ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ ΤΗΣ ΠΑΝΕΛΛΑΔΙΚΗΣ ΣΥΣΠΕΙΡΩΣΗΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΨΥΧΙΑΤΡΙΚΗ ΜΕΤΑΡΡΥΘΜΙΣΗ: 2nd Mental Health Conference ΟΤΑΝ ΟΙ ΛΥΚΟΙ ΚΑΛΟΥΝΤΑΙ ΝΑ «ΦΥΛΑΞΟΥΝ» ΤΑ «ΠΡΟΒΑΤΑ»

.

.
Σε μια «κλειστού τύπου» συνάντηση, στην Αίγλη του Ζαππείου, με την «ευγενική χορηγία» φαρμακοβιομηχανιών με κυρίαρχο ρόλο στο χώρο της Ψυχικής Υγείας (Janssen, Lundbeck, Mylan) και ενώπιον εκπροσώπων της Παγκόσμιας Τράπεζας, του ΟΟΣΑ και της Κομισιόν, έγινε, στις 3/11, το 2nd Mental Health Conference (η ονομασία του μόνο στα αγγλικά), με στόχο την αντιμετώπιση της κρίσης στην Ψυχική Υγεία. Παρούσα και η EUFAMI (Ευρωπαϊκή Ομοσπονδία συλλόγων οικογενειών με ψυχικά πάσχοντα μέλη), καθώς και ελληνικοί σύλλογοι οικογενειών, ως η έξωθεν καλή μαρτυρία και το άλλοθι ενός εγχειρήματος που μόνο με τις θεραπευτικές ανάγκες και τα δικαιώματα των ψυχικά πασχόντων, των οικογενειών και των φροντιστών, δεν έχει να κάνει. Η συμμετοχή για παρακολούθηση απαιτούσε πληρωμή.

Από μόνη της η οργάνωση, οι χορηγοί και οι προσκεκλημένοι, μιλούν για τα περιεχόμενα και τους στόχους. Απέναντι σε εκπροσώπους των Οργανισμών που διευθύνουν την παγκόσμια οικονομία (μόνο το ΔΝΤ έλειπε), αυτών ακριβώς που ευθύνονται για την οικονομική και κοινωνική καταστροφή του πλανήτη και οι οποίοι καλούνται σαν ένα είδος «εξεταστικής επιτροπής» για την κατάσταση και την περαιτέρω πορεία στο χώρο της Ψυχικής Υγείας, κάποιοι δίνουν τα διαπιστευτήριά τους ως άξιοι εντολοδόχοι των πολιτικών που αυτοί οι οργανισμοί επιτάσσουν.

Κεντρικός άξονας των παρεμβάσεων των εκπροσώπων των Οργανισμών ήταν η αύξηση του κόστους των ψυχικών διαταραχών και πώς αυτό θα μειωθεί, ποια είναι τα ποσοστά αυτού του κόστους στο ΑΕΠ των χωρών του ΟΟΣΑ, πώς θα υπάρξει στην Ελλάδα «ένα στρατηγικό πρόγραμμα και μελέτη για την κατανομή των πόρων», μια αξιόπιστη cost-effectiveness πολιτική για την Ψυχική Υγεία κοκ. Πρώτα το κόστος και μετά (έως καθόλου) ο άνθρωπος. Όχι, επομένως, πώς θα ξεπεραστούν οι αιτίες (οικονομικές, κοινωνικές) που προκαλούν/επιδεινώνουν τον ψυχικό πόνο, αλλά πώς θα γίνει η διαχείριση της «κοινωνικής αταξίας» που προκαλεί η ραγδαία επέκταση και ένταση του ψυχικού πόνου, με το μικρότερο δυνατό κόστος. Η λογική της νεοφιλελεύθερης αποδόμησης και ιδιωτικοποίησης των όποιων παροχών.

