5 Χρόνια #σιγά_μη_φοβηθώ – Συναυλία μνήμης για τον Παύλο Φύσσα : Σάββατο 15 Σεπτεμβρίου 2018

•Σεπτεμβρίου 8, 2018 • Σχολιάστε

.

5 χρόνια Φύσσας

.

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ
Οικογένειας και φίλων Παύλου Φύσσα

Κερατσίνι, 1 Σεπτεμβρίου 2018

Σε λίγες μέρες συμπληρώνονται 5 χρόνια από την ημέρα που ο Παύλος στάθηκε όρθιος και κοίταξε “το Τέρας” στα μάτια, αποδεικνύοντας ότι ο φόβος και η ελευθερία, είναι έννοιες που δεν συμβαδίζουν. Από τη μέρα αυτή και μέχρι σήμερα στεκόμαστε κι εμείς ακόμα εδώ, ακλόνητοι, απέναντι στους χρυσαυγίτες δολοφόνους του, που προσπαθούν απεγνωσμένα να αποδείξουν ότι είναι ένα δήθεν ¨νόμιμο¨ πολιτικό κόμμα, και όχι μια νεοναζιστική οργάνωση με μόνο στόχο να κατασπαράξει όποιον φαντασιώνεται ως εχθρό της, σε συνεχεία των ιδεολογικών της προγόνων.

Η Χρυσή Αυγή βρέθηκε με την πλάτη στον τοίχο την ημέρα που δολοφόνησε τον Παύλο, ενώ τον Απρίλιο του 2015, δέχθηκε ένα ακόμα μεγάλο πλήγμα: την έναρξη της δίκης της. Καθώς η διαδικασία σε λίγους μήνες φτάνει στις απολογίες και στη συνέχεια μετά την πρόταση της Εισαγγελέως και τις αγορεύσεις, στην έκδοση της απόφασης, η ηγεσία και τα μέλη της συμμορίας καλούνται να απαντήσουν σε δεκάδες στοιχείων που αποδεικνύουν τον εγκληματικό χαρακτήρα της οργάνωσης. Ενώ μάλιστα οι χρυσαυγίτες αρχικά δήλωναν Έλληνες εθνικιστές και διαμαρτύρονταν πως η δίωξή τους είναι πολιτική, φτάσαμε πλέον στο ¨και τι έγινε που είμαστε ναζιστές¨, όπως πολλάκις έχει ακουστεί από τους υπερασπιστές τους μέσα στην αίθουσα του δικαστηρίου. Βέβαια, όταν έρχεται η ώρα να δικαιολογήσουν οι ίδιοι τις πράξεις τους και το κίνητρο αυτών, δηλαδή τις ιδέες τους, χαρίζουν ευχάριστα διαλείμματα γέλιου, με την γνωστή πλέον χρυσαυγίτικη υπερηφάνεια τους, που ανυπομονούμε να δούμε και στις απολογίες τους.

Μετά τις διώξεις και την αντιφασιστική έκρηξη που ακολούθησε τον Σεπτέμβρη του 2013, η ΧΑ αναγκάστηκε να εξαφανίσει τα τάγματα εφόδου των οργανωμένων επιθέσεων και των προκλητικών παρελάσεων στις γειτονιές. Έπαψε η τρομοκρατία, που θεωρείται το υπέρτατο μέσο επιβολής και εδαφικοποίησης τους, συμφώνα πάντα και με τα δημόσια λεγόμενα τόσο του ίδιου του αρχηγού όσο και του υπόλοιπου “βουλευτικού” πυρήνα. Έτσι, μην έχοντας πλέον το περιθώριο να δράσουν ανοιχτά, καταφεύγουν στον γνωστό “διπλό λόγο” και στην πολιτική μεταμφίεση. Ο διπλός λόγος είναι η προσπάθεια της ΧΑ να εμφανιστεί “νομιμοφανής” προς τα έξω αλλά και να κλείσει το μάτι στα μέλη της, υπενθυμίζοντας ότι η βία παραμένει ο σκοπός και το μέσο. Όσο για την πολιτική μεταμφίεση, είναι γνωστοί για την πατριδοκαπηλία τους. Πρόσφατα, η ανάγκη τους να αποδείξουν ότι προσφέρουν “λαϊκή συμπαράσταση”, τους τοποθέτησε μέχρι και στα μέρη που πέρασε η φονική πυρκαγιά, παριστάνοντας τους “πυροσβέστες” ή τους φιλάνθρωπους, σε φωτογραφίες και βίντεο δικής τους επιμέλειας. Τα “αρχέγονα” ένστικτά των υποστηρικτών της βέβαια την πρόδωσαν, αφού η συνήθεια του πλιάτσικου είναι στη φύση του φασίστα. Νωρίτερα τους είδαμε να προσπαθούν να ξαναβγούν από το καβούκι τους σαν αγανακτισμένοι πατριώτες, διοργανώνοντας συγκεντρώσεις για το μακεδονικό, ένα ζήτημα που αναδείχθηκε με τέτοιο τρόπο ώστε να ενισχύσει την ακροδεξιά-εθνικιστική ρητορική, μέσα σε ένα τεχνητό κλίμα υστερίας, με σενάρια περί εδαφικών παραχωρήσεων και επικείμενου πολέμου με γειτονικές χώρες. Ένα ιδανικό κλίμα για αυτούς, που στήθηκε με την ανοιχτή στήριξη και συνδρομή μεγάλου μέρους της εκκλησίας, όσων επέλεξαν να διαδηλώσουν πλάι στους ναζί, αλλά και από τη συντριπτική πλειοψηφία των Μ.Μ.Ε. Αυτό τελικά αποδείχθηκε πως ήταν μια ιδανική πρόφαση για να ξαναβγούν στο δρόμο οι φασίστες και να επιτεθούν με πογκρόμ στη Θεσσαλονίκη και αλλού, σε μετανάστες, χώρους αλληλεγγύης και γενικά σε όποιον θεωρούσαν “ανθέλληνα” εχθρό τους, πάντα με τη στήριξη της αστυνομίας που παράλληλα συλλάμβανε αντιφασιστές.

