Το Αλφαβητάρι των Παθών ταξιδεύει… – Μέρος VIII

Φωτογραφία του Sot Winston

To support ορισμένων από ‘σας, είναι κάτι παραπάνω από συγκινητικό. Ξεχωρίζει οπωσδήποτε. Κι έτσι μ’ έβαλε να ψάχνω λέξεις ο Sot Winston, μ’ αυτά που έγραψε χτες στο προφίλ του… Κι έμεινα να κοιτάζω τις φωτογραφίες του, που δείχνουν πόσο καλά με γνωρίζουν μερικοί άνθρωποι. Και πόσο κατανοούν όσα γράφω κι όσα μ’ απασχολούν.

Μου ‘χει λείψει αυτή η παρέα: ανοιχτές αγκαλιές, ουσιαστικά μοιράσματα… Ξέρουν και ξέρω, πόσα μας συνδέουν. Τίποτα άλλο, λοιπόν, από ένα μεγάλο Ευχαριστώ για όλα… Για το «Κατερίνα μας», που το εννοούν και τον τόσο σημαντικό διάλογο που άνοιξαν με το Αλφαβητάρι των Παθών. Να ‘σαι καλά, Sot, να ‘στε καλά όλ@ σας. Και πού θα μας πάει; Στα ίδια μέρη, θα ξαναβρεθούμε…

Φωτογραφία του Sot Winston

«Ρο» – Αλφαβητάρι των Παθών

Όσο πικρός κι αν αποδεικνύεται ο Απρίλης, τουλάχιστον μας ραίνει μ’ άνθη νεραντζιάς…

Η Φιλία Κάρλου απαγγέλει με μια φωνή βελούδο κι όλη της τη θεατρικότητα, η Σοφιάννα Αγγελοπούλου ετοίμασε το video. Και χωρίς να το ξέρει η Σοφιάννα πόσο μ’ αρέσουν τα τρένα κι οι σταθμοί τους, συμπεριέλαβε πολλούς απ’ αυτούς στις όμορφες φωτογραφίες της.

Τις ευχαριστώ και τις δύο (και γι’ αυτή τη φορά), που νικούν με τα χρώματά τους τα επίμονα σκοτάδια αυτής της εποχής.

Το «Ρο» μου έχει μουσική. Αυτή των Rationalistas. Και μια …Ρεβέκκα. Υπαρκτό πρόσωπο. Οι τελευταίοι στίχοι λοιπόν είναι για κείνη. Πώς αλλιώς; Αγαπημένος άνθρωπος, η Ρεβέκκα Θεοδωροπούλου.

Το Αλφαβητάρι των Παθών – Αλχημικοί Αλγόριθμοι ταξιδεύει… – Μέρος VII

Η Φιλία Κάρλου απαγγέλει, η Σοφιάννα Αγγελοπούλου δημιούργησε το video. Ήμουν μες τη νύχτα τους χτες κι η μέρα μου ξημέρωσε μαζί τους… Έστω κι από μακριά λοιπόν, σμίξαμε στο Λάμβδα. Τις ευχαριστώ από καρδιάς και τις δύο (και) γι’ αυτήν την τόσο όμορφη δημιουργία.

Μες τη βδομάδα πάντως, οφείλω να πω ότι υπήρξαν κι άλλα όμορφα πρωινά και για ένα απ’ αυτά ευθυνόταν η Μαρία Τ. Διαβάζει το βιβλίο στη Θεσσαλονίκη (καιρός ήταν να ταξιδέψει και στο Βορρά), και μου έγραψε ενθουσιασμένη τις πρώτες της εντυπώσεις. Η Μαρία είναι απ’ τους ανθρώπους που με «παρακολουθούν» απ’ την πρώτη στιγμή, για καιρό η σελίδα μου είχε δική της φωτογραφία (είχε βγάλει μαζί τα τρία προηγούμενα βιβλία) και γενικώς χαίρομαι πάντα να έχω νέα της.

