Atypical: Μια νέα κωμική σειρά με πρωταγωνιστή που υποδύεται έφηβο στο αυτιστικό φάσμα

.

.

Στις 11 Αυγούστου ξεκίνησε να προβάλλεται στην Αμερική μια καινούρια κωμική σειρά με πρωταγωνιστή που υποδύεται έφηβο με υψηλή λειτουργικότητα στο φάσμα του αυτισμού και σίγουρα έχει να πει πολλά για τις απανταχού οικογένειες που αντιμετωπίζουν τέτοια θέματα στον δυτικό κόσμο. Αυτός είναι άλλωστε κι ο λόγος που σας την παρουσιάζω εδώ σήμερα. Για να σας βάλω όμως σιγά-σιγά στο “κλίμα”…

Ο Sam Gardner λοιπόν, είναι ένας νεαρός που πηγαίνει στο λύκειο (αν και λέγεται σε κάποια επεισόδια πως η ηλικία του είναι 18 χρονών αναφέρεται παντού απ’ τους δημιουργούς της σειράς ως έφηβος), εργάζεται σε κατάστημα ηλεκτρονικών υπολογιστών, είναι εξαιρετικά παθιασμένος με τους πιγκουίνους και θέλει να ξεκινήσει μια σχέση με ένα κορίτσι. Τα άλλα μέλη της οικογένειας του είναι η μητέρα του, η δυναμική Elsa, ο τραυματιοφορέας πατέρας του Doug, και η νεαρή αδερφή του Casey.

Η μητέρα του είναι εκείνη που έδωσε τις περισσότερες μάχες, που προσπάθησε να καταλάβει τι έπρεπε να κάνει ώστε να τον βοηθήσει απ’ τη στιγμή που διαγνώστηκε, που στεκόταν πάντα στο πλευρό του, που πηγαίνει σε ομάδες υποστήριξης, που.. που… όπως αντιλαμβανόμαστε απ’ τα λόγια της, αν και δεν υπάρχουν flash back για να μάθουμε περισσότερα σχετικά με το πως βίωσε η οικογένεια το σοκ της διάγνωσης.

Ο πατέρας του πάλι, αν και καλών προθέσεων (τη στιγμή που ξεκινά η σειρά μάλιστα, βλέπουμε πως διαπιστώνει ότι δεν είναι πολύ κοντά στο παιδί του), παρουσιάζεται αρκετά αμήχανος και δεν έχει αναφέρει για παράδειγμα στους συναδέλφους του ποτέ πως ο γιος του βρίσκεται στο αυτιστικό φάσμα.

Η αδερφή του πρωταγωνιστή με τη σειρά της, τον προσέχει στο σχολείο, αν και μικρότερή του, είναι πιο παραμελημένη απ’ τους γονείς τους, έχει εξαιρετικές επιδόσεις στα σπορ (η κλασσική αμερικανική πινελιά της υπόθεσης) και ξεκινά μια σχέση μ’ ένα αγόρι που επίσης έχει μια τρόπον τινά “σκοτεινή πλευρά”, καθώς έχει συλληφθεί κι αποβληθεί απ’ το σχολείο του (στην πορεία μαθαίνουμε και το λόγο).

Στην μυθοπλασία συμπεριλαμβάνεται μια ψυχολόγος, η Julia που στηρίζει πολύ τον Sam κι αν κι εξαιρετική σ’ αυτό τα προσωπικά της θέματα δυσκολεύεται να τα διαχειριστεί εξίσου καλά (πάντα χαίρομαι όταν βλέπω πως δεν παρουσιαζόμαστε οι ειδικοί σαν έξω απ’ τα ανθρώπινα μέτρα, αλλά εδώ ο ρόλος ολισθαίνει προς την καρικατούρα του “παλαβού” θεραπευτή) κι ένας φίλος του πρωταγωνιστή, ο Zahid, που αν και “κανονικός” έχει ποικίλες αλλόκοτες συμπεριφορές (είναι εμμονικός με το σεξ), προφανώς για να τονιστεί πως «το νορμάλ είναι υπερτιμημένο».

Όλοι τους έχουν τις διαφορετικές δικές τους ιστορίες, αλλά τα θέματα που κυρίως θίγονται αφορούν το πως επηρεάζει κι αλλάζει τη ζωή όλων μια τέτοια διάγνωση. Το πως οδηγεί στα άκρα τόσο τους γονείς (θα δείτε ότι η μητέρα αλλά κι ο πατέρας προσπαθούν να ξεφύγουν με διάφορους τρόπους παραλυμένοι απ’ τους φόβους και τα άγχη τους), όσο και την αδερφή του πρωταγωνιστή (που άλλες φορές νιώθει σε δεύτερη μοίρα, άλλες φορές αισθάνεται υπεύθυνη για τον αδερφό της και τον υπερασπίζεται, αλλά ταυτόχρονα όλο αυτό αποτελεί κι ένα βάρος για κείνη).