Παράλληλα νέες φασιστικές ομάδες, που προσπαθούν να αντικαταστήσουν τα τάγματα εφόδου της ΧΑ, έκαναν την εμφάνισή τους, με επιθέσεις στην Αθήνα και τη Θεσσαλονίκη. Το κράτος και οι κυβερνήσεις αφού επί δεκαετίες εξέθρεψαν την ΧΑ, τώρα της επιτρέπουν να λειτουργεί απροκάλυπτα ως μήτρα όλων αυτών των ακροδεξιών ομάδων, πράγμα που φαίνεται να βολεύει έκτος από τους φασίστες και την αστυνομία. Παρόλο αυτά, έρχονται συνεχώς αντιμέτωποι με τις οργανωμένες αντιφασιστικές δυνάμεις στις γειτονιές, που δεν τους επιτρέπουν να διεκδικούν δημόσιο χώρο και λόγο. Η αποφασιστική απάντηση που δίνεται σε κάθε γειτονιά απέναντι στη φασιστική βία, απωθεί τους φασίστες, όπως και στο παρελθόν η ίδια απάντηση απελευθέρωσε περιοχές όπως ο Άγιος Παντελεήμονας, που οι ναζί θεωρούσαν έδρα τους, τρομοκρατώντας ντόπιους και μετανάστες, με επιβολή στηριγμένη στη βία αλλά και στη σιωπή και ανοχή απέναντί τους.

Κάτι αντίστοιχο με αυτό πάλευαν και παλεύουν να κάνουν στον Πειραιά. Τα περισσότερα γραφεία ανά την επικράτεια είναι κλειστά, χάρη στη δράση των αντιφασιστών αλλά και γιατί υπό το βάρος των αποκαλύψεων που γίνεται από το δικαστήριο, συγκλονίζονται και οι τελευταίοι απαθείς, με αποτέλεσμα οι νεοναζί να μην είναι πουθενά ευπρόσδεκτοι. Ο Πειραιάς όμως αποτελεί για αυτούς το τελευταίο τους προπύργιο, αφού είναι μια τοπική που στεγάζει τον διαλυμένο πυρήνα της Νίκαιας, που δολοφόνησε τον Παύλο εκείνο το βραδύ, αλλά και των γύρω περιοχών που στερούνται γραφείων. Όλοι αυτοί μαζί με άλλους γνωστούς στον Πειραιά, στον Κορυδαλλό και στις γύρω γειτονιές θρασύδειλους ναζί, έχουν την εντολή, απευθείας από την ηγεσία, να κρατήσουν όσο μπορούν έντονη παρουσία στους δρόμους, σαν απόδειξη ότι είναι δήθεν πολλοί και αποφασισμένοι. Η νομιμοποίηση που τους παρέχουν τα ορμητήρια – γραφεία τους στο κέντρο του Πειραιά, δίπλα φυσικά στο αστυνομικό τμήμα, είναι κάτι που πρέπει να σταματήσει. Στον Πειραιά τόλμησαν να κάνουν την εμφάνιση τους, άλλες φόρες δηλώνοντας ανοιχτά την ιδιότητα τους σε επιθέσεις και άλλες επιχειρώντας μάταια να μη χρεωθεί τη βία η οργάνωση. Πρόσφατο παράδειγμα η επίθεση στον Ε.Κ.Χ. Φαβέλα, έναν χώρο που εκ φύσεως από την πρώτη στιγμή τοποθετήθηκε αντιφασιστικά στον Πειραιά, όπου χτυπήθηκαν σφοδρά 6 άτομα, ανάμεσα τους και μέλος της πολιτικής αγωγής που μας εκπροσωπεί στη δική της Χ.Α. Επίσης στη Σαλαμίνα επιτεθήκαν κατά τη διάρκεια εκδήλωσης και στο Πέραμα σε αντιφασιστική δράση στη γειτονιά.

