Θεατρικά προγράμματα: «Το δάκρυ των χεριών» του Άκη Δήμου

(φωτογραφία: προσωπικό αρχείο)

Η γραφή του Άκη Δήμου ανέκαθεν μου άρεσε κι έτσι έχω δει παραστάσεις, όπως αυτή. Έκανε πρεμιέρα στις 19 Δεκεμβρίου του 2001, μια Τέταρτη και την σκηνοθεσία της υπέγραφε η Βαρβάρα Μαυρομάτη. Βλέπετε στην πρώτη φωτογραφία και την πρωταγωνίστρια Βίκυ Βολιώτη με τους συμπρωταγωνιστές της Άρη Λεμπεσόπουλο, Βασίλη Ευταξόπουλο και Δημήτρη Αλεξανδρή.

(φωτογραφία: προσωπικό αρχείο)

Ήταν ένα έργο σε 8 σκηνές, που διαδραματιζόταν σε μια έπαυλη έξω απ’ το Χαρτούμ, στη διάρκεια δύο ημερών, το καλοκαίρι του 1917. Έτσι στο πρόγραμμα υπήρχαν πληροφορίες για το Σουδάν αλλά και ιστορικά στοιχεία για την παρουσία των Ελλήνων εκεί, καθώς και στην Ταγκανίκα (σημερινή Τανζανία), σε μια περίοδο όπου ήταν περιζήτητο το ελεφαντοστό.

(φωτογραφία: προσωπικό αρχείο)

Στις σελίδες του προγράμματος, υπήρχαν ακόμη αποσπάσματα απ’ το «Αλεξανδρινό κουαρτέτο» του Λώρενς Ντάρελ, απ’ το «Μια εποχή στην Κόλαση» του Αρθούρου Ρεμπώ, ποιήματα του Καβάφη, αλλά και ολόκληρο το βιογραφικό της Ρόζας Λούξεμπουργκ. Θα κλείσω όμως, με κάτι σύγχρονο και σχετικό αυτή την ανάρτηση, μιας κι εδώ παρακολούθησα πριν λίγους μήνες μια πολύ ενδιαφέρουσα συζήτηση του Άκη Δήμου με τον Δημήτρη Δημητριάδη για την έννοια και τα όρια της δραματουργίας. Δείτε λοιπόν τι λένε εκείνοι και δε θα χάσετε.

55α Δημήτρια : Δραματοποιημένες αναγνώσεις

Αν και «έγκλειστη» αυτό το διάστημα όπως λίγο – πολύ όλ@ μας στην Αθήνα λόγω της καραντίνας, είναι σα να ξαναζώ στη Θεσσαλονίκη και να περπατάω στους δρόμους της, παρακολουθώντας τις δραματοποιημένες αναγνώσεις απ’ το site όπου φιλοξενουνται τα «55α Δημήτρια». Κι αυτός είναι ο λόγος που προτείνω και σε ‘σας να επισκεφθείτε τον ιστότοπο και να διαλέξετε τη δική σας «διαδρομή».

Προσωπικά ταξίδεψα με πολλά αποσπάσματα από βιβλία που αφορούν την ίδια την πόλη και την ιστορία της, συγκινήθηκα με τα πάθη των Εβραίων παρακολουθώντας την ενότητα των τριών video που τιτλοφορείται «Μη με ξεχάσετε» κι είδα περισσότερες από μία φορές εκείνο που τιτλοφορείται «Ο δρόμος που τον λένε αντίο», του Άκη Δήμου, που βασίζεται στο διήγημα του Αλέξανδρου Παπαδιαμάντη «Βαρδιάνος στα σπόρκα». Η μεν ερμηνεία της Ρένιας Λουιζίδου είναι τόσο άρτια, η δε σκηνοθεσία του Γρηγόρη Αποστολοπούλου μου άρεσε τόσο πολύ κι αξίζει να το σημειώσω αυτό.

Στο site θα βρείτε και ταινίες, συναυλίες κ.α., και γενικώς χαμέν@ δε θα βγείτε κάνοντας κλικ εκεί. Εγώ και μόνο που παρακολούθησα κάποια απ’ αυτά, εκτός απ’ το ότι πέρασα όμορφα στο λίγο ελεύθερο χρόνο μου, έμαθα και πράγματα που δεν γνώριζα κι όταν έρθουν οι καλύτερες μέρες που αναμένουμε, έχω σχέδια για τη Θεσσαλονίκη. Εσείς;