Kώστας E. Τσιρόπουλος: «Εξόδιος Ύμνος» – Ποιήματα για τη μητέρα μου*

•Μαΐου 13, 2017 • 1 σχόλιο

.

Τσιρόπουλος -Εξόδιος Ύμνος

.

*Αφιερωμένη η σημερινή ανάρτηση στον Γιάννη Κ. που φρόντισε να μου στείλει αυτή την εκτός κυκλοφορίας πια, ποιητική συλλογή με το μεγάλο Ευχαριστώ μου και σε δυο κορίτσια, την Κ. και την Μ., που ξέρω πως πολύ τους λείπει η μητέρα τους…

.

Εγώ, πλάσμα της λήθης

που από τη λησμονιά αναδύθηκα

για να καταλήξω σ’ αυτή

πως να εμπνευστώ λέξεις αθάνατες

για να εκφράσω ό,τι λέξη δεν αντέχει

κι η σιγή κληρονομεί;

.

Πατρίδα του σώματός μου εσύ, Μητέρα

και κόλπε στοργικέ της ψυχής

που ρημάζει χρόνος θανάτου,

οι αισθήσεις καταργημένες

αφού δεν μπορούν να σε ξαναβρούν

κάτω από χώματα και μάρμαρα

κρυμένη

.

Ερημωμένος σε ύπνο ταραγμένο

Σε αναζητώ

ν’ αναστήσεις τη φθαρτότητά μου

με το αθάνατο βλέμμα σου

και μες τη στάχτη της κλίνης μου

να υψώσεις

το ρόδο της αγάπης (…)

.

Καθώς με κράτησες κατά σάρκα

σε κρατώ κατά πνεύμα

σε κύκλωμα στοργής εντός μου

περιφραγμένη

πρόσωπο και όνομα

που σώζουν την οικουμένη

σε μια λέξη…

.

Κώστας Ε. Τσιρόπουλος

.

.

.

.

.

 

«The Institute» : Μια ταινία για την τρέλα των «λογικών» και τη θυματοποίηση των ψυχικά πασχόντων και των ατόμων με νοητική υστέρηση

•Μαΐου 11, 2017 • 1 σχόλιο

.

The Institute.jpg

.

Καιρό είχα να σας παρουσιάσω εδώ ταινία και να που ήρθε η ώρα. Παρακολούθησα λοιπόν πρόσφατα το «The Institute» κι έκρινα πως υπάρχει λόγος να σας γράψω μερικά πράγματα. Όσες/οι έρχεστε συχνά εδώ ίσως να έχετε ήδη διαβάσει αυτή την ανάρτηση που αναφέρεται εκτενώς στις περιπτώσεις όπου οι ψυχικά πάσχοντες υπήρξαν θύματα αλλά κι αυτή που αφορά στην ιδρυματική κακοποίηση κωφών παιδιών. Κατά κάποιο τρόπο λοιπόν συμπληρωματικά σήμερα θα σας εξηγήσω τι συνέβη στο παρελθόν στο Rosewood Center, στο Ίδρυμα δηλαδή στο οποίο εστίασαν οι σκηνοθέτες της ταινίας: James Franco και Pamela Romanowsky.

Κάποτε λοιπόν ήταν γνωστό ως Maryland Asylum και Training School for the Feeble Minded. Λειτούργησε στο Maryland απ’ το 1888 μέχρι και το 2009 που έκλεισε και πλέον είναι εγκαταλελειμμένο. Αρχικά φιλοξενούσε λευκά παιδιά 7 ως 17 ετών που δεν μπορούσαν να παρακολουθήσουν το σχολείο κι εκπαιδεύονταν τα δε κορίτσια στο ράψιμο, το πλύσιμο, την κηπουρική και άλλα οικιακά καθήκοντα και τ’ αγόρια διδάσκονταν καλλιέργεια, επίσης κηπουρική και ξυλουργική. Αργότερα όμως οι στόχοι άλλαξαν κι εντέλει ο χώρος έγινε άσυλο για διάφορους κοινωνικά ανεπιθύμητους. 