Πλησιάζοντας πάλι ο Σεπτέμβρης, είναι για εμάς μια ευκαιρία να τους υπενθυμίσουμε την αυτονόητη θέση μας: Oτι θα παλέψουμε ως το τέλος για να μην παραδοθεί η γειτονιά του Παύλου στους δολοφόνους του. Δεν θα τους επιτρέψουμε να αλωνίζουν στις γειτονιές που μεγαλώνουν τα παιδιά μας, ποτίζοντας την ψύχη τους με τυφλό μίσος. Η καταδίκη των νεοναζί στον δρόμο πρέπει να υποδεχθεί την τυπική καταδίκη από τη δικαιοσύνη, που οφείλει να είναι βαριά και συνολική. Επίσης αυτονόητο για μας είναι ότι σε κάθε περίπτωση οι αγώνες δίνονται στον τόπο και στον χρόνο που διαμόρφωσαν οι ιστορικές συγκυρίες και όχι σε τόπο και σε χρόνο που καθένας ή κάποιοι μεμονωμένα κρίνουν προς το πολιτικό συμφέρον τους. Ομοίως είναι τουλάχιστον αφελές να πει κανείς ότι το “κεντρικοπολιτικό” κρίνεται με βάση τη χωρική έννοια του όρου, και όχι από τα γεγονότα που σηματοδοτούν τις πολιτικές πράξεις. Το γεγονός που αποκλειστικά νοηματοδότησε την 18/9 είναι η δολοφονία του Παύλου στο Κερατσίνι. Τα υπόλοιπα γεγονότα έρχονται να αποδείξουν ότι ο Πειραιάς συνεχίζει να αποτελεί το κέντρο των εξελίξεων και ότι εκεί πρέπει να τελειώσουμε με τους φασίστες. Η κοινωνία του Πειραιά, του Κερατσινίου, της Νίκαιας, του Κορυδαλλού, του Περάματος λειτούργησε και λειτούργει σαν δοκιμαστικός σωλήνας για το πείραμα του μοντέρνου εκφασισμού από τους νεοναζί και τους υποστηρικτές τους, που πλέον εστίασαν όλες τους τις δυνάμεις για να κρατηθούν τόσο στον δρόμο όσο και εκλογικά.

Για όλα τα παραπάνω, καλούμε όποιον νιώθει την ευθύνη να σταθεί μαζί μας και απέναντι τους στις φετινές εκδηλώσεις μνήμης και αγώνα στο Κερατσίνι. Στις 15/9 και όπως κάθε χρόνο, διοργανώνουμε στον νέο χώρο των Λιπασμάτων του Δήμου Κερατσινίου – Δραπετσώνας, μεγάλη συναυλία με τίτλο 5 ΧΡΟΝΙΑ #ΣΙΓΑ_ΜΗ_ΦΟΒΗΘΩ όπου συμμετέχουν καλλιτέχνες από όλο το μουσικό φάσμα παίρνοντας θέση με τη μουσική τους, και στις 18/9 στηρίζουμε την κεντρική αντιφασιστική πορεία που ξεκινάει από το μνημείο του Παύλου στο Κερατσίνι, με κατεύθυνση φέτος προς τα γραφεία των δολοφόνων στον Πειραιά. Τα έσοδα της συναυλίας θα διατεθούν για την κάλυψη των εξόδων της πολιτικής αγωγής στη δική της Χ.Α.

Τέλος, να επισημάνουμε ότι με κανένα τρόπο δεν συνδεόμαστε με την ΚΕΕΡΦΑ και τις εκδηλώσεις της, και ειδικότερα τη συναυλία και το συλλαλητήριο στην Αθήνα στις 15/9, παρότι αυτή επιχειρεί για ακόμα μία χρονιά να παραπλανήσει ως προς τη δήθεν συμμετοχή μας στις δράσεις της, τόσο τους καλλιτέχνες που συμμετέχουν, όσο και το αντιφασιστικό κίνημα και τον κόσμο που θέλει να μας στηρίξει.

Επικοινωνία: Αντιφασιστικός Σεπτέμβρης
Email: antifaseptember@gmail.com

.

.

.

.

Advertisements

Κάλεσμα στη συνάντηση της Πρωτοβουλίας Ψ, την Παρασκευή, 7/9/18, ώρα 8 μμ.

•Σεπτεμβρίου 4, 2018 • Σχολιάστε

.

Καλούμε όλες και όλους στη συνάντηση της «Πρωτοβουλίας για ένα Πολύμορφο Κίνημα στην Ψυχική Υγεία», την Παρασκευή, 7/9/18, ώρα 8 μμ, στο χώρο του Δικτύου Hearing Voices Αθήνας, Τροίας 44 (κοντά στην πλ. Βικτωρίας).

-Βασικό θέμα της συνάντησης θα είναι η προετοιμασία της ανοικτής εκδήλωσης της Πρωτοβουλίας για τα «40 χρόνια του νόμου Μπαζάλια» στην Ιταλία και για το κίνημα της ριζικά εναλλακτικής ψυχιατρικής (εκδήλωση η οποία θα γίνει στις 5 Οκτωβρίου, στην αίθουσα του Συλλόγου Ελλήνων Αρχαιολόγων, στο Θησείο).

-Θα γίνει, επίσης, συζήτηση για διάφορες εξελίξεις που «τρέχουν» στο χώρο της ψυχικής υγείας (και που δεν σταμάτησαν να «τρέχουν» ούτε το καλοκαίρι), καθώς και για ζητήματα που αφορούν την δραστηριότητα του «Δικτύου Ψ για τα δικαιώματα» (διάφορα αιτήματα που έχουν προκύψει κλπ).

.

 

ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ ΓΙΑ ΕΝΑ ΠΟΛΥΜΟΡΦΟ ΚΙΝΗΜΑ ΣΤΗΝ ΨΥΧΙΚΗ ΥΓΕΙΑ

.

.

.

.

ΣΧΕΔΙΑΣΜΟ ΠΕΡΑΙΤΕΡΩ ΔΙΑΛΥΣΗΣ ΤΗΣ ΨΥΧΙΚΗΣ ΥΓΕΙΑΣ ΠΡΟΩΘΕΙ ΤΟ ΥΠΟΥΡΓΕΙΟ ΥΓΕΙΑΣ

•Αύγουστος 10, 2018 • Σχολιάστε

.

