Πρωτοβουλία ‘Ψ’ : «Τι αλλάζει με τον νέο νόμο για την εκτέλεση των ακούσιων νοσηλειών;»

Στο νομοσχέδιο, που ψηφίστηκε στις 11/5/22 με τις γνωστές ταχείες διαδικασίες, για τον λεγόμενο «προσωπικό γιατρό», την Πρωτοβάθμια Φροντίδα Υγείας κοκ, που αποτελεί μια περαιτέρω ιδιωτικοποίηση της ΕΣΥ, περιλαμβανόταν και μια διάταξη, το άρθρο 50 (που έγινε άρθρο 59 στον ψηφισμένο πια νόμο 4931/2022), που αφορά στη «Μεταφορά του ασθενή κατά τη διαδικασία της ακούσιας νοσηλείας», στο οποίο προβλέπεται η εκτέλεση της ακούσιας νοσηλείας να μη γίνεται, πλέον, αποκλειστικά από την αστυνομία με χειροπέδες, περιπολικό κλπ, αλλά από ψυχίατρο, νοσηλευτή και αστυνομικό και με «ειδικά διαμορφωμένο» όχημα. Σαν ένα πάγιο αίτημα μερίδας επαγγελματιών ψυχικής υγείας, οργανώσεων, ατόμων με ψυχιατρική εμπειρία και συλλόγων οικογενειών, μια πρακτική που εφαρμόζεται εδώ και πολλά χρόνια διεθνώς, για την οποία αυτή η εκτέλεση δεν αποτελεί «σύλληψη αδικοπραγούντος», αλλά ως παροχή φροντίδας υγείας να βρήκε, επιτέλους, την ικανοποίησή του.

Βέβαια, για ένα Υπουργείο που βασικοί άξονες της πολιτικής του είναι η ιδιωτικοποίηση, η υποχρηματοδότηση και η δραματική υποστελέχωση των υπηρεσιών υγείας και ψυχικής υγείας, ένα τέτοιο μέτρο δεν επρόκειτο ποτέ να θεσμοθετηθεί αν δεν ήταν απαίτηση, και αυτό, των οργάνων των Βρυξελλών, εν προκειμένω της «Ευρωπαϊκής Επιτροπής για την Πρόληψη των βασανιστηρίων και της απάνθρωπης ή ταπεινωτικής μεταχείρισης ή τιμωρίας», η οποία σε επανειλημμένες εκθέσεις της έχει επισημάνει ότι η εν λόγω διαδικασία μεταφοράς στην Ελλάδα, με χειροπέδες, περιπολικό και αστυνομία, «είναι απάνθρωπη και θέτει υπό αμφισβήτηση την ασφάλεια και διασφάλιση της αξιοπρέπειας των ληπτών και ληπτριών».

Πίσω, ωστόσο, από τα φραστικά περιτυλίγματα του άρθρου 59 περί μιας «βασισμένης στο δικαίωμα το ασθενούς σε αξιοπρεπή μεταχείριση» εκτέλεση της μεταφοράς, υπάρχουν, ένας προς έναν, όλοι οι όροι που ακυρώνουν την προβαλλόμενη πρόθεση, αναπαράγοντας το παλιό καθεστώς με νέες μορφές.

Κατ΄ αρχήν, η ανάθεση της εκτέλεσης της ακούσιας προσαγωγής του ατόμου γίνεται σε ιδιωτική «μη κερδοσκοπική» εταιρεία (ΜΚΟ), η οποία προσδιορίζεται ως «Κοινοτική Μονάδα Ψυχικής Υγείας». Το Δημόσιο, και εδώ, δεν υπάρχει καθόλου. Μια ανάθεση που μεταξύ όλων των άλλων διευκολύνει και την απευθείας μεταφορά για ακούσια νοσηλεία σε ιδιωτικές κλινικές, που έχει θεσμοθετήσει η Ζ. Ράπτη.

Ο ψυχίατρος και ο νοσηλευτής (άρρενας πάντα, δεν αναφέρεται η λέξη νοσηλεύτρια) αναφέρεται ότι ανήκουν στην τοπική μονάδα της περιοχής όπου διαμένει ο ασθενής, με δυνατότητα να κληθεί προσωπικό από μονάδα άλλης περιοχής όταν δεν υπάρχει ανάλογη μονάδα στην περιοχή κατοικίας του ασθενή – και ξέρουμε πόσο λίγες είναι οι κοινοτικές μονάδες των ΜΚΟ.

Αλλά ενώ γίνεται αυτή η αναφορά, ότι, δηλαδή, η εισαγγελική παραγγελία θα εκτελείται από «κοινοτική μονάδα» ΝΠΙΔ του «τόπου κατοικίας, ή διαμονής, του άμεσα ενδιαφερομένου», στην πραγματικότητα θα εκτελείται από συνιστάμενα «ειδικά όργανα», «Μονάδες ψυχικής υγείας για την διακομιδή ακούσιων νοσηλειών», όπως αναφέρονται σε άλλη εγκύκλιο. Δηλαδή, από συνολικά δέκα Κινητές Μονάδες σε όλη τη χώρα (τέσσερις στην Αττική) που θα ανήκουν σε ΝΠΙΔ, με συνολικό κόστος 1.922.000 ευρώ, η χρηματοδότηση των οποίων θα προέλθει από Ταμείο Ανάκαμψης, εν συνεχεία από το ΕΣΠΑ και, εν τέλει, από τον κρατικό προϋπολογισμό (χωρίς αυτό να είναι βέβαιο, καθώς αφήνεται να εννοηθεί ότι μπορεί να απαιτηθεί να καλύπτεται από τα έσοδα της ΜΚΟ.

Τέσσερις ειδικές μονάδες για όλη την Αττική …ποιά η σχέση με τον τόπο κατοικίας του ατόμου;

Γίνεται ειδική μνεία στο «κατάλληλα διαμορφωμένο όχημα» με το οποίο θα γίνεται η μεταφορά, δηλαδή, ο ψυχικά πάσχων δεν έχει δικαίωμα σε κανονικό ασθενοφόρο, αλλά όχημα με «κατάλληλους χώρους και εργαλεία καταστολής». Άλλωστε, είχαν ήδη ονομαστεί «ασθενοφόρα οχήματα-θεραπευτικοί θάλαμοι» όταν έγινε η προκήρυξη του διαγωνισμού για την προμήθεια δέκα οχημάτων τον Σεπτέμβριο του 2019 από την 2η ΥΠΕ.

Καμιά πρόβλεψη για προσπάθεια να πεισθεί ο ασθενής να δεχτεί την νοσηλεία. «Αμέσως μετά την επίσκεψη του μικτού κλιμακίου ακολουθεί η μεταφορά…».