Κατά το διάστημα απ’ το 1911 ως το 1933 οι γαλαζοαίματοι αριστοκράτες της περιοχής έπαιρναν από ‘κει άτομα με νοητική υστέρηση  κι άλλα προβλήματα καθώς διέμεναν πλέον στο Rosewood και παιδιά με επιληψία κι άλλες διαταραχές, τάχα για να τα «προσέχουν» αφού υποτίθεται ήταν ικανά πια να βγουν απ΄το ίδρυμα αλλά χρειάζονταν ωστόσο εποπτεία και τα χρησιμοποιούσαν ως σκλάβους για ποικίλες εργασίες. Προτιμούσαν κυρίως κορίτσια, αλλά υπήρξαν κι αγόρια που πήραν αυτό το δρόμο.

Μέσα από ένα καλοστημένο κύκλωμα που περιλάμβανε δικηγόρους, δικαστικούς κι άλλους εργαζόμενους σε θέσεις-κλειδιά που διαστρέβλωναν τους νόμους της εποχής εκείνης, οι τρόφιμοι του ιδρύματος κατέληγαν να εγκλωβιστούν σε σπίτια πλουσίων όπου δούλευαν με εξοντωτικούς ρυθμούς. Άλλοι/ες πέθαναν από υποσιτισμό και υπερκόπωση (δύο ή τρία χρόνια μετά την «απελευθέρωσή» τους), μερικοί/ες από ασθένειες όπως η φυματίωση, η σύφιλη και η γονόρροια, κάποιοι/ες κακοποιήθηκαν σωματικά και σεξουαλικά , ορισμένοι/ες επανεισάχθηκαν σε άλλα ψυχιατρεία και δεν έλειψαν κι αυτοί/ες που κατέληξαν στη φυλακή ή στην πορνεία.

Για να σας δώσω ένα παράδειγμα του τι περνούσαν αυτά τα κορίτσια σε καθημερινή βάση αρκεί να σας αναφέρω πως μια μόνο κυρία πήρε 35 κοπέλες (τις άλλαζαν συχνά) απ’ το ίδρυμα, τις «διέθεσε» στην κόρη της η οποία τις έφτυνε καταπρόσωπο, τους έριχνε τους κουβάδες με τους οποίους σφουγγάριζαν και όχι μόνο.

Στην αρχή οι ειδικοί του Rosewoos Center διαμαρτυρήθηκαν αλλά στην πορεία σιώπησαν, φοβούμενοι μάλλον τις νομικές επιπλοκές. Το σκάνδαλο έφερε στο φως τελικά το 1937, στις 13 Μαϊου,  ένας κοινωνικός λειτουργός ο Mabel Kraus κι ο  Leo Kanner, ο επικεφαλής της μονάδας παιδικής ψυχιατρικής του Johns Hopkins University. Για όσες/ους δεν γνωρίζουν, πρέπει να αναφέρω πως ήταν ιδιαιτέρως γνωστός λόγω των μελετών του για τον αυτισμό, ο οποίος μάλιστα κάποτε ονομαζόταν Kanner syndrome. Θεωρείται πως αυτός τον «ανακάλυψε» και γενικότερα τον ξέρουμε ως τον «πατέρα της παιδικής ψυχιατρικής».

.

Leo-Kanner.jpeg

Leo Kanner

.

Εν πάσει περιπτώσει, μετά τις απεχθείς αποκαλύψεις που έκανε λήφθησαν υποτίθεται αυστηρά μέτρα ώστε να αποτραπούν ανάλογα φαινόμενα. Κι όμως ακόμη και στις δεκαετίες 1950-1970 υπήρξε πληθώρα καταγγελιών για παραμέληση και κακομεταχείριση των ασθενών. Αλλά όλες/οι ξέρουμε πως οι ψυχικά πάσχοντες, τα άτομα με νοητική υστέρηση, κι αυτά με αναπηρίες ακόμα και στις μέρες μας κακοποιούνται ποικιλοτρόπως δυστυχώς κι έτσι δεν μας κάνει εντύπωση το γεγονός. Η τρέλα των «λογικών» κυριαρχεί, πολλάκις κλείνει στόματα ή κάνει το κοινωνικό σύνολο να συναινεί σε απολύτως απάνθρωπες μεθόδους «θεραπείας»

