Πρωτοβουλία ‘Ψ’ – Κάλεσμα για τη δίκη του συναδέλφου Γιάννη Καυκά: «Μη φοβάσαι, θα πάμε μαζί»

.

11 Μαΐου 2011, 14:00.. Μια μεγαλειώδης σε μέγεθος και παλμό πορεία ολοκληρώνεται. Ένα μεγάλο πλήθος διαδηλωτών, κατηφορίζουν την οδό Πανεπιστημίου με κατεύθυνση τα Προπύλαια. Χωρίς την παραμικρή αφορμή μια ορδή των ΜΑΤ τους περικυκλώνει και αρχίζει να τους χτυπούν. Παράλληλα χημικά και χειροβομβίδες κρότου λάμψης ρίχνονται επίσης εναντίον των διαδηλωτών, οι λαβές των κλοπμ προσγειώνονται σε δεκάδες κεφάλια ενώ χρησιμοποιούνται ακόμα και οι ατομικοί πυροσβεστήρες ως όπλα. Δεκάδες άνθρωποι θα οδηγηθούν εκείνη τη μέρα στο νοσοκομείο. Ένας εξ αυτών ο Γιάννης Καυκάς θα δεχτεί δολοφονικό χτύπημα με πυροσβεστήρα. Θα καταφέρει να φτάσει στο νοσοκομείο σε προθανάτια κατάσταση:

«Γίνεται μύλος κι εγώ φωνάζω “Ψυχραιμία”. Οι μπάτσοι χτυπάνε σαν να είχαν αποφασίσει να σκοτώσουν. Από παντού ο κόσμος πατιέται, πολλοί πέφτουν πάνω μου. Με χτυπούν παντού και μετά αρχίζουν τα χτυπήματα στο κεφάλι. Είναι μια αίσθηση ότι διαλύεσαι, ότι γίνεσαι χίλια κομμάτια.

Έβαλα στόχο να διασχίσω τον δρόμο. Συνειδητοποιώ ότι έχω γεμίσει αίματα. Μια κοπέλα -άγνωστή μου μέχρι τότε- μου λέει «Μη φοβάσαι, θα πάμε μαζί» – είναι το πιο ωραίο πράγμα που έχω ακούσει ποτέ. Με πάει σε ένα φαρμακείο. Ο φαρμακοποιός μου δίνει χαρτί και λίγο νερό και κλείνει την πόρτα. Βρίσκεται ένας γιατρός. Με εξετάζει και λέει «δεν είναι καλά το παιδί, μην τον αφήσετε να χάσει τις αισθήσεις του».

Χάνομαι, χάνομαι και προσπαθώ απλά να κρατηθώ. Έχω ανισοκορία, το εσωτερικό αιμάτωμα πιέζει το οπτικό νεύρο. Αιμορραγώ από το αυτί. Δεν μπορώ να περπατήσω. Θυμάμαι ό,τι μου προκάλεσε συναισθηματική ένταση: ο γιατρός που λέει «δεν έχει χρόνο, δεν είναι καλά το παιδί» κι αυτό με τρομάζει, αλλά μου δημιουργεί και ταυτόχρονα εγρήγορση, η διμοιρία που περνάει και με προσβάλλει, «πάρτε τον τώρα, βάλτε του ραμματάκια».

Φτάνουμε στο νοσοκομείο σε 11 μόλις λεπτά. Μου κόβουν την μπλούζα με το ψαλίδι, με βάζουν στον αξονικό. Δεν έχω αίσθηση του σώματός μου, είμαι σαν ένα κομμάτι κρέας. Με πιάνει τρόμος. Πέφτω σε κώμα.

Ξύπνησα μετά 10 μέρες. Έχω τραχειοτομή και δεν μπορώ να μιλήσω. Το πρώτο πράγμα που γράφω στους δικούς μου είναι «με χτύπησαν με πυροσβεστήρα». Το πρώτο ιατρικό ανακοινωθέν αναφέρει: «ο ασθενής εισήχθη σε προθανάτια κατάσταση».