Ο Υπουργός Υγείας Α. Ξανθός δεν είπε άλλο από αυτό που ήδη ξέρουμε, ότι, δηλαδή, ένα «νέο» σύμφωνο είναι σε διαπραγμάτευση, στη θέση του συμφώνου Αντόρ-Λυκουρέντζου, του οποίο θα είναι αντίγραφο, με την διαφορά των πιο αργών διαδικασιών του, βίαιου ωστόσο, κλεισίματος των ψυχιατρείων, χωρίς, και πάλι, την δημιουργία εναλλακτικών, κοινοτικά βασισμένων υπηρεσιών.

Αφήνοντας για λίγο τις υπαγορευμένες αερολογίες περί «ολοκλήρωσης της ψυχιατρικής μεταρρύθμισης», ο υπουργός, που παρέμεινε σταθερός στη θέση του μετά τον δεξιόστροφο ανασχηματισμό της κυβέρνησης, θα μπορούσε, επιτέλους, να δώσει μια δημόσια απάντηση για το πώς έχει επιτραπεί, ένα κτίριο (Πειραιώς 114) αξίας 7.3εκ ευρώ, που παραχωρήθηκε μέσω ΕΣΠΑ στο ΨΝΑ για λειτουργία ΚΨΥ, να χρησιμοποιείται για τη στέγαση των εξωτερικών ιατρείων του ψυχιατρείου καθώς και οικοτροφείων; Κάτι που ίσως θα αποτελούσε και μιαν έμπρακτη απάντηση στο ερώτημα, πώς να «ολοκληρωθεί» κάτι που «δεν άρχισε ποτέ».

Είναι μέσα από αυτά τα αδιέξοδα και την κατάρρευση το συστήματος της Ψυχικής Υγείας που επιχειρούν κάποιοι να επωφεληθούν, όπως φάνηκε μέσα από την όλη οργάνωση του εν λόγω συνεδρίου. Η δομική βαρβαρότητα του κυρίαρχου ψυχιατρικού συστήματος, που αποκτά ακραίες εκφράσεις μέσα στην κατάσταση της πλήρους απεξάρθρωσης των υπηρεσιών λόγω της οικονομικής κρίσης και των διαδοχικών μνημονίων, χρησιμοποιείται (όπως πολύ καλά έχει νουθετήσει ο μέντορας του νεοφιλελευθερισμού Μίλτον Φρίντμαν, για την «αξιοποίηση των καταστάσεων κρίσης») ως ευκαιρία για μετάβαση στην περαιτέρω ενίσχυση των ΜΚΟ και της ιδιωτικοποίησης γενικότερα.

Ενίοτε, όπως εν προκειμένω, ίσως και να συμφέρει η κατάσταση να παρουσιαστεί ως ακόμα χειρότερη προκειμένου να παρουσιαστούν, και να επιτευχθούν, οι επιδιωκόμενοι στόχοι, ως η «δήθεν» σωτηρία. Έτσι, παρουσιάστηκε στο εν λόγω συνέδριο «εργασία» που αφορούσε στην αύξηση, τα τελευταία χρόνια, των ακούσιων νοσηλειών και των μηχανικών καθηλώσεων στις μονάδες ψυχιατρικής νοσηλείας, από χώρους και φορείς που ποτέ στο παρελθόν δεν έχουν ενδιαφερθεί και/ή κάνει την παραμικρή ουσιαστική κίνηση για την έμπρακτη αμφισβήτηση και το ξεπέρασμα αυτών των πρακτικών. Μια «εργασία» που επί χρόνια επικεντρώθηκε απλώς σε ένα ψυχιατρικό τμήμα του ΨΝΑ και σε μια ψυχιατρική κλινική γενικού νοσοκομείου.

Πολλά από τα στοιχεία, αναφορικά με το ΨΝΑ, για τις ακούσιες νοσηλείες (όχι φυσικά για τις μηχανικές καθηλώσεις) υπάρχουν, και με πιο μεγάλη αξιοπιστία από αυτά που περιέχονται στην «εργασία», αναρτημένα στην ιστοσελίδα του ΨΝΑ.