Βέβαια, όσο κι αν φαίνεται ηρωική η πράξη του Kanner να τα βάλει με το σύστημα τότε, το κίνητρό του δεν ήταν μόνο να βοηθήσει αυτούς τους ανθρώπους και να τους σώσει απ’ την εκμετάλλευση και τα βασανιστήρια. Δυστυχώς φαίνεται πως δεν ήταν ακριβώς καλοπροαίρετος, αφού πίστευε πως είναι κληρονομική η νοημοσύνη κι ανησυχούσε επομένως για το ότι «απελευθερωνόταν» μ’ αυτόν τον τρόπο τα κορίτσια του ιδρύματος και άρα ήταν πιθανό το ενδεχόμενο να έφερναν στον κόσμο παιδιά. Καθώς  αυτά αντίστοιχα θα ήταν «ελαττωματικά» πνευματικά όπως νόμιζε, ένα είδος «αστικού λοιμού» θα έπληττε την κοινωνία. Άρα έπρεπε να δράσει και το έκανε.

Οπωσδήποτε σώθηκαν έτσι πολλές και πολλοί, αλλά τι κρίμα που πίσω απ’ αυτή του την πράξη σύμφωνα μ’ αυτό το άρθρο υπήρχε ένα σκεπτικό που θυμίζει ευγονική. Καλύτερα θεωρούσε να φυλάσσονται αυτές οι γυναίκες και τα κορίτσια, μακριά απ’ τον κόσμο, σε τέτοια ιδρύματα παρά να αναπαράγονται. Όπως εύστοχα σημειώνεται, ο Kanner ήταν ένα-δυο βήματα μακριά απ’ την άποψη που πρεσβεύει τη στείρωση των λογής-λογής κοινωνικά ανεπιθύμητων αλλά οι πράξεις του κάθε ανθρώπου θα πρέπει να κρίνονται και με βάση το ιστορικό τους πλαίσιο. Δεν τον δικαιολογώ σε καμία περίπτωση εννοείται, αλλά τότε δεν ήταν λίγοι οι επιστήμονες που πίστευαν πως αυτό είναι το σωστό.

.

.

Στην ταινία τώρα, για να πάμε και σ’ αυτήν, δίνεται μια έμφαση στη σεξουαλική κακοποίηση, πράγμα που δεν μου κάνει εντύπωση αφού η βιομηχανία του κινηματογράφου γνωρίζει τι να προβάλλει για να κόψει εισιτήρια και το γυμνό αφθονεί. Βέβαια πουριτανή δεν είμαι κι αυτό ήταν το λιγότερο που με ενόχλησε. Το πιο σπουδαίο για μένα είναι πως ενώ έχει ενδιαφέρον  ο τρόπος που ξετυλίγεται σκηνοθετικά η πτώση της ηρωίδας, με τις ανορθόδοξες μεθόδους που χρησιμοποιήθηκαν σε βάρος της απ’ τον ψυχίατρό της κυρίως (θίγεται επομένως πολλαπλώς η κατάχρηση εξουσίας κι η έλλειψη σεβασμού στην προσωπικότητά της) κι είναι κοντά σ’ αυτό που είναι κοινά γνωστό ως «πλύση εγκεφάλου» και «τροποποίηση προσωπικότητας»,  δεν προβάλλεται όλη η ιστορία της οδύνης των ψυχικά πασχόντων (π.χ. διάβασα για γυναίκες καθηλωμένες και κλειδωμένες με λουκέτα), των ατόμων με νοητική υστέρηση κι όλων όσων έζησαν και κακοποιήθηκαν στο Rosewood Center, μέσα απ’ αυτή την ταινία.