Οι γιατροί εντοπίζουν τουλάχιστον δύο σημεία χτυπημένα από «βαρύ αμβλύ όργανο». Πλησιάζουν τους φίλους μου και τους λένε «στηρίξτε την οικογένεια γιατί δεν θα πάνε καλά τα πράγματα». Αυτό που έκανε ο γιατρός μου ο Παπανικολάου θεωρήθηκε ένα μικρό θαύμα.

Νοσηλεύτηκα 20 μέρες. Η τραχειοστομία έκλεισε αφού βγήκα. Είχα απομείνει 68 κιλά. Έπρεπε να δούμε τι κουσούρι θα έμενε. Σταδιακά επανέρχεται η ομιλία, η κίνηση, η μνήμη, έχω μια ελαφριά παράλυση στην αριστερή μεριά λόγω του χτυπήματος από δεξιά. Με ένα κεφάλι πρησμένο, η δύναμή μου έφτανε ίσα για να κάνω μια βόλτα στο πάρκο υποβασταζόμενος. Έπαιρνα φάρμακα για δύο χρόνια.

Επί έναν χρόνο κάθε πρωί ένιωθα ότι κάποιος με διαλύει. Είναι βαρύ πράγμα να ξέρεις πώς είναι να πεθαίνεις. Πέρασα όλο το καλοκαίρι με κόσμο στο σπίτι των γονιών μου. Δεν με άφηναν στιγμή μόνο μου γιατί έκλαιγα σπαρακτικά. Όταν τον Νοέμβρη – εξαιρετικά σύντομα και χωρίς όλες μου τις δυνάμεις – γύρισα σπίτι μόνος μου, το σκοτάδι ήταν βαρύ. Αλλά δεν ένιωθα μόνος μου, είχα ανθρώπους γύρω μου. Αυτό έσωσε την ψυχική μου υγεία: η αλληλεγγύη κι η αγάπη.

Μου πήρε χρόνια να ξεπεράσω την αίσθηση πως κάποιος πήγε να μου επιβληθεί έτσι. Ευτυχώς είχα ένα νοητικό σχήμα όπου μπορούσα να εντάξω όλο αυτό που μου συνέβη. Ήξερα γιατί βγήκα στον δρόμο, ποιους είχα δίπλα μου και ποιους απέναντι. Παρ’ όλα αυτά το «γιατί;» -όχι το λογικό, αλλά το υπαρξιακό «γιατί κάποιος προσπαθεί να με σκοτώσει έτσι»- παραμένει.

Γιατί κάποιος βλέπει έναν άνθρωπο πλήρως ακίνδυνο κι επιλέγει να τον τσακίσει; Και πώς αυτός ο άνθρωπος πήγε μετά σπίτι του, έφαγε το φαγητό του, πήδηξε τη γυναίκα του και την επομένη, σαν να μην έγινε τίποτα, επέστρεψε στη δουλειά του; Αυτό δεν καταπίνεται, χρειάζεσαι έναν πολιτικό τρόπο σκέψης να το εντάξεις: αυτός κι εγώ αντιπροσωπεύουμε δύο κόσμους σε σύγκρουση.

Η ανάρρωση είναι μια διαρκής διαδικασία. Μπορώ να πω ότι επανήλθα πλήρως μόλις πριν από λίγες μέρες, όταν διαδήλωσα ξανά κρατώντας πανό στην εργατική πορεία με τα Σωματεία Βάσης. Όλα αυτά τα χρόνια κατεβαίνω στις συγκεντρώσεις και κάθε φορά προσπαθώ να κάνω δύο βήματα παραπάνω. Τώρα που μου βγήκε ολόκληρο, ένιωσα ότι έκανα τον γύρο του θριάμβου. Όλο αυτό είναι κομμάτι τού να ξαναβρώ τον εαυτό μου. Δεν θέλω να μου έχουν πάρει κάτι. Αν πριν είχα έναν λόγο να κατεβαίνω, τώρα έχω 100.

