Παρουσίαση βιβλίου: «Αυτά…» του Κωστή Σχιζάκη

•Μαΐου 23, 2018 • Σχολιάστε

.

Αυτά- Κωστής Σχιζάκης

.

Το βιβλίο που παρουσιάζεται σήμερα εδώ είναι μια συλλογή διηγημάτων ενός ανθρώπου που γνωρίζω χρόνια: του Κωστή Σχιζάκη.

Είναι αρχιτέκτονας και μηχανικός, όπως γράφει στο λιτότατο βιογραφικό του σημείωμα, που από το 2006 ίδρυσε το Μουσείο Εικαστικών Τεχνών Ηρακλείου στην Κρήτη (για το οποίο έχω γράψει εδώ) όπου γεννήθηκε και ζει κι ασχολείται μ’ αυτό καθημερινά.

Για να δούμε τι γράφει ο ίδιος για το συγκεκριμένο βιβλίο, γι’ αρχή:

«Τα διηγήματά μου, όλα ανεξαιρέτως ξεκίνησαν από το τέλος. Το τέλος ήταν η έμπνευση κι ύστερα σκάρωνα την αρχή περιπλέκοντας, όσο ήταν δυνατόν, τα πράγματα για να τα ξεφουρνίσω αμέσως μετά, απρόσμενα και παραστατικά.

Θα τα χαρακτήριζα απολύτως εγκεφαλικά και με ειρωνική διάθεση γραμμένα, έτοιμα να καυτηριάσουν καταστάσεις, σαν ανέκδοτα λίγο μεγάλα, όπως κι ο λόγος μου, που πολλές φορές  περιττεύει και γι’ αυτό τον σταματούν. Από την άλλη, τα γραπτά κείμενα ο αναγνώστης το πολύ, πολύ να αδιαφορήσει θεωρώντας τα κάτι που περιττεύει και πιάνει άδικα τον χώρο…

Σε ότι με αφορά δεν έκανα άλλο παρά να νοικοκυρέψω σελίδες πεταμένες, εδώ κι εκεί, που η Σοφία Γιανναδάκη με βοήθησε να μαζέψω και να βάλω σε μια σειρά διώχνοντας κάθε τι το περιττό από πάνω μου.

Την ευχαριστώ πολύ κι εσάς το ίδιο».

Κι αφού αναφέρεται στη Σοφία Γιανναδάκη, να παραθέσω και τα λόγια της απ’ το οπισθόφυλλο που εξηγούν άλλωστε και την επιλογή του τίτλου:

«Τα δώδεκα διηγήματα της παρούσας έκδοσης εγράφησαν κατά την πενταετία 1988-1993, έκτοτε δε, ουδέν υπήρξε σχετικό… Αυτός είναι και ο λόγος που η συλλογή ονομάστηκε Αυτά… Διότι δεν υπάρχουν άλλα.

Αποτελούν μικρά ενσταντανέ, φωτογραφίες χαρακτηριστικές, θα έλεγα, της μικρής μας ζωής, από το στάδιο της εφηβείας μέχρι το γήρας, τη μοναξιά…

Στο τεύχος αυτό εμπεριέχεται μια παλιότερη συλλογή διηγημάτων που εξεδόθη από το Δόμο και επιμελήθηκε ο Νίκος Γιανναδάκης, με τίτλο Τα παρά προσδοκίαν, τίτλο που ευφυώς έδωσε ο Μενέλαος Παρλαμάς. Σε αυτά προσετέθησαν ακόμα επτά διηγήματα, μερικά από τα οποία είχαν δημοσιευτεί πρώτη φορά στις «Ψηφίδες» του Παλιμψήστου, εξαμηνιαίου περιοδικού με ευρεία απήχηση, πάλι με τη γενικότερη επιμέλεια του Νίκου»..

.

Κωστή Σχιζάκη-Τα παρά προσδοκίαν

.

Αυτά, μεταξύ άλλων, αναφέρει η επιμελήτρια του βιβλίου, Σοφία Γιανναδάκη, κόρη του αείμνηστου Νίκου Γιανναδάκη, που σχετιζόταν άλλωστε άμεσα με τις παλιότερες εκδόσεις και δημοσιεύσεις των διηγημάτων του Κωστή Σχιζάκη και τον θυμόμαστε απ’ την εξαιρετική δουλειά που έκανε ως Έφορος στη Βικελαία Δημοτική Βιβλιοθήκη.

Κι εκείνη, όσο κι ο συγγραφέας, δίνουν το στίγμα μιας συλλογής «που άλλο δεν προσφέρει παρά μια αναδρομή στην παρελθούσα εποχή, όπου δημιουργήθηκαν οι συγκεκριμένες αφηγήσεις». Μια εποχή που έχει φύγει ανεπιστρεπτί και προφανώς γι’ αυτό επιλέχτηκε κι ο συγκεκριμένος πίνακας του Αριστείδη Βλάσση.

Δεν ξέρω αν προσέξατε ήδη κάτι: σε όσα γράφει ο ίδιος ο Κωστής Σχιζάκης για τα «Αυτά…» υπάρχει η αναφορά στο περιττό τρεις φορές. Εχθρός του περιττού λοιπόν ο ίδιος, αφαιρεί όταν διορθώνει τα γραπτά του (κι είναι σαν να τον βλέπω να το κάνει) ότι θεωρεί πως «βαραίνει» το κείμενο σε σημείο που ίσως όσες, όσοι τον διαβάσετε να θεωρήσετε πως υπάρχει κάτι ελλειπτικό σε κάποια απ’ τα διηγήματά του, σαν να είναι ανολοκλήρωτα, κατά κάποιον τρόπο.

