«Αιτία θανάτου: άγνωστη»: Ένα Νορβηγικό ντοκιμαντέρ που ερευνά τους θανάτους που σχετίζονται με τα ψυχοφάρμακα

•Απρίλιος 7, 2019 • 2 Σχόλια

Ο ξαφνικός, απροσδόκητος θάνατος μιας 34ης γυναίκας που λάμβανε ψυχοφάρμακα, αποτέλεσε την αφορμή για να γυριστεί αυτό το ντοκιμαντέρ για το οποίο σας γράφω σήμερα. Πιο συγκεκριμένα, το 2005, η σκηνοθέτης Anniken Hoel, έχασε την αδερφή της Renate και ξεκίνησε από μια μικρή πόλη της Νορβηγίας να ερευνά την διαπλοκή των φαρμακευτικών εταιρειών με την πολιτική εξουσία και τους θεσμούς, τόσο στην Ευρώπη όσο και στην Αμερική.

Πρόκειται για μια προσωπική έρευνα που διήρκεσε 10 χρόνια και στη διάρκειά της η δημιουργός αναζήτησε απαντήσεις όχι μόνο για το θάνατο της αδερφής της, αλλά και για χιλιάδων άλλων ανθρώπων με παρόμοια μοίρα, που εμπλέκονται στα γρανάζια της Big Pharma, μιας ισχυρής βιομηχανίας που αυξάνει διαρκώς τα κέρδη της ορίζοντας το ποιος είναι φυσιολογικός και ποιος όχι. Η μαζική αύξηση των διαγνώσεων ψυχιατρικών «ασθενειών» δεν περνά άλλωστε απαρατήρητη.

Κάτι που έχει γίνει σχετικά γνωστό κι υπάρχουν διάφορες έρευνες γι’ αυτό, είναι το γεγονός ότι τα ψυχοφάρμακα επηρεάζουν την καρδιακή λειτουργία. Έτσι κάποιες φορές ως αιτία θανάτου αναφέρεται κάποιο καρδιολογικό πρόβλημα, που όμως έχει προκληθεί απ’ την φαρμακευτική αγωγή (δείτε εδώ μια σχετική ανάρτηση). Κι επίσης τα ψυχοφάρμακα αυξάνουν το βάρος, κι έτσι οδηγούν σε διαβήτη, επομένως καταλαβαίνετε πόσοι παράγοντες αλληλοεμπλέκονται.

Οπωσδήποτε πρέπει να συνυπολογιστεί κι η πολυφαρμακία βέβαια, καθώς στα άτομα με ψυχιατρική εμπειρία, συνταγογραφούνται συνήθως περισσότερα από ένα ψυχοφάρμακα κι ας αναγράφεται σαφώς στις οδηγίες του κάθε φαρμάκου πως δεν πρέπει να λαμβάνεται συνδυαστικά με άλλα της ίδιας κατηγορίας, λόγω των ποικίλλων παρενεργειών. Οι οποίες παρενέργειες όμως κρύβονται καλά κι αποσιωπούνται απ’ τις απανταχού ισχυρές φαρμακοβιομηχανίες (μια απ’ τις πρώτες διαρροές στα WikiLeaks, αφορούσε ακριβώς τέτοιο θέμα).

Αυτό που θέλει να κάνει λοιπόν η Anniken Hoel, μ’ αυτό το βραβευμένο ντοκιμαντέρ, είναι ν’ ανοίξει μια συζήτηση με όλους τους εμπλεκόμενους (χρήστες υπηρεσιών ψυχικής υγείας και ειδικούς, αλλά και πολίτες ακόμη), για το θέμα μέσω της προβολής του σε διάφορα μέρη και κοινότητες (παίχτηκε και στην Ελλάδα, στο Φεστιβάλ Καλαμάτας το 2018, αλλά και στην Αμερική, στην Ευρώπη κτλ).

