Κάλεσμα της «Πρωτοβουλίας ‘Ψ’ » προς συλλογικότητες για κινητοποιήσεις και συνεργασία

•Απρίλιος 16, 2018 • Σχολιάστε

.

Με αφορμή τις νεοφιλελεύθερες πρακτικές στην ψυχική υγεία



Όπως ίσως γνωρίζετε η “Πρωτοβουλία για τη δημιουργία ενός κινήματος στο χώρο της ψυχικής υγείας” δημιουργήθηκε το Νοέμβριο του 2013. Συστήθηκε εν μέσω της κατάρρευσης του δημόσιου συστήματος υγείας που για την ψυχική υγεία σηματοδοτείται κυρίως με το βίαιο κλείσιμο των δημόσιων ψυχιατρείων και την εκτόπιση των εκεί νοσηλευόμενων ως αντικείμενα προς απόρριψη. Σε έναν τόπο όπου η ψυχιατρική μεταρρύθμιση αποτέλεσε κενό γράμμα και η αναζήτηση μιας εναλλακτικής κουλτούρας που θα συνδιαλέγεται και δε θα εγκλείει, παρέμεινε ως αναφορά σε σχετικά συνέδρια και στην παρούσα οικονομική και πολιτική συγκυρία, δημιουργήθηκε το πρόσφορο έδαφος για να αλωθεί ό,τι είχε απομείνει από ένα κατά τα άλλα μονολιθικό και ασυλικό δημόσιο σύστημα περίθαλψης. Ένα σύστημα που χαρακτηρίζεται από το γεγονός ότι πάνω από τις μισές εισαγωγές γίνονται με την παρέμβαση της αστυνομίας, όπου τα δικαιώματα των φερόμενων ως ψυχικά ασθενών διακηρύσσονται μεγαλοστόμως σε συνέδρια και ημερίδες, όπου η φαρμακοθεραπεία αποτελεί μονόδρομο ειδικά για τις ‘διαταραχές’ εκείνες που αυθαίρετα χαρακτηρίζονται ως ανίατες.

Τεσσεράμισι χρόνια μετά βρισκόμαστε στον απόηχο του νόμου που ψηφίστηκε πρόσφατα στη Βουλή, το οποίο θεσμοθετεί την ίδρυση του «δικαστικού ψυχιατρείου», ενός εδικού τμήματος/φυλακής για όσους κρίνονται «ακαταλόγιστοι» για ποινικό αδίκημα που επιτέλεσαν και όπου για πρώτη φορά αναφέρεται ρητά, σε νομοθετική ρύθμιση, η νομιμότητα της επιβολής κατασταλτικών πρακτικών (μηχανικών καθηλώσεων και απομονώσεων), όταν υπάρχει «επιθετική» συμπεριφορά. Πρόκειται για μια πρωτοφανή κατασταλτική μετάλλαξη των υπηρεσιών ψυχικής υγείας, στη βάση της κυρίαρχης βιολογικής ψυχιατρικής και της αγαστής συνεργασίας της με το βιο-φαρμακοβιομηχανικό σύμπλεγμα και τα ενέσιμα σχήματα που αυτό προωθεί στην αγορά – και, μέσω της κυρίαρχης ψυχιατρικής, στο σπίτι του κάθε ασθενή, ή και εν δυνάμει ασθενή. 

 

Παράλληλα, οι ασυλικές πρακτικές μοιάζει να προγραμματίζεται να μεταφερθούν στην κοινότητα με την προετοιμαζόμενη εφαρμογή της υποχρεωτικής θεραπείας στην κοινότητα, ως το υποκατάστατο του στεγνά διοικητικού κλεισίματος των ψυχιατρείων που ετοιμάζουν. Κι όλα αυτά εν μέσω μιας κακόφωνα ενορχηστρωμένης προπαγάνδας για (άλλη μια φορά) “κλείσιμο των ψυχιατρείων”, με το σύνηθες λεκτικό πυροτέχνημα περί «ολοκλήρωσης της ψυχιατρικής μεταρρύθμισης» την ίδια στιγμή που δεν διατυπώνεται καμία αμφισβήτηση των ασυλικών πρακτικών, δεν ανοίγει καμία συζήτηση για τις μηχανικές καθηλώσεις, για τους θανάτους στα ψυχιατρεία ως αποτέλεσμα βίαιων πρακτικών, δεν διερευνούνται στο ελάχιστο δυνατότητες πέραν του φαρμακευτικού μονόδρομου. Αντίθετα προωθούνται νεοφιλελεύθερες πολιτικές κλεισίματος ή/και συρρίκνωσης των ψυχιατρείων, πάντα συνυφασμένες με τις απολύσεις, τη μείωση του προσωπικού κλπ., προτείνονται διοικητικού τύπου αλλαγές στην κατεύθυνση της περιστολής των δαπανών, της διάλυσης υπαρχόντων θεραπευτικών ομάδων, κατακερματισμού και αναδιάταξης μονάδων χωρίς κανένα θεραπευτικό στόχο.

Με αφορμή, λοιπόν, όλα όσα ψηφίζονται, σχεδιάζονται ή/και υλοποιούνται ήδη καλούμε την καθεμία και τον καθένα να στηρίξει με όποιον τρόπο επιθυμεί τις δράσεις μας, καλούμε πολιτικές και κοινωνικές ομάδες να προεκτείνουν νέες και να συγκροτήσουν πυρήνες αντίστασης στις γειτονιές που δραστηριοποιούνται. Ο μόνος τρόπος για να μην περάσουν και να μη βρουν εφαρμογή οι νέες κατασταλτικές νομοθεσίες είναι η αμφισβήτησή τους «από τα κάτω», μέσα από την κινητοποίηση των άμεσα ενδιαφερομένων, ατόμων με ψυχιατρική εμπειρία, οικογενειών, λειτουργών ψυχικής υγείας, κοινωνικών συλλογικοτήτων-ένα κίνημα που θα αμφισβητεί τις κοινωνικές σχέσεις, τους θεσμούς και τις πολιτικές που εξακολουθούν να καταδικάζουν τους ψυχικά πάσχοντες στη θέση του κοινωνικού παρία, χωρίς ουσιαστικά αναγνωρισμένα και κατοχυρωμένα δικαιώματα, στο «έλεος» μιας ανελέητης κοινωνικής απόρριψης και ψυχιατρικής καταστολής. 

 

Είμαστε ανοικτές και ανοικτοί για να συναντηθούμε, να μιλήσουμε και να επεξεργαστούμε ιδέες και δράσεις να προωθήσουμε ανοικτές διαδικασίες και κινητοποιήσεις, σε ένα πνεύμα αντιιεραρχικό, οριζόντιο και ισότιμο, πέρα από κομματικές ταυτότητες και αναθέσεις, αλλά με πολιτικό προσανατολισμό για μια άλλη (αντι-) θέσμιση για την ψυχική υγεία, για ένα κίνημα ‘από τα κάτω’, που θα εμπεριέχει το λόγο των σημερινών αποκλεισμένων, που θα φέρει τα ζητήματα της (ψυχικής) υγείας πάλι πίσω στην κοινότητα. Ήδη υπάρχουν σχέδια για μια ενδεχόμενη κινητοποίηση στο Υπουργείο Υγείας, την Παρασκευή 18 Μαΐου 2018, για την οποία, όπως και για ό,τι άλλο προκύψει, επιθυμούμε να είμαστε σε επαφή για ενημέρωση και ενδεχόμενη συνεργασία. Περισσότερα σχετικά με την Πρωτοβουλία μπορείτε να βρείτε και στο http://protovouliapsy.blogspot.gr/ .