Κι όμως όχι. Πρόκειται για απολύτως συνειδητή επιλογή που προσωπικά τη θεωρώ πλεονέκτημα στο λόγο του γιατί αφήνει ελεύθερη τη φαντασία να συμπληρώσει τις ψηφίδες των εικόνων του. Κι υπάρχουν πολλές ζωντανές εικόνες σε όσα μοιράζεται μαζί μας.

Αλλά είναι σαν να θέλει κιόλας ταυτόχρονα, εκτός των άλλων, να μειώσει και τις περιττές (;) προσδοκίες των αναγνωστριών, των αναγνωστών, απ’ αυτή τη συλλογή. Μου τη χαρακτήρισε «τευχάκι» όταν μιλήσαμε πρώτη φορά γι’ αυτήν κι όχι «βιβλίο» κι ίσως παρατηρήσατε πως το ίδιο κάνει κι η επιμελήτριά του γράφοντας «στο τεύχος αυτό…» κ.ο.κ, προφανώς σεβόμενη την επιθυμία του. Όμως, παρά το ότι κι εγώ τον σέβομαι θ’ αναγκαστώ να διαφωνήσω μαζί του.

Είναι ένα βιβλίο αυτή η συλλογή, με μερικά υπέροχα διηγήματα κατά την προσωπική μου γνώμη. Μπορεί ο Κωστής Σχιζάκης να θέλησε απλώς να μαζέψει κάπου τα γραπτά μιας εποχής για τους δικούς του λόγους, αλλά ωφελημένοι βγαίνουμε κι εμείς που τα διαβάζουμε.

Πρόκειται για διηγήματα πράγματι γραμμένα με ειρωνική διάθεση -όπως άλλωστε επισημαίνει κι ο ίδιος-, με ερωτισμό, με νοσταλγία, με τρυφερότητα. Κάποιες απ’ αυτές τις ιστορίες θα μπορούσε να τις έχει διηγηθεί στους φίλους του με τον πρωινό καφέ κάπου στα σοκάκια του Ηρακλείου κι άλλες να τις έχει γράψει μόνος ατενίζοντας το λιμάνι της πόλης και το Ενετικό της Φρούριο.

Έχω αγαπήσει από παλιά αυτά με τις ..ανατροπές, όπως το «Οι χορωδοί», «Η χοντρή» κι «Ο καταγραφέας» αλλά και το έξοχο «Φιλμ» του, αυτά δηλαδή που υπάρχουν και στο προηγούμενο βιβλίο του «Τα παρά προσδοκίαν». Κι είναι κι άλλα όπως «Η σύνταξη» και το «Βίοι παράλληλοι ή Μιας άλλης φιλίας εγκώμιον» που ξεχωρίζω τώρα. Κι ελπίζω σύντομα, να διαβάσω και κάτι πιο καινούριο γραμμένο απ’ τον Κωστή…

Ως τότε όμως… «Αυτά...».-

.

.

.

.

.

Advertisements

Κάλεσμα για συγκέντρωση έξω από το Υπουργείο Υγείας: ΟΧΙ στην υποχρεωτική θεραπεία στην κοινότητα – Παρασκευή 18 Μαΐου στις 12.30 μ.μ.

•Μαΐου 5, 2018 • Σχολιάστε

.

update 19/5/2018: Λεπτομέρειες για τη χτεσινή κινητοποίηση μπορείτε να διαβάσετε εδώ  όπου και δημοσιεύτηκε η ανακοίνωση της Πρωτοβουλίας ‘Ψ’.

 

18 Μ 2018 d

.

.

18 Μαϊου 2018
.
.

Με την Ψυχική Υγεία σε κατάρρευση και την ψυχιατρική πρακτική, στον δημόσιο και στον ιδιωτικό τομέα, να γίνεται ανεξέλεγκτα κατασταλτική, το Υπουργείο Υγείας ετοιμάζει, ως απάντηση, την εισαγωγή και εφαρμογή και στην Ελλάδα, της «υποχρεωτικής θεραπείας στην κοινότητα».

Με εισήγηση ψυχιάτρου και εντολή εισαγγελέα, η/ο «ασθενής», που θα πρέπει να έχει δηλώσει αρμοδίως την ακριβή της/του διαμονή (όπως οι κρατούμενοι με έκτιση ποινών εκτός φυλακής), θα λαμβάνει υποχρεωτικά την φαρμακευτική της/του αγωγή – διαφορετικά, θα εισάγεται σε ψυχιατρική κλινική με την διαδικασία της ακούσιας νοσηλείας. Μια ζωή, δηλαδή, σε διαρκή επιτήρηση και έλεγχο.

Μια ακόμα «επιτροπή σοφών» του Υπουργείου – σαν αυτές που μας έφτιαξαν την λεγόμενη «διοικητική μεταρρύθμιση, αλλά και το «ειδικό ψυχιατρικό τμήμα» (φυλακή) για τους «ακαταλόγιστους ασθενείς» – η οποία, αυτή τη φορά, συγκροτήθηκε σε σκοπό να «μειώσει» τις ακούσιες νοσηλείες, που ανέρχονται στο 65% περίπου των εισαγωγών (με την παρέμβαση πάντα της αστυνομίας), βρήκε σαν μόνη απάντηση (που ήταν, βέβαια, και οδηγία των Βρυξελλών) την διάχυση των κατασταλτικών πρακτικών και εκτός ψυχιατρικής μονάδας : με την θεσμοθέτηση της εν δυνάμει και ανά πάσα στιγμή μεταφοράς των πρακτικών του ψυχιατρείου μέσα στην κοινωνία.

Πρόκειται για μια πρωτοφανή κατασταλτική μετάλλαξη των υπηρεσιών ψυχικής υγείας, στη βάση της κυρίαρχης βιολογικής ψυχιατρικής και της αγαστής συνεργασίας της με το βιο-φαρμακοβιομηχανικό σύμπλεγμα και τα ενέσιμα σχήματα που αυτό προωθεί στην αγορά – και, μέσω της κυρίαρχης ψυχιατρικής, στο σπίτι της/του κάθε ασθενούς, ή και εν δυνάμει ασθενούς.

