«Πάρτε τα χάπια σας»: Παρουσίαση του ντοκιμαντέρ της Alison Klayman – Αdderall, Ritalin και ΔΕΠΥ

•Νοέμβριος 29, 2018 • Σχολιάστε

.

-Θα λέγατε ότι αποτελείται μέρος των «επιχειρήσεων ΔΕΠΥ» ή ότι αποτελούσατε κάποτε;

-Νομίζω ότι αποτελούσα μέρος και δεν γνώριζα πραγματικά πόσο πολύ αποτελούσα μέρος. Υπάρχει μπόλικο παραδάκι για γιατρούς που ταξινομούν ασθενείς γρήγορα και τους χορηγούν συνταγές χωρίς να ξέρουν ποια θα είναι τα αρνητικά αποτελέσματα. Μερικά είναι καλά, όμως άλλα είναι πολύ άσχημα».

 

Keith Conners (ο αποκαλούμενος «πατέρας της ΔΕΠΥ»)

.

Image result for Take Your Pills

.

Το ντοκιμαντέρ που σας παρουσιάζω σήμερα είναι απ αυτά που πρέπει να δείτε αν εμπλέκεστε με οποιοδήποτε τρόπο στις «επιχειρήσεις ΔΕΠΥ» (ΔΕΠΥ = διαταραχή υπερκινητικότητας και ελλειμματικής προσοχής- στ’ αγγλικά ADHD)  ή απλά θέλετε να γνωρίζετε ως άνθρωποι τι συμβαίνει μ’ αυτές τις ουσίες. Είναι της βραβευμένης Alison Klayman και σας το προτείνω κυρίως για να σας βάλει σε σκέψεις (αν μη τι άλλο) κι όχι επειδή το βρήκα καταπληκτικό και σας το διευκρινίζω εξ’ αρχής.

.

Η ταινία λοιπόν προσπαθεί ν’ ακολουθήσει έναν γνωστό τρόπο αποδόμησης του θέματός της και θα δούμε μαζί αν τα καταφέρνει. Η δημιουργός της αφού δείχνει ενθουσιασμένους καταναλωτές διεγερτικών φαρμάκων, αρχίζει μετά να εξηγεί τα καταστροφικά αποτελέσματα της χρήσης τους (το πώς τους επηρεάζουν σωματικά αλλά και ψυχολογικά βέβαια), δίνοντας το λόγο σε γνωστούς ειδικούς και συγγραφείς σχετικών βιβλίων, αλλά και σε μητέρες για παράδειγμα που ήθελαν τα παιδιά τους να έχουν καλύτερους βαθμούς, να είναι πιο ήσυχα και πιο υπάκουα,  κι έτσι δεν το έψαξαν και πολύ πριν δεχτούν να τους τα χορηγήσουν, αφού «το πρότεινε ο γιατρός ή το είπαν απ’ το σχολείο».

.

Κι αυτό θα πρέπει ν’ αποτελέσει μια μεγάλη αφύπνιση για όλους τους εμπλεκόμενους: ειδικούς, εκπαιδευτικούς αλλά και γονείς που άκριτα υιοθετούν κάθε τι. Κι αφορά ασφαλώς και τη χώρα μας καθώς η συνταγογράφηση του Ritalin είναι δημοφιλής κι εδώ, ειδικά στα Βόρεια Προάστια αλλά και σε νησιά όπου τα παιδιά μπορούν να γίνουν «ενοχλητικά» το καλοκαίρι για τους υπερ-απασχολημένους με άλλα ζητήματα, γονείς τους.

.

Αλλά όμως πια, σημειώστε, δεν είναι μόνο παιδιά με υπερκινητικότητα οι λήπτες και καταναλωτές αυτών των φαρμάκων ή φοιτητές (είναι ενδιαφέρον ότι το πρώτο άρθρο για χρήση αμφεταμινών σε πανεπιστήμια δημοσιεύτηκε ήδη απ’ το 1937), αλλά αθλητές (αφού υπάρχει κι η βολική εξαίρεση στη χρήση ουσιών όταν γίνεται για φαρμακευτική χρήση), αναλυτές της Wall Street, επιχειρηματίες και άλλοι που ωθούνται απ’ την όλο και μεγαλύτερη ανάγκη τους για καλύτερη απόδοση στις καπιταλιστικές κοινωνίες όπου ζουν. Γιατί τέτοιες κουλτούρες καλλιεργούνται στην εποχή μας.

.

Κι ενώ κάποτε, όπως λέγεται χαρακτηριστικά σ’ ένα σημείο της ταινίας, οι άνθρωποι έπαιρναν ουσίες για να διαφέρουν απ’ τους άλλους στο σύστημα, τώρα παίρνουν για να ενταχτούν σ’ αυτό.

.