Και φυσικά, όταν «δεν γίνεται αλλιώς», αναλαμβάνει ο αστυνομικός που πάντα θα συνοδεύει (και όχι μόνο όταν προκύπτει αποδεδειγμένη ανάγκη) τον ψυχίατρο και τον νοσηλευτή, να φορέσει τις χειροπέδες στον ασθενή που αντιδρά, που δεν συνεργάζεται. Όταν υποτίθεται ότι έχουν αποτύχει οι (κατ΄ όνομα πάντα) «τεχνικές αποκλιμάκωσης». Που, όμως, δεν έχουμε δει ποτέ να είναι σε γνώση και εφαρμογή από τους «ειδικούς των ΜΚΟ, που, ενίοτε, με την παραμικρή ανυπακοή ενός φιλοξενούμενου σε στεγαστική δομή, παίρνουν τιμωρητικά μέτρα και, όχι σπάνια, επιστρέφουν τον «μη διαχειρίσιμο» στο ψυχιατρείο απ΄ όπου τον είχαν πάρει.

Είναι σημαντικό και ανέκαθεν ζητούμενο να εκτελείται η ακούσια νοσηλεία από υγειονομική υπηρεσία. Το ζήτημα είναι τι εννοούσαμε πάντα όταν διεκδικούσαμε αυτή την διαδικασία; Το ζήτημα ήταν πάντα να υπάρχει μια κοινοτικά βασισμένη υπηρεσία ψυχικής υγείας (Κέντρο Ψυχικής Υγείας κλπ), υπεύθυνη για ένα ορισμένο πληθυσμό, που θα έχει αναπτύξει σχέσεις με την κοινότητα και, ακόμα και όταν δεν έχει ξαναέλθει σε επαφή με το άτομο για το οποίο καλείται να εκτελέσει την ακούσια προσαγωγή για εξέταση σε ψυχιατρική κλινική, να είναι σε θέση να διαπραγματευτεί, να συνομιλήσει να αφιερώσει χρόνο, μέρες, για ν΄ ανοίξει διαδρομές επικοινωνίας και διαπραγμάτευσης. Γιατί, τι διαφορετικό θα νιώσει, πόσο διαφορετικά θα αντιδράσει ένα άτομο που βιώνει την απειλή της ακούσιας προσαγωγής όταν δει στην πόρτα, αντί έναν αστυνομικό με στολή, έναν ψυχίατρο (που δεν τον ξέρει, όχι μόνο ως ψυχίατρο, αλλά ούτε καν ως άνθρωπο) με πολιτικά; Ποια η διαφορά στην επίσκεψη αν αυτή έχει σκοπό απλώς την εκτέλεση της «παραγγελίας»;

Βλέπουμε, λοιπόν, αφενός ότι η αστυνομική εμπλοκή στη διαδικασία της ακούσιας μεταφοράς παραμένει αρκετά ενεργή, καθώς και μετά από την έκδοσή της σχετικής υπουργικής απόφασης, «όταν σε εξαιρετικές περιπτώσεις, δεν καθίσταται εφικτή η συμμετοχή της Κοινοτικής Μονάδας Ψυχικής Υγείας στη διαδικασία μεταφοράς… η μεταφορά πραγματοποιείται με όχημα της αρμόδιας αστυνομικής αρχής και από κλιμάκιο δύο αστυνομικών». Μ΄ αυτή την καταληκτική παράγραφο του άρθρου 59 τα πράγματα γυρίζουν (δηλαδή, παραμένουν) ακριβώς που βρισκόμαστε σήμερα. Με τη νέα αυτή ρύθμιση να καταλήγει στην ήδη υπάρχουσα κατάσταση. Tι θα εμποδίσει αυτή την εξαίρεση να γίνει κανόνας; Πώς θα αλλάξει η πεπατημένη όταν ακόμα υπάρχει η δυνατότητα συνέχισης του ήδη υπάρχοντος status-quo;

Ένα άλλο, όχι χωρίς σημασία, ερώτημα είναι, εν προκειμένω, η σιωπή των ΜΚΟ ψυχικής υγείας σχετικά με όσα τους αναθέτει το άρθρο 59 – έως και η ευμενέστατη υποδοχή του από αυτές. Προφανώς, έχει υπάρξει προσυνεννόηση και υπάρχουν ανταλλάγματα. Όπως έγινε γνωστό, εκτός από τις προαναφερθείσες παχυλές χρηματοδοτήσεις των Κινητών Μονάδων για την εκτέλεση των ακούσιων νοσηλειών, αναφέρεται και η χρηματοδότηση δεκάδων στεγαστικών δομών που, επίσης, θα χρηματοδοτηθούν από το Ταμείο Ανάκαμψης (και εν συνεχεία για δυο ακόμα χρόνια από το ΕΣΠΑ) – από κονδύλια, δηλαδή, που έχουν χορηγηθεί για την αντιμετώπιση των οικονομικών συνεπειών της πανδημίας. Προφανώς, θα υπάρξουν σχετικές προσλήψεις στον ιδιωτικό τομέα (όχι, όμως, πια, στο Δημόσιο).

Διεκδικούσαμε και διεκδικούμε πάντα, πέρα από όλα τα άλλα, και την εκτέλεση των ακούσιων νοσηλειών από υγειονομικές υπηρεσίες. Όχι αστυνομία. Αυτό για να γίνει και για να μην είναι, για μιαν ακόμη φορά, λόγια του αέρα και απλή κοροϊδία – και για να μειωθεί ταυτόχρονα και ο υπέρογκος αριθμός των ακούσιων νοσηλειών – απαιτεί ταυτόχρονη θεσμοθέτηση και λειτουργία ενός δημόσιου, ολοκληρωμένου και κοινοτικά βασισμένου συστήματος ψυχικής υγείας. Όσο δεν υπάρχει αυτό, όσο δεν γίνονται βήματα προς αυτή την κατεύθυνση, η αστυνομία θα έχει πάντα τον πρώτο λόγο, και για τα άτομα με ψυχιατρική εμπειρία, όπως και για όλη την κοινωνία.