Παράλληλα σωστά αναδύονται τα ζητήματα που έχουν να κάνουν με την επιρροή και την εξουσία μεταξύ της θεραπεύτριας του Sam και της μητέρας του, μεταξύ της μητέρας του και της κοπέλας του (ω ναι, θα κάνει σχέση), μεταξύ της αδερφής του και της κοπέλας του (η πρώτη ψέγει τη δεύτερη για τα κίνητρά της) κ.α.

Και κυρίως βέβαια ο πρωταγωνιστής σ’ αυτή τη σειρά δεν παρουσιάζεται να έχει εξαιρετικές ικανότητες σαν εκείνες του Dustin Hoffman στην ταινία Rain Man (πολλοί έκτοτε θεωρούν πως «ξέρουν» τι είναι ο αυτισμός απ’ αυτή την απεικόνιση). Υπάρχουν σαφώς άνθρωποι με πολύ ιδιαίτερα ταλέντα (εδώ θα μάθετε περισσότερα για έναν απ’ αυτούς), αλλά η πλειοψηφία των διαγνωσμένων στο φάσμα αντιμετωπίζει ποικίλα προβλήματα (διάχυτες αναπτυξιακές διαταραχές), όπως εν προκειμένω ο Sam.

Είναι ένας έφηβος (;) με σοβαρές δυσκολίες, τις οποίες όμως με τη στήριξη της ψυχολόγου του και του περιβάλλοντός του διαχειρίζεται πότε με περισσότερη επιτυχία και πότε με λιγότερη. Όπως ακριβώς συμβαίνει δηλαδή και στην αληθινή ζωή. Όλοι μας έχουμε καλές και κακές μέρες. Ας μην το ξεχνάμε.

.

Atypical

.

Για όλους αυτούς τους λόγους, επέλεξα σήμερα να σας γράψω αρκετά πράγματα γι’ αυτή τη σειρά που παρακολούθησα με μεγάλο ενδιαφέρον την πρώτη της σεζόν (κι απ’ ό,τι μαθαίνω, πήρε το πράσινο φως για να συνεχιστεί), αλλά και για να επισημάνω τόσο τα θετικά που πρόσεξα σ’ αυτήν όσο και τ’ αρνητικά της.

Μ’ αρέσει λοιπόν σε γενικές γραμμές (προσέξτε: σε γενικές γραμμές) αυτή η στροφή προς την πραγματικότητα των όσων βιώνουν οι οικογένειες που μέλος τους έχει διαγνωστεί στο αυτιστικό φάσμα και έχει υψηλή λειτουργικότητα (το τονίζω αυτό), η έλλειψη εξιδανίκευσης τόσο εκείνων όσο και των ειδικών που στέκονται κοντά τους, επικροτώ αυτή την αντι-ηρωοποίηση των γονιών μιας και για όσα θαύματα είμαστε ικανοί οι άνθρωποι άλλο τόσο πιθανό είναι και να κάνουμε άπειρα λάθη και τέλος παρακολουθώ με ικανοποίηση την αποδόμηση της “κανονικότητας” που εκ των πραγμάτων είναι ύποπτη σαν αξία.

Υπάρχουν βέβαια και πράγματα στη σειρά που σηκώνουν περισσότερη συζήτηση, όπως για παράδειγμα η δουλειά του πρωταγωνιστή. Τέτοιες ευκαιρίες εργασίας, στην χώρα μας -και γενικότερα ίσως- πλην ελαχίστων εξαιρέσεων , δύσκολα βρίσκονται κι αν υπάρχει ένα πράγμα που μπορώ να αναφέρω αμέσως αμέσως στα μη-ρεαλιστικά τη σειράς είναι αυτό, καθώς ο Sam έχει επιπλέον και τέλειο προϊστάμενο.

Πέραν αυτού όμως υπάρχουν και πιο σοβαρότερα ζητήματα που αναδύονται καθώς ο πρωταγωνιστής όπως σας έγραψα δεν παρουσιάζεται ευτυχώς σαν άτομο εξαιρετικής ευφυίας, αλλά η ανάπτυξη του ρόλου είναι στερεοτυπική (ο Sam παίρνει τα πάντα κυριολεκτικά, ενοχλείται απ’ τους θορύβους, αδυνατεί να καταλάβει την εξωλεκτική επικοινωνία κτλ). Μονίμως φέρεται σαν αυτιστικός (μα ούτε ίχνος «κανονικότητας» πια;) κι υπάρχουν στιγμές που σκέφτεται κάποιος πως οι σεναριογράφοι διάβασαν πολλά και για το σύνδρομο Asperger (που συμπεριλαμβάνεται βέβαια στο φάσμα).

Σαφώς, είναι αδύνατο σ’ ένα ρόλο να “εκπροσωπηθούν” όλοι οι άνθρωποι που έχουν διαγνωστεί ως αυτιστικοί (ας μην ξεχνάμε ότι κι η ποιότητα των συμπτωμάτων τους διαφέρει) κι έτσι μοιραία για άτομα που έχουν μεγάλες γνωστικές κι αναπτυξιακές δυσκολίες, που δεν έχουν αναπτύξει λόγο κι αντιμετωπίζουν σοβαρότατα ζητήματα αυτοεξυπηρέτησης (που παρουσιάζουν δηλαδή την κλινική εικόνα που έχει περιγραφεί ως σύνδρομο Κanner, του «τυπικού αυτισμού») απ’ αυτή τη σειρά δεν θα καταλάβετε τίποτα σχετικά με τη ζωή τους (μπορείτε όμως να δείτε το αρκούντως ρεαλιστικό The Black Balloon (2008), που εστιάζει στην αδερφική σχέση και θεωρώ εξαιρετική ταινία).