Η έκθεση του «Τομεοποιημένου Σχεδιασμού Μονάδων Ψυχικής Υγείας», που δημοσιοποίησε το Υπουργείο Υγείας τον Ιούνιο και την παρουσίασε σε συνάντηση που κάλεσε στελεχών των μονάδων ψυχικής υγείας, δεν είναι μόνο, όπως όλοι οι μέχρι τώρα σχετικοί σχεδιασμοί του Υπουργείου, μια ακόμα «άσκηση επί χάρτου». Αυτή τη φορά δεν ενσαρκώνει απλώς την πλήρη απουσία του όποιου μεταρρυθμιστικού προτάγματος, ούτε απλώς ανακυκλώνει τα αδιέξοδα του νεοιδρυματικού μορφώματος στο οποίο έχει μεταλλαχθεί το υπάρχον σύστημα ψυχικής υγείας. Τώρα, οι κατευθύνσεις της προδιαγεγραμμένης παλινδρόμησης προς ένα άκρως κατασταλτικό σύστημα ψυχικής υγείας γίνονται πολύ πιο συγκεκριμένες.

Ένα πρώτο και σύνηθες χαρακτηριστικό είναι η προχειρότητα με την οποία η πολυσέλιδη αυτή έκθεση είναι συντεταγμένη – σε σημείο που να απαιτεί την διασταύρωση ακόμα και της απλής ακρίβειας των στοιχείων που περιέχονται. Πχ, υπάρχουν περιπτώσεις που, ενώ ένας Δήμος αναφέρεται ότι εμπεριέχεται σ΄ έναν ΤΟΨΥ(Τομέα Ψυχικής Υγείας), στον υπολογισμό του πληθυσμού του αναφοράς του ΤΟΨΥ ο Δήμος αυτός μπορεί και να μη συμπεριλαμβάνεται (όπως, πχ, ο Δήμος Ιλίου, που ενώ αναφέρεται ως μέρος του 4ου ΤΟΨΥ, δεν αναφέρεται καν και δεν συμπεριλαμβάνεται στον υπολογισμό του πληθυσμού αναφοράς του εν λόγω ΤΟΨΥ).

Ένα δεύτερο και βασικό στοιχείο είναι η οριστικοποίηση της θεσμοθέτησης των γιγαντο-τομέων (των διακοσίων έως και πεντακοσίων χιλιάδων κατοίκων) σε επίσημη πολιτική. Αυτό, από μόνο του, συνιστά ακύρωση της όποιας στροφής στην κοινότητα. Ενώ μια κοινοτική μονάδα, στη βάση ενός ολοκληρωμένου δικτύου υπηρεσιών και λειτουργία εναλλακτική στον εγκλεισμό, δεν μπορεί να έχει πληθυσμό αναφοράς παρά το πολύ έως 100.000 κατοίκους, εδώ έχουμε τομείς εκατοντάδων χιλιάδων, με ελάχιστες και υποστελεχωμένες έως και ανύπαρκτες κοινοτικές υπηρεσίες.

Το πώς οι διάφορες μονάδες, ΚΨΥ, νοσηλείας, στεγαστικές δομές κλπ, αντί να συναρθρώνονται, στην πραγματικότητα στοιβάζονται σε υποσύνολα χωρίς καμιά λογικής διασύνδεσης – ποιας μονάδας με ποια και σε ποια βάση, σε ποια λογική λειτουργίας, ποιού συστήματος ψυχικής υγείας – δείχνει σαν να πρόκειται για τα ζάρια που ρίχνει ένας παίχτης και… «ό,τι βγει» – χωρίς, φυσικά, ν΄ αποκλείονται και οι «πονηριές» του παίχτη. Ένα από τα άπειρα παραδείγματα της εν λόγω έκθεσης : ο Δήμος Ζωγράφου ενσωματώνεται στον 8ο ΤΟΨΥ, με κοινοτική μονάδα αναφοράς το ΚΨΥ Βύρωνα-Καισαριανής. Ενώ το ΚΨΥ Ζωγράφου, μέσα στο Δήμο Ζωγράφου, για λόγους που θα ξέρουν πολύ καλά όσοι συμμετείχαν στην τρίλιζα αυτού του σχεδιασμού, ενσωματώνεται στον 5ο ΤΟΨΥ για να δέχεται επισκέψεις (ή να «παρεμβαίνει» σε αιτήματα και ανάγκες) από Μενίδι, Κηφισιά, Λυκόβρυση, Ν. Ηράκλειο Μαρούσι, Μαραθώνα, Ωρωπό και Διόνυσο!!!!! Και όλα αυτά λόγω των πολύτροπων διασυνδέσεων του εν λόγω ΚΨΥ με το Γενικό Ογκολογικό Νοσοκομείο Κηφισιάς Αγ. Ανάργυροι, που δεν έχουν καμιά σχέση με τις αρχές, τη δομή και την λειτουργία ενός δημόσιου, κοινοτικά βασισμένου συστήματος ψυχικής υγείας. Την ίδια στιγμή που η ένταξη των όποιων Κέντρων Ημέρας των ΜΚΟ στους ΤΟΨΥ γίνεται με τρόπο που ισοδυναμεί με την έμμεση αναγνώρισή τους ως ΚΨΥ, κάτι που επαναφέρει πολιτικές περαιτέρω ιδιωτικοποίησης της ψυχικής υγείας, καθώς μέχρι τώρα και παρά τις όποιες απόπειρες στο παρελθόν, τα ΚΨΥ προβλέπεται να είναι αποκλειστικά στο δημόσιο.