Και δεν είναι αυτό το μόνο ζήτημα που προκύπτει. Για την ακρίβεια θα σας παραπέμψω σ’ αυτή την κριτική που με καλύπτει και αναφέρει μεταξύ άλλων πως: «Το «Ινστιτούτο» αφορά την κατάχρηση εξουσίας, ιδιαίτερα εκείνη των ανδρών πάνω στις γυναίκες, και μάλιστα σε μια εποχή που η ανάγκη ανεξαρτησίας του γυναικείου φύλου θεωρήθηκε είτε  ψυχική ασθένεια είτε ως κάτι που έπρεπε να ελεγχθεί. Έχει επιρροές απ’ τον Edgar Allan Poe, αλλά δεν μπορεί να συγκεντρώσει ούτε μια ουγγιά ατμόσφαιρας των έργων του, κυρίως λόγω των αμήχανων ερμηνειών..

Αν και τα θεωρώ αυτά σημαντικότατα μειονεκτήματα, σας προτείνω ωστόσο να τη δείτε την ταινία , όχι μόνο για να βγάλετε τα δικά σας συμπεράσματα (προσωπικά δε το τέλος μου φάνηκε χειρότερο σεναριακά) αλλά κι επειδή αν μη τι άλλο τραβάει την προσοχή σε ένα θέμα που στη χώρα μας δεν γνωρίζαμε οι περισσότεροι κι υπογραμμίζεται έτσι το γεγονός της διαχρονικής θυματοποίησης αυτών των ανθρώπων που συμβαίνει να έχουν ή να μοιάζει πως έχουν κάποια ψυχική διαταραχή ή γενικότερα διαφέρουν και περιθωριοποιούνται απ’ το σύνολο. Τα μέσα αλλάζουν ανά εποχή, αλλά η κατάσταση σχεδόν παγκόσμια, όχι.

.

.

Πηγές:

.

.

.

.

.

 

Παρουσίαση βιβλίου: «Εκείνος που άκουγε τις επιθυμίες των άλλων» του Γιάννη Φιλιππίδη – 10/5/2017 στις 19.30 μμ στο «Αθηναίων Πολιτεία»

•Μαΐου 9, 2017 • 1 σχόλιο

.

update 16/5/2017: Ήταν υπέροχη βραδιά, συναντήσαμε πολλούς αγαπημένους φίλους και φίλες και κυρίως χαρήκαμε την τόσο όμορφη η παρουσίαση του βιβλίου. Την φωτογραφία μας τράβηξε ο Γιάννης Μάνος.

.

18449620_1534232956634834_7537114579178849248_o.jpg

 

.

18208994_1435457113192663_8627897270932372055_o.jpg

.

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

.

O συγγραφέας Γιάννης Φιλιππίδης και η Άνεμος εκδοτική
σας προσκαλούν στην παρουσίαση του μυθιστορήματός του με τίτλο
«Εκείνος που άκουγε τις επιθυμίες των άλλων».

Για το μυθιστόρημα
θα μιλήσει η Νάγια Κωστοπούλου, ποιήτρια,
υπεύθυνη Λεσχών ανάγνωσης Δυτικής Αττικής.

Αποσπάσματα από το μυθιστόρημα
θα διαβάσει ο ηθοποιός Πασχάλης Τσαρούχας.

Τη βραδιά θα ντύσει μουσικά,
η μαγική φωνή της Αφεντούλας Ραζέλη.
Στο πιάνο ο Γιώργος Αρσενίδης.

Σας θέλουμε όλες και όλους πλάι μας
την Τετάρτη 10 Μαΐου στις 19:30,
στο cafe «Αθηναίων Πολιτεία».
Ακάμαντος 1 & Αποστόλου Παύλου, Θησείο.

.

.

.

.

.

Εκπαιδευτική συνάντηση της «Πρωτοβουλίας Ψ» με θέμα: «Τα κινήματα στο χώρο της ψυχικής υγείας: ο ρόλος των ανθρώπων με ψυχιατρική εμπειρία, των οικογενειών, της κοινωνίας» – Παρασκευή, 12/5/17 στις 19.00 μμ

•Μαΐου 8, 2017 • Σχολιάστε

.

