτηκαν με τη βοήθεια της Σοφίας Δηλαβέρη στο Music Art Lab.
Το mastering έγινε από το Νίκο Λάβδα στο Kiwi Sound Studio .
Το έργο του album cover έφτιαξε ο Κωνσταντίνος Χαρίτος (
https://www.facebook.com/concharitos)
Η επιμέλεια του album cover έγινε από τον Αντώνη Λιακόπουλο.
Η Ελπινίκη (που δε φοβήθηκε την παλίρροια) πόζαρε στο cover.

.

.

.

.

.

«Έρως-ήρως»: Εντυπώσεις απ’ τα εγκαίνια της έκθεσης του Μουσείου Εικαστικών Τεχνών Ηρακλείου στον «Ελληνικό Κόσμο»

•Μαΐου 20, 2017 • Σχολιάστε

.

KODAK Digital Still Camera

.

Διατί κοιμάται; Πώς αγρυπνεί; Πώς μένει εξαπλωμένος; Και δεν εξέρχεται πνοή και στεναγμός από το στόμα του, και το όμμα του εκαρφώθη εκεί απλανές, και ζη, και δεν ζη, ενδόμυχον ζωήν; Τί σκέπτεται; Σκέψις χρειάζεται; Όχι, δράσις. Να σηκωθή… Να πηδήση… Να τρέξη… να πετάξη… Ν’ αναβή τον βράχον, σκαλοπάτια-σκαλοπάτια, στενούς δρομίσκους, λιθόστρωτα… Να φθάση εκεί επάνω… Να χυθή, να ορμήση… Να τους ταράξη. Να τους θαλασσώση… Να επίβάλη χείρα εις την νύφην, οπού στέκει στολισμένη και καμαρώνει. “Έλα εδώ, συ!”… Να την αρπάξη… Να την σηκώση ψηλά… Να την κατεβάση, κάτω από την σκάλαν… θα εξαφανισθούν… θα μείνουν απολιθωμένοι… θα τον νομίσουν διά τρελόν… θα συνέλθουν… θα τρέξουν κατόπιν του…

Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης

(απόσπασμα απ’ το διήγημα «Έρως-ήρως»)

.

Πλήθος κόσμου συνέρρευσε χτες στο Κέντρο Πολτιτισμού “Ελληνκός Κόσμος” για να παρευρεθεί στα εγκαίνια της έκθεσης του Μουσείου Εικαστικών Τεχνών ΗρακλείουΈρως-Ήρως”. Σ’ αυτήν συμμετέχουν με παλιά και νέα έργα τους εξήντα και πλέον καλλιτέχνες που εκφράζονται με διαφορετικές τεχνοτροπίες και μέσα..

Η ιδέα της έκθεσης”, όπως αναφέρει στο υπέροχο εισαγωγικό της σημείωμα που αξίζει να διαβάσετε ολόκληρο η επιμελήτρια Ίρις Κρητικούγεννήθηκε ένα βράδυ γιορτής σ’ ένα μικρό κρητικό ταβερνείο της Αθήνας, που είχε κι αυτό δανειστεί το γλαφυρό όνομά του από το ομότιτλο διήγημα του Αλέξανδρου Παπαδιαμάντη.

Θέμα της έκθεσης ωστόσο, δεν είναι ο ίδιος ο Παπαδιαμάντης και ο αφηγηματικός κόσμος του αλλά, κυρίως, η χαρά και η αγωνία, η λαχτάρα και η καταβύθιση του ανθρώπου εντός της ερωτικής συνθήκης…

.

Λαμπρινή Μποβιάτσου.jpg

Λαμπρινή Μποβιάτσου, The Impossible Kiss (2017)

.

