Αλέξανδρος Γρηγορόπουλος: Δεν ξεχνάμε…

«Αν είχα χρόνο…

Αν μ’ άφηνε ο θάνατος που κανείς δεν σταμάτησε…

Αν μπορούσα να σας πω…

Πεθαίνω. Όπως εσείς ζείτε.

Δ ι κ α ι ώ σ τ ε   μ ε.  Π ε ί τ ε   γ ι α  μ έ ν α.

Προ πάντων στους ανύποπτους. Σε κείνους που δεν ξέρουν…

Οι φίλοι μου με λέγαν πρίγκηπα.

Δεν φανταζόμουν ποτέ ότι το όνομα μου θα επικρατούσε

τόσο πολύ στον κόσμο.

Αυτοί οι πρίγκηπες πεθαίνουν αθώοι, δολοφονημένοι

σε μάχες που δεν δόθηκαν ποτέ…»

Διαβάζοντας το fanzine της «Locomotiva»: Απ’ τη Locotrip Τεύχος Πέμπτο

(φωτογραφία: προσωπικό αρχείο)

Άργησα να πάρω πάλι στα χέρια μου το νέο τεύχος, έτσι που το καλοκαίρι μας σκόρπισε άπαντες, αλλά τελικά σε καλό μου βγήκε η καθυστέρηση, αφού έτσι μου δόθηκε το περιθώριο να γνωρίσω από κοντά κάποια απ’ τα παιδιά που ήδη είχα ξεχωρίσει τη γραφή τους κι άλλα που αφήνουν τ’ αποτυπώματα τους στο εικαστικό κομμάτι του fanzine. Και βλέπετε τι δυνατό εξώφυλλο έχει κι αυτή τη φορά…

Όσο για το περιεχόμενο, τα ποιήματα της Βιργινίας, της Ελένης, της Ειρήνης Δ., της Radix Angelica, της Πάμελα Τ., κι εκείνα που υπογράφουν οι: ΚΜ Κρυπτοδημος, Donti και Bonsai, ήταν αυτά που αισθάνθηκα ότι αγγίζουν και δικές μου σκέψεις. Φυσικά δεν είναι τα μόνα που συμπεριλαμβάνονται στο τεύχος κι όταν διαβάσετε το περιοδικό, που διανθίζεται με πολύ όμορφες φωτογραφίες κι ενδιαφέροντα σκίτσα, θ’ ανακαλύψετε κι άλλα.

Αυτή τη φορά, δημοσιεύονται και δύο μεγάλα κείμενα, απ’ τα οποία κρίνω ότι έχει αξία ν’ αναδημοσιεύσω μικρά αποσπάσματα. Το πρώτο το έχει μεταφράσει η Μαριλένα κι είναι απ’ την προκήρυξη της κατάληψης της οδού Saulnier 17, της Collectif La Chapelle Debout, που γράφτηκε στον απόηχο των Προεδρικών εκλογών στη Γαλλία και εν αναμονή του τελευταίου σταδίου τους, δηλαδή των βουλευτικών εκλογών και το σχηματισμό της γαλλικής εθνοσυνέλευσης: 

«Αγωνιζόμαστε:

Για χαρτιά, βίζα και γαλλική υπηκοότητα για όποιον τη θέλει: Είναι το μόνο πράγμα που επιτρέπει στους ανθρώπους να πάνε να δουν την οικογένειά τους στον τόπο τους και να μη φοβούνται στο δρόμο. Για αξιοπρεπή στέγαση για όλους: Ας επιτάξουμε τις άδειες κατοικίες κι ας χτίσουμε νέες. Έτσι ώστε κανείς να μη λέει «δεν ήμουν τρελός πριν » και κανείς να μην χρειάζεται να σιωπά. Έτσι ώστε η επιστροφή στο σπίτι να μην ακούγεται σαν ποινή ισόβιας κάθειρξης…»

Πέρα απ’ όσα εξηγούν βέβαια για την κατάληψη του χώρου, αναλύουν και την κατάσταση με την άνοδο της ακροδεξιάς στη Γαλλία κι αξίζει να διαβαστεί όλο το κείμενο. Το ίδιο ισχύει και για τα αποσπάσματα απ’ την ομιλία του Γιώργου Θαλάσση, στα πλαίσια της εκδήλωσης για το ανακαινισμένο μνημείο του Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου:

«(…) Αν ψάξει κανείς τους εκατοντάδες δολοφονημένους και βαριά τραυματισμένους με μόνιμες βλάβες, όχι μόνο διαδηλωτές, αλλά και πρόσφυγες, κρατούμενους, άτομα με αναπηρία που βρέθηκαν στο δρόμο τους, θα δει πόσο επικίνδυνο είναι να βρίσκεσαι κοντά σε αστυνομικό. Οι αστυνομικοί έχουν πρόβλημα ισορροπίας και κατά κανόνα παραπατούν και πέφτουν. Και καθώς πέφτουν εκπυρσοκροτεί το όπλο τους και η σφαίρα βρίσκει αυτόν που είναι κοντά τους στο πίσω μέρος του κεφαλιού. Αυτό είναι το μέρος που κατεξοχήν προτιμούν οι σφαίρες των όπλων που εκπυρσοκροτούν. Μπορεί να υπάρχουν μάρτυρες που καταθέτουν ότι ο αστυνομικός άνοιξε τα πόδια του, έπιασε το όπλο με τα δύο του χέρια και σημάδεψε, αλλά αυτές οι μαρτυρίες, χωρίς τη δικαιοσύνη του δρόμου, δεν είναι σε θέση να κάμψουν το δικαστικό δόγμα ότι δολοφονία από αστυνομικό σε ώρα υπηρεσίας ποτέ δεν τιμωρείται, δεν διώκεται ο δολοφόνος κι η υπόθεση μπαίνει στο αρχείο…»