*Αναδημοσίευση από εδώ.

.

Η επόμενη εκπαιδευτική συνάντηση της «Πρωτοβουλίας για ένα Πολύμορφο Κίνημα στην Ψυχική Υγεία», θα γίνει την Παρασκευή, 12/5/17, ώρα 19.00 μμ, στο χώρο του «Hearing Voices Αθήνας», στη οδό Τροίας 44 (κοντά στην πλ.Βικτωρίας) με θέμα:

«Τα κινήματα στο χώρο της ψυχικής υγείας: ο ρόλος των ανθρώπων με ψυχιατρική εμπειρία, των οικογενειών, της κοινωνίας«.

Θα γίνουν σύντομες εισηγήσεις από επαγγελματίες, ανθρώπους με ψυχιατρική εμπειρία και μέλη συλλόγων οικογενειών και θα ακολουθήσει συζήτηση.

.

Πρωτοβουλία για ένα Πολύμορφο Κίνημα στην Ψυχική Υγεία

.

.

.

.

.

Παρουσίαση βιβλίου : «Τα σκοτάδια μου» του James Ellroy – Η τρέλα κι ο εγκλεισμός / Μέρος ΙΙ

•Μαΐου 4, 2017 • 1 σχόλιο

.

ELLROY-SKOTADIA.jpg

.

Είδαμε στην προηγούμενη ανάρτηση πως ήδη ο Ellroy πάλευε με τις φωνές. Σύντομα έφτασε και στο επόμενο στάδιο:

«Ο Λόυντ ζούσε στο Δυτικό Λ.Α.  Είχα κατασκηνώσει στην οροφή του κτηρίου του. Η πρώτη παραίσθηση μου ήρθε στο μπάνιο του. Ένα τέρας πήδηξε μέσα από τη λεκάνη της τουαλέτας πάνω μου. Έκλεισα το καπάκι κι είδα κι άλλα τέρατα να περνάνε από μέσα του. Αράχνες σκαρφάλωναν στα πόδια μου, γρομπαλάκια εκτοξεύονταν στα μάτια μου (…) Ήταν μέσα Ιουνίου. Σηκώθηκα από έναν υπνάκο και σκέφτηκα: «Χρειάζομαι τσιγάρα». Το μυαλό μου τότε έπαψε να λειτουργεί. Δεν μπορούσα να συνεχίσω ή να ανακαλέσω αυτή την απλή σκέψη.

Το μυαλό μου κουτουλούσε σε άδειους τοίχους (…) Δεν μπορούσα να πω ούτε καν το όνομά μου. Δεν μπορούσα να σκεφτώ το όνομά μου. Δεν μπορούσα να σχηματίσω καμία σκέψη. Το μυαλό μου ήταν νεκρό· το κύκλωμα του εγκεφάλου μου είχε αποσυνδεθεί. Ήμουν τρελός με ναρκωμένο εγκέφαλο. Ούρλιαξα. Έβαλα τα χέρια μου στ’ αυτιά μου, έκλεισα τα μάτια μου και ούρλιαξα σε μένα βραχνά. Συνέχισα να παλεύω γι’ αυτή τη μία απλή σκέψη.

Ο Λόυντ ανέβηκε τρέχοντας. Τον αναγνώρισα. Δεν μου ερχόταν τ’ ονομά του ούτε το δικό μου ούτε η απλή σκέψη που είχα κάνει πριν μία ώρα. Με κατέβασε κάτω και κάλεσε ασθενοφόρο. Έφτασαν οι τραυματιοφορείς και με έδεσαν σ’ ένα φορείο«.