Σ΄ ένα τόπο όπου η ψυχιατρική μεταρρύθμιση αποτέλεσε κενό γράμμα, η προετοιμαζόμενη εφαρμογή της «υποχρεωτικής θεραπείας στην κοινότητα», φαίνεται να προωθείται και ως το υποκατάστατο του στεγνά διοικητικού κλεισίματος των ψυχιατρείων που ετοιμάζουν, με το σύνηθες λεκτικό πυροτέχνημα περί «ολοκλήρωσης της ψυχιατρικής μεταρρύθμισης», την ίδια στιγμή που δεν διατυπώνεται καμία αμφισβήτηση των ασυλικών πρακτικών, δεν ανοίγει καμία συζήτηση για τις μηχανικές καθηλώσεις, για τους θανάτους στα ψυχιατρεία ως αποτέλεσμα βίαιων πρακτικών, δεν διερευνούνται στο ελάχιστο δυνατότητες πέραν του φαρμακευτικού μονόδρομου. Αντίθετα προωθούνται νεοφιλελεύθερες πολιτικές κλεισίματος ή/και συρρίκνωσης των ψυχιατρείων, πάντα συνυφασμένες με τη μείωση του προσωπικού, την επισφάλεια των θέσεων εργασίας κλπ, προτείνονται διοικητικού τύπου αλλαγές στην κατεύθυνση της περιστολής των δαπανών, της διάλυσης υπαρχόντων θεραπευτικών ομάδων, κατακερματισμού και αναδιάταξης μονάδων χωρίς κανένα θεραπευτικό στόχο.

Ο μόνος τρόπος για να μην περάσουν και να μη βρουν εφαρμογή οι νέες κατασταλτικές νομοθεσίες είναι η αμφισβήτησή τους «από τα κάτω», μέσα από την κινητοποίηση των άμεσα ενδιαφερομένων, ατόμων με ψυχιατρική εμπειρία, οικογενειών, λειτουργών ψυχικής υγείας, κοινωνικών συλλογικοτήτων.

ΟΛΕΣ/ΟΛΟΙ ΣΤΟ ΥΠΟΥΡΓΕΙΟ ΥΓΕΙΑΣ

(Αριστοτέλους 17)

ΤΗΝ ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ, 18 ΜΑΙΟΥ 2018, 12.30 μμ.

Η ‘ΥΠΟΧΡΕΩΤΙΚΗ ΘΕΡΑΠΕΙΑ ΣΤΗΝ ΚΟΙΝΟΤΗΤΑ’ ΔΕΝ 

ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΠΕΡΑΣΕΙ

.
.

ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ ΓΙΑ ΕΝΑ ΠΟΛΥΜΟΡΦΟ ΚΙΝΗΜΑ ΣΤΗΝ ΨΥΧΙΚΗ ΥΓΕΙΑ
.
.

.

.

.

.

ΗΤΑ ( H2O)

•Μαΐου 3, 2018 • Σχολιάστε

.

Έργο του Κωστή α-ΕΜΣΤ Θεωρήματα

Έργο του Κωστή (έκθεση «Θεωρήματα», ΕΜΣΤ)

.

ΗΤΑ

.

Ήτα,

αδιέξοδο διπλό το κεφαλαίο σου και το μικρό σου (η)

μες τα κύματα,

στις απαλές γραμμές.

.

Ήβη γλυκιά, κόκκινα ηφαίστεια,

εξεγερμένες ηδονές και γαλανοί ηλεκτρισμοί.

Να τι ανάμνηση μας φέρνεις…

.

Είχε ο Ησίοδος άραγε Ηώ;

.

Αυτή η φωνή σου…

Ένα ηχόχρωμα,

θειάφι ημιτόνια,

σκέτο ηλεκτροσόκ.

.

Κι όλος σπαρμένος διαζευκτικά: ή και ή…

“Ή ταν ή επί τας”.

.

Στη θεωρία, βέβαια.

Στην πράξη να σε δω,

χωρίς το δίχτυ ασφαλείας.

Για ρώτα και τους Ηγεμόνες για τις πτώσεις…

Σε πόσα κάστρα γυροφέρνουν σα φαντάσματα…

Μήτε κορώνες, μήτε θρόνοι πια.

Κόλαση, ήλεκτρον, κι ο Τέσλα να γελάει…

.

Αγκάθια, βλέπω, εντάξει,

όλο παγίδες η ζωή ένα γύρω.

Μα και τα Ηλύσια Πεδία δεν τα ζήλεψα.

Η ηθική σας κύριοι, δεν μ’ αφορά,

πολύ το χρήμα της, καταλαβαίνετε…

Κι όσο για πίστη, δεν μας βρίσκεται.

Χρεοκόπησαν οι Αγίοι Τόποι.

.

Αρκεί τ’ αψέντι

στα ηλιοτρόπια του Vincent…

Αρκεί μια αχτίδα

στο γυμνό το δέρμα…

.

Αικατερίνη Τεμπέλη

.

.

.

.

.

Διήμερη Πανελλήνια Συνάντηση “Ακούγοντας Φωνές” : Συζητώντας για όσα δεν μιλάμε! – 11 και 12 Μαΐου 2018 στην Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών

•Μαΐου 2, 2018 • Σχολιάστε

.

