Το Αλφαβητάρι των Παθών ταξιδεύει… – Μέρος Χ

Κατάγομαι από ένα νησί, που δυστυχώς γνωρίζει καλά τη μανία της φωτιάς. Κι οι παιδικές μου μνήμες έχουν φλόγες, στάχτες κι αποκαΐδια. Έχω βιώσει την αγωνία του να μη ξέρεις, αν θα υπάρχει αύριο το σπίτι σου, το χωριό σου, το πράσινο που σε θρέφει. Τα ‘χω πει και στην Ελπίδα, αυτά, σε ανύποπτο χρόνο.

Κι έτσι αυτό το καλοκαίρι, αν και έχουν έρθει πολλές κι όμορφες φωτογραφίες από ανθρώπους που διαβάζουν το βιβλίο στις διακοπές τους, δεν είχα διάθεση είν’ η αλήθεια να τις ανεβάσω. Θέλω όμως να τιμάω και τους ανθρώπους που με σκέφτονται. Κι έτσι βλέπετε σήμερα κάποιες εδώ και μάλιστα απ’ τη Σάμο.

Τα παιδιά που παραθερίζουν εκεί –έμπρακτα υποστηρίζοντας δηλαδή έναν τόπο που γονάτισε πολλές φορές από καταστροφές με αποκορύφωμα τους περσινούς σεισμούς που εξακολουθούν να ταλαιπωρούν τόσο τους μόνιμους κατοίκους όσο και τους πρόσφυγες- τράβηξαν υπέροχες φωτογραφίες.

Δεν ήξερα ποια να πρωτοδιαλέξω, λοιπόν… Βλέπετε κάποιες σήμερα και άλλη στιγμή θα δείτε κι άλλες εδώ. Γενικώς, όλ@ σας ευχαριστώ που όσο ταξιδεύετε στις λέξεις μου, μου στέλνετε και λίγα ενσταντανέ. Αυτά τα παιδιά πάντως, που με συγκίνησαν ιδιαίτερα, να ‘χουμε παράδειγμα, ναι; Τους στέλνω το μεγάλο Eυχαριστώ μου…

Το Αλφαβητάρι των Παθών ταξιδεύει… Μέρος ΙΧ

(φωτογραφία που τράβηξε η Ε. Σ. στο Καλό Νερό)

Μες τη ραστώνη της Αθήνας και τον καύσωνα, ήρθαν αυτές οι φωτογραφίες της Ε. Σ. σήμερα λίγο μετά τις 9 και μύρισε ιώδιο, δρόσισε ο αέρας μου… Είναι τόσο όμορφο να με σκέφτονται οι άνθρωποι στις διακοπές τους, να έχουν παρέα τις λέξεις μου και να μου το δείχνουν. Την ευχαριστώ ολόψυχα λοιπόν, για την πρωινή χαρά κι εύχομαι τόση κι άλλη τόση χαρά να της δίνει η κάθε μέρα.

(φωτογραφία που τράβηξε η Ε. Σ. στο Καλό Νερό)

Κι ένα ξεχωριστό ευχαριστώ, θέλω να γράψω και για τον Κωστή Σχιζάκη, συγγραφέα και διευθυντή του Μουσείου Εικαστικών Τεχνών Ηρακλείου, που πρότεινε το βιβλίο απ’ το προφίλ του στο Facebook. Δε μπορώ να πω… Η Κρήτη πάντα με θυμάται. Και το να θεωρεί ο ίδιος ότι το Αλφαβητάρι των Παθών ήταν μες τα τρεις καλύτερες ποιητικές συλλογές που διάβασε φέτος, είναι εξόχως τιμητικό. Να ‘ναι καλά.

Το Αλφαβητάρι των Παθών ταξιδεύει… – Μέρος VIII

Φωτογραφία του Sot Winston

To support ορισμένων από ‘σας, είναι κάτι παραπάνω από συγκινητικό. Ξεχωρίζει οπωσδήποτε. Κι έτσι μ’ έβαλε να ψάχνω λέξεις ο Sot Winston, μ’ αυτά που έγραψε χτες στο προφίλ του… Κι έμεινα να κοιτάζω τις φωτογραφίες του, που δείχνουν πόσο καλά με γνωρίζουν μερικοί άνθρωποι. Και πόσο κατανοούν όσα γράφω κι όσα μ’ απασχολούν.