 


.

.

.

.

.

.

Advertisements

ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ ΣΤΟΥΣ ΚΥΒΕΡΝΗΤΙΚΟΥΣ ΣΧΕΔΙΑΣΜΟΥΣ ΓΙΑ ΔΙΑΛΥΣΗ ΤΗΣ ΨΥΧΙΚΗΣ ΥΓΕΙΑΣ : ΓΙΑ ΕΝΑ ΕΝΑΛΛΑΚΤΙΚΟ ΣΥΣΤΗΜΑ ΨΥΧΙΚΗΣ ΥΓΕΙΑΣ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΗΝ ΨΥΧΙΑΤΡΙΚΗ ΚΑΤΑΣΤΟΛΗ ΚΑΙ ΤΟ ΨΥΧΙΑΤΡΕΙΟ

•Απρίλιος 16, 2018 • Σχολιάστε

.

Τα χρονίως λιμνάζοντα ύδατα μιας αμετάκλητα κατασταλτικής ψυχιατρικής, που ασκείται σε όλες τις υπηρεσίες ψυχικής υγείας, ήλθε να ταράξει, για μιαν ακόμη φορά, η νέα ανακοίνωση «προθέσεων» του υπουργείου Υγείας (διαμέσου του Γενικού Γραμματέα του), με το σύνηθες λεκτικό πυροτέχνημα περί «ολοκλήρωσης της ψυχιατρικής μεταρρύθμισης», για «μετασχηματισμό», «μετεξέλιξη», κλείσιμο, των εναπομεινάντων ψυχιατρικών νοσοκομείων. Με αναμενόμενο, φυσικά, το ξέσπασμα ποικίλων αντιδράσεων προς υπεράσπιση του ψυχιατρικού ασύλου.

Μετά το νόμο για την περίφημη «διοικητική μεταρρύθμιση» (δηλαδή, ένα χαρτί στο συρτάρι του Υπουργείου) και το νόμο για τους «ακαταλόγιστους αδικοπραγούντες» (εδώ είχαμε, ωστόσο, τη θεσμοθέτηση του «ειδικού» περίκλειστου τμήματος), μας έρχεται ένα νέο αντι-μεταρρυθμιστικό εγχείρημα.

Η κυβέρνηση και το επιτελείο των νεοϊδρυματικών της συμβούλων επί θεμάτων ψυχικής υγείας δεν θα είχαν, βέβαια, καμιά πρόθεση να ταράξουν «τα λιμνάζοντα ύδατα», αν δεν πιέζονταν από τις Βρυξέλες να εφαρμόσουν αυτό που δεν πρόλαβε η προηγούμενη κυβέρνηση, με Διοικητή, τότε, στο ΨΝΑ τον Π. Θεοδωράκη, επί Υπουργείας Γεωργιάδη και Βορίδη – το κλείσιμο, δηλαδή, των εναπομεινάντων ψυχιατρείων σε εφαρμογή του «συμβολαίου» που πρόβλεπε η χρηματοδότηση από την ΕΕ του «Ψυχαργώς» – για μια μεταρρύθμιση που ποτέ δεν έγινε.

Στο κείμενο του ΓΓ, που υποτίθεται πως συνοψίζει τα συμπεράσματα μιας σχετικής ημερίδας που έγινε τον Δεκέμβριο του 2017, και με τη γνωστή «μεταρρυθμιστική» ρητορεία (συνδυασμός αερολογίας και ασχετοσύνης) με την οποία έχουμε συνηθίσει να μας σερβίρουν οπισθοδρομικές πρακτικές και πολιτικές, υπάρχει ουσιαστικά μια πρόταση με πρακτικό αντίκρισμα, για την οποία, άλλωστε, γίνεται η «συζήτηση»: αφορά την υπαγωγή των Κέντρων Ψυχικής Υγείας (ΚΨΥ), ενηλίκων και παιδιών/εφήβων, και των στεγαστικών δομών (ξενώνων, οικοτροφείων, προστατευόμενων διαμερισμάτων) στις Υγειονομικές Περιφέρειες (ΥΠΕ). Ενα μέτρο αποκλειστικά διοικητικού χαρακτήρα, με καταστροφικές επιπτώσεις (αν πραγματοποιηθεί) στις όποιες θεραπευτικές σχέσεις που, έστω μέσα στο στρεβλό τρόπο στη βάση του οποίου έχει διαμορφωθεί και λειτουργεί το σύστημα, εξακολουθούν να υπάρχουν, ή, έστω, απλώς να επιβιώνουν.

Καθώς, στα περίπου 35 χρόνια υποτιθέμενης μεταρρύθμισης, δεν έγινε καν δυνατό οι «ένοικοι» των δημόσιων εξωνοσοκομειακών στεγαστικών δομών να πάρουν εξιτήριο και εξακολουθούν να θεωρούνται ως νοσηλευόμενοι των ιδρυμάτων, η μεταφορά των στεγαστικών δομών από τα ψυχιατρεία στις ΥΠΕ θα εμφανίσει μια μεγάλη μείωση των παρουσιαζόμενων στα χαρτιά ως νοσηλευόμενων. Πχ, στο Δαφνί οι ένοικοι στις εξωνοσοκομειακές στεγαστικές δομές είναι περί τους 600. Αν αυτός ο αριθμός αφαιρεθεί από την επίσημη δύναμη κλινών του νοσοκομείου και, ταυτόχρονα, οι εναπομείναντες στα τμήματα χρόνιας παραμονής και στο γηροψυχιατρικό μεταβούν στα σχεδιαζόμενα νέα οικοτροφεία (που η σημερινή κυβέρνηση έχει κανονίσει να δοθούν σε ΜΚΟ), τότε η «δύναμη κλινών» του νοσοκομείου, από πάνω από χίλιες τώρα, θα κατέβει στις 225, όσες, δηλαδή, είναι οι κλίνες των «τμημάτων εισαγωγών» (στη πραγματικότητα 243). Άρα, για τις Βρυξέλες… «πρόοδος»… Και στη συνέχεια, έρχεται, φυσικά, η σειρά των «τμημάτων εισαγωγών» για μεταφορά, σιγά-σιγά και όπως-όπως, στα γενικά νοσοκομεία (με πόσο προσωπικό, πόσες κλίνες κλπ, ερωτήματα χωρίς απάντηση).

Γιατί ποια άλλη, πραγματική πρόοδο σηματοδοτούν αυτές οι προτεινόμενες αλλαγές, πέρα από το να αποτελούν το όχημα για το βίαιο κλείσιμο των ψυχιατρείων που, απλώς, τώρα επιχειρείται να περάσει με τρόπους που θα προκαλέσουν όσο το δυνατόν πιο λίγες αντιδράσεις, – σκορπώντας όσο το δυνατόν πιο μεγάλη σύγχυση που θα παραλύσει την όποια αντίδραση; Άλλωστε, η λεγόμενη «αναμόρφωση των οργανισμών» των ψυχιατρείων, το επίδικο ζήτημα στο οποίο έχει αναχθεί, ένθεν κακείθεν, το «κλείσιμο» ή «μη κλείσιμο» των ψυχιατρείων, με την όποια αβεβαιότητα και ανασφάλεια καλλιεργεί – και δικαίως – για το εργασιακό μέλλον των εργαζομένων, είναι το απαραίτητο συνοδό συμπλήρωμα, αυτού που ο ΓΓ ονομάζει «θεσμική υποστήριξη της μετεξέλιξης» των ψυχιατρείων.