Θα είχε ενδιαφέρον η «εργασία» αυτή, αντί να ασχοληθεί με το ΨΝΑ και τα γενικά νοσοκομεία, καθώς είναι σε όλους γνωστή η άκρως κατασταλτική λογική που διέπει τις νοοτροπίες και τις πρακτικές τους, να στραφεί λίγο προς τα «μέσα» και να ασχοληθεί, πχ, με το πώς οι Κινητές Μονάδες των ΜΚΟ (αλλά και του δημοσίου, όσες υπάρχουν ακόμα), από τις Κυκλάδες μέχρι την Βόρεια Ελλάδα, συμβάλουν στη μείωση των ακούσιων νοσηλειών, με ποιες πρακτικές κοινοτικής πρόληψης και φροντίδας, με ποια αντιμετώπιση των ασθενών, με ποιο ολοκληρωμένο δίκτυο υπηρεσιών. Γιατί αυτές οι Κινητές Μονάδες, που αποτελούν το κοινοτικό δίκτυο των αγροτικών και των νησιωτικών περιοχών, υπάρχουν από πολλά χρόνια και θα έπρεπε να έχουν κάποια αποτελέσματα. Και δεν θα επιτρεπόταν, πχ, από νησί των Κυκλάδων να φτάνει ασθενής σε ψυχιατρείο της Αθήνας, με διαδικασίες ακούσιας νοσηλείας και με συνοδευτικό ραβασάκι από την θεραπευτική ομάδα της Κινητής Μονάδας, ότι «πρέπει να κρατηθεί όσο γίνεται περισσότερο στο ψυχιατρείο».

Κι΄ ακόμα, πόσο έχουν συμβάλλει τα πάνω από 30 Κέντρα Ημέρας των ΜΚΟ στην κοινωνική ένταξη και στην πρόληψη των ακούσιων νοσηλειών, σε ποιό πληθυσμό αναφοράς, με ποια ευθύνη για τον συγκεκριμένο πληθυσμό – πέρα από το ν΄ αποτελούν, σε πολλές περιπτώσεις (όπως έχει καταγγελθεί), πολλαπλώς και τεχνηέντως χρησιμοποιούμενο εργαλείο στην διαδικασία των υποτίθεται παρεχόμενων υπηρεσιών, για την απορρόφηση κονδυλίων. Βέβαια, μια τέτοια «εργασία» για την αποτελεσματικότητα της δραστηριότητας των Κινητών Μονάδων (όπως και των Κέντρων Ημέρας) των ΜΚΟ, δεν θα έπρεπε να την κάνουν οι ίδιες, αλλά μια με αντικειμενικά κριτήρια συγκροτημένη ομάδα.

Δεν θα μπορούσε, φυσικά, να λείπει από την συζήτηση η αναφορά στο ζήτημα των «δικαιωμάτων των ψυχικά πασχόντων», αυτό το άλλοθι κάθε τέτοιας συζήτησης μεταξύ των συγκεκριμένων φορέων, που σκοπό δεν έχει άλλο από την ανακατανομή, προς όφελος των ΜΚΟ, των όλο και πιο περιορισμένων κονδυλίων που διατίθενται για την Ψυχική Υγεία. Άλλωστε, η πολιτική στην Ψυχική Υγεία με «περιορισμένους πόρους», είναι, εδώ και χρόνια, το διεθνές σύνθημα, προς εφαρμογή σε όλο τον πλανήτη, από τον ΠΟΥ και την Παγκόσμια Τράπεζα, μέχρι τον ΟΟΣΑ και την ΕΕ, σε μια προσπάθεια επιβολής των νεοφιλελεύθερων πολιτικών με πρωταρχικό εργαλείο τις ΜΚΟ.