Το αίμα χύθηκε και δεν μαζεύεται. Δεν ζω με φόβο, ούτε με μίσος. Το μίσος μου είναι ταξικό, πηγάζει από τον τρόπο που αντιλαμβάνομαι τον κόσμο. Ζω με τη φράση που είπε εκείνη η κοπέλα: «Μη φοβάσαι, θα πάμε μαζί». Είναι λυτρωτικό, δεν περιλαμβάνει καμιά υπόσχεση ότι όλα θα πάνε καλά, αλλά τη δέσμευση πως ό,τι κι αν γίνει θα πάμε μαζί. Αυτοί που με χτύπησαν ήταν άνθρωποι, αλλά μέσα στην κόλαση και τη σφαγή, ένας άλλος άνθρωπος με αυταπάρνηση στάθηκε με ρίσκο δίπλα μου».

9 χρόνια μετά η υπόθεση έκλεισε. Καμία κατηγορία δεν απαγγέλθηκε καμία ευθύνη δεν αποδόθηκε. Η ασύδοτη αστυνομική βαρβαρότητα συνεχίζεται ξεσπώντας σε σώματα και ψυχές, σπάζοντας καταλήψεις, ποδοπατώντας καθετί που δεν ταιριάζει στην κανονικότητα τους, με την πλήρη κάλυψη του κράτους. Στις 15 Οκτώβρη εκδικάζεται στο Διοικητικό Πρωτοδικείο Αθηνών, μετά από αλλεπάλληλες αναβολές η αγωγή του συναδέλφου Γιάννη Καυκά εναντίον του Ελληνικού Δημοσίου με σκοπό την αναγνώριση της ευθύνης του κράτους στην απόπειρα δολοφονίας του.

ΚΑΛΟΥΜΕ ΣΕ ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗΣ

ΕΞΩ ΑΠΟ ΤΟ ΔΙΟΙΚΗΤΙΚΟ ΠΡΩΤΟΔΙΚΕΙΟ ΑΘΗΝΩΝ

(ΛΟΥΪΖΗΣ ΡΙΑΝΚΟΥΡ 85, ΜΕΤΡΟ ΠΑΝΟΡΜΟΥ)

ΤΗΝ ΠΕΜΠΤΗ 15 ΟΚΤΩΒΡΗ ΣΤΙΣ 9:00 ΠΜ

Ο Γιάννης είναι ένας από εμάς. Γιατί είναι μαζί μας σε συζητήσεις, διεκδικήσεις και πορείες, γιατί η ανάρρωση είναι μια διαρκής διεργασία, γιατί για την ψυχική υγεία χρειάζονται αλληλεγγύη και αγάπη, γιατί πολύ απλά θα μπορούσαμε να ήμασταν στη θέση του

«Μη φοβάσαι, θα πάμε μαζί»

.

ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ ΓΙΑ ΕΝΑ ΠΟΛΥΜΟΡΦΟ ΚΙΝΗΜΑ ΣΤΗΝ ΨΥΧΙΚΗ ΥΓΕΙΑ

ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ ‘Ψ’: ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ ΑΠΟ ΤΟ ΕΦΕΤΕΙΟ ΑΘΗΝΩΝ : Η ΔΙΚΑΙΩΣΗ ΤΟΥ ΧΡΗΣΤΟΥ ΧΡΟΝΟΠΟΥΛΟΥ ΠΑΙΡΝΕΙ ΑΛΛΗ ΜΙΑ ΑΝΑΒΟΛΗ

.

Στις 30/9/20, παρευρεθήκαμε στο Μικτό Ορκωτό Εφετείο για να παρακολουθήσουμε την εξέλιξη της δίκης των αστυνομικών που βασάνισαν το Χρήστο Χρονόπουλο, άτομο με ψυχιατρική εμπειρία. Υπενθυμίζοντας τα βασικά γεγονότα που εκτυλίχθηκαν το 2007, οι αστυνομικοί κακοποίησαν το Χρήστο Χρονόπουλο κατά την προσαγωγή του στο Α.Τ Καλλιθέας και μετά το ξυλοδαρμό του, ο ίδιος βρέθηκε με βαριές κρανιοεγκεφαλικές κακώσεις στην Εντατική. Έκτοτε, ζει με τα προβλήματα υγείας που έχουν προκληθεί από τον βασανισμό και με 85% αναπηρία.