Στην Σκανδιναβία το πέτυχε κι είχε πολύ καλή υποδοχή η ταινία, η οποία προβλήθηκε ακόμη και στο Νορβηγικό Κοινοβούλιο. Δεν προσπαθεί η δημιουργός της ν’ αποκρύψει την ανακουφιστική επίδραση των ψυχοφαρμάκων σε κάποιες περιπτώσεις, όπως στα αρχικά στάδια μιας οξείας ψύχωσης, αλλά μακροπρόθεσμα πιστεύει με βάση τα στοιχεία που βρήκε (και δεν είναι η μόνη) ότι είναι όχι απλώς αναποτελεσματικά αλλά κι επικίνδυνα, αφού μειώνουν το προσδόκιμο ζωής, την ποιότητα ζωής κι εντέλει οδηγούν στο θάνατο. Γι’ αυτό συνειδητά δεν έδωσε το λόγο σε υπέρμαχους των ψυχοφαρμάκων. Θεωρεί ότι αρκετά τους ακούσαμε αυτούς. Τώρα είναι η ώρα ν’ ακουστεί και η άλλη πλευρά.

Όσον αφορά τώρα τον τρόπο που γυρίστηκε και σκηνοθετήθηκε η ταινία, συμφωνώ με τις κριτικές που λένε ότι δεν έχει την επιθετικότητα των αντίστοιχων αμερικανικών καταγγελτικών ντοκιμαντέρ, αλλά χαρακτηρίζεται από μια Σκανδιναβικού τύπου ευαισθησία και γενικά συμφωνώ μ’ ό,τι διάβασα εδώ.

Φυσικά δεν είναι η πρώτη φορά που γίνεται λόγος για όλ’ αυτά. Αλλά μία ακόμη φορά. Και για μένα τέτοια θέματα, όπως κι άλλα παρόμοια, πρέπει συνεχώς να είναι στη δημοσιότητα και συνεχώς να συζητιούνται, όσο δεν «λύνονται» ή όσο δεν αλλάζει κάτι εντωμεταξύ. κι όσο υπάρχουν άνθρωποι που τα αγνοούν. Μέχρι τότε πρέπει να επιμένουμε, να ενημερώνουμε και να ευαισθητοποιούμε τον κόσμο. Γιατί μας αφορούν όλους αυτά και δεν θα σταματήσω να το θυμίζω έτσι όπως το έγραφε κι ο αείμνηστος Γιώργος Γιαννουλόπουλος.

Στον ιστότοπο της ταινίας, μπορείτε να θέλετε να μάθετε περισσότερα για τους συντελεστές, να έρθετε σ’ επαφή με τη σκηνοθέτιδα και ν’ αναλάβετε δράση όπως σας καλεί, είτε καταγγέλλοντας και δημοσιοποιώντας έναν θάνατο που σχετίζεται με τη χρήση ψυχοφαρμάκων (ανεξάρτητα απ’ τη χώρα που ζείτε μπορείτε εδώ να ενημερώσετε για το γεγονός), όπως εκείνη έκανε για την αδερφή της, είτε διαδίδοντας όσα γνωρίζετε, είτε ακόμη προωθώντας και την προβολή αυτής της ταινίας στη δική σας κοινότητα.

Εγώ θα σας προτείνω να διαβάσετε αυτό το κείμενο του ψυχιάτρου Θόδωρου Μεγαλοοικονόμου που θα βρείτε εδώ για τη διαπλοκή των φαρμακευτικών εταιρειών, του κράτους και της ψυχιατρικής, για να καταλάβετε το πως αποφασίζεται κάτι να θεωρηθεί ως διαταραχή και ποιοι το αποφασίζουν (ρίξτε μια ματιά και σ’ αυτή την ανάρτηση για το πένθος), αλλά και να λάβετε γνώση των ενστάσεων που έχουν άνθρωποι με μεγάλη εμπειρία στο θέμα.