Ο  Ellroy μεταφέρθηκε στο Νοσοκομείο της Κομητείας, τον άφησαν σε ένα διάδρομο γεμάτο κόσμο, άρχισε ν’ ακούει πάλι φωνές, τιναζόταν και έβηχε ώσπου τελικά μια νοσοκόμα του έκανε ένεση. Ξύπνησε καθηλωμένος σε ένα ράντζο:

«Οι καρποί μου είχαν πληγές και μελανιές. Τα περισσότερα δόντια μου κουνιόντουσαν. Το πηγούνι μου πονούσε και οι κλειδώσεις μου έτσουζαν απ’ τις γρατσουνιές. Φορούσα νοσοκομειακή φόρμα· την είχα κατουρήσει όλη (…) Ήρθε στο δωμάτιο μία νοσοκόμα. Μου έλυσε τα λουριά και με πήγε στο ντους. Έμεινα κάτω από το νερό μέχρι που κρύωσε. Μια άλλη νοσοκόμα περιποιήθηκε τα κοψίματα και τις αμυχές μου. Ένας γιατρός μου είπε πως θα έπρεπε να μείνω έναν μήνα στο νοσοκομείο (…) Τον ρώτησα τι πήγε στραβά με το μυαλό μου. Μου είπε πως έπαθα προφανώς «μετά-αλκοολικό εγκεφαλικό σύνδρομο«.

Με έβαλαν για σιγουριά στην απομόνωση (…) Τα ηρεμιστικά με κρατούσαν ζαβλακωμένο. Προσπαθούσα να κοιμάμαι καθημερινά όλη μέρα. Η κανονική ξύπνια συνείδηση μου με τρόμαζε, φανταζόμουν συνέχεια πως είχα μόνιμη εγκεφαλική βλάβη (…) Φανταζόμουν πως είχα μόνιμη τρέλα (…) Φοβόμουν μην ξεχάσω τ΄όνομά μου· το έγραψα στον τοίχο πίσω από το κρεβάτι μου. Και δίπλα: «Δεν θα τρελαθώ».

Τι έγινε μετέπειτα στη ζωή του, θα το πληροφορηθείτε όσες/οι διαβάσετε το πολύ ενδιαφέρον αυτό βιβλίο. Δεν έκανα πολλά σχόλια όπως ίσως θα προσέξατε γιατί έχει αξία να εστιάσουμε στις περιγραφές του συγγραφέα που είναι εξαιρετικά γλαφυρές και δεν αποσιωπούν τίποτα.

Αυτό κάνει γενικά σ’ όλο το βιβλίο του που είναι κι ένα φόρος τιμής προς τη μητέρα του. Ομολογεί κάθε «βρώμικο» μυστικό, κάθε σκέψη που άλλες/οι ποτέ δεν θα μοιραζόντουσαν δημόσια, σε βαθμό που μ’ έκανε ν’ αναρωτηθώ αν σκοπός του ήταν η κάθαρση ή η πρόκληση.

Έκανε τεράστια έρευνα για να βρει το δολοφόνο της και οι λεπτομέρειες που θα διαβάσετε είναι εξαιρετικά ωμές. Οι λέξεις του είναι μ’ έναν τρόπο βουτηγμένες στο αίμα κι η βία δεσπόζει.

Ο δε κατάλογος των ονομάτων που ενεπλάκησαν στην υπόθεση είναι σχεδόν εξαντλητικός, αλλά πρέπει να σκεφτείτε πως το βιβλίο κυκλοφόρησε πρωτίστως στην Αμερική κι υπήρχε λόγος να αναφερθεί κάθε όνομα που ίσως είχε πληροφορίες για την υπόθεση. Για τον ίδιο λόγο άλλωστε έδωσε συνεντεύξεις κι έγιναν εκπομπές εκεί σε τηλεοπτικούς σταθμούς.

Πέραν αυτών αξίζει να προσέξετε τι γράφει για τους εγκλεισμούς του στις διάφορες φυλακές (ναι, πέρασε κι από ‘κει). Έτσι για να μην υπάρχει καμιά ψευδαίσθηση περί του σωφρονισμού απ’ όσες, όσους, ακόμα δεν θέλουν να δουν την πραγματικότητα.

Καλή σας ανάγνωση.

.

.

.

.

.

Παρουσίαση βιβλίου : «Τα σκοτάδια μου» του James Ellroy – Η τρέλα κι ο εγκλεισμός / Μέρος Ι

•Μαΐου 3, 2017 • 2 Σχόλια

.