Τη δολοφονική αυτή επίθεση ακολουθούν εδώ και χρόνια δικαστικές αναβολές και ατιμωρησία των δραστών. Πιο συγκεκριμένα, η υπόθεση εκδικάστηκε σε πρώτο βαθμό το 2015, όταν οι δύο εκ των τεσσάρων αστυνομικών που κατηγορούνταν, καταδικάστηκαν σε 8 χρόνια φυλάκιση με αναστολή για «βαριά σωματική βλάβη» και «βασανισμό κατά την κράτηση». Οι δύο κατηγορούμενοι, Α. Κόκκινος και Ν. Σούτογλου, άσκησαν έφεση, η εκδίκαση της οποίας παίρνει συνεχείς αναβολές εδώ και πέντε χρόνια. Αξίζει να αναφερθεί ότι οι άλλοι δύο αστυνομικοί που συμμετείχαν απαλλάχτηκαν λόγω παραγραφής, καθώς η κατηγορία γι΄ αυτούς μετατράπηκε σε πλημμέλημα.

Βρισκόμαστε λοιπόν, δεκατρία χρόνια μετά τον εν λόγω βασανισμό, στην αίθουσα της Λουκάρεως και η έφεση που έχουν ασκήσει οι κατηγορούμενοι παίρνει άλλη μια αναβολή, έπειτα από το αίτημα του συνηγόρου του Α. Κόκκινου. Πρόκειται για την έβδομη αναβολή στο εφετείο. Η έκτη αναβολή είχε δοθεί, όπως είχαμε αναδείξει και σε προηγούμενη ενημέρωση ως Πρωτοβουλία «Ψ», διότι ο συνήγορος υπεράσπισης του Ν. Σούτογλου, Τάκης Μιχαλόλιας, αδερφός του Ν. Μιχαλολιάκου και συνήγορος υπεράσπισης της Χρυσής Αυγής, έπρεπε να παρευρεθεί την ημέρα της εκδίκασης (10/02/2020) στη δίκη της ναζιστικής οργάνωσης.

Επιστρέφοντας, όμως, στην τωρινή απόφαση της έδρας:
Εχθές, 30/9/2020, παρέστη στο δικαστήριο μόνο ο ένας εκ των δύο κατηγορουμένων, ο Ν. Σούτογλου (ο οποίος και, όπως πληροφορηθήκαμε, παραμένει εν ενεργεία). Ο δεύτερος αστυνομικός, Α. Κόκκινος δεν παρευρέθη στη δίκη. Ο συνήγορος του εμφανίστηκε φέροντας μια ιατρική γνωμάτευση από ιδιώτη γιατρό που βεβαιώνει ότι ο πελάτης του Αριστείδης Κόκκινος «πάσχει από οξεία γαστρίτιδα». Παρά την ύπαρξη της ιατρικής αυτής γνωμάτευσης, ο συνήγορος δε δίστασε να επικαλεστεί έμμεσα και επανειλημμένα την πιθανότητα ο πελάτης του να έχει προσβληθεί από κορωνοϊό, καθώς τέσσερις μέρες πριν από τη δίκη “εκτέθηκε σε συνωστισμό” κατά την ορκωμοσία του γιου του στον Αυλώνα, όπως ανέφερε ο πρώτος. Μην αφήνοντας ανεκμετάλλευτη τη συνθήκη της πανδημίας, μέσω έμμεσων υπαινιγμών, κατάφερε να ισχυροποιήσει το αίτημα για διακοπή της δίκης. Στη συγκεκριμένη συγκυρία, βέβαια, η αίτηση για “διακοπή” σήμαινε την αναβολή της δίκης, μιας και προκύπτει δικονομικά αδυναμία διακοπής της, λόγω “λήξεως της συνόδου” χθες 30/09.

Όσο κωμικά ή/και γελοία μπορούν να μοιάζουν τα επιχειρήματα μέσω των οποίων έγινε εφικτή άλλη μια αναβολή, δυστυχώς δε μας εκπλήσσει η εξέλιξη της δίκης. Μας επιβεβαιώνει ότι ζούμε και υποφέρουμε σε έναν κόσμο που θέτει συνεχώς «σε αναβολή» τις ανάγκες των ψυχικά πασχόντων και των δικαιωμάτων τους. Αξίζει να σημειωθεί ότι η έφεση αναβλήθηκε για τις 24/02/2020, ημέρα κατά την οποία ο Χρήστος Χρονόπουλος και η οικογένειά του καλούνται πέντε μήνες μετά, για μία ακόμη φορά, να μεταβούν στην Αθήνα, ενώ διαμένουν εκτός Αττικής.