Πέρα από τα όποια λόγια, τα δικαιώματα, και των ψυχικά πασχόντων, έχουν μιαν έμπρακτη, υλική βάση. Δεν είναι απλή διακήρυξη. Επομένως, θα μπορούσε κανείς, μεταξύ άλλων, να ξαναθέσει ένα σχετικά ξεχασμένο ζήτημα που αφορά τις συντάξεις των ψυχικά πασχόντων, αυτών που φιλοξενούνται σε δομές ψυχοκοινωνικής αποκατάστασης (αν και όχι μόνο αυτών). Για το πώς γίνεται η διαχείρισή τους, για το αν υπάρχουν αξιόπιστοι κανόνες που διέπουν τον τρόπο διαχείρισης, ότι αυτή, δηλαδή, γίνεται αποκλειστικά για τις ανάγκες του κατόχου της σύνταξης και δεν υπάρχει καθ΄ οιονδήποτε τρόπο παρακράτηση για τις ανάγκες της δομής.

Γιατί δεν ξεχνάμε την απόλυση, προς ολίγων ετών, από την ΜΚΟ ΕΠΑΨΥ, ενός λειτουργού ψυχικής υγείας που διαφωνούσε και μαχόταν ενάντια στην παρακράτηση των συντάξεων των ενοίκων των στεγαστικών δομών, επειδή, διαφωνώντας με αυτό, έδειχνε ότι η «χημεία» του «δεν ταίριαζε» με αυτήν της εταιρείας. Όπως, αντίστοιχα, πρόβλημα «χημείας» υπήρξε και στην πρόσφατη απόλυση, από την ΜΚΟ «Εδρα», ψυχολόγου, ο οποίος, μεταξύ άλλων, διαφωνούσε με τις ιδρυματικές πρακτικές που επέβαλε η εταιρεία, όπως, πχ, η απαγόρευση εξόδου ενοίκου από το οικοτροφείο γιατί χρωστούσε 2 ευρώ!

Ας μην ξεχνάμε άλλωστε ότι, εκείνη την περίοδο, την περίοδο του αρχιμνημονιακού Λοβέρδου στο Υπουργείο Υγείας, αυτοί που τώρα θυμήθηκαν τις ακούσιες νοσηλείες, τις μηχανικές καθηλώσεις και τα δικαιώματα, ήταν πρωταγωνιστές, στην αρμόδια επιτροπή που είχε συσταθεί, για το κλείσιμο των ψυχιατρείων στα πλαίσια ενός «σχεδίου έκτακτης ανάγκης» ή, όπως το διόρθωσαν λίγο μετά, «σχεδίου άμεσης προσαρμογής στις ιδιαιτερότητες του ΕΣΠΑ». Ηταν αυτοί που έβαλαν μπροστά το βίαιο κλείσιμο των ψυχιατρείων ζητώντας, παράλληλα, να νομοθετηθεί η δυνατότητα για τις ΜΚΟ να ιδρύουν και Κέντρα Ψυχικής Υγείας, δηλαδή, την πλήρη ιδιωτικοποίηση της ψυχικής υγείας. Αυτό, άλλωστε, προωθούν και τώρα με δεδομένη την ασφυκτική πίεση από μεριάς των «εταίρων» για ατέρμονη συρρίκνωση του δημοσίου και ιδιωτικοποίηση των πάντων.

Οι ΜΚΟ, στην ψυχική υγεία όπως και παντού (στο προσφυγικό κλπ), ήταν πάντα το μακρύ χέρι του κράτους και των Βρυξελλών – με τις οποίες το δίκτυο «Αργώς» διατηρεί άμεση επικοινωνία. Είναι σίγουρο ότι αυτό το συνέδριο μόνο «αθώο» δεν ήταν και άσχετο των επιτελούμενων διεργασιών και των προαποφασισμένων πολιτικών. Έγινε για να δώσει ώθηση στη «νέα εποχή»:

-στο νέο σύμφωνο για το κλείσιμο των ψυχιατρείων χωρίς ένα ριζικά εναλλακτικό (πρωτίστως ως κουλτούρα και θεραπευτική πράξη) και ολοκληρωμένο, κοινοτικά βασισμένο σύστημα υπηρεσιών,

-στην δημιουργία των «δικαστικών ψυχιατρείων» που ετοιμάζουν και τα οποία θα σερβιριστούν, και αυτά, ως «μεταρρύθμιση» και ως «σεβασμός δικαιωμάτων».