Το προβαλλόμενο επιχείρημα/σερβίρισμα για τη νέα (νεοφιλελεύθερης κοπής) προσπάθεια κλεισίματος των ψυχιατρείων, αποπειράται, ως συνήθως, να αγκυροβολήσει (μέσω της πλήρους διαστρέβλωσης της) σε μια βασική αρχή της λειτουργίας ενός κοινοτικά βασισμένου συστήματος ψυχικής υγείας. Ότι, δηλαδή, το ΚΨΥ πρέπει ν΄ αποτελεί τη βασική μονάδα των διασυνδεόμενων υπηρεσιών, μεταξύ των οποίων και οι στεγαστικές δομές (παραλείποντας, ωστόσο, πλήρως την όποια αναφορά στην εκ των ουκ άνευ αναγκαία διασύνδεση ΚΨΥ-μονάδας νοσηλείας).

Βέβαια, ο αδαής χαρακτήρας που διακρίνει το κείμενο του ΓΓ, οδηγεί στο να αποκαλείται το ΚΨΥ «συντονιστικό κέντρο», με ό, τι αυτό σημαίνει για τον τρόπο που φαντάζονται (αλλά και που ήδη διαχειρίζονται) τις στεγαστικές δομές. Αυτός ο «συντονιστικός» τρόπος λειτουργίας έχει φτάσει σε σημείο που άτομα με ψυχιατρική εμπειρία, τα οποία το σύστημα δεν έχει «τι να τα κάνει», πού να τα «τοποθετήσει» (όταν δεν τα πετάει κυριολεκτικά στο δρόμο), να τα στέλνει σαν «δέματα», σε μιαν άκρως απανθρωποποιητική και παλαιο-ιδρυματική λογική, σε όποια δομή υπάρχει κενή θέση, σε όποια άκρη της χώρας. Για παράδειγμα, από ψυχιατρείο της Αθήνας σε ΜΚΟ της Κρήτης κοκ. Χωρίς, φυσικά, καμιά σχέση με «επάνοδο στο οικείο περιβάλλον» του τόπου καταγωγής κλπ.

Μάλιστα, ακούστηκε πρόσφατα ότι ψυχιατρική κλινική γενικού νοσοκομείου σχεδιάζει την αποστολή χρονίως νοσηλευόμενων ασθενών της στη Λέρο!!!. Να ξαναρχίσουν, δηλαδή, σιγά-σιγά, πάντα με «καλές προθέσεις», «για το καλό τους», σε «μεταρρυθμισμένες δομές» (αρχικά) κλπ, οι αποστολές στη Λέρο!!!

Σε σύνδεση με αυτά, δεν είναι τυχαίο ότι, παρά την πρόσφατη αποκάλυψη μέσω δημοσιεύματος (στο VICE) για σκανδαλώδεις συνθήκες σε ιδιωτική ψυχιατρική κλινική, δεν υπήρξε καμιά αντίδραση από το Υπουργείο – δείγμα ότι, για μιαν ακόμα φορά, επιχειρείται συγκάλυψη του σκανδάλου που συνιστά ο τρόπος άσκησης της ψυχιατρικής και στον ιδιωτικό τομέα (ίσως, μάλιστα, πολύ περισσότερο σ΄ αυτόν).

Για μιαν ακόμη φορά, το ερώτημα που προκύπτει, σε σχέση με τους σχεδιασμούς του Υπουργείου, είναι : πώς μπορούμε να έχουμε ένα κοινοτικά βασισμένο σύστημα υπηρεσιών, χωρίς τομεοποίηση; ΄Η με γιγαντοτομείς των 400.000 κατοίκων, που ούτε και αυτοί δεν λειτουργούν; Αλλά και που αν λειτουργούσαν, σε τίποτα δεν θα άλλαζε η νοσοκομειοκεντρική λειτουργία του συστήματος. Όταν η διεθνής εμπειρία έχει δείξει ότι μπορούμε να έχουμε ουσιαστική κοινοτική παρέμβαση (πρόληψη, στήριξη, φροντίδα) όταν ο πληθυσμός αναφοράς δεν ξεπερνάει τις 100.000 κατοίκους – όταν επιπλέον, σύμφωνα με μερικές παραδειγματικές πρακτικές, για να είναι η παρέμβαση ουσιαστικά αποτελεσματική, δεν πρέπει ο πληθυσμό αναφοράς να είναι πάνω 60-80.000.

Και μάλιστα, εν προκειμένω, με αριθμητικά ελάχιστα ΚΨΥ (δεν μιλάμε για τις πρακτικά ανύπαρκτες παιδοψυχιατρικές υπηρεσίες, που λειτουργούν, για τις προτεινόμενες εξετάσεις, μέσω του ιδιωτικού τομέα), τα οποία είναι άκρως υποστελεχωμένα και έχουν μάθει να λειτουργούν όχι κοινοτικά, αλλά ως εξωτερικά ιατρεία, χωρίς καμιά διασύνδεση με μονάδες νοσηλείας.

Όταν η άρνηση για διασύνδεση με μονάδα νοσηλείας γίνεται καθεστώς και, μάλιστα, τείνει προς αναίρεση ακόμα και εκεί όπου, κατ΄ εξαίρεσιν, είχε καθιερωθεί.

Όταν οι προς επεξεργασία προτάσεις για την στελέχωση των ΚΨΥ προβλέπουν υποτυπώδη παρουσία νοσηλευτών και γενικά μια στελέχωση για όλες τις ειδικότητες, για πληθυσμούς 400.000 κατοίκων, πολύ κατώτερη από αυτή που έχει διεθνώς καθιερωθεί ως η αναγκαία για πληθυσμούς κάτω των 100.000 κατοίκων.

Όταν, πρωτίστως, δεν υπάρχει καμιά αμφισβήτηση της ασκούμενης ψυχιατρικής πρακτικής των ταξινομικών εγχειριδίων, των μηχανικών καθηλώσεων, της κλειδωμένης πόρτας και του μονόδρομου του ψυχοφάρμακου.

Όταν όλο και περισσότερο, όχι μόνο δεν αμφισβητείται, αλλά γίνεται αδιαμφισβήτητη η ψυχιατρική που «χάνει τον άνθρωπο πίσω από την αρρώστια», πίσω από το σύμπτωμα, την «επικινδυνότητα», το «άνευ νοήματος» κοκ.

Μια πραγματική διαδικασία Αποϊδρυματοποίησης θα είχε ως πρώτο βήμα την αμφισβήτηση των ασυλικών πρακτικών, που, μάλιστα, έχουν ήδη μεταφερθεί, και προγραμματίζεται να μεταφερθούν ακόμα περισσότερο, στην κοινότητα – με ένα «κλείσιμο ψυχιατρείων» που συνοδεύεται από την προετοιμαζόμενη εφαρμογή της υποχρεωτικής θεραπείας στην κοινότητα, ως το υποκατάστατο του στεγνά διοικητικού κλεισίματος των ψυχιατρείων που ετοιμάζουν.

Το ψυχιατρείο δεν καταργείται – αλλιώς, σ΄ αυτήν τη λογική, όπως άλλωστε το έχουμε δει διεθνώς, απλώς μεταλλάσσεται, περνώντας, από τον εγκλεισμό, στην εγκατάλειψη στο δρόμο και στην «περιστρεφόμενη πόρτα».