Δέχομαι επομένως ότι βλέπουμε την ιστορία ενός και μόνο ατόμου με ανάλογη διάγνωση εδώ και φυσικά ας μην ξεχνάμε πως πρόκειται για fictional character. Καταλαβαίνω για παράδειγμα τις κριτικές που κάνουν λόγο για “έναν ακόμη λευκό, ετεροφυλόφιλο άντρα στο φάσμα”, αλλά εδώ που τα λέμε δεν περίμενα δα κι από μια σειρά να φέρει επανάσταση.

Θεωρώ επίσης, πως είναι προβληματικό το ότι η σειρά είναι κωμική κι άρα ο πρωταγωνιστής μέσα απ’ την κατάστασή του καλείται σε διάφορες σκηνές να είναι αστείος, ενώ ο αυτισμός είναι μια πολύ σοβαρή κατάσταση. Απ’ την άλλη το χιούμορ μας βοηθά όλους ν’ αντιμετωπίζουμε δύσκολες καταστάσεις (“ιερά” ζητήματα επομένως για μένα δεν υπάρχουν), αλλά το ζήτημα είναι του πως γίνεται αυτό. Και σ’ αυτό το σημείο μου δημιουργήθηκαν πολλά ερωτηματικά για το αν γίνεται σωστά.

Αυτό μ’ έκανε ν’ αναζητήσω τη γνώμη ατόμων στο φάσμα γι’ αυτήν τη σειρά, ατόμων δηλαδή που όπως λέμε είναι ειδικοί λόγω εμπειρίας (experts by experience) και βρήκα μεταξύ άλλων αυτήν εδώ την κριτική που αξίζει να διαβάσετε κι εστιάζει τόσο στο πως απεικονίζεται ο πρωταγωνιστής (κατά τη γνώμη του συντάκτη η σειρά αποτυγχάνει στο να κάνει τον Sam να δείξει στον κόσμο τι βιώνει κάποιος που έχει διαγνωστεί στο φάσμα) όσο και στον τρόπο που μας δείχνουν ότι αντιδρά η κοπέλα του Sam, η Paige, σε διάφορες περιστάσεις.

Υπάρχουν δηλαδή σημαντικότατες ενστάσεις που προσωπικά λαμβάνω υπόψη μου. Η σειρά όμως περνάει και μερικά αξιοπρόσεκτα μηνύματα και πως να μην το μετρήσω στα θετικά της; Ήδη σας το ανέφερα πως θα γελάσετε κιόλας, αλλά έχει νόημα να το υπογραμμίσω ξανά: η λεπτή διαφορά έγκειται στο ότι αξίζει κανείς να γελάει για τους σωστούς λόγους κι όχι για τους λάθος και είμαι βέβαιη πως καταλαβαίνετε τι εννοώ. Νομίζω κι εγώ, πως οι δημιουργοί της σ’ αυτό ακριβώς δεν τα κατάφεραν.

Πέραν αυτού όμως είναι καλό που βλέπουμε πως όσο ανεξαρτητοποιείται ο πρωταγωνιστής, τόσο η μητέρα του χάνει τον προσανατολισμό της γιατί έχοντας κάνει κέντρο της ζωής της το παιδί της, βρίσκεται τώρα μετέωρη όσον αφορά το ρόλο της. Έτσι συμβαίνει πράγματι στη ζωή, ακόμη και σε γονείς που τα παιδιά τους αντιμετωπίζουν κάποιο άλλου είδους σοβαρό πρόβλημα υγείας. Αφοσιώνονται τόσο στο γονεϊκό ρόλο, που ξεχνούν πως έχουν κι άλλες ανάγκες ως άνθρωποι. Κατά κάποιο τρόπο λοιπόν κάτι “εξυπηρετεί” στο οικογενειακό σύστημα αυτή η μονόπλευρη επένδυση κι ίσως έτσι αφυπνιστούν όσοι ταυτιστούν και ψάξουν το “τι” και “γιατί” μέσα τους. Οι θυσίες απαιτούν ασυνείδητα ή και συνειδητά ενίοτε, αντίτιμο.

Είναι καλό που φαίνεται επίσης η αμφιθυμία της αδερφής του Sam. Θέλει να τον στηρίζει, αλλά και η ίδια έχει ανάγκες και δικά της όνειρα που καλείται να πραγματοποιήσει, πράγμα που της δημιουργεί ενοχές. Η ύπαρξή της είναι και μια υπενθύμιση πως στις οικογένειες εκτός απ’ το παιδί, τον έφηβο που έχει διαγνωστεί στο φάσμα, υπάρχουν κι άλλα παιδιά που χρειάζονται προσοχή, επιβράβευση και στήριξη. Και το ενδιαφέρον πρέπει να μοιράζεται εξίσου.