Το κλίμα που επικρατούσε την ώρα της διαδικασίας είναι αντιπροσωπευτικό της κατάστασης που περιγράφεται παραπάνω. Στην αίθουσα του Εφετείου υπήρχαν δύο μεριές: Από τη μία, οι μπάτσοι και οι συνήγοροί τους εκδήλωναν αντιδράσεις που έβριθαν μιας «άνετης ειρωνείας», γνωρίζοντας ακριβώς τη στήριξη που τους παρέχουν οι δικαστικοί μηχανισμοί. Από την άλλη, στέκονταν ο Χρήστος με την οικογένειά του στο πίσω μέρος της αίθουσας, διατηρώντας αξιοπρεπή στάση παρά το χρονοβόρο και το άδικο της διαδικασίας.

Για άλλη μια φορά, γίνεται ξεκάθαρο πως η αστική δικαιοσύνη έχει λειτουργήσει καθ’ όλη την πορεία της υπόθεσης τουλάχιστον μεροληπτικά, παίρνοντας αποφάσεις προς όφελος των αστυνομικών και εις βάρος ενός ανθρώπου με ψυχιατρική εμπειρία που δέχτηκε τη βία τους.

Η απόφαση της αναβολής, παρά τα σαθρά επιχειρήματα των συνηγόρων, κάνει από μόνη της ξεκάθαρο ποιος ορίζει το το δίκαιο και το άδικο σε αυτή την κοινωνία, το «φυσιολογικό», το «κανονικό» και αυτό που πρέπει να γίνει.

Εν προκειμένω, εδώ και δεκατρία χρόνια θεωρείται ότι «αυτό που πρέπει να γίνει» είναι να αφήνονται ατιμώρητοι οι αστυνομικοί που κακοποίησαν έναν άνθρωπο, αφήνοντάς τον με 85% αναπηρία. Σε αυτή την περίπτωση, το φυσιολογικό δεν ταυτίζεται με το δίκαιο αλλά ορίζεται από τους ιατρικο-δικαστικούς θεσμούς και το σύμπλεγμα εξουσιών με το οποίο ερχόμαστε αντιμέτωπες/οι κάθε μέρα.

Για τους λόγους αυτούς η υπόθεση του Χρήστου Χρονόπουλου καθίσταται μια υπόθεση που αφορά όλες/όλους όσες/όσους αντιτασσόμαστε στην κοινωνική αδικία και την καταπάτηση των δικαιωμάτων των ψυχικά πασχόντων είτε σχετιζόμαστε με το χώρο της ψυχικής υγείας είτε όχι. Η υπόθεση αναδεικνύει το τραγικό της καθημερινής πρακτικής της αστυνομίας απέναντι στους ψυχικά πάσχοντες, στην οποία ανατίθεται η διαχείριση και εκτέλεση των εισαγγελικών εντολών για ακούσια νοσηλεία. Καθιστά εμφανή τον εξουσιαστικό ρόλο των κρατικών οργάνων έναντι ανθρώπων που αναγνωρίζονται ως «κατώτεροι», «αδύναμοι» ή ως άξιοι μιας λιγότερο αξιοπρεπούς αντιμετώπισης – ρόλος, που, όπως φαίνεται, μπορεί να γίνει και συχνά είναι άκρως κακοποιητικός, χωρίς να υπάρξουν κυρώσεις.

Οι δικές μας απαντήσεις στους κυρίαρχους διαχωρισμούς, την ατιμωρησία και την αδικία, δεν μπορούν παρά να είναι η αλληλεγγύη μας, οι σχέσεις φροντίδας και στήριξης. Η αμφισβήτηση των πρακτικών της κυρίαρχης ψυχιατρικής και ψυχολογίας και της εξουσίας των αστυνομικο-δικαστικών μηχανισμών, δεν μπορεί παρά να προχωρά μαζί με το χτίσιμο αυτών των σχέσεων ανάμεσά μας και με λήπτριες-λήπτες υπηρεσιών ψυχικής υγείας.