Το ψυχιατρείο ξεπερνιέται, μέσα από την αμφισβήτηση των εξουσιαστικών σχέσεων που το συνιστούν και το συγκροτούν, προς μιαν άλλη θεραπευτική σχέση ισοτιμίας, που ανοίγεται στην κοινότητα, αρνούμενη έμπρακτα την κλειστή δομή, προς κοινοτικές υπηρεσίες ως ενσάρκωση των νέων ισότιμων, πραγματικά θεραπευτικών σχέσεων και όχι μιας νέας διαχείρισης.

Αυτός ο ριζικός μετασχηματισμός, στην κατεύθυνση του ξεπεράσματος, είναι ο μόνος που μπορεί να εξασφαλίσει την χειραφέτηση όχι μόνο των ασθενών, αλλά και του προσωπικού – που τώρα αντιδρά και οχυρώνεται πίσω από την ασφάλεια της, έστω και κακοπληρωμένης, πλέον, αλλά μόνιμης, προς το παρόν, θέσης εργασίας στο ίδρυμα.

Με την μετάβαση από τον εντεταλμένο ρόλο του «φύλακα» (ανεξαρτήτως ειδικότητας, πτυχίων κλπ), που έχει να κάνει με την «κοινωνική ανάθεση», τον τρόπο λειτουργίας του ψυχιατρείου, τους κανόνες πειθαρχίας, ασφάλειας κλπ – όλα κατασκευές αυτής της «κοινωνικής ανάθεσης» – σε πραγματικά θεραπευτικούς ρόλους και σχέσεις ανθρώπου προς άνθρωπο.

Η σύγχυση και η ανασφάλεια λόγω οικονομικής κρίσης, μνημονίων, υποστελέχωσης, πολλαπλασιασμού των προς αντιμετώπιση προβλημάτων από όλο και λιγότερο προσωπικό, αλλά και η έλλειψη ενός εναλλακτικού οράματος, έχουν καλλιεργήσει ακόμα περισσότερο το έδαφος για τη δράση συνδικαλιστικών ομάδων και φατριών, που κυμαίνονται από την ποικιλότροπη υπεράσπιση του υπάρχοντος ασύλου (που το εξωραΐζουν, ξεχνώντας την καθημερινή ιδρυματική βία και την ανέκαθεν εξουθένωση του προσωπικού, εξαιτίας των πρακτικών που υποχρεώνεται να ασκεί, ως έκφραση του «κανονικού» για την θεραπεία/συμμόρφωση του «μη κανονικού»), μέχρι την πλήρη σύμπλευση με τους κυβερνητικούς σχεδιασμούς.

Κάποια σωματεία, όπως ο ΣΥΝΟΨΥΝΟ, έσπευσαν σε σύμπλευση με τους σχεδιασμούς του Υπουργείου, με αντάλλαγμα, πάντα, κάποιους ρόλους και θέσεις/καρέκλες στα τεκταινόμενα.

Αλλοι ανέκαθεν υπέρ του «ειδικού ψυχιατρικού νοσοκομείου», δηλαδή του ψυχιατρικού ιδρύματος (ασυλικότεροι του ασύλου) και άλλοι προσπαθώντας να ισορροπήσουν μεταξύ της πρόσδεσης τους στην κυβέρνηση και της υπεράσπισης του ασύλου, που τώρα και αυτή η κυβέρνηση υποχρεώνεται να καταργήσει.

Ένα επιχείρημα που χρησιμοποιείται, είναι ότι και η υπόλοιπη Ευρώπη είναι γεμάτη ψυχιατρεία. Γιατί να ζητούν από εμάς να τα κλείσουμε; Μια εύκολη απάντηση θα ήταν ότι και η υπόλοιπη Ευρώπη προάγει τις ελαστικές σχέσεις εργασίας, τις ιδιωτικοποιήσεις, την περικοπή των κοινωνικών δαπανών, των μισθών κλπ. Άρα γιατί να μην αποδεχτούμε, και σ΄ αυτά, να είμαστε όπως «όλη η Ευρώπη»;

Ίσως να είναι λίγο πιο δύσκολο να γίνει κατανοητό ότι η ελληνική ψυχιατρική είναι ευρωπαϊκή (και αμερικάνικη) ψυχιατρική και ότι το ψυχιατρείο (και η κατασταλτική πρακτική, είτε μέσα σ΄ αυτό, είτε στην κοινότητα) είναι συνυφασμένο με αυτή την ψυχιατρική. Ότι και στην υπόλοιπη Ευρώπη οι εναλλακτικές πρακτικές ήταν πάντα μειοψηφικές, συνδεδεμένες με κοινωνικά κινήματα, ενάντια στην κοινωνία της καταστολής και του ελέγχου. Όλα τα παραδείγματα που υπάρχουν στην εναλλακτική ψυχιατρική απέδειξαν ότι μια άλλη ψυχιατρική, χειραφετητική, είναι δυνατή, αλλά, συνυφασμένη, προοπτικά, με ένα άλλο σύστημα κοινωνικό σχέσεων (ανοικτό και υποστηρικτικό στην διαφορετικότητα του καθενός), προσέκρουσε πάντα στις υπάρχουσες κυρίαρχες κοινωνικές σχέσεις και εξουσίες.

Ήταν, όμως, ανέκαθεν η μόνη προσέγγιση στο κλείσιμο του ψυχιατρείου, ως ξεπέρασμά του, που εξασφάλιζε και τις θέσεις εργασίας. Αντίθετα με τις ποικίλης κοπής και πολιτικής απόχρωσης νεοφιλελεύθερες πολιτικές κλεισίματος/ συρρίκνωσης των ψυχιατρείων, που ήταν συνυφασμένες με τις απολύσεις, τη μείωση του προσωπικού κλπ.

Αυτή τη στιγμή, αυτό που έχουμε μπροστά μας είναι μια κυβέρνηση που επιχειρεί ένα διοικητικό ανακάτεμα του χυλού της ιδρυματικής ψυχιατρικής στην κατεύθυνση της περιστολής των δαπανών, της διάλυσης υπαρχόντων θεραπευτικών ομάδων, κατακερματισμού και αναδιάταξης μονάδων χωρίς κανένα θεραπευτικό στόχο. Ακούστηκε, μάλιστα, ότι μπροστά την διαφαινόμενη αντίδραση στους προταθέντες σχεδιασμούς, είναι πιθανό να παρουσιάσουν επίσημα την αρχική πρόταση κάπως μετριασμένη, αφήνοντας κάποιες από τις στεγαστικές δομές στα ψυχιατρεία! Κανονικός «μύλος»… Διαχειριστικά τερτίπια, το ένα πίσω από το άλλο, αλλά η κατασταλτική πρακτική αμετάκλητη και χωρίς καμιά αμφισβήτηση, με το 65% των εισαγωγών να είναι ακούσιες, με μηχανικές, καθηλώσεις (ακόμα και εκουσίως νοσηλευόμενων ασθενών), με θανάτους από μηχανικές καθηλώσεις – και όλα αυτά δεν συζητούνται, «δεν υπάρχουν»…

Αν υπήρχε η παραμικρή πρόθεση για κάτι στοιχειωδώς μεταρρυθμιστικό, θα έπρεπε να εφαρμοστεί άμεσα η τομεοποίηση, με πληθυσμούς αναφοράς τις 100.00 κατοίκους, αναγκαστικά στη βάση των υπαρχόντων μονάδων νοσηλείας, λόγω της δραματικής έλλειψης ΚΨΥ, με άμεση υποχρέωση, σε σύντομο χρονικό διάστημα, να γίνουν παντού ΚΨΥ (επαρκώς στελεχωμένα και με ουσιαστικό κοινοτικό προσανατολισμό), που θα αποτελούν τη βασική μονάδα αναφοράς του κάθε τομέα. Με διασφάλιση των θέσεων εργασίας, όταν, σε αρκετά επόμενο στάδιο, θα μπορούσαν να μεταφερθούν οι κλινικές των ψυχιατρείων σε γενικά νοσοκομεία, με προϋπόθεση την επάρκεια κατάλληλα εκπαιδευμένου προσωπικού, την απόρριψη των κατασταλτικών πρακτικών, το άνοιγμα στην κοινωνία. Αυτό, φυσικά, θα σήμαινε μια γενναία χρηματοδότηση του συστήματος των δημόσιων υπηρεσιών, στην κατεύθυνση και της κατάργησης της όποιας και όποιου είδους ιδιωτικής επιχειρηματικότητας (ΜΚΟ, ιδιωτικές κλινικές κλπ) στην Ψυχική Υγεία – όπως σε όλη την Υγεία.