Γενικές Πληροφορίες

Το Δίκτυο «Ακούγοντας Φωνές» (Hearing Voices Network) είναι ένα παγκόσμιο κίνημα που δημιουργήθηκε από και για ανθρώπους που ακούνε φωνές ή έχουν παρόμοιες ασυνήθιστες εμπειρίες, καθώς και από φίλους, συγγενείς και εργαζόμενους που θέλουν να εκφράζουν έμπρακτα τις έντονες ενστάσεις τους για τον τρόπο που λειτουργεί το σύστημα ψυχικής υγείας. Το τμήμα του Ελληνικού Δικτύου κλείνει φέτος εννέα χρόνια παρουσίας στην Ελλάδα. Έχοντας διοργανώσει δεκάδες συναντήσεις, εργαστήρια, συζητήσεις καθώς και ένα παγκόσμιο Συνέδριο στη Θεσσαλονίκη πιστεύουμε πως ήρθε η ώρα να ξανασυναντηθούμε, να αναστοχαστούμε πάνω στην πορεία μας και να οραματιστούμε το μέλλον.

Επιπλέον, σκοπός αυτής της συνάντησης είναι να προσκαλέσουμε όσους ενδιαφέρονται, είτε από τον θεσμικό τους ρόλο είτε για προσωπικούς ή άλλους λόγους, σε έναν ανοιχτό, ουσιαστικό και έντιμο διάλογο γύρω από ορισμένα θέματα που αποτελούν ταμπού όχι μόνο στους κόλπους της ελληνικής ψυχιατρικής κοινότητας αλλά και πολύ ευρύτερα. Πρόκειται για θέματα που μας αφορούν όλους και που όμως σπάνια συζητιούνται ανοιχτά. Εκεί που πιστεύουμε ότι θα έπρεπε να υπάρχει ένας ανοιχτός διάλογος, συναντάμε έναν επίμονο, επαναλαμβανόμενο και διαρκή μονόλογο. Έναν ψυχιατρικό μονόλογο που δεν ανέχεται και δεν αντέχει τον αντίλογο, που απαιτεί τη συμμόρφωση στο όνομα της «επιστήμης» ή ίσως στο όνομα του «για το καλό σας».

Ενώ η «λύση» που συχνότερα προτείνει η ψυχιατρική είναι η καταστολή, με πολλές καταστροφικές προεκτάσεις όπως ο στιγματισμός, η κοινωνική απομόνωση και η αποδυνάμωση, το Δίκτυο «Ακούγοντας Φωνές» τίθεται ενάντια σε μοντέλα χειραγώγησης και προσπαθεί να προσφέρει επιλογές χειραφέτησης που επικεντρώνουν στην αυτοβοήθεια και αξιοποιούν την πολύτιμη γνώση των ανθρώπων που έχουν γίνει ειδικοί βάσει των εμπειριών τους και θέλουν να μοιραστούν ιδέες με άλλους. Επιπλέον, ενώ το Δίκτυο δεν αρνείται ότι το να ακούει κάποιος φωνές μπορεί να προκαλεί δυσφορία και να πτοεί το ηθικό, αντιτίθεται στην άποψη ότι μια τέτοια αναταραχή αποτελεί ένδειξη παθολογίας. Το να ακούει κάποιος φωνές, αντί για αποκλίνον σύμπτωμα χωρίς νόημα που χρήζει εξάλειψης και «ίασης», θεωρείται σημαντικό, επιδέχεται αποκωδικοποίησης και συμπλέκεται στενά με την ιστορία της ζωής ενός ατόμου.

‘Έχουμε λοιπόν ένα διαφορετικό όραμα. Ένα όραμα που δεν είναι δόγμα, αλλά η επιθυμία μας να διεκδικήσουμε την ελευθερία μας να επιλέξουμε. Για να κρίνουμε ωστόσο, χρειαζόμαστε και έχουμε δικαίωμα να ακούσουμε, να προβληματιστούμε, και να συζητήσουμε για θέματα που η ορθόδοξη ψυχιατρική αποκλείει από κάθε συζήτηση.

Τέλος το διήμερο φιλοδοξούμε να αποτελέσει μια αφορμή ομάδες και άνθρωποι από όλη την Ελλάδα να συναντηθούν και να ανταλλάξουν εμπειρίες και ιδέες. Είναι μια αφορμή συνάντησης για τις ομάδες αυτοβοήθειας που έχουν αναπτυχθεί τα τελευταία χρόνια σε όλη την Ελλάδα αλλά και των συγγενών και φίλων ανθρώπων με ψυχιατρική εμπειρία.

Ως κύρια θεματική αποφασίσαμε να θέσουμε τα ψυχοφάρμακα γύρω από τα οποία υπάρχει εδώ και δεκαετίες έντονη κριτική τουλάχιστον όσον αφορά την εκτεταμένη χρήση τους και την αναγνώρισή τους ως μονόδρομου. Τρεις προσκεκλημένοι ομιλητές θα μας βοηθήσουν να κρατήσουμε αυτήν τη συζήτηση ανοιχτή.

Η Joanna Moncrieff, Βρετανίδα Ψυχίατρος, πανεπιστημιακή ερευνήτρια και ιδρυτικό μέλος του Δικτύου Κριτικής Ψυχιατρικής θα μας παρουσιάσει ένα διαφορετικό μοντέλο από το κυρίαρχο ψυχοφαρμακολογικό και για το ρόλο που έχουν σε αυτές οι φαρμακοβιομηχανίες.

Ο Robert Whitaker είναι βραβευμένος συγγραφέας και δημοσιογράφος. Το βιβλίο του “η Ανατομία μια Επιδημίας” κέρδισε το πρώτο βραβείο Ερευνητικής Δημοσιογραφίας το 2010. Ο Robert έχει αναλύσει μεθοδικά σε χρονικό διάστημα πολλών ετών την επιστημονική βιβλιογραφία γύρω από τα υποτιθέμενα οφέλη των ψυχοφαρμάκων. Θα μας παρουσιάσει τα αποτελέσματα της δουλειάς του, τα οποία αμφισβητούν ριζικά την κυρίαρχη θέση της ψυχιατρικής που παρουσιάζει τα φάρμακα ως μονόδρομο.