Μια πρωτοτυπία αυτής της «μη τομεοποίησης» είναι η συμπερίληψη και των ιδιωτικών ψυχιατρικών κλινικών στους ΤΟΨΥ ανάλογα με τον τόπο που βρίσκονται – λες και ο ιδιωτικός τομέας θα δέχεται για νοσηλεία μόνο από τα βόρεια ή τα νότια προάστια, ανάλογα με τον τόπο κατοικίας.

Το πόσο μακριά και σε διαμετρικά αντίθετη κατεύθυνση από την όποια έννοια «κοινοτικής παρέμβασης», «κοινοτικά βασισμένου συστήματος υπηρεσιών», «λειτουργίας των υπηρεσιών σε κατεύθυνση εναλλακτική στον εγκλεισμό, στην ακούσια νοσηλεία κλπ» κινείται η έκθεση, φαίνεται και από την πρόβλεψη που περιέχει ότι οι κατ΄ οίκον επισκέψεις θα μπορούν να γίνονται στη βάση ενός ειδικού προγράμματος «Ολοκληρωμένης Κοινοτικής Θεραπείας και νοσηλείας κατ΄ οίκον», μέσω ΕΣΠΑ – με ειδική αναφορά στο ΚΨΥ Αγ. Αναργύρων. Δηλαδή, οι κατ΄ οίκον επισκέψεις παύουν, πλέον, να θεωρούνται αναπόσπαστο, συστατικό στοιχείο της ίδιας της ύπαρξης ενός ΚΨΥ, της κοινοτικής του παρέμβασης, της «κουλτούρας και της πρακτικής» του και μετατρέπονται απλώς σε ένα πρόγραμμα, που μπορεί να υπάρχει, ή να μην υπάρχει. Το ΚΨΥ υποβιβάζεται και επίσημα πλέον (γιατί από την αρχή σχεδόν όλα λειτουργούσαν έτσι) σε απλό εξωτερικό ιατρείο. Με όλη τη συμβολική σημασία που έχει η έναρξη της επίσημης εφαρμογής αυτής της υποβάθμισης από ένα ΚΨΥ, όπως αυτό των Αγ. Αναργύρων του οποίου οι κατ΄ οίκον επισκέψεις ήταν συστατικό στοιχείο.

Όλες οι τριακόσιες σελίδες της έκθεσης είναι μια γελοιογραφία της έννοιας «ψυχιατρική μεταρρύθμιση». Υπάρχει, ωστόσο και ένα στοιχείο που δείχνει ότι, πίσω από τις «ασκήσεις επί χάρτου» που μας έχουν συνηθίσει, αφήνοντας την πραγματική κατάσταση άθιχτη στην πορεία της διαρκούς της απεξάρθρωσης και κατασταλτικής μετάλλαξης – αυτή που βιώνει καθημερινά όποιος/α έρχεται σε επαφή με το σύστημα είτε ως νοσηλευόμενος/η (με ράντζα, μηχανικές καθηλώσεις κλπ), είτε στα διεκπεραιωτικά εξωτερικά ιατρεία ύστερα από ραντεβού που κλείνεται μετά τρεις έως και έξη μήνες – προωθείται μια πολιτική περαιτέρω υποβάθμισης και υποστελέχωσης των υπηρεσιών. Χρησιμοποιώντας την φράση «ελάχιστη ενδεδειγμένη στελέχωση με βάση τη διεθνή πρακτική και βιβλιογραφία» – χωρίς πουθενά ν΄ αναφέρεται πού υπάρχει αυτή η «διεθνής πρακτική» και έστω ένα δείγμα αυτής της «βιβλιογραφίας» – προτείνουν, μια «ελάχιστη στελέχωση», δηλαδή, μια στελέχωση που θα κάνει ικανή τη μονάδα να λειτουργεί κανονικά, ως το κατώτερο επιτρεπόμενο όριο για μια «κανονική λειτουργία». Θ΄ αναφερθούμε σε δυο μόνο από τις μονάδες, το Κέντρο Ψυχικής Υγείας (ΚΨΥ) και την Μονάδα Εισαγωγών («οξέων περιστατικών» κλπ), ψυχιατρείου, ή γενικού νοσοκομείου. Για το ΚΨΥ προτείνονται μόλις 9 άτομα προσωπικό (εκ των οποίων μόνο δυο (!!!) του νοσηλευτικού κλάδου, επισκέπτριες/ες υγείας ή νοσηλεύτριες/ές). Δηλαδή, μιλάμε για μια υπηρεσία περιχαρακωμένη στα γραφεία της που δεν ξεμυτίζει έξω από αυτά – σε συνάρτηση και με τη λογική που προαναφέρθηκε, ότι οι «κατ΄ οίκον επισκέψεις» είναι «ειδικό πρόγραμμα». Για τη Μονάδα Εισαγωγών, χωρίς καν ν΄ αναφέρονται στο για πόσες κλίνες μιλούν (συν πόσα ράντζα κλπ), το νοσηλευτικό προσωπικό μπορεί να λειτουργεί με την «ελάχιστη ενδεδειγμένη στελέχωση» των 13 ατόμων!!! (και 4 ψυχιάτρους, 2 ψυχολόγους, 1 κοινωνικό/ή λειτουργό, κλπ, σύνολο 22 ατόμων). Όταν μια επαρκής θεραπευτικά λειτουργία, τουλάχιστον στην ποσοτική της παράμετρο, απαιτεί τουλάχιστον 20 νοσηλευτές για 15 κλίνες (με βάση την πραγματικά υπάρχουσα διεθνή βιβλιογραφία).