Από μόνη της, αυτή η πρόταση δείχνει ότι ένα κοινωνικό κίνημα είναι ο απαραίτητος όρος για την ακύρωση των κυβερνητικών σχεδιασμών και για ένα ριζικά διαφορετικό σύστημα υπηρεσιών ψυχικής υγείας.

16/4/2018

.

.

ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ ΓΙΑ ΕΝΑ ΠΟΛΥΜΟΡΦΟ ΚΙΝΗΜΑ ΣΤΗΝ ΨΥΧΙΚΗ ΥΓΕΙΑ

.

.

.

.

.

.

Εκδήλωση-Συζήτηση: «Σκάνδαλο Novartis: Εξαίρεση ή κανονικότητα;» – Τρίτη 24/4/2018 στις 7 μ.μ.

•Απρίλιος 16, 2018 • Σχολιάστε

.

Σκάνδαλο Νοβάρτις

.

Το σκάνδαλο που ξέσπασε με την αποκάλυψη του χρηματισμού, με εκατοντάδες χιλιάδες και εκατομμύρια ευρώ, σε υπουργούς και πρωθυπουργούς από την φαρμακοβιομηχανία Novartis, προκειμένου να κρατούν ψηλά την τιμολόγηση των φαρμάκων και έτσι να βγάζει τεράστια κέρδη διεθνώς η εταιρεία, δεν απλώς ένα σκάνδαλο. Δεν είναι μια εξαίρεση. Είναι ο τρόπος που λειτουργεί η σχέση των πολυεθνικών, του κεφαλαίου, των οικονομικά ισχυρών με την εκάστοτε κυρίαρχη πολιτική εξουσία. Αφορά όλους τους τομείς της ζωής μας. Δείχνει ότι η διαπλοκή και η διαφθορά διατρέχουν ολόκληρο το κυρίαρχο πολιτικό σύστημα και δεν υπάρχει τίποτα που ν΄ αποφασίζεται ως πολιτική, στην οικονομία, στην παιδεία, στην υγεία, παντού, αν πρώτα δεν έχουν ικανοποιηθούν, με το αζημίωτο για τους κυβερνώντες, τα συμφέροντα κερδοφορίας των μεγάλων επιχειρήσεων.

.
Όλοι θεωρούμε την υγείας μας ως κάτι πολύ σημαντικό και θέλουμε να έχουμε πρόσβαση σ΄ ένα σύστημα υγείας και σε θεραπείες που εμπιστευόμαστε. Τι γίνεται, όμως, όταν ένα από τα κυριότερα μέσα θεραπείας, το φάρμακο (όπως και όλα τα υγειονομικά υλικά), είναι, στο σύστημα που λειτουργούμε, εμπόρευμα, όπως όλα τα άλλα, από το οποίο η πολυεθνική που το παράγει, αποσκοπεί, πρωτίστως, να βγάλει κέρδος-έστω και σε βάρος της υγείας μας;

.
Τι γίνεται όταν το σύστημα έχει καταρρεύσει και αυτή η πρόσβαση γίνεται όλο και πιο δύσκολη και μάλιστα, όλο και πιο συχνά, με πληρωμή;

.
Τι γίνεται όταν όλες οι κυβερνήσεις της εποχής των μνημονίων, σε εκτέλεση εντολών της τρόικας, μείωσαν δραστικά την φαρμακευτική δαπάνη (στα πλαίσια της μείωσης όλων των δαπανών για την Υγεία), αλλά καθόλου τα κέρδη των φαρμακοβιομηχανιών, καθώς μετέφεραν το κόστος που περιέκοψαν, στις τσέπες όλων μας – με την δραματική αύξηση της συμμετοχής στην αγορά των φαρμάκων εξίσου σε ασφαλισμένους και ανασφάλιστους;

.
Τι γίνεται όταν οι γιατροί καθημερινά πολιορκούνται από τις εταιρείες, με διάφορα «δώρα», πληρωμένα συνέδρια και «πολλά άλλα», προκειμένου να συνταγογραφήσουν τα προϊόντα τους;

.
Τι γίνεται όταν η ίδια εκπαίδευση των γιατρών είναι στα χέρια των φαρμακοβιομηχανιών;

.
Και τι έχει κάνει για όλα αυτά η κυβέρνηση ΣύριζαΑνελ πέρα από το να προσπαθεί, απλώς, να επωφεληθεί πολιτικά από το σκάνδαλο της διαφθοράς, στο οποίο είναι αναμεμειγμένοι οι υπουργοί (και πρωθυπουργοί) της Ν. Δημοκρατίας και του ΠΑΣΟΚ – ανάγοντας το όλο ζήτημα σε μιαν απλή σκαναδαλολογία που, όπως πολλές φορές στο παρελθόν, καταλήγει στην ατιμωρησία των ενόχων; Όταν αυτή η ίδια κυβέρνηση αφήνει ανέγγιχτες τις ρίζες του προβλήματος : το φάρμακο, ένα κατ΄ εξοχήν «κοινωνικό αγαθό», να παραμένει εμπόρευμα προς κερδοφορία στα χέρια της βιομηχανίας, ντόπιας και ξένης, με την ίδια γενική πολιτική των τιμολογήσεων, με τις δραστικές περικοπές στο σύστημα υγείας (δραματικά υποστελεχωμένο και δυσλειτουργικό), με την μεταφορά, κάθε μέρα, όλο και μεγαλύτερου μέρους τους κόστους του φαρμάκου, και γενικότερα της υγειονομικής φροντίδας, στις τσέπες όλων μας;

.
Για να αναλύσουμε και να συζητήσουμε σε βάθος όλα αυτά, σε όλες τις πτυχές τους και για να οργανώσουμε τις πραγματικές αντιστάσεις, από τα κάτω, για την ανατροπή ενός συστήματος που δεν διστάζει καθόλου να βασίζει την κερδοφόρα αναπαραγωγή του ακόμα και εις βάρος ενός από τα πολυτιμότερα αγαθά για κάθε άνθρωπο, που είναι η υγεία, καλούμε όλους και όλες στην εκδήλωση που οργανώνoυν η Εργατική Λέσχη Κυψέλης Πατησίων Γαλατσίου και το Κοινωνικό Ιατρείο Πατησίων Αχαρνών.

.

.

.

.

.

Προβολή της ταινίας «Άγγιξέ με» την Τετάρτη στις 18 Απριλίου στη Δημοτική Αγορά Κυψέλης

•Απρίλιος 12, 2018 • Σχολιάστε

.