Σήμερα τα συνταγογραφούμενα διεγερτικά είναι μια βιομηχανία 13 δις δολαρίων. Οι ειδικοί που ήταν πρωτεργάτες της δημιουργίας αυτής της βιομηχανίας, όπως ο αποκαλούμενος ως πατέρας της ΑDHD Keith Conners, o άνθρωπος δηλαδή που καθιέρωσε τα πρότυπα για τη διάγνωση (επινόησε κι αναθεώρησε την Conners Rating Scale που παγκόσμια χρησιμοποιήθηκε για τη διάγνωση της ΔΕΠΥ), πριν πεθάνει τον περασμένο χρόνο είχε εκφράσει δημόσια την ανησυχία του κι είχε παραδεχτεί ότι δεν είχε συνειδητοποιήσει πόσο αποτελούσε μέρος αυτών των «επιχειρήσεων ΔΕΠΥ» κι ότι κακώς η δουλειά του χρησιμοποιήθηκε για τέτοιους σκοπούς, όπως διαβάσατε στην αρχή της ανάρτησης.

.

Ίσως να τον βοήθησε στο να καταλήξει σ’ αυτό το συμπέρασμα, η σύζυγός του που όντας σχολική ψυχολόγος του ανέφερε με πόση ευκολία ένα τάχα «δύσκολο» παιδί με «κακή συμπεριφορά», που «παρεκτρέπεται», χαρακτηρίζεται ως υπερκινητικό. Σε συνέντευξή του το 2013 είπε τα εξής: «Οι αριθμοί το κάνουν να μοιάζει με επιδημία (ενν: τη ΔΕΠΥ). Λοιπόν, δεν είναι. Είναι απαράδεκτο», τόνισε. Το έχουν άραγε υπόψη τους αυτό όσοι μ’ ευκολία μιλάνε για το θέμα; Πρέπει να διαθέσουν λίγο χρόνο οι ειδικοί να διαβάσουν εδώ την αυτοκριτική του και να συμβουλευτούν και την έρευνα των Adrian Angold και Jane Costello:

.

«Είχα πάντα την υποψία ότι τα υψηλά ποσοστά «διάγνωσης» και συνταγογράφησης για την ADHD ήρθαν επειδή οι ερευνητές βάσιζαν τα στοιχεία τους σε αναφορές από γονείς που με τη σειρά τους βασίζονταν στις πεποιθήσεις εκπαιδευτικών ή γιατρών, χωρίς αξιόπιστα στοιχεία», έλεγε μεταξύ άλλων. Και συνέχιζε: «Ανακοίνωσα στους  εμβρόντητους συναδέλφους ότι η υπερβολική διάγνωση της ADHD ήταν «μια επιδημία τραγικών διαστάσεων». Τραγικών επειδή πολλά παιδιά παίρνουν λάθος διάγνωση και έχουν πραγματικά ένα διαφορετικό πρόβλημα που χρειάζεται διαφορετική θεραπεία ή είναι κανονικοί νέοι,  που δεν χρειάζονται θεραπεία..

.

Και κατέληγε: «Με ανησυχεί το πώς ακόμη και μερικοί από τους πλέον σεβαστούς συναδέλφους μου αρνούνται τα γεγονότα και θάβουν το κεφάλι τους στην άμμο«.

.

.

Και που έχουμε φτάσει παρ’ όλα αυτά; Τώρα που αυτά τα χάπια τα παίρνουν σχεδόν όλοι; O Dr Lawrence Diller λέει χαρακτηριστικά: «Η ιατρικοποίηση της καθημερινής ζωής, η υπόθεση ότι ο καθένας ενδεχομένως έχει μια διαταραχή, υποβαθμίζει την όλη διαδικασία, κι επίσης βάζει όλη την κοινωνία στα χέρια των γιατρών και των φαρμακοβιομηχανιών«. Όλη την κοινωνία. Το υπογραμμίζω κι εγώ αυτό με τη σειρά μου. Κι είναι «αηδιαστικό» όπως θα παρακολουθήσετε να λέει ένας άλλος ειδικός «το τι κάνουν αυτές οι φαρμακοβιομηχανίες για το κέρδος» και πώς δελεάζουν τους καταναλωτές στις απανταχού διαφημίσεις τους.

Θα μάθετε πολλά όσ@ το παρακολουθήσετε. Όπως για παράδειγμα για το ποια ιστορία αγάπης οδήγησε στη δημιουργία του Ritalin και γιατί ονομάστηκε έτσι το Adderall. Ποιος είναι ο λόγος που χρησιμοποιούνται επίσης μικρο-δόσεις LSD και τελικά το αν όντως η χρήση αυτών των ουσιών βελτιώνει τις νοητικές/γνωστικές λειτουργίες. Ειδικά αυτό το σημείο να το προσέξετε μιας κι αποτελεί την αιτιολογία της χρήσης τέτοιων φαρμάκων.

Ο δημιουργός του εξηγεί σ’ αυτό το άρθρο της εφημερίδας Τhe Guardian ότι δεν είναι ένα ντοκιμαντέρ για τις φαρμακοβιομηχανίες ή για την κακώς ασκούμενη ιατρική πρακτική, αν κι αυτό είναι προφανές στο παρασκήνιο. Είναι ένα στιγμιότυπο της Αμερικής, αυτή τη στιγμή, μια ταινία για το Adderall (αλλά αναφέρονται και τα άλλα φάρμακα, όπως π.χ. το Concerta) και γι’ αυτή την επιθυμία, την ανάγκη να είναι οι άνθρωποι ανταγωνιστικοί. Γι’ αυτή την επιθυμία του πώς να πετύχεις να είσαι ο καλύτερος, η καλύτερη.