Και επίσης καλό είναι που παρουσιάζεται κι η προσπάθεια του πατέρα να έρθει κοντά με το γιο του, να διορθώσει λάθη του παρελθόντος, να του σταθεί, να εμπλακεί στη ζωή του (με την ευκαιρία όσες/οι δεν έχετε δει αυτή την σχετική ταινία, δείτε την). Υπάρχουν επομένως αυτά κι άλλα θετικά στοιχεία στη συγκεκριμένη σειρά: συζητιέται το θέμα με αφορμή τα επεισόδια κι ας μην ευοδώνονται πάντα οι καλές -θέλω να πιστεύω- προθέσεις των παραγωγών και δημιουργών της σειράς κι ας υπάρχουν και τα πολύ σοβαρά μειονεκτήματα που αναφέραμε.

Σ’ ένα σημείο θέλω μόνο να σταθώ ακόμα πριν ολοκληρώσω αυτή την ανάρτηση, μιας και δείχνει πως μερικές φορές δίνουμε περισσότερη σημασία στην ορολογία και χάνουμε την ..ουσία. Σε κάποιο επεισόδιο θα δείτε λοιπόν τον πατέρα να πηγαίνει στην ομάδα υποστήριξης γονέων που παρακολουθεί η γυναίκα του. Εκεί, που βέβαια πάει φοβισμένος για πρώτη φορά και κάνει προσπάθεια δειλά να εκφραστεί, τον διορθώνει ξανά και ξανά η συντονίστρια επειδή δεν χρησιμοποιεί όταν μιλάει για το παιδί του τις “σωστές” λέξεις. Ας το έχουμε όλες, όλοι αυτό κατά νου (κυρίως όσες/οι συγκαταλεγόμαστε στους ειδικούς), το πως αντί να είμαστε βοηθητικοί μπαίνουμε στο ρόλο του υπερόπτη παντογνώστη και τον εκνευρισμό που εσκεμμένα προκαλεί η σκηνοθεσία στους θεατές, ας μην τον ξεχάσουμε. Ναι;

Περισσότερες λεπτομέρειες μπορείτε να μάθετε εδώ κι όπως γράφω συνήθως το καλύτερο είναι, άσχετα με το τι σας έγραψα εγώ, να τη δείτε για να σχηματίσετε τη δική σας γνώμη. Και τότε, αν θέλετε, μπορείτε ν’ αφήσετε και το σχόλιό σας.

Να είστε καλά.

.

.

.

.

.

.

Εκδήλωση-συζήτηση για την παγκόσμια ημέρα αυτισμού

..

c3ef033e1420de86dded6ccb1645d2bd

..

..

Περισσότερες πληροφορίες εδώ. Στις 4 Απριλίου θα γίνει κι αυτή η ημερίδα.

..

..

..

..

..

..

..

..

 

ΠΕΡΙΒΟΛΑΚΙ: 33 εργαζόμενοι σε επίσχεση εργασίας – Μόνη λύση η δημιουργία κοινού μετώπου

..

..

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

Το…ιστορικό των τελευταίων μηνών στο «Περιβολάκι»


Το «Περιβολάκι» είναι Ν.Π.Ι.Δ. και παρέχει υπηρεσίες σε παιδιά και εφήβους με παιδική ψύχωση και αυτισμό και στις οικογένειές τους. Μέχρι το καλοκαίρι του 2012 αποτελείτο από 3 δομές: Το «Περιβολάκι 1» στο Χαλάνδρι, που λειτουργούσε από το 1983 και περιελάμβανε 3 τάξεις κέντρων ημέρας για παιδιά ηλικίας 3-12 ετών, το «Περιβολάκι 2» στο Κάτω Χαλάνδρι, που λειτουργούσε από το 2002 και περιελάμβανε 1 τάξη κέντρου ημέρας για παιδιά ηλικίας 3-7 ετών, ξενώνα βραχείας φιλοξενίας και μονάδα διάγνωσης και υποστήριξης και το «Περιβολάκι 3», στην Παιανία, που λειτουργούσε από το 2008 και περιελάμβανε 4 τάξεις κέντρων ημέρας για παιδιά και εφήβους ηλικίας 8-15 ετών και απογευματινό πρόγραμμα δραστηριοτήτων.


Το Μάιο του 2012 η διοίκηση του φορέα με γράμμα της προς το ΥΥΚΑ – και χωρίς προηγουμένως να έχει ενημερώσει τους εργαζόμενους – δήλωσε την πρόθεσή της να παραδώσει τις δομές Περιβολάκι 1 και 2, καθώς και μέρος του επιστημονικά καταρτισμένου και έμπειρου προσωπικού, στο Υπουργείο, με την προοπτική να αναλάβει τη λειτουργία τους άλλος φορέας.  Τα παιδιά σχολικής ηλικίας παραπέμφθηκαν σε ειδικά δημόσια σχολεία – όπως απαιτεί ο νόμος 3699/2008 για την ειδική αγωγή-ενώ τα υπόλοιπα παιδιά, προσχολικής ηλικίας, μεταφέρθηκαν στο Περιβολάκι 3, στην Παιανία, για να εξασφαλιστεί η λειτουργία του. 43 από τους έμπειρους επαγγελματίες ψυχικής υγείας που έχουν στηρίξει τον φορέα για  πολλά χρόνια, δουλεύοντας για μήνες απλήρωτοι και διατηρώντας το υψηλό επίπεδο παροχής υπηρεσιών στα παιδιά και τους γονείς τους, βρέθηκαν χωρίς αντικείμενο.