Όπως έχω ξαναγράψει, παρά τις επιμέρους επιφυλάξεις και προβληματισμούς που κι εγώ η ίδια άλλωστε έχω κατά καιρούς, για τον τρόπο που διαμείβονται αυτά τα ζητήματα, θεωρώ ανήθικο να αποκρύπτουμε την συζήτησή τους, η οποία έχει οπωσδήποτε βάση. Οι άνθρωποι πρέπει να γνωρίζουν τι ρίσκο παίρνουν με μια αγωγή και ποιοι είναι οι κίνδυνοι, πέρα απ’ τα ήδη (και συχνά με κατασκευασμένα στοιχεία μέσω χρηματοδοτούμενων ερευνών) πολυδιαφημισμένα οφέλη.-

.

.

Advertisements

Ιταλία: Εθνική εκστρατεία κατά των καθηλώσεων συνεχίζει να προωθεί το Φόρουμ Ψυχικής Υγείας

•Απρίλιος 5, 2019 • Σχολιάστε

Μες τις διάφορες εξελίξεις που τρέχουν στη γειτονική χώρα τα τελευταία χρόνια, είναι κι αυτή η εθνική εκστρατεία κατά των μηχανικών καθηλώσεων που συνεχίζει να προωθεί το Φόρουμ Ψυχικής Υγείας (Forum Salute Mentale), για την οποία κρίνω σκόπιμο να σας γράψω δυο λόγια, αφού και στην Ελλάδα πολλάκις έχει γίνει λόγος για το θέμα απ’ την «Πρωτοβουλία ‘Ψ’ » όσο και παλιότερα απ’ την «Πανελλαδική Συσπείρωση για την Ψυχιατρική Μεταρρύθμιση«.

Πρόκειται για μια πρακτική που φοβίζει, πονάει και ταπεινώνει τους χρήστες υπηρεσιών ψυχικής υγείας, άντρες και γυναίκες, ηλικιωμένους και παιδιά και μάλιστα σε στιγμές που είναι ιδιαιτέρως ευάλωτοι. Αλλά συνακόλουθα επηρεάζει και τους επαγγελματίες του χώρου αφού διαρρηγνύει την θεραπευτική σχέση και μετατρέπει το νοσηλευτικό προσωπικό, τους γιατρούς κ.α., σε σκληρούς φύλακες.

Οι μηχανικές καθηλώσεις είναι η απόδειξη για το πόσο η εικόνα του επικίνδυνου, ανίατου κι ακατανόητου «τρελού» παραμένει ακόμα ισχυρή κι αποτελεί προσχηματικά τη δικαιολογία για τον έλεγχο και τον περιορισμό των πασχόντων. Η κυρίαρχη ψυχιατρική κάνει λόγο λοιπόν για «προστατευτικό κλινοστατισμό», αλλά δεν υπάρχει ίχνος προστασίας και σαφώς καμιά θεραπεία με τέτοιες πρακτικές.

.

.


Αναφέρονται φυσικά οι συντάκτες των κειμένων που θα βρείτε εδώ (και των οποίων οι θέσεις σε ελεύθερη μετάφραση εξηγούνται από μένα), στην πολύκροτη υπόθεση του Francesco Mastrogiovanni (για την οποία έχω γράψει αυτή την ανάρτηση), του αναρχικού δασκάλου ο οποίος πέθανε μετά από καθήλωση 4 ημερών στην ψυχιατρική κλινική του Valo della Lucania.

Αλλά και σε κείνην του πλανόδιου οπωροπώλη Giuseppe Casu, που πέθανε μετά από μια βδομάδα όντας καθηλωμένος στο νοσοκομείο «Santissima Trinita» στο Cagliari. Φυσικά δεν υπήρξαν μόνο εκείνοι θύματα, αλλά και πολλοί άλλοι τα ονόματα των οποίων δεν μάθαμε ποτέ και δεν μαθαίνουμε και σήμερα. Έτυχε απλώς οι δικές τους ιστορίες να δουν το φως της δημοσιότητας.