Αλλά σαφώς μέσα απ’ αυτήν αναδύονται κι όλα τα άλλα θέματα που αναφέρω συν ένα ακόμη: οι χρήστες αυτών των ουσιών, δεν θεωρούν ότι σχετίζονται με τους χρήστες των οπιοειδών ή γενικότερα ότι είναι προβληματική αυτή τους η επιλογή. Κι ας παραδέχονται αρκετοί πως αυξάνουν συνεχώς τις δόσεις για παράδειγμα. Δεν αντιλαμβάνονται την εξαρτητική διάσταση του ζητήματος και θεωρούν πως απλώς κάνουν ότι κάνουν όλοι για να πετύχουν τους στόχους τους.

Για να δούμε τώρα λίγο τι έχει γραφτεί για το συγκεκριμένο ντοκιμαντέρ, ποιες είναι οι κριτικές τέλος πάντων. Εδώ μπορείτε να διαβάσετε μία για τον τρόπο κινηματογράφησης καθώς και αρκετά σχόλια ατόμων που την παρακολούθησαν στο κάτω μέρος.  Άλλα είναι θετικά κι άλλα αρνητικά φυσικά.

Εγώ αυτό που σκέφτηκα είναι ότι υπάρχει ο κίνδυνος το όλο εγχείρημα να έχει το αντίθετο αποτέλεσμα κι αν ο σκοπός ήταν να αποτρέψει, δυστυχώς να προτρέψει σε χρήση, ν’ αποβεί διαφημιστική δηλαδή η ταινία (ειδικά για τις μικρο-δόσεις LSD δεν έχω καμιά αμφιβολία ότι μπορεί να ωθήσει στη δοκιμή τους). Κι αυτό επειδή μου φάνηκε ότι οι ενθουσιασμένοι χρήστες ή αυτοί που δικαιολογούν τη χρήση τέτοιων ουσιών ως «αναγκαίο κακό» έστω στο τέλος, παρουσιάζονται για περισσότερο χρόνο απ’ ότι θα έπρεπε.

Ενδέχεται επίσης να προσβάλλει τα άτομα που όντως πάσχουν από ΑDHD και που σαφώς είναι πάρα πολύ λίγα σε σχέση με όσα παίρνουν την σχετική διάγνωση (πράγμα που τονίζουν πια αρκετοί ειδικοί και να εδώ κι εδώ δύο σχετικά άρθρα), καθώς και τους γονείς που έχουν επιλέξει φαρμακευτική αγωγή έναντι π.χ. συμπεριφορικής θεραπείας ή άλλων ψυχοθεραπειών για τα παιδιά τους. Ίσως να μην γνωρίζουν βέβαια, πως ο ίδιος άνθρωπος που είχε γνωμοδοτήσει υπέρ των φαρμάκων, ο πατέρας της ΔΕΠΥ όπως είπαμε, Keith Conners, αναθεώρησε τη γνώμη του το 2001 κι είπε ότι ο συνδυασμός συμπεριφορικής θεραπείας και φαρμακευτικής αγωγής ήταν ίσως η καλύτερη προσέγγιση.

Θα μπορούσα να σας γράψω κι άλλα, όμως δεν υπάρχει λόγος να μακρηγορήσω. Η ουσία είναι ότι το ντοκιμαντέρ γίνεται η αφορμή για ν’ ανοίξει μια ακόμη συζήτηση για όλ’ αυτά που έθιξα ήδη κι αυτό προσωπικά κρατάω ως άνθρωπος και ως ψυχολόγος που βρίσκει ανήθικη την υπερ-διάγνωση της ΔΕΠΥ,  απ’ όσους εθελοτυφλούν μπροστά σε τόσα δεδομένα. Που αντιλαμβάνομαι ότι ζούμε σε μια όλο και πιο αυξανόμενα πιεστική για απόδοση κοινωνία, με σαφέστατες ταξικές διαφορές. Που βλέπω τις διαταραχές να πληθαίνουν και συντάσσομαι με τον προβληματισμό όσων αναρωτιούνται αν τελικά θα μείνει κανείς ..αδιάγνωστος. Που δεν βλέπω το λόγο να παίρνουμε ένα χάπι για κάθε πόνο, όπως μεταξύ άλλων, έχω γράψει εδώ.

Εσείς που θα το δείτε, θα βγάλετε τα δικά σας συμπεράσματα κι ελπίζω όπως ήδη ανέφερα ν’ αποτελέσει τουλάχιστον, αν μη τι άλλο, μια γερή αφύπνιση για τη λεγόμενη Pharma propaganda, να σας κάνει να προβληματιστείτε έστω, για το αν πρέπει να πάρετε τα ..χάπια σας  την επόμενη φορά και για ποιο λόγο ή αν είναι σωστό να δίνετε στα παιδιά σας φάρμακα, για τους λάθος λόγους.-

.

.

.

.

.

Advertisements

Geel: η πόλη όπου οικογένειες “υιοθετούν” ψυχικά πάσχοντες – Ένα κοινοτικό σύστημα φροντίδας που επιβιώνει αιώνες – Μέρος ΙΙΙ

•Νοέμβριος 28, 2018 • Σχολιάστε

.

Geel R

.