-στην ιδιωτικοποίηση που, εν μέσω του οικονομικού, κοινωνικού και πολιτικού συστήματος που ζούμε, παρουσιάζεται ως η μόνη λύση (ΤΙΝΑ),

-με ένα σχεδιασμό για την πολύπαθη Τομεοποίηση, που ποτέ δεν θα εφαρμοστεί και που αποτελεί, ως σχεδιασμός, καθαρή, παλιάς κοπής, εργασιοθεραπεία.

-με το νομοσχέδιο για την λεγόμενη «διοικητική ψυχιατρική μεταρρύθμιση», ως ένα «φευγάτο» πόνημα, από την άποψη της όποιας σχέσης με την πραγματικότητα και ως απάντησης στις ανάγκες που αυτή έχει για μια πραγματικά εναλλακτική προοπτική στην ψυχική υγεία – αλλά κατάλληλο ως εργαλείο για την δράση των ΜΚΟ, στις οποίες δίνει ένα διευρυμένο ρόλο.

Να επισημάνουμε εν προκειμένω ότι οι φαρμακοβιομηχανίες-χορηγοί του συμβάντος της 3/11, είναι αυτές ακριβώς που τελευταία τρέχουν πίσω από κάθε ευκαιρία που τους δίνεται (δημιουργώντας οι ίδιες τις ευκαιρίες αυτές, μέσω της χειραγώγησης των τεκταινομένων στο χώρο της ψυχιατρικής) για να προωθήσουν τα αντιψυχωτικά ψυχοφάρμακα (τα δυο εκ των τριών) που ανταγωνίζονται, αυτή την περίοδο, για την κυριαρχία στην αγορά, μέσω της συνταγογράφησης των ψυχιάτρων : η Janssen το Xeplion (του οποίου η μηνιαία θεραπεία ανάλογα με τη δοσολογία, κοστίζει, λιανική τιμή, μέχρι και 460 ευρώ) και η Lundbeck το Abililify maintena (του οποίου η μηνιαία θεραπεία κοστίζει περί τα 280 ευρώ). Να υπενθυμίσουμε, για το είδος των πρακτικών των φαρμακοβιομηχανιών, ότι πριν λίγα χρόνια η Janssen απέσυρε από την κυκλοφορία ένα παλιό αντιψυχωτικό, το Flupidol, με σχετικά ήπιο προφίλ παρενεργειών και «εύκολο» στη λήψη του, που κόστιζε περί τα 5 ευρώ η μηνιαία θεραπεία, προκειμένου να προωθήσει και επιβάλλει το επίσης δικό της Risperdal Consta, καθόλου πιο αποτελεσματικό από το πρώτο, με πιο πολλές και ανυπόφορες παρενέργειες και του οποίου η τιμή, τότε, της μηνιαίας θεραπείας έφτανε μέχρι τα 600 ευρώ.

Για μιαν ακόμη φορά, μαζί με την ψευδεπίγραφη («δήθεν») καταγγελία των ακούσιων νοσηλειών και των μηχανικών καθηλώσεων και την «δήθεν» υπεράσπιση των δικαιωμάτων των ψυχικά πασχόντων, πλασαρίστηκε στο σχετικό ρεπορτάζ μιας εφημερίδας, ο τίτλος ενός κείμενου του Franco Basaglia : «εγκλήματα σε καιρό ειρήνης» («crimini di pace»).