Δηλώνουμε τη συμπαράστασή μας στο Χρήστο Χρονόπουλο και την οικογένειά του.

Απαιτούμε :

Άμεση δικαίωση του Χρήστου Χρονόπουλου και καταδίκη των μπάτσων βασανιστών του

Δεν δεχόμαστε άλλες αναβολές στη δίκη – Κάθε επιπλέον δικαιολογία λειτουργεί μόνο υπέρ των κατηγορουμένων-βασανιστών και ξεκάθαρα εις βάρος του ανθρώπου που κακοποιήθηκε και καθηλώθηκε σε αμαξίδιο. Ο Χρήστος και οι δικοί του έχουν ανάγκη από δικαίωση και υποστήριξη στις όποιες πλέον ανάγκες τους.

Θεωρούμε σκόπιμο, κλείνοντας, να δώσουμε-γραπτή έστω- φωνή σε μια φράση του Χρήστου. :

«Να ξέρεις, αν σου πούνε ότι τους πείραξα, μην τους πιστέψεις»

ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ ΓΙΑ ΕΝΑ ΠΟΛΥΜΟΡΦΟ ΚΙΝΗΜΑ ΣΤΗΝ ΨΥΧΙΚΗ ΥΓΕΙΑ

ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ ‘Ψ’: «ΝΑ ΜΠΕΙ ΤΕΡΜΑ ΣΤΙΣ ΜΕΤΑΓΩΓΕΣ ΜΕ ΑΣΤΥΝΟΜΙΚΕΣ ΚΛΟΥΒΕΣ ΤΩΝ «ΑΣΘΕΝΩΝ ΤΟΥ ΑΡ. 69 ΠΚ» – ΕΙΝΑΙ ΘΕΡΑΠΕΥΟΜΕΝΟΙ ΚΑΙ ΟΧΙ ΚΡΑΤΟΥΜΕΝΟΙ»

Με αφορμή τις καταγγελίες που έγιναν για την ψυχολογικά κακοποιητική αντιμετώπιση και την ταλαιπωρία που υπέστησαν ασθενής του αρ. 69 (δηλαδή, «αδικοπραγούντος ατόμου που απαλλάσσεται της ποινής λόγω ψυχικής διαταραχής»), που μεταφερόταν με την «κλούβα των μεταγωγών» από το ΨΝΑ στο δικαστήριο για εκδίκαση της υπόθεσής του και η γιατρός που υποχρεωτικά τον συνόδευε, θα θέλαμε, ως Πρωτοβουλία ‘Ψ’, να επισημάνουμε μερικά πράγματα.

Για τους ασθενείς του αρ. 69 ΠΚ, αυτές οι μεταφορές από το ψυχιατρείο στο δικαστήριο με την «κλούβα του μεταγωγών» δεν είναι κάτι καινούργιο. Ανέκαθεν έτσι γινόταν. Την ημέρα που θα εκδικαζόταν η υπόθεσή του για άρση (ή και ανανέωση) του μέτρου θα πέρναγε, στις 7 πμ, η κλούβα να τον πάρει (με χειροπέδες) , κάνοντας το γύρο από τα όποια καταστήματα κράτησης για να στοιβάξει όλους όσων η υπόθεση θα εκδικάζονταν εκείνη την ημέρα και έπρεπε να είναι στην «Ευελπίδων». Μόλις έφταναν εκεί, θα μεταφέρονταν στο υπόγειο ενός εκ των κτιρίων (που λειτουργούσε ως προσωρινό κρατητήριο) για να μεταφερθούν στην αίθουσα του δικαστηρίου όταν έφτανε η ώρα εκδίκασης της υπόθεσής τους και, ανεξαρτήτως αποτελέσματος της δίκης, θα ξαναμεταφέρονταν στο υπόγειο κρατητήριο μέχρις ότου κλείσουν όλες ο υποθέσεις και η «Ευελπίδων» συνολικά, έτσι ώστε, και πάλι με την κλούβα, να μεταφερθεί ο καθένας απ΄ όπου είχε μεταφερθεί το πρωί, ο ασθενής του αρ. 69 στο ψυχιατρείο. Είναι χαρακτηριστικό ότι, ακόμα και ασθενείς που διέμεναν σε ανοιχτές εξωνοσοκομειακές στεγαστικές δομές (παράτυπα, με τη ευθύνη των θεραπόντων ψυχιάτρων, μέχρι την νομιμοποίηση της παραμονής σε στεγαστική δομή με το νόμο του 2017) μεταφέρονταν τη νύχτα πριν την μέρα της εκδίκασης της υπόθεσή τους, στο ψυχιατρείο, ώστε να παραληφθούν, το επόμενο πρωί, από το «μεταγωγών», με χειροπέδες κλπ.