ELLROY-SKOTADIA.jpg

.

Ομολογώ πως δεν είμαι φανατική του αστυνομικού μυθιστορήματος. Αν τύχει ευχαρίστως θα διαβάσω κάτι, αλλά σίγουρα δεν παρακολουθώ την εξέλιξη των μετρ του είδους, όχι επειδή το σνομπάρω αλλά καθαρά από έλλειψη χρόνου. Επειδή οι προτεραιότητές μου μοιραία μ’ οδηγούν στις επιστημονικές εκδόσεις.

Όταν ήρθε στα χέρια μου λοιπόν το συγκεκριμένο βιβλίο χαμογέλασα, αφού ο άνθρωπος που μου το δώρισε ξέρει καλά πως αν κάτι αντιμετωπίζω αλλά δεν θέλω να μιλήσω γι’ αυτό, λέω πως «έχω τα σκοτάδια μου». Βάζω μάλιστα και μια ηρωίδα μου στο μυθιστόρημα που τώρα γράφω να χρησιμοποιεί τη συγκεκριμένη έκφραση.

«Ανησύχησα» λοιπόν αρχικά μήπως διέπραξα άθελά μου λογοκλοπή, αλλά τελικά ο πρωτότυπος τίτλος είναι «My dark places» (στα ελληνικά κυκλοφορεί απ’ τις εκδόσεις «Άγρα» σε μετάφραση του Ανδρέα Αποστολίδη). Άρα εντάξει είμαστε. Κι ακολούθως κατάλαβα πως για άλλο λόγο έφτασε στα χέρια μου. Κι αυτός ο λόγος είναι η αιτία που διαβάζετε σήμερα τη συγκεκριμένη ανάρτηση.

Δεν ξέρω πόσα ακριβώς γνωρίζετε όσοι είστε λάτρεις του αστυνομικού μυθιστορήματος για τον Ellroy, αλλά προσωπικά μόνο το βιβλίο του «Η Μαύρη Ντάλια« είχα διαβάσει. Φυσικά έχω υπόψη μου τα βραβεία του, πως κάποια βιβλία του έγιναν ταινίες και έτερον ουδέν. Ήταν μεγάλη η έκπληξή μου λοιπόν όταν έμαθα μελετώντας το συγκεκριμένο έργο του, πως η μητέρα του δολοφονήθηκε όταν ήταν πολύ μικρός (τότε ακριβώς τραβήχτηκε η φωτογραφία που βλέπετε στο εξώφυλλο) κι αφού είχαν ήδη χωρίσει οι γονείς του κι οι σχέσεις τους ήταν εξαιρετικά τεταμένες.

Έκτοτε τα όσα έζησε ξεπερνούν θεωρώ οτιδήποτε έχει γράψει ως συγγραφέας μυθοπλασίας. Δεν υπερβάλλω. Όσες/οι διαβάσετε το συγκεκριμένο βιβλίο που αποτελεί αυτοβιογραφία και παράλληλα εξετάζει λεπτομερώς τη δολοφονία εκείνης που σας προανέφερα, θα το διαπιστώσετε. Ένα μόνο μικρό απόσπασμα θα παραθέσω αν και δεν είναι αρκετό για να σας προϊδεάσει, επειδή θέλω αλλού να δώσετε βάση, στη συνέχεια. Αλλά ως τότε, να πως περιγράφει ο ίδιος τον εαυτό του ως έφηβο:

«Οι θεατρινισμοί του ‘ανθρώπου που πουλούσε τρέλα’ τράβηξαν την προσοχή που ήθελα· προειδοποιούσα έτσι τους επιτιθέμενους να μην τολμήσουν να τα βάλουν μαζί μου. Γέλαγα όταν τίποτα δεν ήταν αστείο, σκάλιζα τη μύτη μου και έτρωγα τις μύξες μου και γέμιζα σβάστικες τα τετράδιά μου. Ήμουν το υπόδειγμα όλων των εγχειριδίων παιδικής ψυχολογίας στην κατηγορία Αν-Δεν Μπορείτε-Να Με Αγαπήσατε-Προσέξτε Με».