Είχαμε πει λοιπόν στην προηγούμενη ανάρτηση (που μπορείτε να βρείτε εδώ) για το θέμα, ότι θα δούμε στη συνέχεια με ποια κριτήρια γίνεται η επιλογή συμμετοχής σ’ αυτό το πρόγραμμα και πόσα χρήματα λαμβάνουν οι ανάδοχες οικογένειες.

Γιατί ναι, οι οικογένειες πληρώνονται για να τους φροντίζουν. Σκεφτήκατε ίσως αμέσως αμέσως πως αυτό το δεδομένο «χαλάει» την ωραία εικόνα; Για να δούμε μαζί αν είναι έτσι. Το ποσό λοιπόν που παίρνουν είναι 600 ευρώ το μήνα όπως διάβασα κάπου ή μεγαλύτερο, δηλαδή 40 ευρώ τη μέρα όπως αναφέρεται κάπου αλλού.

Θα το βρίσκατε άραγε αρκετό εσείς για να γίνετε ανάδοχοι ενός εντελώς άγνωστου ανθρώπου με ψυχιατρική εμπειρία; Θα αναλαμβάνατε μια τέτοια ευθύνη; Μακάρι, αλλά νομίζω πως λίγες, λίγοι θα ήσασταν θετικές, θετικοί σε κάτι τέτοιο και πιστέψτε με θα ήθελα να είναι αλλιώς.

Άλλωστε έχει δοκιμαστεί και στη χώρα μας πιλοτικά πριν χρόνια κάτι ανάλογο και μάλιστα δις. Αρχικά το 1989 κι αργότερα το 1998, απ’ την Ψυχιατρική Κλινική του Παν/μίου Αθηνών.  Είχαν σχεδιαστεί δέκα θέσεις και δεν θα έπρεπε όσες οικογένειες επιλεγούν να έχουν σχέση πρώτου βαθμού με τους ψυχικά πάσχοντες. Την όλη διαδικασία επέβλεπε η ΜΑΟ (Μονάδα  Ανάδοχων Οικογενειών).

Χωρίς να το αναλύσω εκτενώς, θα γράψω ότι συμπληρώθηκαν οι μισές (!) μόνο θέσεις, η ανταπόκριση ήταν ελάχιστη παρά τη γενική απεύθυνση και σχεδόν όλοι όσοι προτάθηκαν ήταν συγγενείς πρώτου ή δεύτερου βαθμού.

Χωράει συζήτηση όλο το εγχείρημα, αλλά θα γράψω ότι δεν πήγε κι άσχημα σε γενικές γραμμές. Βέβαια μπαίνω στον πειρασμό να σκεφτώ ότι αν κάνεις «ασφαλείς» επιλογές, καλά αποτελέσματα θα έχεις και το σχόλιο μου δεν αφορά μόνο το συγκεκριμένο πιλοτικό πρόγραμμα και το τονίζω και θα το δείτε και παρακάτω, αλλά κάθε πρόγραμμα που έχει ανάγκη ν’ αποδείξει την επιτυχία του για να συνεχιστεί, να χρηματοδοτηθεί, να δικαιώσει τους εμπνευστές του κτλ.

Έτσι κι αλλιώς το 2004 η αναδοχή έληξε, άρα όπως καταλαβαίνετε για κάποιους η επιστροφή σε δομές ήταν μονόδρομος. Κι αυτό αποτελεί αρνητικό σημείο ακόμη κι αν αφορά ένα μόνο άτομο κατά τη γνώμη μου, όπως τουλάχιστον διάβασα, εφόσον θεωρώ πως η αυτονόμηση θα πρέπει να επιδιώκεται. Κι η υποστήριξη κατ’ οίκον όταν είναι απαραίτητο.

Αυτό άρα είναι και το πιο κατάλληλο σημείο για να υπογραμμίσω μια βασική διαφορά: Το να μετακινείται το άτομο με ψυχιατρική εμπειρία σε κάποια οικογένεια και να ζει εκεί για χρόνια, είναι σαφώς διαφορετικό απ’ το να το υποστηρίζεται από μια οικογένεια ή μια δομή στην τελική, σε δικό του χώρο και σαφώς το δεύτερο θεωρώ σωστότερο.

Για να επιστρέψω πάντως και στα προηγούμενα, ας γράψω καταληκτικά πως δεν μ’ ενοχλεί η οικονομική διάσταση του ζητήματος, για τον ίδιο λόγο που δεν μ’ ενοχλεί να πληρώνονται οι «μητέρες» των παιδικών χωριών SOS (για να καταλάβετε την αναλογία), επειδή πιστεύω ότι από μόνο του το οικονομικό κίνητρο, όπως ίσως κι εσείς αντιλαμβάνεστε, δεν είναι αρκετό. Χρειάζεται και μια ανάλογη κουλτούρα που στo Geel υπάρχει ιστορικά όπως είδαμε.

Δεν μπορούσε για παράδειγμα, εκτός όλων των άλλων που ήδη αναφέρθηκαν, να γίνει ανάδοχη η κάθε οικογένεια στην πόλη όσο κι αν το ήθελε, ακόμη κι αν παραδοσιακά φρόντιζε ψυχικά ασθενείς. Χρειαζόταν από ένα σημείο και μετά, να έχει μια πιστοποίηση.