Για πολλά χρόνια, το καθεστώς του «ασθενή του αρ. 69» ήταν μέσα σε μια δομική ασάφεια, φυλακτικού χαρακτήρα, κάτι μεταξύ Ψυχιατρικής και Δικαιοσύνης (στα πλαίσια της γνωστής διαχρονικής και αγαστής τους συνεργασίας και «αλληλοεξυπηρέτησης»). Με το νόμο 4509 του 2017 (ενός συνοθυλεύματος λεκτικά προοδευτικών αλλαγών και άκρως παλινδρομικών ρυθμίσεων), στο αρ.16, παρ. 3 αναφέρεται, έστω και στα λόγια, ότι «ο θεραπευόμενος (εννοεί του αρ. 69) δεν θεωρείται κρατούμενος σύμφωνα με την έννοια των άρθρων 172 και 173 του Ποινικού Κώδικα». Αρα, γιατί να συνεχίζεται το, ούτως ή άλλως ανέκαθεν απαράδεκτο, καθεστώς της μεταφοράς με «κλούβα» στο δικαστήριο (όπως και πολλά άλλα, που δεν είναι του παρόντος);

Και σαν να μην έφτανε αυτό, όταν, πριν λίγους μήνες, πρόκυψε ένα, αναφερόμενο, «περιστατικό βίας» ενός γνωστού «δύσκολου» ασθενή του ΨΝΑ (που κατασκευάστηκε ως «δύσκολος») κατά αστυνομικού μέσα στην κλούβα, απαιτήθηκε, με παρέμβαση εισαγγελέα, να συνοδεύει στην κλούβα τον μεταφερόμενο ασθενή και γιατρός, – στη λογική των μεταφορών με το ΕΚΑΒ νοσηλευόμενων στα ψυχιατρεία σε άλλα νοσοκομεία για παθολογικά ή άλλα σωματικά προβλήματα (όπου, ως γνωστόν, εδώ και χρόνια, έχει καθιερωθεί να μην συνοδεύει νοσηλευτικό προσωπικό, αλλά γιατρός).

Ένας κλασικός, για τη λειτουργία του συστήματος, οργανωτικός τραγέλαφος που έβαλε και τους γιατρούς στην ίδια ταλαιπωρία που ανέκαθεν υφίστανται οι ασθενείς και έτσι, αυτή η απάνθρωπη και άκρως αντιθεραπευτική διαχείριση, ήλθε στο φως της δημοσιότητας.

Είναι σαφές ότι, και αυτό το ζήτημα, όπως και πολλά άλλα που υπάρχουν, αλλά και τα πολύ περισσότερα που «έρχονται» (καθώς ετοιμάζονται ως νομοθετικές ρυθμίσεις, εγκύκλιοι κλπ, από την παρούσα κυβέρνηση) είναι αναπόσπαστες πτυχές ενός παγιωμένου νεο-ιδρυματικού συστήματος, με πολλές παλαιο-ιδρυματικές παραμέτρους – ενός συστήματος ψυχικής υγείας σε διαδικασία ολοταχούς σκλήρυνσης.

Χωρίς να μπούμε σε μια πιο εμπεριστατωμένη ανάλυση του ζητήματος, για το τι είναι και πώς θα πρέπει να αντιμετωπίζονται οι «αδικοπραγούντες ψυχικά πάσχοντες», από ένα «άλλο σύστημα Ψυχικής Υγείας», χειραφετητικό και κοινοτικά βασισμένο και από μια «άλλη Δικαιοσύνη», θα επικεντρώσουμε μόνο στη (δυστυχώς απλώς) φράση του ν.4509, ότι «δεν θεωρούνται κρατούμενοι».