15/5/2022

ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ ΓΙΑ ΕΝΑ ΠΟΛΥΜΟΡΦΟ ΚΙΝΗΜΑ ΣΤΗΝ ΨΥΧΙΚΗ ΥΓΕΙΑ

ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ ‘Ψ’: «Η ΑΣΤΥΝΟΜΙΚΗ ΒΙΑ ΚΑΤΑ ΤΩΝ ΨΥΧΙΚΑ ΠΑΣΧΟΝΤΩΝ ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΤΕΛΕΙΩΜΟ»

Ακόμα ένα περιστατικό παντελώς απρόκλητης αστυνομικής βίας κατά ψυχικά πάσχουσας ασθενούς είδε το φως της δημοσιότητας χάρη στην καταγγελία που έκανε, και στη σχετική μήνυση κατά των αστυνομικών που υπέβαλλε, διοικητική υπάλληλος που ήταν στη βάρδια και αυτόπτης μάρτυρας του συμβάντος. Χωρίς αυτή, την θαρραλέα μαρτυρία αυτής της διοικητικής υπαλλήλου, θα πέρναγε και αυτό το συμβάν έξω από τα όποια φώτα της δημοσιότητας, ανάμεσα στο πλήθος άλλων περιστατικών βίας που αποτελούν την κανονικότητα της όποιας εμπλοκής των αστυνομικών αρχών σε ζητήματα και διαδικασίες που αφορούν τους ψυχικά πάσχοντες (και φυσικά, όπως το ζούμε καθημερινά, όχι μόνο αυτούς, αλλά όλους και όλες μας ).

Την είχαν δεμένη με χειροπέδες, όπως πάντα τους ασθενείς που μεταφέρουν ακουσίως για ψυχιατρική εξέταση/νοσηλεία και, όταν αυτή δυσανασχέτησε (μετά από την συνήθη πολύωρη αναμονή έως ότου κάποιος/α γίνει δυνατό να εξεταστεί) και απλώς σηκώθηκε από εκεί που καθόταν, χωρίς να ασκήσει καμιά βία (και πώς άλλωστε;), ο αστυνομικός την τράβηξε από τα μαλλιά, την χαστούκισε, την κλώτσησε, την έριξε χάμω, προκειμένου να την «συνετίσει».

Είναι καθημερινό το φαινόμενο της αστυνομικής βίας (ως πρώτο βήμα προς την εναπόθεση στο ίδρυμα/νοσοκομείο προκειμένου να αναλάβει, εδώ, η ψυχιατρική βία) που υφίστανται τα άτομα με ψυχιατρική εμπειρία. Έχουμε πλήθος περιστατικών με μερικά από αυτά να έχουν οδηγήσει στο θάνατο και, πιο συχνά, να έχουν αφήσει μόνιμες και σοβαρές αναπηρίες στα άτομα που υπέστησαν αυτή την βίαιη μεταχείριση από την αστυνομία.

Καθώς η διαδικασία της ακούσιας νοσηλείας, παρά τους λεκτικούς πομφόλυγες των εκάστοτε κυβερνώντων περί «ψυχιατρικής μεταρρύθμισης», εξακολουθεί να εκτελείται από την αστυνομία, με χειροπέδες, περιπολικό κλπ, η βία είναι ο κανόνας και όχι η εξαίρεση. Ακόμα και στο νομοσχέδιο που είχε ετοιμάσει ο Σύριζα (όπου θεσμοθετούσε την – εξευτελιστική ακόμα και για μια κατ΄ όνομα «αριστερά» – «ακούσια θεραπεία στην κοινότητα») και όπου προβλεπόταν και μια δήθεν παρέμβαση υπηρεσιών ψυχικής υγείας στην εκτέλεση της ακούσιας νοσηλείας, δεν παραλειπόταν η παρουσία της αστυνομίας και προπαντός η ανάγκη «ειδικών» και «κατάλληλα διαμορφωμένων» ασθενοφόρων (με ειδικό «θάλαμο/κελί» μέσα κλπ). Χώρια που το ψυχιατρικό σώμα, σχεδόν σύσσωμο (ΕΨΕ κλπ), είχε εκφράσει την πλήρη άρνησή του για την όποια ουσιαστική θεσμοθέτηση της παρέμβασης των υπηρεσιών ψυχικής υγείας στην ακούσια νοσηλεία.

Είναι γνωστό ότι όλες οι ελληνικές κυβερνήσεις, μηδεμιάς εξαιρουμένης, έχουν δεχτεί, τη μια πίσω από την άλλη, κριτικές (πιο πολύ εθιμοτυπικού χαρακτήρα, χωρίς ποτέ να έχουν κάποιο αποτέλεσμα και χωρίς να επιφέρουν τις όποιες συνέπειες) από διεθνείς οργανισμούς για την οφθαλμοφανή βαρβαρότητα στην αντιμετώπιση των ψυχικά πασχόντων, στην κατάσταση στις φυλακές, στην αντιμετώπιση των προσφύγων κλπ – όπως, πχ, οι διαδοχικές εκθέσεις της CTP – Ευρωπαϊκής Επιτροπής για την Πρόληψη των Βασανιστηρίων και της Απάνθρωπης ή Ταπεινωτικής Μεταχείρισης ή Τιμωρίας. Και είναι με τον ίδιο προσχηματικό τρόπο που «τρέχει» αυτά τα ζητήματα και η τωρινή κυβέρνηση, με την υφυπουργό για την ψυχική υγεία Ζ. Ράπτη (μεταξύ άλλων, εντολοδόχου των κλινικαρχών για την ακούσια νοσηλεία στις ιδιωτικές κλινικές και την περαιτέρω ιδιωτικοποίηση της ψυχικής υγείας), από κοινού με το υπουργείο Δικαιοσύνης (της υποχρεωτικής συνεπιμέλειας) και το Υπουργείο ΠροΠο (με τη γνωστή δράση της αστυνομίας επί Χρυσοχοίδη), να συνάπτουν «Μνημόνιο Συνεργασίας και Κατανόησης» για θέματα ψυχικής υγείας. Δηλαδή, για την«επεξεργασία του σχετικού νομοθετικού πλαισίου με στόχο, αφενός, την δημιουργία μηχανισμού για την ορθή μεταφορά και διαχείριση των περιστατικών ακούσιας νοσηλείας και, αφετέρου, την περαιτέρω θωράκιση και διασφάλιση του απόλυτου σεβασμού των δικαιωμάτων των ψυχικά ασθενών κατά την διαδικασία της ακούσιας νοσηλείας όπως αυτά αποτυπώνονται σε υπερεθνικές και εθνικές πηγές δικαίου».

Καταλαβαίνει κανείς πως η ίδια η χρήση της λέξης «δικαιώματα» των ψυχικά πασχόντων, ειδικά από αυτή την κυβέρνηση και ιδιαίτερα από το «τρίο» του εν λόγω μνημονίου, δεν σηματοδοτεί άλλο από την περαιτέρω καταστρατήγησή τους. Το ίδιο ισχύει και όσον αφορά στην «δημιουργία μηχανισμού για την ορθή μεταφορά και διαχείρισης των περιστατικών ακούσιας νοσηλείας». Εδώ έχουμε να περιμένουμε τα χειρότερα με διάφορα λεκτικά περιτυλίγματα.