Γι’ αυτό το θέμα λοιπόν δεν πρέπει να σταματήσουμε να μιλάμε ούτε στην Ελλάδα. Μια υπογραφή μπορεί να μην σας φαίνεται αρκετή, είναι όμως τουλάχιστον μια ένδειξη αντίστασης, σε μια εποχή συμμόρφωσης κι υποταγής στην οποία έχω ν’ αντιτάξω μερικά «όχι». Ελπίζω κι εσείς. –

Πρωτοβουλία ‘Ψ’: Η επόμενη συνάντηση των επαγγελματιών ψυχικής υγείας, την Παρασκευή, 5/3/19, 8 μμ.

•Απρίλιος 2, 2019 • Σχολιάστε

.

Η επόμενη συνάντηση της ομάδας των επαγγελματιών ψυχικής υγείας, στα πλαίσια της Πρωτοβουλίας ‘Ψ’, θα γίνει, όπως είχε αποφασιστεί από την ίδια την ομάδα, την Παρασκευή, 5 Απριλίου 2019, 8 μ.μ, στο χώρο της οδού Μπόταση 11 (1ος όροφος).


Όπως αναφερόταν στο αρχικό κάλεσμα, στη συνάντηση αυτή καλούνται όλοι/ες όσοι/ες «εργάζονται στο χώρο της ψυχικής υγείας (ανεξαρτήτως ειδικότητας και ρόλου, και σε όποια δομή του δημόσιου ή ιδιωτικού τομέα, ΜΚΟ κλπ, για ενήλικες, παιδιά και εφήβους,  πρόσφυγες, κακοποιημένες γυναίκες). Στόχος της ομάδας θα είναι το μοίρασμα των εμπειριών που προκύπτουν από το εργασιακό περιβάλλον, η κατανόησή τους, η προοπτική ανεύρεσης διαφορετικών προσεγγίσεων  σε καταστάσεις που λαμβάνονται ως δεδομένες, η συζήτηση πραγμάτων που το ανταγωνιστικό εργασιακό περιβάλλον δεν μπορεί να επιτρέψει να ειπωθούν. Στοχεύοντας στην ανίχνευση δυνατοτήτων, διαύλων και διαδρομών για δυνατότητες δράσεις σε εναλλακτική κατεύθυνση. Η ομάδα θα είναι ανοικτή και για φοιτητές/τριες που κάνουν την πρακτική τους άσκηση στον τομέα της ψυχικής υγείας». 

 

ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ ΓΙΑ ΕΝΑ ΠΟΛΥΜΟΡΦΟ ΚΙΝΗΜΑ ΣΤΗΝ ΨΥΧΙΚΗ ΥΓΕΙΑ

.

Η επόμενη «εκπαιδευτική συνάντηση» της Πρωτοβουλίας ‘Ψ’, την Παρασκευή, 29/3/19, 19.00, στην «Παναρκαδική»

•Μαρτίου 27, 2019 • Σχολιάστε

Η επόμενη «εκπαιδευτική συνάντηση» της Πρωτοβουλίας για ένα Πολύμορφο Κίνημα στην Ψυχική Υγεία, θα γίνει την Παρασκευή, 29/3/19, ώρα 19.00, και θα έχει ως θέμα:


«Το ζήτημα της ‘κρίσης’ στην Ψυχική Υγεία: ΄κρίση του ατόμου’ και (ή) ΄κρίση του συστήματος’;
Η ακούσια νοσηλεία – και η ζωή μετά».


Εισηγητικές παρεμβάσεις θα κάνουν:

-Νίνα Λιάκου-Κατσαρού, από τον «ΣΟΨΥ Β.Α Αττικής».

-Δέσποινα Ζορτίκη, από τον «ΣΟΨΥ Βύρωνα»‘

-Μέλος της «Ομάδας ομότιμης υποστήριξης συγγενών και φίλων Δικτύου ‘Ακούγοντας Φωνές'».

-Εκπρόσωπος του Σωματείου «Δράση-Αλληλεγγύη Ληπτών Υπηρεσιών Ψυχικής Υγείας» (ΔΑΛΥΨΥ).