Και την έπαιρνε μόνο αν κανένα μέλος της δεν είχε ποτέ νομικό ή ηθικό πρόβλημα (εφόσον δηλαδή δεν συμπεριφέρθηκε κατά τρόπο τέτοιο που να εναντιωνόταν στον ηθικό κώδικα της εποχής). Έτσι η πιστοποίηση αναδοχής έγινε λόγος υπερηφάνειας και έδειχνε ανάλογη κοινωνική θέση.

Έτσι και σήμερα υπάρχει παρόμοια διαδικασία. Οι ειδικοί «ταιριάζουν» τους πάσχοντες με τις κατάλληλες οικογένειες κι υπάρχουν ομοίως κριτήρια επιλογής και για το ποια άτομα μπορούν να ενταχτούν σ’ αυτές. Κι επιλέγονται εκείνα που έχουν ξεπεράσει την οξεία φάση της όποιας διαταραχής, που δεν είναι επιθετικά, δεν έχουν ιστορικό σεξουαλικού αδικήματος η άλλου σοβαρού ποινικού κ.ο.κ.

Να άλλο ένα σημείο αμφιλεγόμενο από ηθικής άποψης. Προσωπικά θεωρώ ότι έτσι φτιάχνεται μια  τρόπον τινά τεχνητή θεραπευτική κοινότητα, καθώς αποκλείονται οι «δύσκολες περιπτώσεις» για τις οποίες τελικά το ψυχιατρείο είναι η μόνη λύση και δεν τους δίνεται καμιά άλλη ευκαιρία. Κι όπως έγραφα και σε προηγούμενη ανάρτηση το θέμα είναι να γίνονται παντού δεκτά όλα τα άτομα με ψυχιατρική εμπειρία όχι σε ειδικά διαμορφωμένες κοινότητες. Αλλά…

Δεν προσπαθώ σαφώς να μειώσω τα θετικά του εγχειρήματος που είναι πάμπολλα με κανένα τρόπο, αλλά ούτε θέλω και ν’ αποσιωπήσω ζητήματα που εμένα με προβληματίζουν.

Στις διακοπές πάντως, να το αναφέρω κι αυτό, δίνεται η δυνατότητα να επιστρέψουν οι ωφελούμενοι για λίγο στο ψυχιατρικό νοσοκομείο της περιοχής που τους ενέταξε απ’ την αρχή στο πρόγραμμα για να “ξεκουραστεί” η οικογένεια, αλλά αυτό συνήθως δεν γίνεται και σπάνια χωρίζονται απ’ αυτήν. Δεν το θεωρεί πρέπον η κοινωνία.

Επειδή η πόλη του Geel είναι πολύ περήφανη γι’ αυτή της την «ιδιαιτερότητα», για το ότι φιλοξενεί ψυχικά πάσχοντες, και σκηνές που κάπου αλλού θα οδηγούσαν την αστυνομία στην πόρτα κάποιου, στο συγκεκριμένο μέρος περνούν απαρατήρητες.

Ακόμη και η γλώσσα έχει αλλάξει με τρόπο τέτοιο ώστε όταν μιλούν οι ντόπιοι για τα άτομα με ψυχιατρική εμπειρία, να αποφεύγουν να χρησιμοποιούν κάθε αρνητικό, στιγματιστικό όρο. Αναφέρονται σε κείνους ως «φιλοξενούμενους», «οικότροφους» ή «διαφορετικούς», όπως εξηγούσε σε άρθρο της εφημερίδας The Independent, ο ιστορικός και συγγραφέας Mike Jay και μην σας φαίνεται καθόλου λίγο αυτό. Οι εκκεντρικές συμπεριφορές εκεί αφήνουν αδιάφορο το σύνολο του πληθυσμού που δεν αντιμετωπίζει τους ψυχικά πάσχοντες ως επικίνδυνους.

Μπορεί να μην έχουν όλοι βέβαια στο Geel, την εξαιρετική τύχη του Jefkae που όπως σας εξήγησα στο πρώτο μέρος αυτού του κειμένου (το οποίο μπορείτε να βρείτε εδώ) φροντίζεται απ’ την Maria ακόμη, ωστόσο εξασφαλίζεται τουλάχιστον μια κατά το δυνατόν “καλή και κανονική” ζωή γι’ αυτούς. Επομένως μέχρι να υπάρξουν κι άλλα στοιχεία, μπορώ παρά να πω ότι μοιάζει αρκετά ικανοποιητικό αυτό το μοντέλο.

Αυτός προφανώς είναι κι ο λόγος που αντιγράφεται αιώνες τώρα. Νέα προβλήματα όμως αναδύονται με το πέρασμα του χρόνου και ίσως να μην μπορέσει να επιβιώσει, καθώς πολλές οικογένειες πια μετακινούνται σε μεγαλύτερες πόλεις, εγκαταλείπουν τις αγροτικές εργασίες, έχουν άλλες ασχολίες κτλ.

Οι αριθμοί μιλούν από μόνοι τους. Στη διάρκεια του Δεύτερου Παγκοσμίου Πολέμου στο Geel ζούσαν με οικογένειες 3.736 άνθρωποι με ψυχιατρική εμπειρία, το 2006 μόνο 460 και σήμερα όπως ήδη ανέφερα, 205. Ακόμα πιο δυσοίωνο είναι το γεγονός ότι κανένα απ’ τα παιδιά ή τα εγγόνια των αναδόχων, δεν ακολουθεί το παράδειγμά τους.