Μετά τις καλοκαιρινές διακοπές, το Περιβολάκι 3 ξεκίνησε κανονικά τη λειτουργία του (με το προσωπικό που απέμεινε να είναι απλήρωτο από τον Ιούνιο-με αναδρομική από τον Ιανουάριο μείωση μισθών για όλους), με 2 τάξεις κέντρων ημέρας για παιδιά προσχολικής ηλικίας και 1 τάξη κέντρου ημέρας για εφήβους, ενώ το απογευματινό πρόγραμμα ψυχαγωγικών δραστηριοτήτων σταμάτησε τη λειτουργία του, χωρίς να είναι σαφής η αιτία. Για τις δομές Περιβολάκι 1 και 2 δεν είχε βρεθεί η διάδοχη κατάσταση (παρόλο που είχε υπάρξει ενδιαφέρον από φορέα με παρεμφερές αντικείμενο) κι επομένως οι 43 «στον αέρα» εργαζόμενοι συνέχισαν να βιώνουν την αβεβαιότητα τόσο για τις θέσεις εργασίας τους όσο και για την καταβολή των δεδουλευμένων τους. Από εκείνη τη χρονική στιγμή, ξεκίνησε ένας αγώνας διεκδίκησης να τους δοθεί αντικείμενο εργασίας, καθώς και μια προσπάθεια συνάντησης με τη διοίκηση για να ενημερωθούν για τις προθέσεις της σε σχέση με τον τρόπο συνέχειας λειτουργίας των δομών του Περιβολάκι. Συγχρόνως, πραγματοποιούνταν προσπάθειες ενημέρωσης και από το ΥΥΚΑ, που σαν χαρακτηριστικό τους είχαν την παραπομπή των εργαζομένων «από τον Άννα στον Καϊάφα»… Τελικά το Υπουργείο, με έγγραφό του προς τη διοίκηση του Περιβολάκι στις 5/10/2012, δήλωσε την πρόθεσή του να προβεί στην αφαίρεση των αδειών λειτουργίας από τα Περιβολάκι 1 και 2, καθώς και στην απόσυρση της χρηματοδότησης για τις δύο αυτές δομές από 1/9/2012! Σε συνάντηση των εργαζομένων με μέλη του Δ.Σ. του φορέα, μετά από την κοινοποίηση αυτού του εγγράφου, η διοίκηση, ευθαρσώς, επέδειξε αδιαφορία και, για άλλη μια φορά, απέδειξε ότι δεν έχει καμιά πρόθεση να επιδιώξει τη διατήρηση ούτε της λειτουργίας των δομών, ούτε των θέσεων εργασίας του προσωπικού. Αντιθέτως, με ανέντιμο τρόπο, προσπάθησε να ξεφορτωθεί τους 43 εργαζόμενους λέγοντάς τους ότι την «τύχη» τους θα την αναλάμβανε το Υπουργείο!! Από την άλλη μεριά, το Υπουργείο, ενώ είχε δεσμευτεί αρχικά να μεριμνήσει για εκείνους, τους έχει αφήσει εκτεθειμένους, αφού δεν έχει επιβάλει καμία κύρωση στη διοίκηση του Περιβολάκι για τον αυθαίρετο τρόπο που δρομολόγησε το ουσιαστικό κλείσιμο των δομών (άλλωστε, με την ενέργειά του να αφαιρέσει τις άδειες λειτουργίας των Περιβολάκι 1 και 2 «τιμωρεί» τους εργαζόμενους, ενώ διευκολύνει τους πραγματικούς υπαίτιους να αυθαιρετήσουν ακόμα περισσότερο!!)


Οι εργαζόμενοι του Περιβολάκι, καταγγέλλοντας την ανεπάρκεια του ΥΥΚΑ, της διοίκησης και της επιστημονικής επιτροπής του φορέα να πάρουν σαφή θέση απέναντι στο αίτημα για τη διατήρηση των τόσο σημαντικών για την κοινότητα υπηρεσιών, καθώς και την καταβολής δεδουλευμένων τους, έχουμε ξεκινήσει επίσχεση εργασίας (μέχρι στιγμής, η λίστα μετράει 33 εργαζόμενους) και είμαστε αποφασισμένοι να συνεχίσουμε την πίεση και την «ενόχληση» προς όλες τις κατευθύνσεις. Καλούμε όλους τους συναδέλφους στο χώρο της Ψυχικής Υγείας αντί να δουλεύουμε τσάμπα για Υπουργείο και διοικήσεις να προχωρήσουμε σε μαζικές επισχέσεις. Τα προβλήματα είναι ίδια για όλους μας. Μόνη λύση είναι η δημιουργία ενός κοινού μετώπου.  