Ο Peter Bullimore, είναι συν-ιδρυτής του Νational Paranoia Network και συντονιστής του Asylum Associates ενός εκπαιδευτικού και συμβουλευτικού φορέα σε θέματα φωνών και παράνοιας. Έχοντας περάσει δέκα χρόνια ως ψυχιατρικός ασθενής και έχοντας βιώσει αρκετές κρίσεις παράνοιας κατάφερε διεκδικήσει τη ζωή του από το ψυχιατρικό σύστημα. Ζώντας ο ίδιος εμπειρία φωνών και παράνοιας, έχει εμπνεύσει, ενθαρρύνει και υποστηρίξει τη δημιουργία αντίστοιχων ομάδων αυτοβοηθείας σε πολλά μέρη του κόσμου.

Καλούμε όλους/ες/α να συνεισφέρουν με ιδέες για το διήμερο και βέβαια είμαστε ανοικτοί σε προτάσεις για παρουσιάσεις, ανακοινώσεις και εργαστήρια. Θα δοθεί χώρος σε ανθρώπους που θέλουν να μοιραστούν τη δική τους προσωπική ιστορία ανάρρωσης, θα συζητηθεί ο ρόλος των ψυχοφαρμάκων και επιθυμούμε να συζητηθούν εναλλακτικές προτάσεις. Όπως κάθε συνάντηση “Ακούγοντας Φωνές” στοχεύουμε να διευρύνουμε όσο το δυνατόν περισσότερο τη θεματολογία περιλαμβάνοντας θέματα όπως το ρόλο των διαγνώσεων και των ταξινομητικών συστημάτων, θέματα που αφορούν τα δικαιώματα στο χώρο της ψυχικής υγείας και ειδικότερα του θεσμού της ακούσιας νοσηλείας, την αξία της αυτοβοήθειας κοκ

Ημερομηνία

Παρασκευή 11 Μαΐου 2018 17:00 – 22:00

και Σάββατο 12 Μαΐου 2018 10:00 – 18:00

Χώρος – Πρόσβαση

Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών, Πειραιώς 256.

Μπορείτε να φτάσετε:

με τον ηλεκτρικό και να κατεβείτε στο σταθμό της Καλλιθέας (κι από εκεί να περπατήσετε 850 μέτρα: έξοδος από Θεσσαλονίκη, κατευθύνεστε αριστερά και στην οδό Άρτας στρίβετε δεξιά και περπατάτε μέχρι την  οδό Πειραιώς όπου βρίσκεται η Σχολή)

με τα λεωφορεία Νο 049 και Νο 914. H αφετηρία είναι στην οδό Αθηνάς (πλησίον της πλατείας Ομονοίας) και κατεβαίνετε στη στάση Σχολή Καλών Τεχνών

Πρόγραμμα

Προς το παρόν το πρόγραμμα είναι υπό διαμόρφωση. Σε γενικές γραμμές μπορούμε να πούμε ότι την πρώτη μέρα θα λάβει χώρα μια σύντομη παρουσίαση του Δικτύου και των θεματικών που θα επεξεργαστούμε και θα ακολουθήσει μια συζήτηση σχετική με τα ψυχοφάρμακα: “Ψυχοφάρμακα, υποχρεωτική θεραπεία και  ψυχιατρικοποίηση της καθημερινής ζωής”. Η δεύτερη μέρα θα περιλαμβάνει μια ιστορική αναδρομή του Δικτύου στην Ελλάδα και θα επιδιώξουμε να οραματιστούμε το μέλλον. Θα ανοίξουμε θεματικές που αφορούν τη διαχείριση των φωνών και άλλων ασυνήθιστων εμπειριών και την αναζήτηση εναλλακτικών , θα δοθεί χώρος για προσωπικές και συλλογικές αφηγήσεις και θα υπάρξει χρόνος για παράλληλα εργαστήρια. Για τα παραπάνω αυτό θα αξιοποιηθεί το αμφιθέατρο Giorgio de Chirico, χωρητικότητας 180 θέσεων, μια μικρότερη αίθουσα για τα εργαστήρια αλλά και ο προαύλιος χώρος της Σχολής. Σύντομα θα ακολουθήσει το αναλυτικό πρόγραμμα.

Κόστος και Πολιτική Πληρωμής

Προκειμένου να καλύψουμε τα έξοδα της διημερίδας (κυρίως τα αεροπορικά εισιτήρια και τη διαμονή προσκεκλημένων ομιλητών), η οργανωτική επιτροπή κατέληξε να απευθυνθεί με την παρακάτω πρόταση σε όσους/ες επιθυμούν να συμμετάσχουν:

  • Τιμή δωρεάς (40 €): εάν η οικονομική σου κατάσταση αυτήν τη στιγμή στο επιτρέπει, σε προσκαλούμε να πληρώσεις το κόστος της δωρεάς. Με αυτό το ποσό συμβάλλεις στην ενίσχυση του δικτύου χρηματοδοτώντας τους ανθρώπους του κόστους 2 (άνθρωποι που χρειάζονται πρόσθετη οικονομική βοήθεια) και τις υποτροφίες.

  • Κόστος 1 – Βασική (20 €): εάν εργάζεσαι και έχεις ένα εισόδημα που σου επιτρέπει να έχεις όσα χρειάζεσαι για τον εαυτό σου, σε προσκαλούμε να πληρώσεις το Κόστος 1

  • Κόστος 2 – Μειωμένη (10 €): εάν δεν εργάζεσαι ή/και βρίσκεσαι σε μια δύσκολη οικονομική κατάσταση, σε προσκαλούμε να πληρώσεις το Κόστος 2

  • Υποτροφίες: Επιθυμούμε να κρατήσουμε δωρεάν την είσοδο για συμμετέχοντες και συμμετέχουσσες που δεν μπορούν να ανταποκριθούν ούτε στο ποσό των δέκα ευρώ και βρίσκονται σε δύσκολη οικονομική κατάσταση. Προκειμένου να κάνετε αίτηση για υποτροφία επικοινωνήστε μαζί μας στη διεύθυνση contact@hearingvoices.gr μαζί με μια σύντομη περιγραφή της ανάγκης σας. Οι υποτροφίες θα δίνονται όσο ακόμη υπάρχουν οι πόροι για το συγκεκριμένο σκοπό.