Πήρατε μια ιδέα, έτσι; Πήγε σε πολλά «σκοτεινά μέρη» στη συνέχεια ως ενήλικος και σε κάποια φάση της ζωής του άρχισε να πείθεται πως οι γείτονες τον παρακολουθούν:

«Ο ενοικιαστής από δίπλα χαμογελούσε ειρωνικά όποτε διασταυρωνόμασταν στο διάδρομο (…) Διάβαζε τις σκέψεις μου πίσω απ’ τον τοίχο που μας χώριζε (…) Με ήξερε. Έβαλε κοριούς στο ψυγείο μου. Δηλητηρίασε το κρασί μου. Πέρασε τις φαντασιώσεις μου στην τηλεόρασή του (…) Ο διπλανός ένοικος άρχισε να σφυρίζει μέσα από τον αεραγωγό. Φοβόμουν ν’ αφήσω το κρεβάτι μου. Ήξερα πως οι ηλεκτρικές σπείρες στην ηλεκτρική μου κουβέρτα ήταν μικρόφωνα. Τις διέλυσα. Κατούρησα το κρεβάτι μου και έσκισα τα μαξιλάρια. Γέμισα τα αυτιά μου με αφρώδες ελαστικό για να μην ακούω φωνές».

Και βέβαια τα πράγματα όλο και χειροτέρευαν:

«Από  εκεί και πέρα πήρα την κάτω βόλτα. Την πήρα με αυτοκαταστροφική λογική. Πήρα την κάτω βόλτα αργά. Οι φωνές έρχονταν κι έφευγαν. Τις έφερναν τα αποσυμφορητικά. Το ποτό και η αποχή τις κατέπνιγαν. Διανοητικά το καταλάβαινα το πρόβλημα. Οι λογικές σκέψεις με εγκατέλειπαν το πρώτο πρώτο δευτερόλεπτο αφού έβαζα στο στόμα μου αυτά τα ταμπόν από βαμβάκι.

Ο Λόυντ αποκαλούσε τις φωνές ‘ψύχωση της αμφεταμίνης’, εγώ τις αποκαλούσα συνωμοσία. Ο Πρόεδρος Ρίτσαρντ Μ. Νίξον ήξερε πως είχα δολοφονήσει τους γονείς μου και διέταξε τον κόσμο να με καταδιώξει. Κι ο κόσμος σφύριζε σε μικρόφωνα συνδεδεμένα με το μυαλό μου. Εγώ άκουγα τις φωνές· κανείς άλλος (…) Άκουγα φωνές επί πέντε χρόνια. Σε αυτά τα πέντε χρόνια το μεγαλύτερο διάστημα έμενα έξω. Σε πάρκα, αυλές και άδεια σπίτια. Έκλεβα· έπινα· διάβαζα και φαντασίωνα. Περπάτησα όλο το Λος Άντζελες κι ήταν σαν να ‘χα μπαμπάκια στ’ αυτιά μου.

Έπρεπε να κινούμαι διαρκώς. Ο θόρυβος της κυκλοφορίας έδιωχνε τις φωνές. Η έλλειψη κίνησης έκανε τις φωνές κακόηχες (…) Οι σκηνές του δρόμου χρησίμευαν ως φόντο για το δικό μου εσωτερικό διάλογο. Δεν φλυαρούσα ούτε πρόδιδα δημόσια την πνευματική μου κατάσταση. Πάντα ξυριζόμουν και φορούσα σκούρα κοτλέ για να κρύβω τη συσσωρευμένη βρόμα μου. Έκλεβα τα πουκάμισα και τις κάλτσες που χρειαζόμουν. Καταβρεχόμουνα με κολόνια για να καλύψω τη βρόμα της ζωής στο δρόμο. Έκανα τακτικά ντους στου Λόυντ«.

.

(συνεχίζεται)

.

.

.

.

.