Το πέμπτο τεύχος κλείνει, με την πρώτη εκδοτική απόπειρα της «Λοκομοτίβας» (κάθε επιτυχία εύχομαι), που δεν είναι άλλη απ’ την έκδοση της ποιητικής συλλογής της Μαρίας Δημητριάδη, που τιτλοφορείται «Για τη Γέφυρα».

Γενικά είναι ένα περιοδικό που διαβάζεται ολόκληρο, όπως έχω ξαναγράψει και που διατίθεται χωρίς αντίτιμο. Αν δεν το είχατε υπόψη, αναζητήστε το την επόμενη φορά που θα βρεθείτε στο φιλόξενο αυτό χώρο. Κι αν ζείτε μακριά απ’ την Αθήνα, ένα τεύχος μπορείτε να το διαβάσετε ελεύθερα από εδώ. _

Αλέξανδρος Γρηγορόπουλος: Δεν ξεχνάμε…

«Αν είχα χρόνο…

Αν μ’ άφηνε ο θάνατος που κανείς δεν σταμάτησε…

Αν μπορούσα να σας πω…Πεθαίνω. Όπως εσείς ζείτε.

Δ ι κ α ι ώ σ τ ε μ ε. Π ε ί τ ε γ ι α μ έ ν α.

Προ πάντων στους ανύποπτους. Σε κείνους που δεν ξέρουν…

Οι φίλοι μου με λέγαν πρίγκηπα.

Δεν φανταζόμουν ποτέ ότι το όνομά μου θα επικρατούσε τόσο πολύ στον κόσμο.

Αυτοί οι πρίγκηπες πεθαίνουν αθώοι, δολοφονημένοι σε μάχες που δεν δόθηκαν ποτέ…»

Αλέξανδρος Γρηγορόπουλος – Δεν ξεχνάμε…

Αν είχα χρόνο…

Αν μ’ άφηνε ο θάνατος που κανείς δεν σταμάτησε…

Αν μπορούσα να σας πω…

Πεθαίνω. Όπως εσείς ζείτε.

Δ ι κ α ι ώ σ τ ε   μ ε.  Π ε ί τ ε   γ ι α  μ έ ν α.

Προ πάντων στους ανύποπτους. Σε κείνους που δεν ξέρουν…

Οι φίλοι μου με λέγαν πρίγκηπα.

Δεν φανταζόμουν ποτέ ότι το όνομα μου θα επικρατούσε

τόσο πολύ στον κόσμο.

Αυτοί οι πρίγκηπες πεθαίνουν αθώοι, δολοφονημένοι

σε μάχες που δεν δόθηκαν ποτέ…

Αλέξανδρος Γρηγορόπουλος: Δεν ξεχνάμε…

 

.«Αν είχα χρόνο…

Αν μ’ άφηνε ο θάνατος που κανείς δεν σταμάτησε…

Αν μπορούσα να σας πω…

Πεθαίνω. Όπως εσείς ζείτε.

Δ ι κ α ι ώ σ τ ε   μ ε.  Π ε ί τ ε   γ ι α  μ έ ν α.

Προ πάντων στους ανύποπτους. Σε κείνους που δεν ξέρουν…

Οι φίλοι μου με λέγαν πρίγκηπα.

Δεν φανταζόμουν ποτέ ότι το όνομα μου θα επικρατούσε

τόσο πολύ στον κόσμο.

Αυτοί οι πρίγκηπες πεθαίνουν αθώοι, δολοφονημένοι

σε μάχες που δεν δόθηκαν ποτέ…»

 

.

 

.

 

Αλέξανδρος Γρηγορόπουλος – Δεν ξεχνάμε!

.

alexis

.

«Αν είχα χρόνο…

Αν μ’ άφηνε ο θάνατος που κανείς δεν σταμάτησε…

Αν μπορούσα να σας πω…

Πεθαίνω. Όπως εσείς ζείτε.

Δ ι κ α ι ώ σ τ ε   μ ε.  Π ε ί τ ε   γ ι α  μ έ ν α.

Προ πάντων στους ανύποπτους. Σε κείνους που δεν ξέρουν

Οι φίλοι μου με λέγαν πρίγκηπα.

Δεν φανταζόμουν ποτέ ότι το όνομα μου θα επικρατούσε

τόσο πολύ στον κόσμο.

Αυτοί οι πρίγκηπες πεθαίνουν αθώοι, δολοφονημένοι

σε μάχες που δεν δόθηκαν ποτέ…»

.

.

.

.

.