Ανταλλαγή εργασίας. Για την υλοποίηση αυτού του σεμιναρίου χρειαζόμαστε γραμματειακή βοήθεια, βοήθεια στη βιντεοσκόπηση, στα μικρόφωνα, στις εγγραφές, στη διερμηνεία, σε μεταφράσεις κειμένων από και προς τα αγγλικά, στο στήσιμο του εξοπλισμού, στην τεχνική υποστήριξη και ενδεχομένως στο bar (εφόσον αυτό τελικά λειτουργήσει). Όσοι ενδιαφέρεστε να συμμετάσχετε εθελοντικά στην ομάδα υποστήριξης να επικοινωνήσετε μαζί μας στη διεύθυνση contact@hearingvoices.gr προσθέτοντας μια σύντομη περιγραφή του αιτήματος σας.

Για περισσότερες διευκρινήσεις επικοινωνήστε μαζί μας στα τηλέφωνα  694 634 6374 & 694 430 2577

Πληροφορίες εγγραφής:

Όσοι επιθυμούν να συμμετάσχουν παρακαλούνται να συμπληρώσουν ηλεκτρονικά τη φόρμα εγγραφής και να τη στείλουν στο email: contact@hearingvoices.gr. Συστήνουμε η πληρωμή να γίνει με ηλεκτρονική μεταφορά ή με κατάθεση στον παρακάτω λογαριασμό:

Τράπεζα: Πειραιώς

Αριθμός λογαριασμού: 63 1701 0322 532 (IBAN GR15 0171 3170 0063 1701 0322 532)

Η έγκαιρη εγγραφή θα βοηθήσει σημαντικά προκειμένου, όσο αυτό είναι δυνατό, οι εγγραφές να γίνουν έγκαιρα και να διευκολυνθεί η έναρξη της διημερίδας και η αποπληρωμή των εξόδων της εκδήλωσης. Για την εύρυθμη οργάνωση της διημερίδας είναι σημαντικό να μας αποστείλετε συμπληρωμένη τη φόρμα μέσω mail, αν είναι δυνατό, μαζί με το καταθετήριο.

.

ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ:
Παρασκευή
16:00 – 16:30 Εγγραφές
17:00 – 18:00 Δέκα χρονιά “Ακούγοντας φωνές”
Ολομέλεια Συντοντίζει η Μαρίνα Λυκοβουνιώτη
Γιάννης Νικόπουλος, Ισμήνη Σαββάλα & Μαρίνα Λυκοβουνιώτη
Δέκα χρόνια “Ακούγοντας Φωνές”
18:00 – 19:50 Αντιφωνία πρώτη: Ηθικοί και πολιτικοί προβληματισμοί σχετικά με την
καταναγκαστική λήψη φαρμακευτικής αγωγής
Ολομέλεια Συντοντίζει η Ισμήνη Σαββάλα
Πρωτοβουλία για ένα Πολύμορφο Κίνημα στην Ψυχική Υγεία “Διεκδικώντας ένα
εναλλακτικό σύστημα ψυχικής υγείας ενάντια στην ψυχιατρική καταστολή και τον
εγκλεισμό”
Αλέξης Κρoκιδάς
“Ποιός φοβάται την κατάργηση την ακούσιας νοσηλείας;”
Robert Whitaker
“Μην προξενήσεις βλάβη: Ο όρκος του Ιπποκράτη αντίκειται στην εξαναγκαστική
θεραπεία νοσηλεία”
Συζήτηση
19:50 – 20:10 Διάλειμμα 20′
20:10 – 22:00 Αντιφωνία δεύτερη: Βιωματικοί και επιστημονικοί προβληματισμοί σχετικά
με την καταναγκαστική λήψη φαρμακευτικής αγωγής
Ολομέλεια Συντοντίζει η Μαρίνα Λυκοβουνιώτη
Βάσω Τσόνου
Αρκολάκη Αγγελική
“Εγώ και τα φάρμακα”
Joanna Moncrief
“Τι πραγματικά κάνουν τα ψυχιατρικά φάρμακα; Μία εναλλακτική προσέγγιση στην
φαρμακευτική αντιμετώπιση των προβλημάτων ψυχικής υγείας”
Συζήτηση