-Θ. Μεγαλοοικονόμου, ψυχίατρος.

Θ΄ακολουθήσει συζήτηση.


Η συνάντηση θα γίνει στον χώρο της«Παναρκαδικής», οδός Τζωρτζ 9 (κοντά στην πλ. Κάνιγγος).


ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ ΓΙΑ ΕΝΑ ΠΟΛΥΜΟΡΦΟ ΚΙΝΗΜΑ ΣΤΗΝ ΨΥΧΙΚΗ ΥΓΕΙΑ

.

.

ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ ‘Ψ’ : ΑΝΑΜΕΣΑ ΣΤΗΝ ΚΑΤΑΣΤΟΛΗ ΚΑΙ ΣΤΗΝ ΑΠΟΡΡΙΨΗ Η ΕΠΙΚΡΑΤΟΥΣΑ ΨΥΧΙΑΤΡΙΚΗ ΦΡΟΝΤΙΔΑ

•Μαρτίου 26, 2019 • Σχολιάστε

Για μιαν ακόμη φορά, η ανάρτηση της φωτογραφίας ενός δεμένου “στα τέσσερα” νοσηλευόμενου μέσα σε ψυχιατρική κλινική του Δρομοκαϊτείου, πάνω σ΄ ένα πακτωμένο στο έδαφος κρεβάτι, ήλθε να δείξει ποια είναι η καθημερινότητα στο σύστημα τη ψυχικής υγείας, παρ΄ όλα τα λεκτικά πυροτεχνήματα των κρατούντων περί ”ψυχιατρικής μεταρρύθμισης”. 

 

Σ΄αυτό το ανθρώπινο σώμα, μ΄ αυτή την κακοποιητική διαχείρισή του, από την κυρίαρχη ψυχιατρική, ως ενός “αντικειμένου”, ενσαρκώνεται μια ιστορία ενός προσώπου, με την δική του ιδιαιτερότητα, τις πολύπλοκες ανάγκες και “δυσκολίες”, στη συνάντησή τους με τις ακαμψίες και τον διαχειριστικό χαρακτήρα ενός συστήματος ψυχικής υγείας που, την “θεραπευτική” του προσέγγιση, εξακολουθεί να την διαπερνά και να την καθορίζει το δίπολο “καταστολή-απόρριψη”.

 

Στο πρόσωπο για το οποίο γίνεται λόγος, έναν εικοσάχρονο νέο, έχει τεθεί μια διάγνωση στο “φάσμα του αυτισμού” και η ΜΚΟ στην οποία (ύστερα από μια πολυδαίδαλη διαδρομή) είχε καταλήξει να φιλοξενείται, τον έστειλε, λόγω “επιθετικής συμπεριφοράς”, στο Δρομοκαΐτειο, αρνούμενη, μετά, να τον δεχτεί πίσω στο οικοτροφείο όπου φιλοξενούνταν. 

 

Η μόνη “θεραπευτική” αντιμετώπιση στο Δρομοκαΐτειο ήταν η εσαεί μηχανική του καθήλωση. Απαντώντας στις διαμαρτυρίες από το Δρομοκαΐτειο (που “μας φορτώσατε ένα περιστατικό με διάγνωση αυτισμού, που δεν είναι στις αρμοδιότητες μας…..να πάει σε ΄ειδική’ μονάδα” κλπ), το Υπουργείο Υγείας ανάθεσε σε άλλη ΜΚΟ να πάρει τον ασθενή σε οικοτροφείο, η οποία, όμως (αν και χρηματοδοτείται και αυτή, όπως όλες οι ΜΚΟ, από τον κρατικό προϋπολογισμό), αρνήθηκε και το μόνο που δέχτηκε να κάνει, είναι να στέλνει προσωπικό στο Δρομοκαΐτειο να “βοηθάει” τον (δεμένο πάντα) ασθενή. 