Γιατί ξέρουμε πολύ καλά ότι

-όσο το ποσοστό των ακούσιων νοσηλειών παραμένει στο 65% των εισαγωγών, η κατάσταση δεν πρόκειται ν΄ αλλάξει,

-όσο έχουμε συνθήκες σαν κι΄ αυτές (που μέσα από φωτογραφίες είδαν πρόσφατα το φως της δημοσιότητας) της ψυχιατρικής κλινικής του Θριασίου με ράντζα ακόμα και μέσα στην τραπεζαρία (αντίστοιχες έχουν αναδειχθεί στην ψυχιατρική κλινική στον Ευαγγελισμό, στου Γεννηματά, στις κλινικές των ψυχιατρείων, καθημερινά παντού), η κατάσταση δεν πρόκειται ν΄ αλλάξει,

-χωρίς ένα ολοκληρωμένο κοινοτικά βασισμένο και επαρκώς στελεχωμένο σύστημα υπηρεσιών, χωρίς κατάργηση της λογικής και της πρακτικής του εγκλεισμού, με την άσκηση μιας ριζικά εναλλακτικής ψυχιατρικής πρακτικής, η κατάσταση δεν πρόκειται ν΄ αλλάξει,

-χωρίς την πλήρη απεμπλοκή της αστυνομίας, στη βάση των προηγούμενων όρων, ως του αυτονοήτως βασικού εκτελεστή των ακούσιων νοσηλειών, η κατάσταση δεν πρόκειται ν΄ αλλάξει,

-χωρίς την ουσιαστική εφαρμογή των προβλέψεων του όποιου νόμου, όσο ανεπαρκής και αν είναι, για τις προθεσμίες για την εκδίκαση της ακούσιας νοσηλείας, την εξασφάλιση της παρουσίας του ίδιου του άμεσα ενδιαφερόμενου με ουσιαστικό νομικό πλαίσιο στήριξης κλπ – προθεσμίες που δεν έχουν τηρηθεί ποτέ και παρουσία που σχεδόν ποτέ δεν έχει εξασφαλιστεί από το κυρίαρχο σύστημα Δικαιοσύνης – η κατάσταση δεν πρόκειται ν΄ αλλάξει.

Γνωρίζουμε ότι απέχουμε πολύ από αυτούς τους στόχους και ότι η κυρίαρχη εξουσία, συμπεριλαμβανομένης της ψυχιατρικής, είναι υπέρ της αστυνομίας και της βίας που αυτή ασκεί. Αυτό δεν θα μας εμποδίσει ποτέ στον καθημερινό αγώνα για την αποκάλυψη της αστυνομικής, όπως και της ψυχιατρικής, βίας, στο κάθε συμβάν που γίνεται αντιληπτή και στην καθημερινή, κινηματική, πολιτική και θεραπευτική, αμφισβήτηση και απεξάρθρωση των θεσμών που ασκούν αυτές τις πρακτικές.

Είμαστε στο πλευρό της διοικητικής υπαλλήλου που κατάγγειλε το συγκεκριμένο συμβάν αστυνομικής βίας στη Σωτηρία, στις διαδικασίες της μήνυσης που έκανε και σε ό,τι χρειαστεί.

5/7/2021

ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ ΓΙΑ ΕΝΑ ΠΟΛΥΜΟΡΦΟ ΚΙΝΗΜΑ ΣΤΗΝ ΨΥΧΙΚΗ ΥΓΕΙΑ

ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ ‘Ψ’: ΤΙΣ ΑΚΟΥΣΙΕΣ ΝΟΣΗΛΕΙΕΣ ΣΕ ΙΔΙΩΤΙΚΕΣ ΚΛΙΝΙΚΕΣ ΚΑΙ ΤΗΝ ΠΕΡΑΙΤΕΡΩ ΙΔΙΩΤΙΚΟΠΟΙΗΣΗ ΤΗΣ ΨΥΧΙΚΗΣ ΥΓΕΙΑΣ ΠΡΟΤΕΙΝΕΙ Η ΕΨΕ

Όταν τον περασμένο Ιανουάριο η Ελληνική Ψυχιατρική Εταιρεία (ΕΨΕ) ανακοίνωνε την δημιουργία επιτροπής για την «βελτιστοποίηση» του νομοσχέδιου για την ακούσια νοσηλεία, που είχε ετοιμάσει ο Σύριζα (και δεν είχε προλάβει να περάσει στη Βουλή λόγω των εκλογών) και η Πρωτοβουλία ‘Ψ’, με ανακοίνωσή της, αναδείκνυε τους στόχους αυτής της «βελτιστοποίησης», που ήταν η θεσμοθέτηση της απρόσκοπτης δυνατότητας για εκτέλεση ακούσιων νοσηλειών και σε ιδιωτικές κλινικές, καθώς και η περαιτέρω ασυδοσία στην εφαρμογή των κατασταλτικών πρακτικών (μηχανικές καθηλώσεις ακόμα και σε εκουσίως νοσηλευόμενους), το ΔΣ της ΕΨΕ μας κατηγόρησε για «προκαταρκτική δίκη προθέσεων», καθώς «ακόμα δεν είχαν βγάλει κάποια πρόταση» και «ούτε καν είχε συνέλθει η επιτροπή» που θα την συγκροτούσε.

Πριν λίγες μέρες, όμως, κυκλοφόρησε στο διαδίκτυο η πρότασή τους για την «ακούσια ψυχιατρική περίθαλψη» που επιβεβαιώνει με το παραπάνω τα όσα είχαμε επισημάνει από τότε, καθώς δεν αναμενόταν τίποτα διαφορετικό από μια «ψυχιατρική κοινότητα» της οποίας αυτές οι προτάσεις συνιστούν την κυρίαρχη κουλτούρα της και αποτελούν την καθημερινή πρακτική της και τις πάγιες επιδιώξεις της.

Βασικός άξονας των προτάσεων (στην πραγματικότητα, η μόνη ουσιαστικά πρόταση), που επαναλαμβάνεται σε πολλές διαδοχικές παραγράφους, είναι ότι η «ακούσια ψυχιατρική περίθαλψη» μπορεί να γίνεται «σε Μονάδα Ψυχικής Υγείας του Δημόσιου ή Ιδιωτικού Τομέα».