Το OPZ (Psychiatric Care Centre) πιστεύει πως αν το ποσό που δίνεται αυξηθεί, θα προσελκυστούν νέες οικογένειες. Για να δούμε… Έτσι κι αλλιώς θα το παρακολουθώ το θέμα κι αν γίνει, θα σας πω. Εντωμεταξύ ίσως μιλήσουμε σύντομα και για κάτι ανάλογο που συμβαίνει στην Ιταλία, αλλά και για τη νέα προσπάθεια που γίνεται στη χώρα μας.

Τον επίλογο όμως θα τον αφήσω στον ιστορικό και συγγραφέα, Mike Jay, που μου θύμισαν τα λόγια του αυτά που τόνιζε ο αείμνηστος Γιώργος Γιαννουλόπουλος.

Είπε λοιπόν ο κύριος Jay, ότι περιμένουμε η φροντίδα της ψυχικής υγείας να μην αποτελεί πρόβλημα δικό μας, αλλά να είναι θέμα των γιατρών και των ψυχιάτρων. Ενώ, μας αφορά όλους.-

.

.

Πηγές:

-‘Care BnB’- the town where mentally ill people lodge with locals

The Legend and Lessons of Geel, Belgium: A 1500-Year-Old Legend, a 21st-Century Model

Henck P. J. G. van Bilsen, Lessons to be learned from the oldest community psychiatric service in the world: Geel in Belgium

For Centuries, A Small Town Has Embraced Strangers With Mental Illness

Saint Dymphna

The city where residents have been taking mentally ill people into their homes for hundreds of years

Eugeen Roosens, Lieve Van De Walle, Oliver W. Sacks, Geel Revisited after Centuries of Rehabilitation, Paperback, 2007

Περιοδικό «Ψυχιατρική», Τεύχος 16 (σελ. 217-225), 2005

.

.

.

.

Έκθεση Ομάδας Φωτογραφίας Καλλιθέας 12+4 portfolio: Επιμέλεια Αμαλία Καλούση – Εγκαίνια Τετάρτη 5/12/2018 στις 8.00 μ.μ., στο ΦΟΥΑΡ

•Νοέμβριος 27, 2018 • Σχολιάστε

.

received_505793303268095.jpeg

.

Έκθεση στην οποία συμμετέχει η στενή μου φίλη, Ρεβέκκα Θεοδωροπούλου, δεν έχω χάσει ποτέ.

Η ομάδα αυτή άλλωστε κάνει εξαιρετική δουλειά κι έτσι με χαρά θα παραστώ στα εγκαίνια και της συγκεκριμένης, την οποία επιμελείται η κυρία Αμαλία Καλούση.

Να την έχετε υπόψη κι εσείς και να έρθετε.

Ρεβέκκα μου, καλή επιτυχία.

.

.

.

.

.

 

Ημερίδα στο Ηράκλειο της Κρήτης με θέμα: «Παρουσίαση -και διανομή- του πρώτου τεύχους του παγκρήτιου περιοδικού «Τα Κρητικόπουλα» και ανά νομό των μαθητικών εντύπων της προηγούμενης σχολικής χρονιάς » – Στις 28-11-2018 στην αίθουσα «Ανδρόγεω»

•Νοέμβριος 27, 2018 • Σχολιάστε

.

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ
.
5ος ΠΑΓΚΡΗΤΙΟΣ ΔΙΑΓΩΝΙΣΜΟΣ ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΙΚΩΝ ΔΕΞΙΟΤΗΤΩΝ
«ΤΥΠΟΣ ΚΑΙ ΟΥΣΙΑ-ΛΕΥΤΕΡΗΣ ΔΑΣΚΑΛΑΚΗΣ 2018-2019».
Hμερίδα με θέμα:
.
«Παρουσίαση αι διανομή- του πρώτου τεύχους του παγκρήτιου
περιοδικού «Τα Κρητικόπουλα» και ανά νομό των μαθητικών
εντύπων της προηγούμενης σχολικής χρονιάς ».
.
Για τον νομό Ηρακλείου: Την Τετάρτη 28 Νοεμβρίου 2018, στις 6 μ.μ.
στην αίθουσα «Ανδρόγεω» του Δήμου Ηρακλείου.
 

.

*Η εκδήλωση θα είναι αφιερωμένη στη μνήμη των σπουδαίων
δασκάλων, Αριστοφάνη Χουρδάκη και Νίκου Αμανάκη.
.
.
.
.
.

Typos kai ousia

 

.

.Ta Kritikopoula

 

.