Ένας προγραμματισμός, αν πρόκειται να είναι προγραμματισμός και όχι «κάτι άλλο», δεν ξεκινάει από την «ελάχιστη ενδεδειγμένη» στελέχωση, αλλά από την αναγκαία, προκειμένου να υπάρχει ένα θεραπευτικό περιβάλλον (σε συνάρτηση με την αναγκαία εκπαίδευση κλπ). Όποιος ξεκινάει από την «ελάχιστη ενδεδειγμένη» δεν ενδιαφέρεται για ένα θεραπευτικό περιβάλλον, αλλά για την προετοιμασία της περαιτέρω μείωσης του προσωπικού, την αύξηση των μηχανικών καθηλώσεων και της ιδρυματικής βίας, με την ταυτόχρονη εργασιακή εξόντωση του προσωπικού. Την εφαρμογή, δηλαδή, των «μετα»μνημονιακών μέτρων διαρκείας, σε συνάρτηση με τις πρακτικές της κυρίαρχης ψυχιατρικής. Γι΄ αυτό, προφανώς, έχει αποφασιστεί (με «υπόδειξη» των Βρυξελλών) και έρχεται σε εφαρμογή η «υποχρεωτική θεραπεία στην κοινότητα» – η οποία, παντού όπου εφαρμόστηκε (και απέτυχε πλήρως) είχε να κάνει με την απεξάρθρωση των κοινοτικών υπηρεσιών, την δραστική μείωση των κλινών, του προσωπικού, των πόρων.

Αυτά τα σχέδια που σερβίρονται με ποικιλότροπους εξωραϊσμούς και λόγια κενά περιεχομένου, δεν πρέπει να περάσουν. Απαιτούν επίγνωση από όλες/όλους του τι διακυβεύεται και αντίσταση, από λήπτες των υπηρεσιών, οικογένειες, λειτουργούς ψυχικής υγείας, κοινωνικές συλλογικότητες.

 

29/7/2018

 

ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ ΓΙΑ ΕΝΑ ΠΟΛΥΜΟΡΦΟ ΚΙΝΗΜΑ ΣΤΗΝ ΨΥΧΙΚΗ ΥΓΕΙΑ

.

.

.

.

.

ΚΗΡΕΣ

•Αύγουστος 6, 2018 • Σχολιάστε

.

Κι άξαφνα

ρήγμα μαύρο

ανοίχτηκε μπροστά μας.

Σπαρμένο δόντια κτήνους

ανελέητα.

.

Κατρακυλήσαν μονομιάς

στ’ άγριο κενό του

όλα τα όνειρα

του κυκλοθυμικού καλοκαιριού.

Και που τζιτζίκια και

θαλασσινές σπηλιές

που αλμύρα

κι ασημένιες φεγγαράδες.

.

Η πιο βαριά σιωπή

τρύπωσε μέσα μας.

Πηχτό σκοτάδι μας σακάτεψε.

Ως το μεδούλι

πόνος…

.

Για τα χαμένα ελάφια

για τ’ αστραφτερά τα μάτια

των κοριτσιών

που πια δεν θα στεγνώσουν

ποτέ ξανά

στον ήλιο τα μαλλιά τους.

.

Κι η τελευταία αγκαλιά

θα μας στοιχειώνει…

.

Όλοι οι απόντες

στις χρωματιστές φωτογραφίες.

Κόρες και γιοι.

Πατέρες, μάνες,

βρέφη

κι αδέρφια

αγνώστων που τους ψάξαμε μαζί τους.

.

Κι ούτε γιαγιά, παππούς πια,

ούτε πειράγματα, γαργαλητά,

-“για κοίτα πόσο ψήλωσα!”-

βουτιές και μπάνια…

.

Δεν έχει πράσινο καθόλου εδώ,

βουβό το δάσος δίχως τα πουλιά του.

Κάτι κλαδιά ικεσίας

όλο στάχτη.

Χέρια αδειανά που

επιμένουν…

.

Κι όσο κόκκινο

απ’ το αίμα μας που ασπαίρει,

όσο κόκκινο

κι αν δώσαμε

αυτό το ρήγμα

δε γεμίζει με τριαντάφυλλα.

.

Τις ξέσκισε τις σάρκες μας

δε χόρτασε.

Πήραν οι Κήρες

τόσους όμορφους στον Άδη…

.

Μα τώρα,

πρέπει,

(πώς δεν ξέρω…)

να στηθεί μια γέφυρα.

Μια γέφυρα που να μας πάει στο “μετά”…

.

Τώρα

που μέσα μας το κουβαλάμε

αυτό το ρήγμα.

.

Ν’ ανοίξουμε τα μυστικά

δωμάτια της καρδιάς μας

να ‘ρθουν απ’ τον αιώνιο ύπνο τους

σαν πρώτα

όλοι

οι λαμπροί αγαπημένοι μας…

.

Για να ζεστάνουν

μ’ όσα ζήσαμε μαζί τους

-καρέ καρέ αυτή η ταινία ευτυχίας-

τα παγωμένα μας τα μέλη…

.