Στην εξαιρετικά προσεγμένη έκθεση λοιπόν οι επισκέπτες μπορούν να παρακολουθήσουν πριν εισέλθουν στην κεντρική αίθουσα ένα εντυπωσιακό video με φωτογραφίες που απεικονίζουν τον έρωτα. Σκηνες από ταινίες, θεατρικές παραστάσεις, από σχέσεις ανθρώπων που έμειναν στην παγκόσμια ιστορία. Προσωπικά στάθηκα πολύ σε μια σκηνή στην οποία απεικονίζεται ένας άντρας να κρατάει στα χέρια του το κεφάλι μιας γυναίκας. Τόση τρυφερότητα και τόσο συναίσθημα σ’ ένα και μόνο καρέ… Όσες/οι πάτε στην έκθεση θα καταλάβετε τι εννοώ.

Στην τέχνη όπως όλες/οι ξέρουμε οι όποιες αξιολογήσεις μας δεν μπορεί παρά να είναι ζήτημα προσωπικής αισθητικης. Εγώ λοιπόν όσο κι αν στάθηκα σε πίνακες -ας μου επιτραπεί ο όρος κλασσικούς (φιλοτεχνημένους με λάδια, κάρβουνο κτλ)- όπως αυτοί των Γιώργου Ρόρρη, Θεόφιλου Κατσιπάνου, Τάνιας Δημητρακοπούλου και Αντώνη Τιτάκη και θαύμασα τις πινελιές τους, οι εικόνες που πήρα μαζί μου αφορούσαν πιο μοντέρνα έργα*.

.

Χαρίτων Μπεκιάρης

Χαρίτων Μπεκιάρης, Έρωτας (2017)

.

Δηλαδή εκείνα που υπογράφουν οι: Λαμπρινή Μποβιάτσου, Γιάννης ΔημητράκηςΙώ Αγγελή, Χαρίτων Μπεκιάρης, Γεωργία Μπλιάτσου, Βάσω Τρίγκα, Λυδία Μαργαρώνη, Στέλλα Μελετοπούλου, Κωνσταντίνος Έσσλιν και Μαρία Γιαννακάκη.

Άσχετα απ’ τη δική μου άποψη εσείς αξίζει να δείτε όλη την έκθεση και να βγάλετε τα δικά σας συμπεράσματα, ξεχωρίζοντας έργα που κάτι μέσα σας θ’ αγγίξουν και φυσικά να προμηθευτείτε τον κατάλογο που θα βρείτε στο πωλητήριο. Αξίζει να υποστηρίξουμε με κάθε τρόπο τέτοιες εκδηλώσεις και αισθάνομαι μεγάλη χαρά που ένα μικρό Μουσείο όπως το χαρακτήρισε χτες ο Κωστής Σχιζάκης, φτάνει σιγά-σιγά τόσο μακριά.

Εκείνον τον άφησα για το τέλος, αλλά ας σημειωθεί πως η πρώτη ανάρτηση που αφορούσε Μουσεία σ’ αυτό το blog ήταν για το δικό του. Μας ενώνει βαθιά και μακρόχρονη φιλία κι εκτίμηση, είναι ένας άνθρωπος με πάθος για την τέχνη απ’ τον οποίο έμαθα πολλά και ξέρει πως θα έχει πάντα μια ιδιαίτερη θέση μέσα μου.

.

Κωστής-Κατερίνα -β2

.

Περισσότερα για κείνον έχω γράψει εδώ και με χαρά θα πηγαίνω πάντα στις εκθέσεις που θα οργανώνει το Μ.Ε.Τ.Η. Όχι μόνο αισθάνομαι έτσι πως ξαναγυρίζω στο Νότο της καρδιάς μου, όπως αποκαλώ την Κρήτη κι ειδικά το Ηράκλειο, αλλά έχω και την τύχη να συναντώ άτομα που κάποτε γνώρισα εκεί.

Σ’ αυτή τη ζωή υπάρχουν Άνθρωποι με τους οποίους διασταυρώνονται οι δρόμοι σου και σε πηγαίνουν ένα βήμα ή πολλά παρακάτω. Έτσι συνέβη και με μένα όσον αφορά τη γνωριμία μου και τη φιλία μου πια, με τον Κωστή.