Κι ο κύριος Τάσος Κάρτας όμως, συμπεριέλαβε στο αφιέρωμα του -για το οποίο σας έγραψα χτες-, και ποιήματα απ’ το Αλφαβητάρι των Παθών, επομένως θα ήταν παράλειψη να μην τον αναφέρω κι εδώ.

Σ’ όσα δύσκολα ζούμε, τέτοιες ευγενικές χειρονομίες κάνουν τη διαφορά. Κι ανασαίνουμε πιο ξένοιαστα έστω και για λίγο. Δε θα βαρεθώ να το γράφω το ευχαριστώ μου, λοιπόν. Να είστε όλ@ καλά.

Το αφιέρωμα του κυρίου Τάσου Κάρτα

Ο εξαιρετικός κύριος Τάσος Κάρτας, άνθρωπος της γραφής κι ο ίδιος, λάτρης της ποίησης, που διαχειρίζεται μεταξύ άλλων, το ακόλουθο αξιόλογο ιστολόγιο, διέθεσε πολύ χρόνο, πρόσεξε κάθε λεπτομέρεια και με μεράκι ετοίμασε αυτό το αφιέρωμα για μένα (δική του επιλογή και το εικαστικό έργο που βλέπετε εδώ σήμερα).

Τον ευχαριστώ από καρδιάς για την τιμή και χαίρομαι πολύ, που συμπεριέλαβε εκτός απ’ τα δικά μου γραπτά και ποιήματα και την κριτική του Αντώνη Τσόκου, σπουδαίου ποιητή κι αγαπημένου φίλου, για το Αλφαβητάρι των Παθών. Σμίγουμε έστω, στις λέξεις… Να είστε πάντα καλά, κύριε Κάρτα.

Συνέντευξη στην κυρία Βίκυ Ντούλια: Μιλώντας στο Speak Freely για το Αλφαβητάρι των Παθών κι άλλα πολλά

Photo credits: Βάσω Σταθούλη

Ο Γιώργος Τριανταφύλλου, αγαπημένος φίλος, σκηνοθέτης, ηθοποιός και ποιητής είχε την ιδέα να με φέρει πιο ..κοντά με την κυρία Βίκυ Ντούλια κι έτσι σήμερα βλέπετε αυτή την ανάρτηση, για την συνέντευξη που έδωσα στο Speak Freely. Με τις θερμές μου ευχαριστίες κι ευχές για κάθε επιτυχία στην κυρία Ντούλια, παραθέτω ένα μικρό απόσπασμα σχετικά με τα της συγγραφής:

Στο παρελθόν όλα γίνονταν στις μεγάλες πόλεις κι οι άνθρωποι που έγραφαν ένιωθαν την ανάγκη να βρεθούν στα απανταχού κέντρα των ζυμώσεων και να προσπαθήσουν να μπουν στις «κατάλληλες» παρέες. Ευτυχώς ήταν μια ανάγκη που ποτέ δεν είχα κι ένας δρόμος που ποτέ δεν ακολούθησα. Κι αυτό συνέβη επειδή δε χρειάστηκα, δε χρειάζομαι πνευματικά αφεντικά κι έχω και μια δυσανεξία εκ γενετής σ’ όσ@ προσπαθούν να ορίσουν ποιοι είναι «καλοί» συγγραφείς και ποια τα «καλά» βιβλία. Έχω απομακρυνθεί συνειδητά μάλιστα, από τέτοια άτομα με τα οποία κατά καιρούς έτυχε να διασταυρωθούν οι δρόμοι μας, μόλις διαπίστωσα τέτοιου είδους προθέσεις που συνήθως πηγάζουν κι από ανάλογα συμφέροντα, από προσωπικές ελλείψεις, ματαιώσεις, τάσεις ελέγχου κ.α. Σε ό,τι με αφορά, προτρέπω τα νέα παιδιά που γράφουν να μελετούν πολύ, να προχωρούν χωρίς καμιά έκπτωση στα «θέλω» τους, να μη δίνουν βάση σε κακόβουλα σχόλια (διαφέρει απολύτως η καλοπροαίρετη κριτική) και να μην τους σταματάει καμία απόρριψη. Δε χρειάζεται επίσης, να δίνουν γη και ύδωρ, για να «γίνουν» αμέσως. Πιο σημαντικό είναι να διαφυλάξουν τις προσωπικές τους αξίες. Στην τελική δεν έχει σημασία πόσ@ μας διαβάζουν αλλά τι αποκομίζουν οι άνθρωποι απ’ ό,τι γράφουμε. Έτσι τα βλέπω εγώ τα πράγματα…