Άγγιξέ με- Κυψέλη

.

Για τους νέες φίλες και τους νέους φίλους, θα γράψω πως σ’ αυτή την ταινία του αγαπημένου μου φίλου Γιώργου Τριανταφύλλου, το λιγότερο που κάνω είναι να εμφανίζομαι για λίγο. Το πιο σημαντικό είναι πως έχω γράψει τον πρόλογό της τον οποίο απαγγέλει η Μίλλη Καραλή και τους στίχους του τραγουδιού της. Έτσι έχω την χαρά ν’ ακούω τις λέξεις μου να ταξιδεύουν με την υπέροχη φωνή της Χρυσούλας Στεφανάκη, ακόμα… Και το μαγικό μας ταξίδι συνεχίζεται… Σ’ Ευχαριστούμε Γιώργο, που μας έδωσες αυτή την ευκαιρία, να είμαστε κοντά σου. Ελάτε κι εσείς να μας γνωρίσετε από κοντά την ερχόμενη Τετάρτη και να μας ρωτήσετε ό,τι θέλετε για την ταινία. Θα χαρούμε πολύ.

.

.

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

.

Στο πλαίσιο της έκθεσης «Stages of A Flight» που φιλοξενείται αυτό το διάστημα στη Δημοτική Αγορά Κυψέλης, θα προβληθεί η μικρού μήκους ταινία του Γιώργου Τριανταφύλλου, με τίτλο «Αγγιξέ με».

.

Οι θεματικές της ταινίας βαδίζουν παράλληλα με την θεματική της έκθεσης, αποτυπώνοντας τα σκληρά «πρόσωπα» που διαθέτουν ο ρατσισμός, η μοναξιά, η απομόνωση.

.

Η ταινία αυτή είναι σπονδυλωτή και αποτελείται από τέσσερις μικρές ιστορίες οι οποίες καταλήγουν στο άγγιγμα που -πολλές φορές- μας δείχνει πολύ περισσότερα απ’ όσα θα μπορούσαμε να καταλάβουμε με τον γραπτό ή τον προφορικό λόγο, και που κάθε φορά λέει κάτι διαφορετικό στην εν λόγω ταινία. Ωστόσο, η αφετηρία είναι πάντα η ίδια: ο Άνθρωπος. Χωρίς ταμπέλες και «πρέπει». Ένα άγγιγμα, που στο ανατρεπτικό φινάλε της ταινίας, μετατρέπεται σε ένα δυνατό «χαστούκι».

.

Μετά την προβολή θα ακολουθήσει ανοιχτή συζήτηση με βάση την ευρύτερη θεματολογία της ταινίας.

.

.

.

.

.

«Θεωρήματα» ως τις 15 Απριλίου στο Εθνικό Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης

•Απρίλιος 10, 2018 • Σχολιάστε

.

Έργο της Άρτεμις Ποταμιάνου α-ΕΜΣΤ Θεωρήματα

Άρτεμις Ποταμιάνου, Second papers (στη φωτογραφία μέρος του  έργου)

.

Λίγες μέρες απομένουν μέχρι να ολοκληρωθεί η έκθεση «Θεωρήματα» στο Εθνικό Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης και γράφω αυτή την ανάρτηση σήμερα για να σας την προτείνω, επειδή πραγματικά πιστεύω πως δεν πρέπει να τη χάσετε με τίποτα.

.

Έργο του Άγγελου Σκούρτη μπροστά και στο βάθος Κωνσταντίνος Ξενάκης-ΕΜΣΤ Θεωρήματα

Μπροστά εγκατάσταση του Άγγελου Σκούρτη με τίτλο «Γράφω στους τοίχους σ’ αγαπώ» και πίσω τρία ακρυλικά έργα του Κωνσταντίνου Ξενάκη

.

Καταρχήν ήταν πολύ παρήγορο που ενώ πήγα μια καθημερινή, βρήκα κόσμο να περιμένει απέξω για ν’ ανοίξει το Μουσείο (ανοίγει στις 11 π.μ.). Υπήρχαν κι Έλληνες επισκέπτες και ξένοι. Και κάναμε όλες, όλοι πολύ καλά που είχαμε αυτή την ιδέα. Άξιζε η βόλτα κι η επίσκεψη.

Γιατί «Θεωρήματα» ίσως θ’ αναρωτιέστε τώρα. Ο ελληνικός όρος δηλαδή της λογικής όπως τον χρησιμοποίησαν οι Μιλήσιοι Φιλόσοφοι. Στη σελίδα  του ΕΜΣΤ που θα βρείτε εδώ, καθώς και στην καλαίσθητη έκδοση που μπορείτε ν’ αγοράσετε απ’ το πωλητήριο θ’ απαντηθούν όλα σας τα ερωτήματα, αλλά ας εξηγήσω εγώ με λίγα λόγια περί τίνος πρόκειται.

.

Έργο του Δημήτρη Αληθεινού .jpg

Δημήτρης Αληθεινός, Αρχή άνδρα δείκνυσι

.

Όπως γράφει ο κύριος Εμμανουήλ Μαυρομμάτης, πρόεδρος της ΑICA Ελλάς (του ελληνικού τμήματος δηλαδή της Διεθνούς Ένωσης Κριτικών Τέχνης) κι ομότιμος καθηγητής του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης, ο τίτλος αποτελεί μια δική του ευγενική παραχώρηση  (αφορούσε μια έκθεση για την οποία κατατέθηκε η πρόταση, αλλά τελικά δεν πραγματοποιήθηκε) «με την ευχή» όπως επισημαίνει «να παραμείνει πάντοτε ως το δικό της έμβλημα (ενν: της AICA), ως η δική της ιδιοκτησία στην περιοχή των ελληνικών εικαστικών τεχνών».

.

Έργο της Έρσης Χατζηαργυρού-ΕΜΣΤ Θεωρήματα

Μπροστά έργο της Έρσης Χατζηαργυρού με τίτλο «Καινές τομές μνήμης» και στο βάθος διακρίνεται το Blanket του Βασίλη Μπαλάσκα

.

Εξηγεί λοιπόν πως πρότεινε «να χρησιμοποιηθεί ο όρος Θεωρήματα {…} ως η ονομασία αυτού το θεσμού που θα προσανατόλιζε στο πνεύμα της σύγχρονης τέχνης, να είναι αναλυτική διαδικασία». Αυτά τα βασικά θεωρώ πως αρκούν μέχρι να δείτε την έκθεση μόνες, μόνοι σας και να διαβάσετε περισσότερα στα πληρέστατα κείμενα που παρατίθενται δίπλα στα έργα.

.

Έργα των Καναρέλη και Κοντού α-ΕΜΣΤ Θεωρήματα

Μπροστά «Οστεοφυλάκιο 01 και 02» του Νίκου Καναρέλη και δεξιά διακρίνεται το έργο του Νίκου Τρανού από τη σειρά «White power»

.

Προσωπικά τώρα, ξεχώρισα εκείνα που είχαν πολιτικές αναφορές σε θέματα της εποχής μας, όπως το προσφυγικό για παράδειγμα. Έτσι στάθηκα στο «Ανθρώπων Ίχνη Νο 5» του Μάριου Σπηλιόπουλου, δηλαδή στην εγκατάσταση με ψηφιακή εκτύπωση σε καμβά και video με ήχο, που δείχνει την άφιξη των τότε προσφυγων απ’ τη Μικρά Ασία στην Ελευσίνα και την φιλοξενία τώρα των προσφύγων απ’ το Πακιστάν στα ίδια σπίτια. Η δική μου φωτογραφία δεν αρκεί καθόλου για να πάρετε μια ιδέα, αλλά την παραθέτω ενδεικτικά.