Μου ‘χει λείψει αυτή η παρέα: ανοιχτές αγκαλιές, ουσιαστικά μοιράσματα… Ξέρουν και ξέρω, πόσα μας συνδέουν. Τίποτα άλλο, λοιπόν, από ένα μεγάλο Ευχαριστώ για όλα… Για το «Κατερίνα μας», που το εννοούν και τον τόσο σημαντικό διάλογο που άνοιξαν με το Αλφαβητάρι των Παθών. Να ‘σαι καλά, Sot, να ‘στε καλά όλ@ σας. Και πού θα μας πάει; Στα ίδια μέρη, θα ξαναβρεθούμε…

Φωτογραφία του Sot Winston

«Ρο» – Αλφαβητάρι των Παθών

Όσο πικρός κι αν αποδεικνύεται ο Απρίλης, τουλάχιστον μας ραίνει μ’ άνθη νεραντζιάς…

Η Φιλία Κάρλου απαγγέλει με μια φωνή βελούδο κι όλη της τη θεατρικότητα, η Σοφιάννα Αγγελοπούλου ετοίμασε το video. Και χωρίς να το ξέρει η Σοφιάννα πόσο μ’ αρέσουν τα τρένα κι οι σταθμοί τους, συμπεριέλαβε πολλούς απ’ αυτούς στις όμορφες φωτογραφίες της.

Τις ευχαριστώ και τις δύο (και γι’ αυτή τη φορά), που νικούν με τα χρώματά τους τα επίμονα σκοτάδια αυτής της εποχής.

Το «Ρο» μου έχει μουσική. Αυτή των Rationalistas. Και μια …Ρεβέκκα. Υπαρκτό πρόσωπο. Οι τελευταίοι στίχοι λοιπόν είναι για κείνη. Πώς αλλιώς; Αγαπημένος άνθρωπος, η Ρεβέκκα Θεοδωροπούλου.

Το Αλφαβητάρι των Παθών – Αλχημικοί Αλγόριθμοι ταξιδεύει… – Μέρος VII

Η Φιλία Κάρλου απαγγέλει, η Σοφιάννα Αγγελοπούλου δημιούργησε το video. Ήμουν μες τη νύχτα τους χτες κι η μέρα μου ξημέρωσε μαζί τους… Έστω κι από μακριά λοιπόν, σμίξαμε στο Λάμβδα. Τις ευχαριστώ από καρδιάς και τις δύο (και) γι’ αυτήν την τόσο όμορφη δημιουργία.

Μες τη βδομάδα πάντως, οφείλω να πω ότι υπήρξαν κι άλλα όμορφα πρωινά και για ένα απ’ αυτά ευθυνόταν η Μαρία Τ. Διαβάζει το βιβλίο στη Θεσσαλονίκη (καιρός ήταν να ταξιδέψει και στο Βορρά), και μου έγραψε ενθουσιασμένη τις πρώτες της εντυπώσεις. Η Μαρία είναι απ’ τους ανθρώπους που με «παρακολουθούν» απ’ την πρώτη στιγμή, για καιρό η σελίδα μου είχε δική της φωτογραφία (είχε βγάλει μαζί τα τρία προηγούμενα βιβλία) και γενικώς χαίρομαι πάντα να έχω νέα της.

Κι ο κύριος Τάσος Κάρτας όμως, συμπεριέλαβε στο αφιέρωμα του -για το οποίο σας έγραψα χτες-, και ποιήματα απ’ το Αλφαβητάρι των Παθών, επομένως θα ήταν παράλειψη να μην τον αναφέρω κι εδώ.

Σ’ όσα δύσκολα ζούμε, τέτοιες ευγενικές χειρονομίες κάνουν τη διαφορά. Κι ανασαίνουμε πιο ξένοιαστα έστω και για λίγο. Δε θα βαρεθώ να το γράφω το ευχαριστώ μου, λοιπόν. Να είστε όλ@ καλά.

Το αφιέρωμα του κυρίου Τάσου Κάρτα

Ο εξαιρετικός κύριος Τάσος Κάρτας, άνθρωπος της γραφής κι ο ίδιος, λάτρης της ποίησης, που διαχειρίζεται μεταξύ άλλων, το ακόλουθο αξιόλογο ιστολόγιο, διέθεσε πολύ χρόνο, πρόσεξε κάθε λεπτομέρεια και με μεράκι ετοίμασε αυτό το αφιέρωμα για μένα (δική του επιλογή και το εικαστικό έργο που βλέπετε εδώ σήμερα).

Τον ευχαριστώ από καρδιάς για την τιμή και χαίρομαι πολύ, που συμπεριέλαβε εκτός απ’ τα δικά μου γραπτά και ποιήματα και την κριτική του Αντώνη Τσόκου, σπουδαίου ποιητή κι αγαπημένου φίλου, για το Αλφαβητάρι των Παθών. Σμίγουμε έστω, στις λέξεις… Να είστε πάντα καλά, κύριε Κάρτα.