Την γνωμάτευση για την ανάγκη «ακούσιας περίθαλψης» προτείνεται να έχουν, πλέον, τη δυνατότητα να χορηγούν και ιδιώτες ψυχίατροι, εργαζόμενοι όχι μόνο σε ΜΚΟ, αλλά και σε ιδιωτικές κλινικές, καθώς, μάλιστα, η αναφορά της σχετικής αρμοδιότητας σε «αρμόδια τομεοποιημένη Μονάδα Ψυχικής Υγείας του τομέα διαμονής» συμπεριλαμβάνει έμμεσα και τις ιδιωτικές κλινικές. Πόσο μάλλον η πρόβλεψη, σε μια χώρα με τελείως ανύπαρκτη την όποια, έστω στοιχειώδη, κοινοτική παρέμβαση, να δίνεται η δυνατότητα, επί αδυναμίας εξέτασης από υπηρεσία, αυτή να γίνεται «από ψυχίατρο εγγεγραμμένο σε ειδικό κατάλογο τηρούμενο στο οικείο Πρωτοδικείο».

Αλλά, επί ανυπαρξίας και αυτού, ιδιαίτερα σε νησιωτικές και άλλες απομακρυσμένες περιοχές (απ΄ όπου οι Κινητές Μονάδες, συνήθως των ΜΚΟ, περνάνε αραιά και πού) προτείνεται, από την ΕΨΕ, η τηλε-ιατρική : μια πρακτική κοινωνικής και θεραπευτικής αποξένωσης (χρήσιμη ως περιστασιακό εργαλείο και μόνο για πολύ ιδιαίτερες περιπτώσεις) που, εν μέσω πανδημίας, πήρε «τα πάνω της» ως κανονικότητα, αποκτά, εν προκειμένω, κάποια άκρως τραγελαφικά χαρακτηριστικά, όταν προτείνεται ως επικοινωνία με ασθενή που δυσκολεύεται, δεν επιθυμεί, αρνείται να επικοινωνήσει.

Μετά την έκδοση της προσωρινής εισαγγελικής διαταγής για ακούσια νοσηλεία, αυτή μπορεί να γίνει, από την πρώτη στιγμή, και σε ιδιωτική κλινική του τομέα (τώρα έχουμε και τομεοποιημένες ιδιωτικές κλινικές!!!!) ή και σε (ιδιωτική προφανώς) κλινική άλλου τομέα «λαμβάνοντας σοβαρά υπόψιν και την επιθυμία του ασθενούς»!!!! Η υποκρισία (ως εργαλείο χειραγώγησης και κερδοσκοπικών συμφερόντων) στο μεγαλείο της.

Χαρακτηριστική, επίσης, της κουλτούρας που διέπει την πρόταση της ΕΨΕ είναι η πρόβλεψη ότι «καθ’ όλη τη διαδικασία της ακούσιας ψυχιατρικής περίθαλψης η επικοινωνία ανάμεσα στις αστυνομικές και εισαγγελικές αρχές και τα νοσηλευτικά ιδρύματα, εκτός των επιδόσεων προς τον ασθενή, δύνανται να πραγματοποιούνται με οποιονδήποτε τρόπο, ιδίως με ηλεκτρονική αλληλογραφία ή μέσω τηλεομοιότυπου ή βιντεοκλήσης και υπόκεινται στους περιορισμούς διαχείρισης δεδομένων προσωπικού χαρακτήρα». Ποια εγγύηση, ποια προάσπιση, για ποια δικαιώματα μπορεί να υπάρχει όταν ψυχίατροι, εισαγγελείς και αστυνομία συνεργάζονται τόσο «στενά και αυτονόητα», μέσω και της «άυλης επικοινωνίας»;

Ένα άλλο χαρακτηριστικό στοιχείο των προτάσεων της ΕΨΕ είναι αυτό (που διέπει και το νομοσχέδιο που κληροδότησε ο Σύριζα) της αναφοράς (σε όλη την ακολουθία των διαδικασιών της «ακούσιας περίθαλψης») στην εγγύηση των δικαιωμάτων των ασθενών (αν όροι, χρονικοί περιορισμοί κλπ δεν τηρούνται, όπως πάντα γίνεται) ως απλής έκθεσης ιδεών, με συμπληρωματική, στο τέλος, τη φράση «εκτός και αν συντρέχουν λόγοι ανωτέρας βίας». Οπότε, οι έχοντες την εξουσία να εκφέρουν κρίση για το ποιοί είναι και πώς ορίζονται οι «λόγοι ανωτέρας βίας», είναι ελεύθεροι να κάνουν ό,τι θέλουν.

Το ίδιο ισχύει και ως προς το πάγιο αίτημα της ΕΨΕ για την απρόσκοπτη επιβολή των κατασταλτικών πρακτικών, της μηχανικής καθήλωσης, της απομόνωσης κλπ, ακόμα και στους εκουσίως νοσηλευόμενους. Αν και λόγοι που έχουν μάλλον να κάνουν με τις επίσημες γραμμές διεθνών οργανισμών, δεν επέτρεψαν στην ΕΨΕ ν΄ αναφέρει, σ΄ αυτές τις προτάσεις της, ευθαρσώς τη λέξη «εκούσιες νοσηλείες», ωστόσο, σε κάποιες παραγράφους όπου αναφέρονται οι λόγοι επιβολής των μέτρων αυτών, με την κρίση και απόφαση πάντα του έχοντος την εξουσία ψυχιάτρου, δεν υπάρχει η αναφορά στη συνθήκη της «ακούσιας περίθαλψης», όπως σε προηγούμενες και επόμενες παραγράφους Αυτό μπορεί κάτι ν΄ αφήνει να υπονοηθεί….

Αφήσαμε για το τέλος ένα από τα πιο κρίσιμα σημεία που χαρακτήριζαν την αντιδραστικότητα του νομοσχέδιου που κατέλειπε ο Σύριζα και που τώρα προσυπογράφει ασμένως η ΕΨΕ, αλλά με την «βελτιστοποίησή» του επί το αντιδραστικότερο. Πρόκειται για την ρύθμιση για την «ακούσια θεραπεία στην κοινότητα», αυτή τη νεοφιλελεύθερη πολιτική διάχυσης του κοινωνικού ελέγχου μέσα στην κοινότητα, με το κατά το δυνατόν μικρότερο κόστος για το εκάστοτε επιτελικό κράτος. Αντιγράφοντας τα διεθνή νεοφιλελεύθερα πρότυπα, το νομοσχέδιο του Σύριζα πρόβλεπε ότι η «ακούσια θεραπεία στην κοινότητα» θα ήταν εναλλακτική στην ακούσια νοσηλεία. Υποχρεωτική λήψη της φαρμακευτικής αγωγής (φυσικά, ενέσιμης) ως το δέλεαρ/αντάλλαγμα για την αποφυγή εισαγωγής για νοσηλεία, από τη μια, και, από την άλλη, το πιο γρήγορο εξιτήριο (με κύριο λόγο, μέσα στην πληθώρα των ράντζων, να απελευθερώνονται κλίνες για τις επόμενες εισαγωγές), υπό τον όρο της υποχρεωτικής, μέσω εισαγγελικής εντολής, λήψης της φαρμακευτικής αγωγής.