Πράγματι, πρόκειται για «εγκλήματα σε καιρό ειρήνης». Όχι μόνο η εγγενής βαρβαρότητα του ψυχιατρείου και της κυρίαρχης ψυχιατρικής συνολικά, αλλά, επίσης, και ο ρόλος των ΜΚΟ.

8 Νοεμβρίου 2016

.

ΠΑΝΕΛΛΑΔΙΚΗ ΣΥΣΠΕΙΡΩΣΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΨΥΧΙΑΤΡΙΚΗ ΜΕΤΑΡΡΥΘΜΙΣΗ

.

.

.

.

.

Advertisements

Παρουσίαση βιβλίου: Diagnosis Schizophrenia – A Comprehensive Resource for Consumers, Families, and Helping Professionals

..

mzi.tmwkgmcy.225x225-75

..

Το βιβλίο που σήμερα παρουσιάζεται εδώ, τιτλοφορείται «Diagnosis: Schizophrenia” και έχει μία ιδιαιτερότητα. Το έχουν γράψει η Rachel Miller και η Susan Mason μαζί όμως με μια ομάδα πασχόντων, απ’ το Onset Psychosis Program (λειτουργεί όπως περίπου τα δικά μας Κέντρα Ημέρας) του The Zucker Hillside Hospital.

Σκοπός των συγγραφέων είναι να δείξουν πως υπάρχει ελπίδα ακόμα και με μια τέτοια διάγνωση, πως μπορούν ν’ αντιμετωπιστούν τα επιμέρους προβλήματα που προκύπτουν, πως το να έχει κανείς σχιζοφρένεια δεν σημαίνει πως θα βλάψει άλλους.

Γενικότερα ευελπιστούν να γίνει το βιβλίο ένας οδηγός για τους ανθρώπους που προσπαθούν να ανακάμψουν και να συμβάλλει διά της πληροφόρησης, στη μείωση του στίγματος.

Για το λόγο αυτό το χωρίζουν σε 17 κεφάλαια που περιλαμβάνουν σχεδόν τα πάντα (τι είναι η σχιζοφρένεια, πως λειτουργεί ο εγκέφαλος, τι συμβαίνει με τη φαρμακευτική αγωγή κτλ) και είναι ολόκληρο διανθισμένο με προσωπικές τους ιστορίες. Μ’ αυτό τον τρόπο η ανάγνωση δεν γίνεται κουραστική, ίσα-ίσα το περιεχόμενο διαβάζεται με μεγάλο ενδιαφέρον, καθώς ο επιστημονικός λόγος περιορίζεται σε μικρές, σύντομες παραγράφους.

Γίνεται απ’ την αρχή η διευκρίνιση πως κάτω απ’ την ταμπέλα ‘σχιζοφρένεια’, βάζουν και όσους πάσχοντες έχουν διαγνωστεί με σχιζοσυναισθηματική διαταραχή (schizoaffective disorder), λόγω της ομοιότητας που παρουσιάζουν τα συμπτώματα (οι κλινικές εικόνες των δύο διαταραχών) κι επειδή πολλοί απ’ τους 35 ψυχικά πάσχοντες (ηλικίας 17 ως 39 ετών και διαφόρων εθνικοτήτων) που συμμετέχουν στην συγγραφή του βιβλίου, έχουν διαγνωστεί ως τέτοιοι.

Όταν άρχισα να το διαβάζω, με έκπληξη είδα ν’ αναφέρεται απ’ τη Nina Schooler πως πολλές φορές υπήρξε μάρτυρας σε περιστατικά όπου εσκεμμένα δεν επιλέχτηκε ο όρος ‘σχιζοφρένεια’ για ασθενείς απ’ τους εκάστοτε ψυχιάτρους, σε μια προσπάθεια των δεύτερων να μην ‘βαρύνουν’ τόσο τα άτομα (ειδικά αυτά που ήταν σε νεαρή ηλικία και έμπαιναν για πρώτη φορά σε ψυχιατρείο), με μια τέτοια διάγνωση.