Να ξεδιπλώσουν τα χαμόγελά τους

ως το ουρανό

σα φυλαχτά, σαν άστρα…

.

Με την αγάπη τους ασπίδα

-την άφθαρτη αγάπη τους-,

να στήσουμε μαζί…

Να τη στήσουμε

μαζί

αυτή τη γέφυρα.

.

Δεν ξέρω πως…

-“Δεν έμεινε πια τίποτα”

-«Μα είν’ η αγάπη τόσα».

.

Δεν ξέρω πως

αλλά

η ζωή

θα δείξει…

.

Αικατερίνη Τεμπέλη

.

.

.

.

.

ΣΤΑΜΑΤΗΣΤΕ ΤΗΝ ΕΦΑΡΜΟΓΗ ΤΗΣ ΥΠΟΧΡΕΩΤΙΚΗΣ ΘΕΡΑΠΕΙΑΣ ΣΤΗΝ ΚΟΙΝΟΤΗΤΑ ΣΤΟ ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΣΥΣΤΗΜΑ ΨΥΧΙΚΗΣ ΥΓΕΙΑΣ

•Ιουλίου 3, 2018 • Σχολιάστε

.

*Αναδημοσίευση από εδώ.

.

image.png

.

ΣΤΑΜΑΤΗΣΤΕ ΤΗΝ ΕΦΑΡΜΟΓΗ ΤΗΣ ΥΠΟΧΡΕΩΤΙΚΗΣ ΘΕΡΑΠΕΙΑΣ ΣΤΗΝ ΚΟΙΝΟΤΗΤΑ ΣΤΟ ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΣΥΣΤΗΜΑ ΨΥΧΙΚΗΣ ΥΓΕΙΑΣ.

.

   Είναι ευρέως γνωστό ότι, μετά από 30 χρόνια υποτιθέμενης ψυχιατρικής μεταρρύθμισης στην Ελλάδα, δεν έχει γίνει το παραμικρό βήμα προς ένα κοινοτικά βασισμένο σύστημα υπηρεσιών ψυχικής υγείας. Η κατάσταση που επικρατεί στο ελληνικό σύστημα ψυχικής υγείας είναι εξ ολοκλήρου νοσοκομειοκεντρική, με κατασταλτικά χαρακτηριστικά, χωρίς σχεδόν καθόλου κοινοτικές υπηρεσίες και με τις ακούσιες εισαγωγές στις ψυχιατρικές μονάδες να φτάνουν το 65% του συνόλου των εισαγωγών, πάντα εκτελεσμένες από την αστυνομία με τη χρήση χειροπεδών.

.

   Σε αυτή την κατάσταση, η μόνη απάντηση που διαμορφώθηκε από το Υπουργείο Υγείας, και που βρίσκεται σε διεργασίες εφαρμογής της, είναι η εισαγωγή, και στην Ελλάδα, της «Υποχρεωτικής θεραπείας στην κοινότητα«. Αυτό σημαίνει ότι, μετά από ψυχιατρική γνωμάτευση και με εισαγγελική εντολή, ο/η ασθενής θα πρέπει να συμμορφώνεται στην εντολή (της Υποχρεωτικής θεραπείας στην κοινότητα) για λήψη της φαρμακευτικής του/της αγωγής (ενέσιμη αγωγή σε μηνιαία ή τριμηνιαία βάση), ειδάλλως θα εισάγεται ακούσια σε ψυχιατρική κλινική (σε ψυχιατρείο ή σε γενικό νοσοκομείο).

.

   Πρόκειται για μία πρακτική που διαχέει και ταυτόχρονα επιτείνει τον κοινωνικό έλεγχο στην κοινότητα. Στην κατεύθυνση μιας ψυχιατρικής πρακτικής, που αντί να δημιουργεί και να θέτει σε προτεραιότητα μια πραγματικά θεραπευτική σχέση με τον/την ασθενή, μια πραγματική επικοινωνία μαζί του/της, και μια αλληλεπίδραση και διαπραγμάτευση σε ισότιμη βάση με τον/την ψυχίατρο, θα ακολουθήσει, πολύ περισσότερο από ό,τι τώρα, μια κατασταλτική προσέγγιση, μεταφέροντας τις ιδρυματικές πρακτικές στην κοινότητα, στο χώρο όπου ζει ο/η ασθενής. Βιώνοντας έτσι, το άτομο, τη θεραπεία και τη θεραπευτική σχέση, ως έναν συνεχή εξαναγκασμό, ως μια αέναη καταπίεση, με την επικείμενη απειλή των συνεπειών, σε περίπτωση που αρνηθεί την αναγκαστική φαρμακευτική αγωγή.

.

   Αυτή είναι η επίσημη προσέγγιση για την αντιμετώπιση του υψηλού ποσοστού των ακούσιων νοσηλειών, μια προσέγγιση που στοχεύει στη μείωση του ποσοστού, αλλά μόνο πλασματικά, δεδομένου ότι δε θέτει υπό αμφισβήτηση το ίδιο το σύστημα που τις παράγει. Παράλληλα, είναι ευρέως γνωστό ότι ο διεθνώς διακηρυγμένος στόχος της «ακούσιας θεραπείας στην κοινότητα», που είναι η μείωση των ακούσιων νοσηλειών και του επικρατούντος φαινομένου της «περιστρεφόμενης πόρτας», δεν επετεύχθη – το αποτέλεσμα ήταν η πλήρης αποτυχία. Παρόλο που τα στοιχεία (όπου είναι διαθέσιμα) καταδεικνύουν ότι η υποχρεωτική θεραπεία στην κοινότητα, κατόπιν εισαγγελικής εντολής, είναι σε μεγάλο βαθμό αναποτελεσματική, ως προς την αποτροπή επανεισαγωγής του/της ασθενούς σε νοσοκομειακές μονάδες, και ότι περιορίζει την αυτονομία του/της ασθενούς, παραμένει μια διαδεδομένη πρακτική ακούσιας θεραπείας σε αρκετές χώρες (βλ. «Mapping and Understanding Exclusion: Institutional, coercive and community-based services and practices across Europe». Project report. Mental Health Europe, Brussels, Belgium, 2018).