Σάββατο
09:30 – 10:00 Εγγραφές
10:00 – 12:00 Κανονικοποιώντας την ψύχωση
Ολομέλεια Συντοντίζει ο Peter Bullinore
Peter Bullimore “Κανονικοποιώντας τις φωνές και την παράνοια”
Κατερίνα Αγγελίδου & Ευγενία Γεωργάκα
“Πώς οι άνθρωποι διαχειρίζονται τις παρανοϊκές ιδέες και τις συνέπειές τους”
Ευγενία Γεωργάκα & Αναστασία Ζήση
“Ζώντας με την ψύχωση: Αφηγήσεις διαχείρισης ακραίων ψυχικών εμπειριών”
Συζήτηση
12:00 – 12:30 Διάλειμμα 30′
12:30 – 14:00 Εναλλακτικές και αναστοχασμοί
Παράλληλα
Εργαστήρια Συντοντίζει η Μαριτζένη Τσαγκάρη
Ελλη Θολούλη – “Συμπόνοια για τις Φωνές” &
Άρτεμις Κολομβρέζου, Νατάσσα Βαλμά, Εύη Κατσαρού, Σοφία Τσολάκη,
Έλενα Φραγκούλη – “Work in progress: Πρώιμες οικογενειακές εμπειρίες και
η σύνδεσή τους με ζωντανές φωνές”
Συντοντίζει η Νίκη Παππά
Ελένη Μπούρου
“Ψυχική υγεία: τα φυτά ως πολύτιμοι σύμμαχοι”
Συντοντίζει η Μαρίνα Λυκοβουνιώτη
Κατερίνα Αγγελίδου
“Mindfulness practice: Στροφή στον εαυτό και το σώμα με πρόθεση, περιέργεια,
και συμπάθεια”
Συντοντίζει η Γεωργία Φέλιου
Φέλιου & Χαϊδεμενάκη
“Ψευδαίσθηση της σιγουριάς: νοηματοδότηση των εμπειριών που μας
μεταμορφώνουν”
Συντοντίζει ο Φάνης Μήτσης
Κορνήλιος Νευραδάκης
“Τρέλλα και Γλώσσα”
14:00 – 15:00 Διάλειμμα 60′
15:00 – 17:00 Ψυχιατρική υπό την επιρροή
Ολομέλεια Συντοντίζει ο Αλέξης Κροκιδάς
Robert Whitaker
“Ψυχιατρική υπό την επιρροή: Θεσμική διαφθορά, κοινωνική βλάβη και συνταγή
για αναμόρφωση”
17:00 – 17:30 Διάλειμμα 30′
17:30 – 19:00 Τριφωνίες: κλείσιμο
Δουλεύοντας σε
τρεις ομάδες – Συντοντίζουν οι: Peter Bullimore, Κυριακή Φετφατζή, Λυκούργος Καρατζαφέρης
Aναστοχασμοί και Προτάσεις

.

.

.

.

.

Λογοτεχνία: υπνωτική έκσταση, φτηνή θεραπεία ή αλλιώς, πώς να ξεγελάσεις το θάνατο – Το νέο μου άρθρο για την Παγκόσμια Ημέρα Βιβλίου φιλοξενείται στο «τοβιβλίο.net»

•Απρίλιος 23, 2018 • Σχολιάστε

.

tovivlio-logo

.

Έτυχε τις μέρες που μου προτάθηκε να γράψω αυτό το κείμενο να διαβάζω “Το χάρτινο σπίτι” του Αργεντινού συγγραφέα Κάρλος Μαρία Ντομίνγκες. Και στις πρώτες γραμμές του μυθιστορήματός του εκείνος ισχυρίζεται πως “τα βιβλία αλλάζουν το πεπρωμένο των ανθρώπων”. Γιατί είν’ επικίνδυνα. Δίκιο έχει, σκέφτηκα. Επικίνδυνα ναι. Αλλά κι ωραία θα πρόσθετα. Κι αυτός ο συνδυασμός είναι που μας κάνει, ορισμένες κι ορισμένους τουλάχιστον από ‘μας να προσκολλιόμαστε τόσο σ’ αυτά.

Γιατί αν δεν υπήρχαν πώς θα μπορούσαμε να ζούμε τόσες ζωές σε μία; Πώς θα ξεγελούσαμε το θάνατο και θα κλέβαμε τον χρόνο; Πού θα βρίσκαμε αλλού τόσο πρόσφορα καταφύγια, τόσο γοητευτικές διαφυγές; Πώς θα πέφταμε σ’ αυτή την “υπνωτική έκσταση” που μας δημιουργεί η ανάγνωση;

Γιατί τα βιβλία είναι σύντροφοι, παρηγοριά στο μαξιλάρι μας, παρέα στα ταξίδια μας, μυστικές κρύπτες για γράμματα αγαπημένων, για ξεραμένα λουλούδια, για φωτογραφίες που μόνο το δικό μας βλέμμα επιτρέπεται να χαϊδέψει. Είναι σελίδες της ζωής μας. Φορτωμένα με αναμνήσεις.

Αποκτούν περισσότερη αξία αν μας τα χάρισε κάποιος που ξεχωρίζουμε, αν μας έγραψε δυο λόγια μέσα σ’ αυτά, λίγες λέξεις που μας κάνουν ν’ ανακαλούμε ευτυχισμένες στιγμές και να χαμογελάμε ή στιγμές που ξέρουμε πως ποτέ δεν θα ξαναζήσουμε, μ’ ανθρώπους που έπαψαν πια ν’ αναπνέουν και μας κάνουν να συγκινούμαστε.

Υπάρχουν βιβλία που δόθηκαν αντί αποχαιρετισμού, άλλα που δωρίστηκαν δειλά αντί πρώτου αγγίγματος, άλλα που εναποτέθηκαν θαρρείς σαν κομμάτι της ίδιας μας της ψυχής σ’ άλλα χέρια, άλλα που σκίσαμε ανυπόμονα το περιτύλιγμα τους σε γενέθλια, γιορτές, σημαντικά ορόσημα.

Υπάρχουν βιβλία που μυρίζουν θάλασσα κι άλλα που κουβαλούν τη σιωπή του χιονιού. Κάποια που κοιμηθήκαμε αγκαλιά μαζί τους και έχουν τη ζέστη του κορμιού μας, άλλα που έχουν την αλμύρα των δακρύων μας, τη γεύση της ερημιάς. Μερικά είναι εύθραυστα σαν φθινοπωρινά φύλλα κι άλλα ζουμερά σαν τραγανά κεράσια.

Ορισμένα ακίνητα σαν τρένα στο τέρμα τους κι κάποια άπιαστα σαν κατάλευκοι γλάροι. Και που δεν μας ταξίδεψαν… Μια γραμμή φωτεινών κεριών, που κάνει το εσωτερικό μας σκοτάδι να υποχωρεί, είναι. Ναι…

Κι είμαστε κτητικοί με τα βιβλία, όπως είμαστε και με τους εραστές μας. Θέλουμε να μας ανήκουν για πάντα, βέβηλα δάχτυλα να μην τα λερώσουν, ξένα μάτια να μην τα διατρέξουν.