Τώρα η ΕΨΕ χρησιμοποιεί τον όρο «ακούσια ψυχιατρική περίθαλψη», στον οποίο συγχωνεύει την «ακούσια νοσηλεία» με την «ακούσια θεραπεία» (σαν δυο πλευρές του ίδιου πράγματος που, απλώς, γίνεται «μέσα» ή «έξω»), αλλά κρατάει στις προτάσεις της, ως προς την «ακούσια θεραπεία στην κοινότητα», μόνο το δεύτερο σκέλος της, το πιο γρήγορο εξιτήριο, απαλείφοντας το (έστω προσχηματικά) εναλλακτικό της αποφυγής της νοσηλείας – προφανώς γιατί αυτό δεν συμφέρει του κλινικάρχες, με τους οποίους συμπορεύεται και για τους οποίους μόχθησε, φέρνοντας αυτή την πρόταση για την επάνοδο των ιδιωτικών ψυχιατρικών κλινικών στο κέντρο της παροχής (πληρωμένων από την τσέπη του καθενός) ψυχιατρικών «υπηρεσιών».

Οι προτάσεις της ΕΨΕ είναι στην πραγματικότητα μια προσαρμογή του άκρως αμφιλεγόμενου (και, από πολλές απόψεις, αντιδραστικού) νομοσχέδιου που κατέλειπε ο Σύριζα, στις επιδιώξεις των κλινικαρχών και των διαπλεκόμενων συμφερόντων, που, πλέον, ηγεμονεύουν στην ΕΨΕ, μεταξύ πανεπιστήμιου, ψυχιάτρων του δημοσίου και ιδιωτών, συμπεριλαμβανομένων των ΜΚΟ ψυχικής υγείας και των ιδιωτικών ψυχιατρικών κλινικών, υπό την σκέπη πάντα και την «ευγενή χορηγία» της φαρμακοβιομηχανίας.

Συμπλέουν και βρίσκουν πρόσφορο έδαφος με τις ακολουθούμενες πολιτικές υπέρ της ιδιωτικοποίησης παντού, μεταξύ άλλων, και στην (μη) αντιμετώπιση της πανδημίας μέσω της αδρής χρηματοδότησης των ιδιωτικών κλινικών για χρησιμοποίηση των κλινών ΜΕΘ, αντί για μαζικές προλήψεις και τη δέουσα χρηματοδότηση του άκρως υποστελεχωμένου και υποχρηματοδοτημένου ΕΣΥ γενικά (και ιδιαίτερα του κρίσιμης σημασίας πρωτοβάθμιου συστήματος Υγείας) που αντιμετωπίζει τον κίνδυνο της πλήρους κατάρρευσης εν μέσω της υγειονομικής κρίσης.

Δεν είναι, λοιπόν, τυχαίο ότι οι προτάσεις της ΕΨΕ καταλήγουν σε προτροπή προς τον Υπουργό Υγείας να ορίσει, με απόφασή του, τις «Μονάδες Ψυχικής Υγείας, δημόσιες ή ιδιωτικές, οι οποίες αναπτύσσουν Υπηρεσίες Ολοκληρωμένης Κοινοτικής Θεραπείας και παρέμβασης στην κρίση, και την περιοχή ευθύνης αυτών». Εχοντας από πριν ορίσει

ότι «έργο των Υπηρεσιών Ολοκληρωμένης Κοινοτικής Θεραπείας αποτελεί η πρόληψη, η έγκαιρη παρέμβαση για την αποφυγή της κρίσης ή της υποτροπής της νόσου και η διασφάλιση της συνέχειας της ψυχιατρικής φροντίδας, η κατ’ οίκον εξέταση του ασθενή και η παρακολούθησή του κατά την περίοδο της ακούσιας ψυχιατρικής περίθαλψης στην κοινότητα», καταλαβαίνει κανείς ότι η διεκδίκηση πάει πολύ πιο πέρα από την μέχρι τώρα ιδιωτικοποίηση, τύπου ΜΚΟ, των υπηρεσιών, προς την καθαρά κερδοσκοπική – αυτή των κλινικαρχών και γενικά εταιριών που αποσκοπούν στην ξέφρενη εκμετάλλευση του ψυχικού πόνου.

Βέβαια, θα γνωρίζει η ΕΨΕ ότι οι κλινικάρχες είχαν ήδη σπεύσει να διεκδικήσουν και να επιτύχουν την αποδοχή, από την παρούσα κυβέρνηση, της επιστροφής στην απρόσκοπτη δυνατότητα των ιδιωτικών ψυχιατρικών κλινικών να δέχονται ακούσιες νοσηλείες, και είναι θέμα ημερών η δημοσίευση σχετικής υπουργικής απόφασης. Η ΕΨΕ και οι προτάσεις της δεν είναι παρά, απλώς, το «επιστημονικό» περιτύλιγμα αυτών των ιδιωτικών συμφερόντων, στα οποία πολλά από τα μέλη της είναι συμμέτοχα..

Όλα αυτά δείχνουν ότι έχουμε μπροστά μας εν εξελίξει μιαν ολοταχή νεο-ιδρυματική, έως και παλαιο-ιδρυματική, παλινδρόμηση στο χώρο της ψυχικής υγείας και είναι κρίσιμης σημασίας η οργάνωση μιας κινηματικής αντίστασης και αντίδρασης απέναντι σε μια κυρίαρχη ψυχιατρική, που έχει χάσει ακόμα και το όποιο προσχηματικό ίχνος της πάλαι ποτέ «θεραπευτικότητάς» της.

27/9/2020

ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ ΓΙΑ ΕΝΑ ΠΟΛΥΜΟΡΦΟ ΚΙΝΗΜΑ ΣΤΗΝ ΨΥΧΙΚΗ ΥΓΕΙΑ

Η επόμενη συνάντηση/συνέλευση της Πρωτοβουλίας ‘Ψ’, την Παρασκευή 7/2/2020, στις 19.30

Η επόμενη συνάντηση/συνέλευση της «Πρωτοβουλίας για ένα Πολύμορφο Κίνημα στην Ψυχική Υγεία» θα γίνει την ερχόμενη Παρασκευή, 7/2/2020, ώρα 19.30, στο χώρο της οδού Μπόταση 11, 1ος όροφος (κοντά στην πλ. Κάνιγγος).