.

   Η μόνη πραγματική λύση απέναντι στον τεράστιο αριθμό ακούσιων νοσηλειών είναι η προώθηση και η ανάπτυξη ενός ολοκληρωμένου κοινοτικά βασισμένου συστήματος ψυχικής υγείας, με την απαραίτητη χρηματοδότηση, την κατάλληλη στελέχωση (σε αριθμό και σε εκπαίδευση προσωπικού) και μια διαφορετική ψυχιατρική ˝πρακτική και κουλτούρα˝, ριζικά εναλλακτική στον ιδρυματισμό, εντός και εκτός των μονάδων ψυχικής υγείας.

.

Ως εκ τούτου, η συνάντηση ˝40#180 ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ ΚΑΙ ΚΟΙΝΟΤΙΚΗ ΦΡΟΝΤΙΔΑ ΨΥΧΙΚΗΣ ΥΓΕΙΑΣ˝. Συμμετοχή, Δικαιώματα του Πολίτη και διαδικασίες μεταρρύθμισης στην Ιταλία και παγκοσμίως, 40 χρόνια μετά το νόμο 180. Συνδιάσκεψη συλλογικά δρώντων και οργανισμών γιατην αλλαγή ,με περισσότερους από 500 αντιπροσώπους από 32 χώρες, οργανωμένη από τον Παγκόσμιο Οργανισμό Υγείας (Π.Ο.Υ) και τους International Mental Health Collaborating Network (IMHCN), World Association Psychosocial Rehabilitation (WAPR), UNASAM, Fondazione Franca e Franco Basaglia, LegaCoopSociali FVG, Conferenza Permanente per la Salute Mentale nel Mondo Franco Basaglia” (CoPerSaMM), StopOpg, Forum Salute Mentale, Società Italiana Epidemiologia Psichiatrica (SIEP), Psichiatria Democratica (PD), European Community Mental Health Service providers network (EuCoMS), World Association for Psychosocial Rehabilitation (WAPR) Italia, World Federation for Mental Health (WFMH), υποστηρίζει την ακόλουθη δήλωση και θέση:



Η «Υποχρεωτική Θεραπεία στην Κοινότητα»

Δεν πρέπει να εφαρμοστεί στην Ελλάδα και πουθενά αλλού

.

.

.

.

.

Ρογήρος Δέξτερ: ΣΤΙΓΜΕΣ Ή Όνειρο με την Μαριάννα

•Ιουνίου 30, 2018 • Σχολιάστε

.

Marianne Werefkin, Love Eddy

.

ΣΤΙΓΜΕΣ Ή Όνειρο με τη Μαριάννα

Η Μαριάννα στον καθρέφτη
Χτενίζει τον ήλιο στα μαλλιά της·
Η Μαριάννα στο όνειρο
Χορεύοντας σα νιφάδα την Άνοιξη
Σκύβει να μ’ αγκαλιάσει
Και ύστερα χάνεται
Αμέτρητα γελαστά φιλιά
Σε δρόμους σκοτεινούς
Με το φόρεμά της ν’ ανεμίζει
«Φωτιά μοναχή»
Καθώς να μην υπήρξε η σκιά της·
Η Μαριάννα πάνω στην κούνια
Ανέμελα γέλια
Λικνίζουν τρανταχτά τα παιδικά της χρόνια·
Η Μαριάννα στο πίσω κάθισμα
Νύχτες και νύχτες που αλητεύαμε
Λιωμένοι ως το κόκαλο
Τραγουδάει «Slave to Love»
Και «More Than This»
Φωνή λεπτή τού αηδονιού
Πού ξέρει να τσακίζει τις χορδές του
Όταν πρέπει στις φυλλωσιές
Νεράιδα που σαγηνεύει στη ρεματιά
Τριζόνι που τρυπώνει
Γλυκά στο στόμα
Και σβήνει αργά ή λαλιά του·
Η Μαριάννα – και πάλι – κλείνει τα μάτια
Και ονειρεύεται
Τα χρόνια που έρχονται και φτάνουν
Ιππότες με λαμπερή πανοπλία
Άρχοντες σε χρυσά σκαραμάγγια·
Πάνε μέρες
Σαν αιώνες που άκουσα
Μια τελευταία φορά
Τη Μαριάννα στο τηλέφωνο
Όλο και πιο μακρινή
Να στάζει πίκρα πάνω στη θλίψη
Να με μοιράζει γελώντας στα σκυλιά
Για να πω θάλασσα αυτά τα τραγούδια
Για να ‘ρθεί να με βρει
Εκείνο το τέλος που λένε ότι λυτρώνει.

29.05.2018

.

Ρογήρος Δέξτερ

.

.

.

.

.

.

.

*O πίνακας της ανάρτησης είναι από εδώ.

.