Η συνέχεια εδώ.

Το «Αλφαβητάρι των Παθών – Αλχημικοί Αλγόριθμοι» ταξιδεύει… – Μέρος VI

(φωτογραφία που τράβηξε στην Κάρπαθο ο Ευάγγελος Ρ. Ρουσσάκης)

Αυτό το διάστημα το «Αλφαβητάρι των Παθών» ταξιδεύει κυρίως στο Νότο. Ο Ευάγγελος Ρ. Ρουσσάκης, ελπιδοφόρος νέος ποιητής και πεζογράφος που ξεχωρίζω και ζει στην Κάρπαθο, μ’ αιφνιδίασε ευχάριστα με όσα έγραψε και τη φωτογραφία που ανάρτησε στο προφίλ του και βλέπετε παραπάνω.

(φωτογραφία που τράβηξε στην Αθήνα η Εύη Μυλωνάκη)

Ακολούθησε η Εύη Μυλωνάκη, άνθρωπος που επίσης έχει μπει στην ωραία περιπέτεια της γραφής (κι έπραξε άριστα, θεωρώ), στέλνοντας μου ένα πρωί στο inbox μαζί με την καλημέρα της αυτή τη φωτογραφία. Το έαρ θα μας βρει, σκέφτηκα, όταν είδα τα όμορφα λουλούδια της.

(φωτογραφία που τράβηξε στο Ηράκλειο της Κρήτης η Sylia Petra)

Όσο για τη φωτογραφία που ανάρτησε η Sylia Petra, αυτά που θα γράψω είναι ελάχιστα σε σχέση με όσα μου θύμισε. Είναι απ’ τις πιο στενές μου φίλες στο Ηράκλειο (μαζί με την Άννα Κοκκινάκη), έχουμε ζήσει άπειρες στιγμές παρέα κι ένιωσα πως με τα χρώματα της με κέρασε οξυγόνο…

Στην ίδια πόλη διαβάζει κι ο Κωστής Σχιζακης το βιβλίο. Συγγραφέας, αγαπημένος φίλος, διευθυντής του Μουσείου Εικαστικών Τεχνών Κρήτης, που πρόσφατα εξέδωσε αυτό το βιβλίο και του εύχομαι ολόψυχα κάθε επιτυχία.

Κι ενώ συμβαίνουν αυτά στο Νότο, στα Τρίκαλα Θεσσαλίας κυκλοφορεί η συνέντευξη που έδωσα στην κυρία Βιβή Μαργαρίτη και μπορείτε να διαβάσετε εδώ. Την ευχαριστώ θερμά, που με τις διεισδυτικές ερωτήσεις της μου έδωσε την ευκαιρία να εξηγήσω περισσότερα για τον τρόπο που σκέφτομαι κι όσα αναφέρω βέβαια στο «Αλφαβητάρι των Παθών».

Τέλος, για ‘σας που ρωτήσατε πρόσφατα που μπορείτε να το βρείτε και σας απάντησα προσωπικά, να προσθέσω ότι διατίθεται κι απ’ τη «Λοκομοτίβα» γεγονός που με χαροποιει πολύ. Τα παιδιά του βιβλιοπωλείου διάλεξαν κάτι απ’ το Ταυ, όπως θα δείτε.

Μέχρι την επόμενη φορά που θα τα πούμε λοιπόν, να είστε καλά.