Το Σωματείο Εργαζομένων στο Περιβολάκι.

..
..
..

Τemple Grandin: Μια ταινία που αξίζει να δείτε

.

.

 

Μία απ’ τις πιο συγκινητικές ταινίες που είδα πρόσφατα, αφορούσε την κυρία Temple Grandin, την καθηγήτρια Ζωοτεχνικών Επιστημών του Κρατικού Πανεπιστημίου του Κολοράντο, που επαναπροσδιόρισε με τον τρόπο της, τις απόψεις της κοινωνίας για τις δυνατότητες των ανθρώπων με αυτισμό. Ίσως μερικοί από σας, έχετε δει κάπου συνεντεύξεις της ή ακούσατε από άλλους τι πέτυχε.

.

Αλλά όσοι δεν ξέρετε τίποτα για κείνη, αξίζει να μάθετε μερικά πράγματα, έστω και βλέποντας την ταινία που αφορά φυσικά στη ζωή της και είναι αρκούντως ρεαλιστική. Δεν καμουφλάρονται τα προβλήματα που αντιμετώπισε ως άτομο με αυτισμό, αλλά το παρήγορο είναι πως όχι μόνο τα ξεπέρασε, αλλά κατάφερε να γίνει πρότυπο και παράδειγμα  για πολλούς άλλους που αντιμετωπίζουν παρόμοια ή και ίδια προβλήματα.

.

Κέρδισε κάθετι με σκληρή δουλειά και την επιμονή της και πήγε και κάποια βήματα παραπέρα, όπως θα δείτε. Στο Διαδίκτυο, θα βρείτε τα πάντα για κείνη στην ιστοσελίδα που διατηρεί, κάνοντας κλικ εδώ και θα καταλάβετε πόσο στενά συνδεδεμένη είναι με τα ζώα.

.

Όσοι μάλιστα έτυχε να διαβάσετε το συγκλονιστικό βιβλίο του Τζόναθαν Σάφραν Φόερ, «Τρώγοντας Ζώα» (εκδόσεις «Μελάνι») που καυτηριάζει τις συνθήκες εκτροφής και σφαγής των ζώων, θα την εκτιμήσετε και γι’ άλλους λόγους. Διαθέστε, αν αντέχετε βέβαια,  λίγο χρόνο για να διαβάσετε εδώ ένα σχετικό άρθρο με τα όσα εκείνος ανακάλυψε.

.

Κι όσοι θέλετε να διαβάσετε δικά της βιβλία στα ελληνικά δεν έχετε παρά να ανατρέξετε εδώ για περισσότερες λεπτομέρειες. Για το τέλος, κράτησα ένα video (περισσότερα μπορείτε να παρακολουθήσετε εδώ), με την ίδια που μιλάει για την ταινία και τη ζωή της. Αναμφίβολα ο επίλογος, πρέπει να είναι δικός της..

.

.

.

.

.

Stephen Wiltshire: Πέρα απ’ τον Αυτισμό…

Ο Stephen Wiltshire, είναι πράγματι ένας μοναδικός καλλιτέχνης. Αρκεί να πετάξει με ελικόπτερο πάνω από μια πόλη, να την παρατηρήσει για λίγο και μετά να την ζωγραφίσει ολόκληρη από μνήμης, με κάθε είδους λεπτομέρεια, όπως μπορείτε να δείτε στο σχετικό video. Μ’ αυτό τον τρόπο ζωγράφισε το Τόκυο, τη Ρώμη, τη Μαδρίτη, την Ιερουσαλήμ, το Ντουμπάι, το Χονγκ Κονγκ, το Λονδίνο, την Νέα Υόρκη και ..συνεχίζει.

Έχουν γίνει για κείνον αφιερώματα σε πολλά τηλεοπτικά δίκτυα, έχει κάνει πολλές εκθέσεις ανά τον κόσμο (και μια αναδρομική έκεθεση στο Λονδίνο με τεράστια επιτυχία), έχει γράψει τρία βιβλία εκ των οποίων το «Floating Cities» (που ήταν νούμερο ένα, στη  Sunday Times Bestseller List), έχει πλέον δική του γκαλερί και έχει τιμηθεί απ’ την Βασίλισσα Ελισάβετ την Β’, με τον τίτλο : Member of the Order of British Empire, ως αναγνώριση της προσφοράς του στο χώρο της τέχνης. Και δεν είναι μόνο αυτά. Έχει καταφέρει και πολλά ακόμα. Δύσκολο να πιστέψει κανείς πως αυτός ο άνθρωπος διαγνώστηκε στα τρία του ως αυτιστικός κι έμαθε να μιλάει πλήρως σε ηλικία 9 ετών, έτσι;