Γι’ αυτό νομίζω δεν μπορούμε να τ’ αποχωριστούμε. Γι’ αυτό έχω περισσότερα βιβλία απ’ όσα θα μπορέσω να διαβάσω όσο ζω, όπως και πολλοί άλλοι άνθρωποι που ξέρω, όπως ίσως κι εσείς. Γι’ αυτό στεναχωριόμαστε αν χαθεί ένα βιβλίο, αν το δανείσουμε και δεν μας επιστραφεί, αν σκιστεί κάποια σελίδα του.

Γράφετε άραγε κι εσείς τ’ όνομά σας σε κάθε βιβλίο; Την ημερομηνία που τ’ αγοράσατε, ίσως και το σε ποια πόλη; Κρατάτε σημειώσεις στο περιθώριο, υπογραμμίζετε αποσπάσματα; Υπάρχουν στοίβες βιβλίων στο κομοδίνο σας; Κάνατε κάτι ανήθικο άραγε ποτέ για ένα βιβλίο; Είπατε ψέματα, κλέψατε, εξαπατήσατε για να το αποκτήσετε, βάλατε σε κίνδυνο την τιμή και την υπόληψή σας;

.

.

Κάποιοι, κάποιες το έκαναν. Μάθατε περισσότερα, διαβάζοντας τη συνέχεια εδώ. Κλέφτες βιβλίων, φυλακισμένοι συγγραφείς, η ιστορία της ανάγνωσης, μυθικές βιβλιοθήκες, θεραπείες με βιβλία αλλά και συμβουλές για το διάβασμα των παιδιών, μερικά απ’ τα θέματα που με απασχόλησαν . Με τις Ευχαριστίες μου στον Κώστα Θερμογιάννη, για τη δημοσίευση.

.

.

.

.

.

Μια βραδιά για να θυμόμαστε: Μετά την προβολή του «Άγγιξέ με» στη Δημοτική Αγορά Κυψέλης

•Απρίλιος 19, 2018 • Σχολιάστε

.

Τεμπέλη-Τριανταφύλλου στη Δημοτική Αγορά Κυψέλης

Αικατερίνη Τεμπέλη & Γιώργος Τριανταφύλλου στη Δημοτική Αγορά Κυψέλης

.

Το έχουμε σ’ αυτή την παρέα του «Άγγιξέ με» να πηγαίνουμε από αγκαλιά σε αγκαλιά όταν συναντιόμαστε. Κι ήταν τόσο όμορφα απόψε με παλιούς και νέους φίλους κοντά μας…

Στα δεξιά μου ο Α. (πραγματικά πολύ ωραία έκπληξη μου έκανες), αριστερά ο Φ. («εκπρόσωπος» ενός άλλου χώρου, να μου θυμίζει τις αναφορές μου) κι όλος ο κόσμος να παρακολουθεί την ταινία.

Κι έπειτα η Χρυσούλα Στεφανάκη να τραγουδάει έτσι, χωρίς μικρόφωνο, με την κρυστάλλινη φωνή της, επειδή το ζήτησε ο κύριος Ντίνος Καρύδης το τραγούδι μας και να χορεύουν οι δύο τους…

Ο Γιώργος Τριανταφύλλου με τη σειρά του να μας παρουσιάζει έναν έναν (απόψε βρήκα να βάλω μάξι και ν’ αποχωριστώ το σκισμένο μου τζιν; σκεφτόμουν τρολάροντας και λίγο τον εαυτό μου όρθια μπροστά στο θερμό κοινό) κι η συγκίνηση να μην βρίσκει λέξεις για να εκφραστεί.

Ήταν εκεί η Βούλα Κώστα κι ο Γιάννης Αποστολίδης (πάντα θα μας ενώνει η .. Πάτρα, εμάς παιδιά), ο Πάντης Κούσης (με κάνεις να χαμογελάω με τις έξυπνες ατάκες σου, το ξέρεις) κι ο Πάνος Κλαδης (τι ευγενικό πλάσμα που είσαι), η γλυκιά μου Ανθή Θεοχάρη (να τη η φωτογραφία σου, κορίτσι μου) και τόσοι άλλοι άνθρωποι…

Μίλησα με λίγους κι ας ήθελα να σας γνωρίσω όλες, όλους. Τους συμμαθητές σου Γιώργο απ’ τη σχολή Θεατρικών Σπουδών (τον Τριαντάφυλλο Σιδερίδη ας πούμε, που θέλω πολύ να διαβάσω ποιήματα του), την παρέα σου Γιάννη Αποστολίδη (ίσα που πρόλαβα να λύσω μερικές απορίες της Marie), το φίλο σου Α.

Και χάρηκα που ήσασταν όλοι εσείς εκεί (ξέρω και πόσο το θέλατε κάποιες, κάποιοι κι ας μην τα καταφέρατε) για τον Γιώργο που τ’ αξίζει όλ’ αυτά κι άλλα τόσα.

Ευχαριστούμε από καρδιάς όλους σας λοιπόν γι’ αυτή τη νύχτα που θα θυμόμαστε, ευχαριστούμε τους υπέροχους διοργανωτές της Δημοτικής Αγοράς Κυψέλης κι ένα υποσχόμαστε: το ταξίδι συνεχίζεται… Συνεχίζεται…

.

Δημοτική Αγορά Κυψελης Άγγιξέ με γ

Από δεξιά προς αριστερά: Γιάννης Αποστολίδης, Ανθή Θεοχάρη, Γιώργος Τριανταφύλλου, Πάντης Κούσης, Χρυσούλα Στεφανάκη, Βούλα Κώστα, Ντίνος Καρύδης, Πάνος Κλάδης, Αικατερίνη Τεμπέλη

 

.

.

.

.