Τι σημαίνει αυτό πρακτικά; Ότι δεν πάνε, πχ, στο δικαστήριο με την αστυνομία και την κλούβα, αλλά οι ίδιοι, ως υποκείμενα, με την εκάστοτε αναγκαία στήριξη και συνοδεία μελών της θεραπευτικής ομάδας. Γιατί είναι αυτή η ομάδα που εισηγείται την άρση (ή, σπανιότερα, την παράταση) του μέτρου και συνοδός/οί μπορεί να είναι μέλη της (όποιας ειδικότητας), που έχουν μια καλή θεραπευτική σχέση με τον άμεσα ενδιαφερόμενο και/ή πρόκειται να καταθέσουν σχετικά.

Πώς είναι δυνατό να μένει κάποιος, πχ, σε μια εξωνοσοκομειακή στεγαστική δομή (πόσο μάλλον να μένει στο σπίτι του και να κάνει, στα πλαίσια του μέτρου, «υποχρεωτική θεραπεία» σε ΚΨΥ, εξωτερικά ιατρεία κλπ – κάτι που το προβλέπει ο νόμος, αλλά, στην πράξη, πουθενά δε εφαρμόζεται) και όταν έλθει η ώρα της δίκης για την άρση του μέτρου, να πρέπει να μπει στο ψυχιατρείο και μετά στην κλούβα, να του βάλουν χειροπέδες κοκ;

Είναι σαφές ότι, άμεση διεκδίκηση, εν προκειμένω, πρέπει να είναι η πλήρης και οριστική κατάργηση της διαδικασίας της κλούβας, των «μεταγωγών» κλπ και η μετάβαση του ασθενή στο δικαστήριο με την συνοδεία των θεραπευτών του, κοντά στην ώρα που είναι να εκδικαστεί ή υπόθεσή του. Κάποιες, σχετικά σπάνιες, ιδιαίτερες περιπτώσεις, μπορούν να αντιμετωπίζονται με κατάλληλη προετοιμασία από την θεραπευτική ομάδα.

14/7/2020

ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ ΓΙΑ ΕΝΑ ΠΟΛΥΜΟΡΦΟ ΚΙΝΗΜΑ ΣΤΗΝ ΨΥΧΙΚΗ ΥΓΕΙΑ

Αναβολή της δίκης στο Εφετείο για τους αστυνομικούς που βασάνισαν και τραυμάτισαν βαρύτατα τον Χρ. Χρονόπουλο

Η δίκη, που ήταν να γίνει σήμερα, στο Μικτό Ορκωτό Εφτείο, των δυο αστυνομικών, που, το 2015, είχαν καταδικαστεί σε 8 χρόνια φυλάκιση με αναστολή, επειδή, το 2007, είχαν βασανίσει και τραυματίσει σοβαρά, τον Χρ. Χρονόπουλο (άτομο με προβλήματα ψυχικής υγείας), αφήνοντας τον δια βίου βαριά ανάπηρο, αναβλήθηκε για τις 30/9/2020, λόγω κωλύματος που παρουσίασε ο συνήγορος του ενός εξ’ αυτών. Πρόκειται για τον γνωστό Γ. Μιχαλόλια, ανιψιό και συνήγορο του αρχηγού της Χρυσής Αυγής Ν. Μιχαλολιάκου. Το κώλυμα ήταν ότι έπρεπε να είναι, την ίδια ώρα, παρών στο δικαστήριο που δικάζεται ο αρχιναζί θείος του. 

Οι ταυτόσημοι υπερασπιστικοί μηχανισμοί του κατηγορούμενου (ως αρχηγού) για την εγκληματική δράση της ΧΑ και των αστυνομικών που βασάνισαν και προκάλεσαν ανεπανόρθωτες εγκεφαλικές βλάβες  σ΄ ένα άτομο με ψυχιατρική εμπειρία, μιλούν από μόνοι τους.

ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ ΓΙΑ ΕΝΑ ΠΟΛΥΜΟΡΦΟ ΚΙΝΗΜΑ ΣΤΗΝ ΨΥΧΙΚΗ ΥΓΕΙΑ