Είναι γενναιόδωρος και δοτικός, διαθέτει πάντα χρόνο  στους άλλους ακόμη κι αν πνίγεται από υποχρεώσεις (πόσο σημαντικό είν’ αλήθεια αυτό), με υποδέχεται με πλατύ χαμόγελο και με μια τόσο σφιχτή αγκαλιά που τα συναισθήματά μου δεν μου επιτρέπουν να τη χωρέσω σε λέξεις. Τον αγαπάω πολύ και του αξίζει κάθε επιτυχία. Κάθε επιτυχία… Και σίγουρα θα την έχει…

.

Γιάννης Δημητράκης.jpg

Γιάννης Δημητράκης, Έρως-ήρως (2017)

.

*Τις φωτογραφίες των έργων τράβηξε με το κινητό της η στενή μου φίλη Ρεβέκκα Θεοδωροπούλου και την Ευχαριστώ που μου τις παραχώρησε για την ανάρτηση. Η φωτογραφία του καταλόγου είναι δική μου.

.

.

.

Οι εικαστικοί που συμμετέχουν είναι: Ηώ Αγγελή, Γιάννης Αδαμάκης, Στέλιος Αλεξάκης, Αννα Αχιλλέως, Χριστίνα Ακτίδη, Δημήτρης Ανδρεαδάκης, Κώστας Ανανίδας, Νεκτάριος Αποσπόρης, Χρύσα Βέργη, Αλέξης Βερούκας, Ειρήνη Βογιατζή, Μάριος Βουτσινάς, Ανδρέας Γεωργιάδης, Σαββας Γεωργιάδης, Μαρία Γιαννακάκη, Μαρία Γρηγοριάδη, Στέφανος Δασκαλάκης, Δικαία Δεσποτάκη, Γιάννης Δημητράκης, Τάνια Δημητρακοπούλου, Μαρία Διακοδημητρίου, Φραγκίσκος Δουκάκης, Κωνσταντίνος Εσσλιν, Ειρήνη Ηλιοπούλου, Μηνάς Καμπιτάκης, Βούλα Καραμπατζάκη, Δημήτρης Κατσιγιάννης, Θεόφιλος Κατσιπάνος, Βασίλης Λιαούρης, Μιχάλης Μαδένης, Νεκτάριος Μαμάης, Εφη Μάνου, Τάσος Μαντζαβίνος, Χριστίνα Μαντζαβίνου, Λυδία Μαργαρώνη, Βαρβάρα Μαυρακάκη, Στέλλα Μελετοπούλου, Τάσος Μισούρας, Τίμος Μπατινάκης, Γιάννης Μπεκιάρης, Χαρίτων Μπεκιάρης, Παναγιώτης Μπελντέκος, Γεωργία Μπλιάτσου, Λαμπρινή Μποβιάτσου, Χρήστος Παλλαντζάς, Γεύσω Παπαδάκη, Μαρία Πάστρα, Στέλιος Πετρουλάκης, Γιώργος Ρόρρης, Γιώργος Σαλταφέρος, Δημήτρης Σαρασίτης, Μαρίνα Στελλάτου, Γιώργος Ταξίδης, Αντώνης Τιτάκης, Αντώνης Τσακίρης, Ελευθερία Τσέικο, Κατερίνα Τσεμπελή, Βάσω Τρίγκα, Βιργινία Φιλιππούση, Μαρία Φιλοπούλου, Πάβλος Χαμπίδης, Αθηνά Χατζή, Αριστείδης Χρυσανθόπουλος.

Στο πλαίσιο της έκθεσης κυκλοφορεί κατάλογος σχεδιασμένος από τον Ανδρέα Γεωργιάδη.

Κέντρο Πολιτισμού «Ελληνικός Κόσμος» – Ταύρος – Ρούφ

Διεύθυνση: Πειραιώς 254- Τηλέφωνο: 212 254 0000

.

Τρίτη: 09:00 με 13:30

Τετάρτη: 09:00 με 13:30

Πέμπτη: 09:00 με 13:30

Παρασκευή: 09:00 με 20:00

Σάββατο: 11:00 με 16:00

Κυριακή: 10:00 με 18:00

 

.

.

.

.