Μεταξύ των θεμάτων που θα συζητηθούν, είναι:

-το ζήτημα που έχει προκύψει με την βιαστική κίνηση της ΕΨΕ για «επικαιροποίηση / βελτιστοποίηση» του νομοσχεδίου για τις ακούσιες νοσηλείες κλπ, που είχε ετοιμάσει η προηγούμενη κυβέρνηση και έμεινε «στον αέρα» λόγω εκλογών. Η ΕΨΕ, υποστηρίζοντας πλήρως ό,τι αντιδραστικό υπήρχε σ΄ αυτό το νομοσχέδιο (την ακούσια θεραπεία στην κοινότητα κλπ), ετοιμάζει περαιτέρω αντιδραστικές προτάσεις, όπως, πχ, για την επαναφορά των ακούσιων νοσηλειών σε ιδιωτικές ψυχιατρικές κλινικές, για τις μηχανικές καθηλώσεις ακόμα και εκουσίως νοσηλευομένων και πολλά άλλα.
– τα σχετικά με την συνεχιζόμενη αναζήτηση χώρου
-την οργάνωση των επόμενων εκπαιδευτικών συναντήσεων
-διάφορες ενημερώσεις για τις δραστηριότητες των διαφόρων υποομάδων της «Πρωτοβουλίας»
και ό,τι άλλο προκύψει 


ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ ΓΙΑ ΕΝΑ ΠΟΛΥΜΟΡΦΟ ΚΙΝΗΜΑ ΣΤΗΝ ΨΥΧΙΚΗ ΥΓΕΙΑ

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ ΤΗΣ ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑΣ ‘Ψ’: ΓΙΑ ΤΙ ΕΙΔΟΥΣ «ΒΕΛΤΙΣΤΟΠΟΙΗΣΗ» ΤΟΥ ΝΟΜΟΣΧΕΔΙΟΥ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΚΟΥΣΙΑ ΝΟΣΗΛΕΙΑ ΜΙΛΑ ΚΑΙ ΔΙΕΚΔΙΚΕΙ Η ΕΨΕ;

Με όχι μεγάλη, ομολογουμένως, έκπληξη είδαμε πρόσφατη, προ ημερών, ανακοίνωση της ΕΨΕ που ανακοινώνει την συγκρότηση «ομάδας εργασίας» για την «επικαιροποίηση και βελτιστοποίηση», λέει, «του προσφάτου σχεδίου νόμου για την ακούσια νοσηλεία αλλά και τα περιοριστικά μέτρα». Και καλεί να συμμετάσχουν όλοι όσοι ήταν στην Επιτροπή που συνέταξε το εν λόγω νομοσχέδιο, αλλά και ιδιώτες, στρατιωτικούς κλπ (μόνο αστυνομικούς και μυστικές υπηρεσίες δεν βλέπουμε να καλεί).

Μια πρώτη παρατήρηση είναι ότι το κάλεσμα, αν και αποτελεί απόφαση του ΔΣ της ΕΨΕ, δεν υπογράφεται, ως συνήθως, από τον πρόεδρο και τον γραμματέα του ΔΣ αλλά από την συγκροτηθείσα ομάδα εργασίας, με επικεφαλής τον αντιπρόεδρο και την ταμία του ΔΣ. Πώς έτσι; 

Μια δεύτερη παρατήρηση είναι ότι σπεύδει η ΕΨΕ, πριν καν προκύψει η όποια πρωτοβουλία από το Υπουργείο για οτιδήποτε αφορά την Ψυχική Υγεία, να επωφεληθεί από την αλλαγή των συσχετισμών που προκύψαν από τις εκλογές του καλοκαιριού, για να περάσει «το δικό της». Το μετεκλογικό κλίμα «νόμος και τάξη» ταιριάζει, προφανώς, πολύ στις επιδιώξεις της «βελτιστοποίησης» που επιδιώκει η ΕΨΕ για την ψυχιατρική…. είναι σίγουρα προς αυτή την κατεύθυνση.

Για ποια «επικαιροποίηση» μιλούν; Το νομοσχέδιο ήταν έτοιμο να πάει στη Βουλή, πράγμα που εμποδίστηκε μόνο από την προκήρυξη των εκλογών-προς μεγάλη θλίψη των συντακτών του, που είχαν εισαγάγει σ΄ αυτό ό,τι πιο αντιδραστικό, την «ακούσια θεραπεία στην κοινότητα». 

Ο όρος «επικαιροποίηση» θα είχε νόημα αν το νομοσχέδιο είχε γίνει νόμος, είχε εφαρμοστεί, είχε περάσει κάποιο χρονικό διάστημα, είχαν αλλάξει οι συνθήκες για την διαχείριση των οποίων συντάχθηκε και απαιτούνταν μια νέα διαχείριση. Τέτοια αλλοίωση του νοήματος ενός όρου, μιας λέξης, αν την έκανε ένας ασθενής τους, σίγουρα θα του έβαζαν «διάγνωση», θα τον χαρακτήριζαν «άνευ νοήματος». Εκτός κι αν δεχτούμε, όπως λέμε κάποιοι/ες από μας, ότι πίσω από την αλλαγή/μετάλλαξη του νοήματος υπάρχει νόημα, σκοπός. Ποιο να είναι άραγε αυτό εν προκειμένω; Εδώ έρχεται η «βελτιστοποίηση». 

Θυμόμαστε τις αντιδράσεις σύσσωμης της ΕΨΕ, και την προσφυγή της στο Υπουργείο Υγείας, για το ζήτημα που είχε προκύψει (όχι από το νομοσχέδιο) σχετικά με την απαγόρευση, δυστυχώς μόνο για την περιοχή της Αττικής, των ακούσιων νοσηλειών σε ιδιωτικές ψυχιατρικές κλινικές (με αφορμή τις καταγγελίες που είχαν γίνει για την κλινική Σαμέλλα και την επιτόπια επίσκεψη της Επιτροπής Ελέγχου Προστασίας των Δικαιωμάτων των ατόμων με Ψυχικές Διαταραχές). ΄Ολο το πολυπλόκαμο δίκτυο πανεπιστημιακών, ιδιωτών και μεγαλοψυχιάτρων του Δημοσίου αισθάνθηκε να χάνει το έδαφος κάτω από τα πόδια του, τον τρόπο ύπαρξης και λειτουργίας του.  