Επιλογή-επιμέλεια κειμένων: Marios Dionellis
Σχέδιο εξωφύλλου: Μιχάλης Κουντούρης
Σχεδιασμός-εκτύπωση: ΓΡΑΦΟΤΕΧΝΙΚΗ ΚΡΗΤΗΣ Α.Ε.Ε.
Εκ μέρους του Συλλόγου Νεανικής Δημοσιογραφίας ευχαριστώ τους συντελεστές του πρώτου τεύχους του περιοδικό «Τα Κρητικόπουλα’ όπως αναφέρονται στη δεύτερη σελίδα της έκδοσης.
Ευχαριστώ την Αγγελική και τον Μανόλη Χαλκιαδάκη και όλη την ομάδα επιμέλειας, εκτύπωσης και βιβλιοδεσίας της «Γραφοτεχνικής Κρήτης» του Ρεθύμνου.
Πρώτοι σταθμοί του ταξιδιού της έκδοσης, η αυριανή ημερίδα στις 6 μ.μ. στην Αίθουσα «Ανδρόγεω», η εκδήλωση των Χανίων την Παρασκευή στο Πνευματικό Κέντρο της Π.Ε. και η κυκλοφορία του σαν ένθετο στην εφημερίδα «Πατρίς» του Σαββάτου (1 Δεκεμβρίου 2018).
*Μουσική του ταξιδιού:
Villa-Lobos ‘Little Train of the Caipira’
(Το Μικρό Τρένο της Καιπίρα)
https://www.youtube.com/watch?v=8mZSm1TfQHM

.

Γιώργος Δασκαλάκης

.

.

.

 

ΣΤΑΜΑΤΗΣΤΕ ΤΗΝ ΕΦΑΡΜΟΓΗ ΤΗΣ ΥΠΟΧΡΕΩΤΙΚΗΣ (ΨΥΧΙΑΤΡΙΚΗΣ) ΘΕΡΑΠΕΙΑΣ ΣΤΗΝ ΚΟΙΝΟΤΗΤΑ: Καμπάνια για τη συλλογή υπογραφών απ’ την Πρωτοβουλία ‘Ψ’

•Νοέμβριος 26, 2018 • Σχολιάστε

.

Human Rights

.

Προσφάτως έχει ξεκινήσει στους κύκλους του Υπουργείου Υγείας ο σχεδιασμός για την εφαρμογή του μέτρου της «Υποχρεωτικής θεραπείας στην κοινότητα».

Η Υποχρεωτική Θεραπεία θα αφορά όλες/ους εμάς , τους εν δυνάμει ή ήδη αντιμέτωπους με την ψυχιατρική εμπειρία.

Αφού, εάν διαγνωστούμε από ψυχίατρο, θα υποχρεούμαστε από το νόμο να λαμβάνουμε ενέσιμα την αγωγή που θα μας επιβάλλεται μετά από εντολή εισαγγελέα. Στην περίπτωση άρνησης λήψης της φαρμακευτικής αγωγής τότε θα ενεργοποιείται η διαδικασία της ακούσιας νοσηλείας (νοσηλεία χωρίς τη θέληση μας).

Όλες/οι εμείς που υπογράφουμε το παρακάτω κείμενο δηλώνουμε απερίφραστα την αντίθεσή μας στην εφαρμογή του μέτρου σχετικά με την «Υποχρεωτική θεραπεία στην κοινότητα». Γνωρίζουμε ότι η υποχρεωτική θεραπεία μετά από ψυχιατρική γνωμάτευση και με εισαγγελική εντολή, στην πραγματικότητα σημαίνει αυστηρή συμμόρφωση στη φαρμακευτική αγωγή ή ακούσια εισαγωγή (για τους/τις «ανυπάκουους/ες») σε ψυχιατρική κλινική.

Θέλουμε να τονίσουμε ότι μια τέτοια πρακτική στην ουσία:

Αναιρεί τη λογική της θεραπείας και φροντίδας στην κοινότητα καθώς η υποχρεωτικότητα καθιστά αδύνατη την εδραίωση μιας ουσιαστικής θεραπευτικής σχέσης που βασίζεται στην επικοινωνία και την αμοιβαιότητα και μετατρέπει τη θεραπεία σε συνεχή εξαναγκασμό και υποταγή.

Εντείνει τον κοινωνικό έλεγχο και μετατρέπει τον χρήστη ψυχιατρικών υπηρεσιών σε άβουλο ον που στερείται του δικαιώματος να λαμβάνει αποφάσεις για τη θεραπεία και τη ζωή του – ο ρόλος του/της ψυχίατρου γίνεται κυρίαρχος και αδιαμφισβήτητος.

Αποδεικνύει ότι η επιλογή δεν είναι η θεραπεία αλλά η συμμόρφωση και οι γνωστές ιδρυματικές λογικές, καθώς δεν επιλέγει τη θεραπευτική συμμαχία, αλλά ένα καθεστώς απειλών για ακούσιες εισαγωγές σε ψυχιατρικές κλινικές και καταστολής για όποια/ον «δε συνεμορφώθην προς τας υποδείξεις».

Παρόλο που στοιχεία καταδεικνύουν ότι η υποχρεωτική θεραπεία στην κοινότητα, κατόπιν εισαγγελικής εντολής, είναι αναποτελεσματική, οι υπεύθυνοι και εισηγητές του εν λόγω νομοσχεδίου το παρουσιάζουν ως τομή θέλοντας να αγνοήσουν την διεθνή εμπειρία. Παράλληλα, η περίφημη ψυχιατρική μεταρρύθμιση παραμένει στα χαρτιά, ενώ η τομεοποίηση, στον τελευταίο νόμο, δημιουργεί τομείς έως και των 500.000 ατόμων με ελάχιστο προσωπικό στερώντας έτσι την οποιαδήποτε πιθανότητα για ουσιαστική φροντίδα στην κοινότητα.

Εμείς που προσυπογράφουμε αυτό το κείμενο ζητάμε
να μην κατατεθεί και να αποσυρθεί το νομοσχέδιο για την «Υποχρεωτική θεραπεία στην κοινότητα».