 

Βέβαια, ο ασθενής λύνεται όταν πηγαίνει εκεί η μητέρα του και τον παίρνει έξω για βόλτα. Αυτά, ωστόσο, είναι “ψιλά γράμματα” για τους θεραπευτές του νεοϊδρυματικού ψυχιατρικού μας συστήματος (δημόσιου και ΜΚΟ), που θα ‘πρεπε, αντλώντας από αυτό (αυτή την απλή βόλτα με τη μητέρα), ν΄ ανιχνεύσουν (και να επινοήσουν) διαδρομές και διαύλους προσέγγισης μέσα από τις δυσκολίες και την πολυπλοκότητα του προσώπου, προκειμένου να βρουν τρόπους επικοινωνίας και σχέσης μαζί του – τρόπους που δεν είναι, και δεν θα είναι ποτέ, καταγεγραμμένοι σε κανένα διαγνωστικό και θεραπευτικό εγχειρίδιο.

 

Γύρω-γύρω, λοιπόν, ψυχίατροι και σωματείο εργαζομένων να φωνασκούν “πάρτε τον” (με επικεφαλής τον πρόεδρό του, που είναι ταυτόχρονα ο γνωστός για τον επίπλαστο συνδικαλισμό και λαϊκισμό του πρόεδρος της ΠΟΕΔΗΝ), ΜΚΟ να τον εναποθέτουν στο ψυχιατρείο και να αρνούνται να τον πάρουν πίσω σε οικοτροφείο, το Υπουργείο στο ρόλο του εκ του μακρόθεν θεατή και, στη μέση, ο ασθενής… διαρκώς δεμένος. Μια ιστορία που θυμίζει, αν και διαφέρει σε μεγάλο βαθμό, αυτήν του Χ.Δ στο γειτονικό Δαφνί, όπου σωματείο και ψυχίατροι, ξεσηκωμένοι, εδώ και χρόνια, φωνάζουν “πάρτε τον από εδώ”, τον σχεδόν μονίμως δεμένο (με μικρά μόνο “διαλείμματα”) ασθενή – με τους ψυχιάτρους, μάλιστα, να φτάνουν στο σημείο να κάνουν ακόμα και εισαγγελική εντολή για εγκλεισμό των διαμαρτυρόμενων γονιών. 

 

Ως Πρωτοβουλία ‘Ψ’ απαιτούμε την άμεση παύση όλων των κατασταλτικών πρακτικών στον προαναφερόμενο ασθενή στο Δρομοκαΐτειο (όπως, άλλωστε, για όλους τους ασθενείς). Καμιά μηχανική καθήλωση, καμιά καταστολή. Ανάπτυξη ενός εξατομικευμένου θεραπευτικού προγράμματος, με την διάθεση, για την υλοποίησή του, προσωπικού επαρκούς αριθμητικά και ταυτόχρονα, επαρκώς εκπαιδευμένου. Προετοιμασία των όρων για άμεση μετάβασή του σε κατάλληλη και πραγματικά θεραπευτική στεγαστική δομή, ικανή ν΄ ανταποκρίνεται στις θεραπευτικές του ανάγκες. 

 

Χωρίς αυτά, όχι μόνο οι προοπτικές ζωής, αλλά και η ίδια η ζωή του ασθενή είναι σε κίνδυνο.


24/3/2019

ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ ΓΙΑ ΕΝΑ ΠΟΛΥΜΟΡΦΟ ΚΙΝΗΜΑ ΣΤΗΝ ΨΥΧΙΚΗ ΥΓΕΙΑ


.

.

Εκδήλωση με συμμετοχή συλλογικοτήτων απ’ το «Στέγαστρο»: «Διασταυρούμενες Καταπιέσεις στον Ελληνικό χώρο» – 30/3/2019, στις 6 μ.μ., στο Αυτοδιαχειριζόμενο Κυλικείο της Νομικής

•Μαρτίου 22, 2019 • Σχολιάστε

.

Στέγαστρο

.