Θυμόμαστε, επίσης, την προσφυγή της ΕΨΕ στο υπουργείο Υγείας και εξαιτίας της συμπερίληψης σε μιαν εγκύκλιο περί πρωτοκόλλου για τις μηχανικές καθηλώσεις, της απαγόρευσης «περιοριστικών μέτρων» σε εκουσίως νοσηλευόμενους. ΄Έτσι κι αλλιώς, όλα αυτά τα πρωτόκολλα είναι προσχηματικά. Δεν είναι παρά το άλλοθι για το ανεμπόδιστο των μηχανικών καθηλώσεων. Η βάρβαρη αυτή πρακτική δεν θ΄ αλλάξει με πρωτόκολλα, αλλά με την ριζική αλλαγή της κουλτούρας και της πράξης της ψυχιατρικής. Αλλά η ΕΨΕ δεν θέλει ούτε καν λεκτικές φόρμουλες, τα θέλει όλα «καθαρά», να επιτρέπονται ευθαρσώς οι καθηλώσεις σε όλους και όλες, ακούσιους και εκούσιους. 

Άλλωστε, ο επικεφαλής της ομάδας εργασίας της ΕΨΕ και αντιπρόεδρός της, είναι διαπρύσιος κήρυκας των μηχανικών καθηλώσεων, όπως και των στενά χημικών θεραπειών τύπου Leponex, για το οποίο λειτουργεί και ειδικό ιατρείο.

Είναι πιθανόν ότι, στα πλαίσια αυτά, ίσως και να επανέλθει η «επικινδυνότητα» (το «να αποτραπούν πράξεις βίας κατά του ιδίου ή τρίτων») ως αιτία ακούσιας νοσηλείας.  

Άραγε θα ασχοληθεί αυτή η ομάδα εργασίας της ΕΨΕ με την «βελτιστοποίηση» και την «επικαιροποίηση» αυτής της άκρως «περίεργης» τομεοποίησης, που σχεδίασε και θεσμοθέτησε η προηγούμενη κυβέρνηση, κάνοντας πληθυσμό αναφοράς του ΚΨΥ Ζωγράφου μια σειρά από Δήμους των υπερβορείων προαστίων – σε διασύνδεση με την ψυχιατρική «κλινική» του Ογκολογικού των Αγ. Αναργύρων – την ίδια στιγμή που θεσμοθέτησε ο πληθυσμός του Δήμου Ζωγράφου να «εξυπηρετείται» από το ΚΨΥ Βύρωνα /Καισαριανής;  

Ή με τις «κλινικές μελέτες» ψυχοφαρμάκων γνωστών εταιρειών σε κλινικές δημόσιων ψυχιατρικών νοσοκομείων, που γεμίζουν με ράντζα, προς χάριν των «ερευνών» και εις βάρος της στοιχειωδώς αξιοπρεπούς νοσηλείας των ασθενών (χωρίς, φυσικά, αυτό να είναι η μόνη αιτία της αθλιότητας των συνθηκών στο δημόσιο σύστημα ψυχικής υγείας). Και γενικά, με την σχέση μεγαλοψυχιάτρων με τις φαρμακευτικές εταιρείες; 

Ή, ακόμα, με την απερίγραπτη κατάσταση που επικρατεί στο Ψυχιατρείο Κρατουμένων Κορυδαλλού, όπου πανεπιστημιακοί και δημόσιοι φορείς ανέλαβαν έναν εξωραϊσμό/ συγκάλυψη μιας ακραίας διαφθοράς (είναι γνωστή η «υπόθεση Φλώρου» και πολλές άλλες). 

Τελικά, αυτό που δεν μας είπε η ΕΨΕ είναι ποια ήταν τα επίμαχα θέματα του νομοσχεδίου, που συζητήθηκαν στο ΔΣ της ΕΨΕ, τα οποία θεώρησαν ότι χρειάζονται «επικαιροποίηση» και «βελτιστοποίηση» και έτσι αποφασίστηκε η ομάδα εργασίας; Θα τολμήσουν να πουν, ή θα είναι και πάλι όλα εν κρυπτώ;  

Αυτό που, εν τέλει, ευελπιστούμε είναι ότι η κίνηση αυτή της ΕΨΕ θα «επικαιροποιήσει» και θα «βελτιστοποιήσει» ένα κίνημα αντίστασης στους σχεδιασμούς τους για «νόμο και τάξη» και στην Ψυχική Υγεία.

23/1/2020


ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ ΓΙΑ ΕΝΑ ΠΟΛΥΜΟΡΦΟ ΚΙΝΗΜΑ ΣΤΗΝ ΨΥΧΙΚΗ ΥΓΕΙΑ

Η επόμενη συνάντηση/συνέλευση της Πρωτοβουλίας ‘Ψ’, την Παρασκευή, 10/5/19, 8μμ

Η επόμενη συνάντηση/συνέλευση της «Πρωτοβουλίας για ένα Πολύμορφο Κίνημα στην Ψυχική Υγεία» θα γίνει την Παρασκευή, 10/5/19, 8μμ, στο χώρο της οδού Μπόταση 11 (1ος όροφος).


Μεταξύ των ζητημάτων που θα συζητηθούν:

-θέματα που αφορούν την λειτουργία της Πρωτοβουλίας ‘Ψ’ ως συνέλευσης.

-ζητήματα που αφορούν τις διάφορες υπο-ομάδες που λειτουργούν στα πλαίσια της Πρωτοβουλίας ‘Ψ’.

-καθορισμός των θεματικών και προετοιμασία των επόμενων «εκπαιδευτικών συναντήσεων».

-προετοιμασία δράσεων και παρεμβάσεων (για την υποχρεωτική θεραπεία στην κοινότητα, τον ρόλο των ΜΚΟ, τις ακούσιες νοσηλείες σε ιδιωτικές κλινικές, τις μηχανικές καθηλώσεις ακόμα και σε εκούσια νοσηλευόμενους κλπ).

Είναι σημαντικό να γίνει δυνατή η έναρξη των εργασιών της συνάντησης/συνέλευσης όσο πιο κοντά γίνεται στην ώρα του καλέσματος (8μμ) καθώς μετά ακολουθεί, στη «Λοκομοτίβα» (Μπόταση 7) στις 9μμ, το πάρτι οικονομικής ενίσχυσης των συλλογικοτήτων που συντάσσονται με τον Γ.Ε. στον αγώνα του και στην δικαστική διαμάχη με την ΜΚΟ «Έδρα».

ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ ΓΙΑ ΕΝΑ ΠΟΛΥΜΟΡΦΟ ΚΙΝΗΜΑ ΣΤΗΝ ΨΥΧΙΚΗ ΥΓΕΙΑ