Θεωρούμε ότι η πραγματική λύση απέναντι στον τεράστιο αριθμό ακούσιων νοσηλειών είναι η προώθηση και η ανάπτυξη ενός ολοκληρωμένου, κοινοτικά βασισμένου, συστήματος ψυχικής υγείας, με την απαραίτητη χρηματοδότηση, την κατάλληλη στελέχωση (σε αριθμό και σε εκπαίδευση προσωπικού), και μια διαφορετική ψυχιατρική ˝πρακτική και κουλτούρα˝, ριζικά εναλλακτική στον ιδρυματισμό, εντός και εκτός των μονάδων ψυχικής υγείας.

.

Για να υπογράψετε μεταβείτε εδώ.

.

.

All of us that sign the following petition declare our opposition to the forthcoming proposed legislation for “Compulsive Community Treatment,” which allows a public prosecutor to order a “Psychiatric patient” to take medication, via injection at monthly or quarterly intervals, following a psychiatric diagnosis and prescription. Then, if this order is not followed, the patient may be involuntarily hospitalized in a mental health unit, such as a mental or general hospital.

“Compulsive Community Treatment”:

Violates the principle of the therapeutic relationship, transforming what should be legitimate treatment into continuous enforcement and obedience.
Deprives those who use psychiatric services of the right to control their own lives, while the psychiatrists’ dominance goes uncontrolled.

Intensifies social control and establishes institutionalization within society.

Internationally, it is well known that the supposed, declared aim of “Compulsive Community Treatment”, i.e. the decrease in both involuntary hospitalizations and the prevailing “revolving door” phenomenon, was not achieved – the result was a total failure.

We, members of civil society, demand that the proposed legislation concerning “Compulsive Community Treatment” not be submitted.

The only real answer to the massive number of involuntary hospitalizations is the promotion and development of a Comprehensive Community based Mental Health System, with all the necessary financing, proper staff (in numbers and training), and an alternative psychiatric “practice and culture” that is radically alternative to institutionalization, both inside and outside the mental health units.

.

.

.

.

.

.

Το «Άγγιξέ με» κι ο σκηνοθέτης μας Γιώργος Τρανταφύλλου σε ημερίδα της Caritas για την εξάλειψη της βίας κατά των γυναικών: 27 Νοεμβρίου 2018, στο Κοινωνικό Κέντρο της Κυψέλης

•Νοέμβριος 25, 2018 • 1 σχόλιο

.

update 28/1/2018: Στα σχόλια ο απολογισμός της εκδήλωσης όπως την έζησε ο Γιώργος.

.

Άγγιξε με-ημερίδα.jpeg

.

Το «Άγγιξέ με» συνεχίζει την πορεία του κι αυτή τη φορά θα προβληθεί στο Κοινωνικό Κέντρο Κυψέλης, στις 27 Νοεμβρίου, σε ημερίδα της Caritas, για την εξάλειψη της βίας κατά των γυναικών.

.

Ο Γιώργος Τριανταφύλλου, ο σκηνοθέτης μας, έγραψε στο status του σχετικά με το θέμα:

.

«Λέμε: Στοπ στην βία κατά των γυναικών και στοπ στην βία γενικά.

Με μεγάλη μου χαρά θα παρευρεθώ σε μια τόσο σημαντική ημερίδα… Δεν υπάρχει για μένα και για όλους όσους εργάστηκαν ώστε να ολοκληρωθεί η ταινία «‘Άγγιξε με » μεγαλύτερη τιμή και ικανοποίηση στο ότι η ταινία μας να αποτελεί ένα ακόμα λιθαράκι στον αγώνα κατά της βίας και του ρατσισμού. Σας ευχαριστούμε που μας δίνεται την ευκαιρία να ενώσουμε την φωνή μας μαζί σας μέσα από την ταινία μας στις 27 Νοεμβρίου 2018, από τις 10:30 έως τις 14:30″.

Στο ακόλουθο δελτίο τύπου, όλες οι λεπτομέρειες.

.

.

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

Λέμε στοπ! στη Βία κατά των Γυναικών

Η Κάριτας Ελλάς σας προσκαλεί στην ημερίδα ευαισθητοποίησης

για την εξάλειψη της βίας κατά των γυναικών,

που θα πραγματοποιηθεί στο Κοινωνικό Κέντρο της Κυψέλης

στις 27 Νοεμβρίου 2018, από τις 10:30 έως τις 14:30.

.

Πρόγραμμα δράσεων :

.

Μορφές βίαςοικογενειακήκοινωνικήεργασιακή

  • Μελέτη περιπτώσεων μέσω προβολής video και συζήτηση με το κοινό
  • Υπάρχουν λύσεις; Συζήτηση με τον νομικό σύμβουλο της Κάριτας Ελλάς
  • Προβολή ταινίας μικρού μήκους «Άγγιξε με» και κουβέντα με τον σκηνοθέτη Γ. Τριανταφύλλου
  • Βιωματικό εργαστήριο και διαδραστικό παιχνίδι μέσω χειροτεχνίας

.

*Θα υπάρχει ταυτόχρονη διερμηνεία σε γαλλικά, αραβικά, φαρσί

.

.

.