Χωρίς πρόθεση ν’ αδικήσω κάποιον, ειλικρινά ομολογώ πως δεν μπορώ να θυμηθώ κανένα τέτοιο περιστατικό, απ’ τη δική μου εμπειρία. Αντιθέτως θυμάμαι να επιλέγεται η διάγνωση ‘ψυχωσική συνδρομή’, για εντελώς διαφορετικούς λόγους, που οπωσδήποτε δεν είχαν σε τίποτα να κάνουν με το καλό του νεοφερμένου στις εκάστοτε δομές. Άλλες καταστάσεις εξυπηρετούσαν αυτές οι διαγνώσεις. Ας είναι όμως. Σας αφήνω να σκεφτείτε ανάλογα περιστατικά απ’ τη δική σας εμπειρία, φυσικά αν θέλετε να τα μοιραστείτε μαζί μας θα χαρώ αφού πάντα πίστευα πως υπάρχουν και σωστοί ψυχίατροι και προχωρώ παρακάτω.

Το βιβλίο λοιπόν αρχίζει με την καταγραφή των διαλόγων μιας ομαδικής συνεδρίας, στην οποία οι πάσχοντες μπορούσαν πια να αστειεύονται με όσα κάποτε θεωρούσαν ως τρομακτικά δεδομένα της ζωής τους, δηλαδή με το ότι ήταν πεποισμένοι πως τους παρακολουθεί η Αστυνομία, πως μιλούν άσχημα για κείνους γνωστοί και φίλοι, πως οι οικείοι τους θέλουν να τους δηλητηριάσουν κτλ. Σ’ αυτή τη συζήτηση γεννήθηκε για πρώτη φορά η ιδέα της έκδοσης αυτής. Το να μοιραστούν τις ιστορίες τους, πίστεψαν πως θα κάνει άλλους που έχουν πάρει μόλις τη διάγνωση της σχιζοφρένειας, να αισθανθούν λιγότερο μόνοι.

Η πρώτη ιστορία είναι αυτή της Genevive, στην οποία το ψυχιατρείο περιγράφεται ως φυλακή. Διηγείται πως ένιωσε παγιδευμένη, όταν συνειδητοποίησε πως όλες οι πόρτες ήταν κλειδωμένες και πίστεψε πως κάτι κακό πρέπει να είχε κάνει. Αλλιώς γιατί να βρεθεί εκεί μέσα; Το ίδιο θεώρησε πως πρέπει να ισχύει και για τους άλλους νοσηλευόμενους. Δεν κοιμήθηκε καθόλου, την πρώτη της νύχτα, εκεί. Ο φόβος και η αίσθηση της πως για κάτι τιμωρείται, κυριάρχησαν.

Ακολουθούν κι άλλες ιστορίες που αναφέρονται σε κάθε βίωμα του εγκλεισμού, αλλά και σε όσα ακολουθούν όταν κανείς βγαίνει απ’ το ψυχιατρείο. Να πει κανείς ή όχι σε συναδέλφους, σε φίλους κ.α., τι του συνέβη; Να συνεχίσει τα φάρμακα παρά τις παρενέργειες; Να επιδιώξει να συνάψει μια σχέση; Σε όλα αυτά τα ερωτήματα και σε πολλά άλλα, κάθε μέλος της ομάδας δίνει τη δική του απάντηση.

Οι περισσότεροι εστιάζουν στο θέμα της φαρμακευτικής αγωγής και είναι φυσικό. Ακόμη και τα νεότερα αντιψυχωσικά (που βασίζονται στις ουσίες olanzapine, clozapine, risperidone, quetiapine, ziprasidone, και aripiprazole), όπως αναφέρεται εξάλλου και στο βιβλίο, έχουν σοβαρές παρενέργειες και μπορούν να προκαλέσουν μεταβολικά προβλήματα που χρήζουν άμεσης αντιμετώπισης, όπως η αύξηση της χοληστερόλης και της ινσουλίνης. Που με τη σειρά τους οδηγούν σε άλλα προβλήματα υγείας. Παλιότερα είχα κάνει αυτή την σχετική ανάρτηση που μπορείτε να διαβάσετε και σας την προτείνω..