Ο λόγος όμως που σας τον παρουσιάζω σήμερα μέσα απ’ αυτή την ανάρτηση, είναι για να καταλάβετε πως υπάρχουν πολλά είδη ευφυίας και πως αν κάποια παιδιά βοηθηθούν πολύ νωρίς ώστε να αναπτύξουν τα ταλέντα τους, μπορούν να ξεπεράσουν κάθε προσδοκία και κυρίως να κερδίσουν το δικαίωμα να ζουν αυτόνομα και ανεξάρτητα. Οι άνθρωποι έχουμε την τάση να ταυτίζουμε την νοημοσύνη, με τις σχολικές επιδόσεις, με το αμφιλεγόμενο κατά πολλούς,  IQ.  Όμως στην πραγματικότητα, ακόμα και για τον όρο «νοημοσύνη», δεν συμφωνούμε όλοι απολύτως, όταν προσπαθούμε να τον εξηγήσουμε. Πόσο μάλλον…

.

Artist+Stephen+Wiltshire+Holds+Press+Conference+SOJ4_tVeOgzl

.

Το σχολείο και η κοινωνία εστιάζουν περισσότερο στη λεκτική και τη λογικο-μαθηματική νοημοσύνη, αλλά υπάρχει και η σωματική/κιναισθητική νοημοσύνη, η χωρική νοημοσύνη, η διαπροσωπική ή κοινωνική νοημοσύνη, η μουσική/ρυθμική νοημοσύνη, η νατουραλιστική νοημοσύνη και η ενδοπροσωπική νοημοσύνη.

Θα σας έγραφα περισσότερα επ’ αυτού, αλλά δεν χρειάζεται, επειδή κάποιοι άλλοι το έκαναν ήδη και μάλιστα πολύ καλά. Κάντε κλικ εδώ και θα μάθετε τα πάντα για τα ‘ άλλα’  είδη νοημοσύνης. Κι ίσως έτσι, μπορέσετε να βοηθήσετε πιο ουσιαστικά παιδιά με δυσκολίες, παιδιά διαφορετικά, παιδιά με ειδικές ανάγκες, που χρειάζονται μια ώθηση για να δείξουν τι μπορούν να κάνουν.

Σας προτείνω φυσικά να επισκεφτείτε την προσωπική σελίδα του Stephen Wiltshire που θα βρείτε εδώ και να διαβάσετε μόνοι σας την ιστορία του, να δείτε τα έργα του και να μάθετε περισσότερα για τις ιδιαίτερες ικανότητες του. Εγώ πέρασα αρκετό χρόνο σήμερα εκεί. Ελπίζω το ίδιο να κάνετε κι εσείς τις επόμενες μέρες και να δώσετε το ‘μήνυμα’ αυτής της ανάρτησης και σε κάποιους που ίσως δεν μας διαβάζουν, αλλά χρειάζεται να ξέρουν… Είναι απαραίτητο να ξέρουν, για να προσπαθήσουν και να βοηθηθούν έτσι, κάποια παιδιά εκεί έξω..  Έχει νόημα!

.

.

.

.

.

“ΔΩΣΕ ΦΩΣ” – “Να Βγεί ο Αυτισμός από το Σκοτάδι της Αφάνειας και του Στιγματισμού”

Ο Σύλλογός “Ελλήνων Ενηλίκων Αυτιστικών Asperger και ΥΛΑ”, ξεκινά την 1η Δεκεμβρίου 2008 την πανελλαδική καμπάνια με τίτλο “ΔΩΣΕ ΦΩΣ”: “Να Βγεί ο Αυτισμός από το Σκοτάδι της Αφάνειας και του Στιγματισμού”. Δημοσιεύουμε λοιπόν, με τη σειρά μας, το σχετικό Δελτίο Τύπου.

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

.

‘Εως τώρα οι ειδικοί που μαζί με τους γονείς φρόντιζαν και προστάτευαν τα αυτιστικά παιδιά. ‘Ηρθε τώρα η στιγμή να πάρουν στα χέρια τους αυτή την “φροντίδα και προστασία” των ανηλίκων αυτιστικών παιδιών, οι ίδιοι οι αυτιστικοί σε συνεργασία με τους γονείς τους. ‘Οπως με κάθε άλλη αναπηρία ή καλύτερα διαφορετικότητα, και θα φέρω ως παράδειγμα τον αγώνα των τυφλών και κωφών, έτσι και εμείς οι αυτιστικοί θέλουμε να είμαστε αυτοί που θα αποφασίζουν για την εκπαίδευσή μας, την ζωή μας, και το μέλλον μας. Θέλουμε τα αποχτήσουμε τα δικαιώματα που μας ανήκουν σαν ισότιμοι πολίτες της Ελλάδος και της Ευρωπαϊκής Κοινώτητας.

Αν και υπάρχει σήμερα στην Ελλάδα κάποια ελάχιστη μέριμνα και φροντίδα για τα παιδιά, απουσιάζουν εντελώς θεσμοθετημένα μέτρα για τους αυτιστικούς όταν μπουν στην ενηλικίωση, στη μέση ηλικία και στα γηρατειά. Στον Αυτισμό οι ίδιοι οι αυτιστικοί δεν έχουν καν φωνή, δεν έχουν δικαιώματα, δεν έχουν ισάξια μεταχείρηση διότι απλά ο αυτισμός δεν ανήκει κατά την γνώμη μας στους αυτιστικούς. Τον έχουν “απαγάγει” από τα χέρια μας οι ειδικοί, οι φαρμακευτικές εταιρίες, και οι εταιρίες προστασίας μας.