.

Έργο του Μάριου Σπηλιόπουλου α -ΕΜΣΤ Θεωρήματα

.

Φυσικά όπως βλέπετε στάθηκα και στο έργο του Παναγιώτη Τανιμανίδη που τιτλοφορείται «Το ‘Θεώρημα’ των συνεχών προσφυγικών συναρτήσεων (πραγματικών μεταβλητών)». Πρόκειται για μεικτή τεχνική στην οποία απεικονίζεται ένα αερόστατο γεμάτο από ναυτικά καπέλα της φρεγάτας F96IMIA που πάνω τους το καθένα έχει ένα παιδάκι που σώθηκε ή πνίγηκε…

.

Έργο του Παναγιώτη Τανιμανίδη-ΕΜΣΤ Θεωρηματα

.

Δεν ήταν τα μόνα βέβαια με τόσο ενδιαφέρον. Πρόσεξα και κείνο του Άγγελου Αντωνόπουλου με τίτλο «Η άλλη όψη» (με υλικά όπως η πολυστερίνη, η σιλικόνη, το μέταλλο και ο καθρέφτης) που αναφέρεται στην κρίση, καθώς και το «Blanket’ του Βασίλη Μπαλάσκα (φωτογραφία τυπωμένη σε κουβέρτα πολυεστέρα) που αφορά τους άστεγους. «Η κοινωνία των αγνώστων» όπως λέει μια φράση απ’ το έργο του Άρη Προδρομίδη… Έμεινα αρκετά στις λέξεις του. Επειδη υπάρχουν κι έργα που μας διακινούν συναισθηματικά για διάφορους λόγους.

.

Έργο του Άρη Προδρομίδη α-ΕΜΣΤ Θεωρήματα

.

Σ’ αυτά τα έργα κατατάσσω μέσα μου κι εκείνο του Κωστή που με πήγε απ’ το όνειρο, ως τον εφιάλτη και εγγράφηκε τόσο πολύ μέσα μου. Ο τίτλος του «6ο απόσπασμα από τη χώρα του κανενός:Τελετουργία της αλφαβήτου». Πρόκειται για μια εγκατάσταση με μικτά υλικά και διαστάσεις μεταβλητές που φυσικά φωτογράφησα.

.

Έργο του Κωστή α-ΕΜΣΤ Θεωρήματα

.

Και δεν ήταν μόνο τα έργα που με κέρδισαν, τα άλλα που φωτογράφησα και κάποια που ίσως αδίκησαν τα προσωπικά μου ενδιαφέροντα και μπορεί να ξεχωρίσετε εσείς, αλλά ήταν κι οι χώροι στους οποίους προβαλλόταν video στους οποίους έμεινα κάνοντας τις δικές μου σκέψεις βλέποντας τα πλάνα ή ακούγοντας τους ήχους από μέλισσες, από κύματα, από… από… Κύματα που μεταμορφώνονται σ’ένα σκακιστικό συνεχές, που μας υποβάλλουν σε ποικίλλα συναισθήματα, ανάλογα με τη μουσική υπόκρουση. Να σαν αυτά που είδα στο video της Αιμιλίας Παπαφιλίππου («Χάοσμος: Φούγκα Ludwigsburg ή Σκακιστικό Συνεχές: Χάος Τάξη Χορός στην Αυλή»). Κύματα που πάνε κι έρχονται, πότε γαλήνια και πότε απειλητικά. Σαν σκηνές απ’ τη ζωή μας…

.

.

.

*Όλες οι φωτογραφίες τραβήχτηκαν από μένα κι υπάρχουν στο flickr.

.

.

.

.

.

Rationalistas: Μια κοινότητα που σέβεται τη διαφορετικότητα – 10 Years Anniversary Live

•Απρίλιος 2, 2018 • Σχολιάστε

.

Rationalistas 10 years

.

Στις 14 Απρίλη λοιπόν τα παιδιά θα δώσουν μια συναυλία για τα 10 χρόνια απ’ την πρώτη τους δισκογραφική δουλειά. Μ’ αρέσει αυτό το κόλπο. Καλό ποντάρισμα για κείνους, έτσι; Κι αυτά είναι τα ωραία απ’ τα οποία δεν θέλουμε να λείπουμε όσες, όσοι τους ακούμε.

Η αλήθεια είναι ότι εγώ δεν τους παρακολούθησα απ’ την αρχή. Αλλά όταν τους άκουσα για πρώτη φορά με κέρδισαν και όπως ίσως θυμάστε ομολόγησα εδώ πως μπορώ πλέον να γράφω ένα κείμενο για κάθε τους τραγούδι.

Υπάρχει όμως κι όλος αυτός ο κόσμος που τους ξέρει απ’ τα πρώτα τους live, που τους ξέρει απ’ τη γειτονιά. Μια γειτονιά στην οποία αναφέρονται, απ’ την οποία δεν έφυγαν ποτέ κι η οποία είναι φανερό πως τους τιμάει όταν τραγουδάνε:

“Αυτό εδώ είναι για τη γειτονιά, για όσους είναι στη δουλειά
στα χρόνια τους τα εφηβικά
άνεργους, ξένους, διαφορετικούς,
καταπιεσμένους που δεν έμαθες ν’ ακούς…”

Το σκεφτόμουν τη μέρα που βγαίνοντας απ’ το μετρό στο Αιγάλεω είδα να κατεβαίνει απ’ την άλλη πλευρά μια κοπέλα με ίδια μπλούζα. Κοιταχτήκαμε έκπληκτες, χαμογελάσαμε η μια στην άλλη… Πως αλλιώς;

.

.

“Rationalistas μωρό μου…” Ο συνδετικός κρίκος… Αλλά ενώ δεν έφυγαν εκείνοι απ’ τις γειτονιές τους, τα τραγούδια τους πια ταξιδεύουν μακριά.

Πρόσφατα διάβαζα στο προφίλ ενός τους για έναν τύπο κάπου στα Βαλκάνια που ονόμασε Rationalistas την εταιρεία του επειδή του αρέσει η μουσική τους. Αυτά είναι…

Κι έπειτα μου ήρθε στο μυαλό το βράδυ του περασμένου φθινοπώρου που κάναμε βόλτα με τη φίλη μου τη Βάνα στου Ψυρρή.

Φορούσα την μπλούζα του συγκροτήματος και δυό νεαροί το πρόσεξαν και μου φώναξαν πως είναι ωραία. “Και το συγκρότημα επίσης” απάντησα για να μάθω πως “κι εμείς τους ακούμε”.

Μετέφερα το σκηνικό σε ένα μέλος τους. “Να ξέρεις” του είπα “αν είναι γνωστοί και στο πουν, εμένα είδαν…” Είμαστε τόσοι πολλοί πια, τόσες πολλές πια, οι proud supporters.
.

.

Τι μας κάνει άραγε να τους υποστηρίζουμε; Δύσκολο να τ’ απαντήσει ένας άνθρωπος αυτό. Νομίζω όμως πως πέρα απ’ την αναμφισβήτητα καλή μουσική τους, πέρα απ’ τους στίχους τους που μαθαίνουμε απέξω, είναι κι αυτή η τιμιότητα που βγάζει η μπάντα.