Ενθαρρύνονται λοιπόν τα άτομα, που είναι λήπτες τέτοιων αντιψυχωσικών φαρμάκων να κάνουν κάθε έξι μηνες τις σχετικές εργαστηριακές εξετάσεις και ν’ ακολουθούν ένα διατροφικό πρόγραμμα, δομημένο με τέτοιο τρόπο που θα τους βοηθήσει ν’ αποφύγουν την αύξηση βάρους. Σε συνδυασμό με την τακτική άσκηση, μπορεί κανείς να πετύχει ν’ αποφύγει κι αυτή την ενοχλητική παρενέργεια.

Ξεχώρισα τα λόγια της Samantha που λέει πως σιχαίνεται τα φάρμακα επειδή την κάνουν να συνειδητοποιεί πως όντως έχει ψυχική διαταραχή. Δεν είναι η μόνη που κάνει αυτή τη σύνδεση. Άλλοι πάλι, όπως ο Van, καταλήγουν, πως παρά το γεγονός ότι σιχαίνονται να παίρνουν φάρμακα, παρά το ότι τους ενοχλούν πολύ οι παρενέργειές τους, πρέπει να το κάνουν για να παραμείνουν εκτός ψυχιατρείου, ν’ αποφύγουν τις υποτροπές και να συνεχίσουν τη ζωή τους. Πιστεύουν πως δεν υπάρχει άλλος τρόπος.

Εκεί κάπου εστιάζεται και η ένσταση μου όσον αφορά αυτό το βιβλίο : αν και γίνεται λόγος για τις ομάδες αυτοβοήθειας (τύπου Ανωνύμων Αλκοολικών κτλ), για την ύπαρξη τους δηλαδή και μάλιστα τα σχόλια είναι θετικά, δεν γίνεται αντίστοιχα πουθενά λόγος για το ενδεχόμενο να ζήσει κανείς χωρίς φάρμακα την υπόλοιπη ζωή του. Εδώ όμως θα βρείτε μια σχετική ανάρτηση. Επειδή πρέπει να παρουσιάζονται όλες οι πλευρές ενός ζητήματος.

Κατά τ’ άλλα, γενικότερα, το βιβλίο το βρήκα πολύ χρήσιμο, υπάρχουν κι άλλα πράγματα που εγώ δεν έθιξα και θα τα διαβάσετε αν το θελήσετε οι ίδιοι και μακάρι να εκδοθεί και στα ελληνικά ένας αντίστοιχος οδηγός, δηλαδή ένας οδηγός στον οποίο τον πρώτο λόγο θα τον έχουν οι ψυχικά πάσχοντες κι όχι οι απανταχού ειδικοί.

Για το τέλος κράτησα αυτό το ποίημα, που έγραψε ένας απ’ τους συμμετέχοντες στο πρόγραμμα και στη συγγραφή του βιβλίου. Θα καταλάβετε γιατί.

Καλή σας ανάγνωση.

..

..

THE HOSPITAL

.

Blank walls suspended in space

Fearful faces, what is this place?

Stale food, locked by doors

AWOL risks, breaking out soars.

Seconds, minutes, hours pass

Morning music, silent lunch.

Smoke break’s special to a whole bunch.

Are we mental? Doc, tell me.

What am I supposed to be?

Just a patient waiting through time

My mind’s gone mad, I did no crime.

Questions, medicine, how do you feel?

How can this happen? Is this for real?

Waiting for your discharge date

With nothing to do, it’s quite a wait.

Doc says you’re well, and you can leave

Back to yourself, we hope, we believe.

..

..

..

..

..

..