Δεν γράφουν τραγούδια για να “γίνουν”, αλλά γιατί το αισθάνονται. Δεν πάνε να τ’ “αρπάξουν”, αλλά να μοιραστούν με το κοινό. Είναι οι ρίζες τους σ’ εργατικές γειτονιές κι έμαθαν να νοιάζονται ως φαίνεται από μικροί.

Όταν σκάνε ειδοποιήσεις από κείνους στο inbox για κάτι που συμβαίνει και θεωρούν πως πρέπει να το ξέρω, πάντα αυτό το “κάτι” αφορά έναν άνθρωπο που παλεύει, που αδικήθηκε, που έχει νόημα να τον στηρίξουμε όλοι. Αφορά μια κατάσταση που χρήζει συλλογικής διαχείρισης δηλαδή.

Ασχολούνται λοιπόν, με τον διπλανό τους και κινητοποιούν κι άλλους. Όπως θα ‘πρεπε να κάνουμε όλες, όλοι. Με πράξεις, όχι με λόγια του αέρα και κενά ευχολόγια. Γιατί όπως έγραψε ο Sxo: “η αλληλεγγύη ανοίγει οδούς μες τα προβλήματα…” Ναι. Ευτυχώς…
.

.

Μ’ αρέσουν σίγουρα γι’ αυτό λοιπόν. Αλλά δεν φτάνει. Γιατί αν δεν σ’ αγγίζουν οι στίχοι, αν δεν σε κάνει η μουσική να κουνάς το κεφάλι, το κορμί με το ρυθμό, αν δεν αισθάνεσαι πως θέλεις κι εσύ να τραγουδήσεις, δύσκολα ταυτίζεσαι.

Εκείνοι όμως τα πετυχαίνουν όλ’ αυτά. Ξέρει ο Bayman κι ο DJ Gzas. Kι έχουν μια ευθύτητα σ’ ότι θίγουν οι TNT και Sxo και φυσικά μας αφορούν κομμάτια που λένε για παράδειγμα:

Είμαστε η πρώτη γενιά που περνά πιο άσχημα απ’ τους πριν μας
που αβέβαιη είναι η ζωή μας κι η εξέλιξή μας
Η θέλησή μας επεκτείνει την υπομονή μας
στην εποχή μας τα προγνωστικά δεν είν’ μαζί μας
Στο σπίτι ζούμε τσακωμούς μόνο λόγω της γκρίνιας
κληρονομήσαμε καμμένη γη απ’ τους γονείς μας
Διαμερίσματα μπετού στο κέντρο της Αθήνας
τόνους ευθύνες και δουλειές με αμοιβές της πείνας
Κάποιοι γελώντας λεν πως η ζωή είναι δική μας
αφού πνίξαν τα όνειρά μας στο έλεος της ρουτίνας
Bγάλε λεφτά μόνο διαμέσου μιας καλής κομπίνας
παρ’ τα λεφτά, γλέντα τρελά, γίνε κι εσύ κηφήνας
Στον αντίποδα πτώματα περπατάνε, μυαλά βουβα
φωλιάζουν σε σώματα που μιλάνε
Οι συγκυρίες μας πάνε καρφί για τον υπόνομο
ενώ εν αγνοία ζούμε τον τρίτο παγκόσμιο πόλεμο
Φυλακισμένοι όλοι κατ’ επιλογήν
αφού πήραμε ένα στεγαστικό και φτιάξαμε ένα λουξ κελί
Tα εγκεφαλικά κι οι ανακοπές σκοτώνουν κόσμο
και τώρα πια για τους γονείς μου τρέμω από φόβο
Kαταλαβαίνω πως οι συγκυρίες μ’ αλλάζουνε
γι’ αυτό αποφεύγω στον καθρέφτη μπροστά να κοιτάζομαι
Βγάζω τα μάτια μου γιατί μόνο ψέματα μου χουν πει
δώσε μου κάπου να σταθώ και θα κινήσω όλη τη γη…
.

.

Ή εκείνα τ’ άλλα που σε πείθουν πως ακόμα κι αν κάτι μοιάζει να τελειώνει, το ίχνος του μέσα μας είναι βαθύ, ανεξίτηλο. Γιατί:

“Δεν είναι ακόμα ένα κομμάτι
κοίτα τα μάτια μου δεν πρόκειται για οφθαλμαπάτη
κράτα κάτι
κράτα τη βόλτα στο πάρκο
και άσε το παλάτι…”

Κι όταν φτάνουμε στα κόκκινα, αρκεί να πούμε μόνο:
“Αγάπα με, είν’ αρκετό για να τρελαθούνε…” και να συνεχίσουμε:

“Χαλιέμαι, ζω και ξυπνάω σ’ επανάληψη
βρίσκομαι σε τροχιά γύρω απ’ τη θλίψη και την άρνηση
ότι γυαλίζει ξεμυαλίζει, φίλε,
κι όμως ακόμα τρέχω και τρέχεις πίσω από νούμερα
ξέρω και ξέρεις πως αυτός ο κόσμος
ζει για να δουλεύει οχτάωρα και πενθήμερα
κι αφού το τέλος μοιάζει λύτρωση απ’ το ψέμα
θα προτιμούσα σήμερα να πέθαινα για σένα…”
.

.

Τι να γράψω εδώ και τι να μείνει εκτός απ’ τους τόσο σπουδαίους στίχους τους; Στο μυαλό μου οι λέξεις τους καθημερινά, σ’ αυτές τις βόλτες στην πόλη με παρέα τη μουσική τους. Στίχοι σαν αυτούς:

“Μητέρα, πατέρα, το σ’ αγαπώ είναι σφαίρα,
δύσκολο κι επικίνδυνο να το λες κάθε μέρα
βαρκούλα στ’ ανοιχτά που επιτέλους βρήκε ξέρα
μα έχω ανάγκη να το πω για ν’ ανασάνω αέρα…”

Κι έβγαλαν πρόσφατα κι ένα ακόμη καινούριο τραγούδι… Δυνατό και συγκινητικό. Ακούστε το ολόκληρο κι ας ξεχώρισα έναν στίχο για τους δικούς μου λόγους:

“Μην κοιτάς που σκοτεινιάζω,
τι να λέμε; Την παλεύω…”
.

.

Τι είναι αυτοί οι τύποι τέλος πάντων; Που έχουν τόσο χιούμορ ώστε να βγάζουν αυτό το promo με το οποίο πολύ γέλασα, ομολογώ.

“Είμαστε μια κοινότητα έξω απ’ τη hip hop κοινότητα
που δέχεται τη διαφορετικότητα
αράζουμε και δρούμε άντρες γυναίκες μαζί
gay και λεσβίες με κοινό μίσος για τους ναζί
μετανάστες, βλέπουμε τ’ αδέρφια μας σε κάσες
στα σύνορα πυροβολούν το χρώμα και τις ράτσες
και τι νομίζεις πως θα φοβηθούμε τους καράφλες
χτύπα Παυλάρα στις καρδιές μας, γάμησε τις πλάτες…”

Είναι νομίζω καταληκτικά “απ’ αυτούς που σέβονται την κάθε έννοια, απ’ τους ρομαντικούς ποιητές που δε θέλουν στέψη” όπως έγραψε κάποτε ο ΤΝΤ στο “Είναι στιγμές”, την εποχή των ‘Ορθολογιστών”. Κι είναι πολλά ακόμα…

Ελάτε στο live (λεπτομέρειες εδώ) να τ’ ανακαλύψουμε όλα, ένα προς ένα, μαζί…

.

.

.

.

.

.