Από ποιούς ακριβώς μας προστατεύουν;

Δεν θέλουμε προστασία. Θέλουμε να μας αναγνωρίσει η κοινωνία, να δεί τον αγώνα που κάνουμε να επιβιώσουμε στην αφάνεια, στιγματισμένοι απο τους ειδικούς σαν την χειρότερη αναπηρία που υπάρχει. Τόσος είναι ο στιγματισμός του Αυτισμού που πολλοί λίγοι καν τον αναφέρουν! Τον λένε “πρόβλημα”, “δυσκολία”, “ιδιαιτερότητα” ή και “φάσμα” αρκεί να μην αναφέρουν την λέξη ΑΥΤΙΣΜΟΣ!!!

Εμείς οι αυτιστικοί ενήλικες που με πολύ αγώνα έχουμε καταφέρει να επιβιώσουμε μέσα στην κοινωνία, έστω και αν ζούμε απομονωμένοι και στην αφάνεια, εμείς είναι που αντιμετωπίζουμε σε κάθε βήμα αυτόν τον στιγματισμό. ‘Αμα πούμε ότι είμαστε αυτιστικοί, δεν μας πιστεύουν. Πώς άλλωστε να μας πιστέψουν, όταν η εικόνα του αυτισμού στην Ελλάδα είναι ακόμη το παιδάκι με “κλασσικό” αυτισμό που δεν μιλάει, κουνάει το σώμα και τα χέρια του και δεν έχει επαφή με το περιβάλον του. Αντί για αυτιστικό μας πέρνουν για αγενή, για κακότροπο, για εγωιστή, για αντικοινωνικό και πολλά άλλα τέτοια. Η ίδια η λέξη “Αυτιστικός” έχει παραποιηθεί. Στην βουλή ακούμε να μιλάνε για αυτιστικό κόμμα, για αυτιστικό βουλευτή, πολλές γυναίκες λένε τον άνδρα τους αυτιστικό άμα δεν είναι κοινωνικός, και αντί για “βρε βλάκα” η νέα μόδα είναι… “βρέ αυτιστικέ”!

Αλλά είναι όλοι αυτοί αυτιστικοί;

‘Οχι βέβαια! Ο αυτισμός είναι τόσο στην αφάνεια που κανείς δεν ξέρει πραγματικά και ουσιαστικά, τι ακριβώς είναι Αυτισμός, τι κάνει ένα άτομο αυτιστικό, τι προβλήματα αντιμετωπίζει ένας με αυτισμό, και πως όλη αυτή η θεωρία σχετικά με τον Αυτισμό μπαίνει στην πράξη στην καθημερινή ζωή ενός αυτιστικού.
‘Οπως λέμε κάποιον “τυφλό”, άμα δεν δεί κάτι, ή “κουφό” άμα δεν ακούσει, δεν σημαίνει ότι ξέρουμε τι είναι τύφλωση άμα κλείσουμε για 5 λεπτά τα μάτια μας, όπως και δεν ξέρουμε τι είναι κώφωση άμα κάτσουμε μια ώρα σε μια ηχομονωτική καμπίνα! ‘Ετσι με το να λέμε έναν “αυτιστικό”, επειδή αυτό το άτομο ουσιαστικά εμφανίζει σε μιά δεδομένη στιγμή ή/και κατάσταση κάποια συμπεριφορά που μοιάζει με την συμπεριφορά αυτιστικού, δεν είναι δυνατόν να ξέρουμε τι σημαίνει να είσαι αυτιστικός και να ζεις καθημερινά με τον Αυτισμό!
Ο Αυτισμός είναι μιά ισόβια κατάσταση, όπως η τύφλωση και η κώφωση, που δεν θεραπεύεται ούτε μειώνεται με την πάροδο του χρόνου.

Ο αυτισμός όμως δεν μπορεί να διαχωριστεί απο το ίδιο το άτομο, όπως και η τύφλωση και η κώφωση δεν μπορούν να διαχωριστούν από τον τυφλό ή κωφό! Εδώ ένα απόσπασμα από την παρουσίαση που έδωσε ο Jim Sinclair (αυτιστικός και συγγραφέας) στη Διεθνή Διάσκεψη του 1993 που έγινε στο Τορόντο, σχετικά με τον αυτισμό και απευθυνόταν πρώτιστα στους γονείς:

Σας προσκαλώ κοιτάξετε τον αυτισμό μας, και κοιτάξετε τη θλίψη σας, από την προοπτική μας:
Ο αυτισμός δεν είναι ένα εξάρτημα. Ο Αυτισμός δεν είναι κάτι που ένα άτομο έχει, ή ένα “κέλυφος” μέσα στο οποίο είναι παγιδευμένο ένα άτομο.
Δεν υπάρχει κανένα κανονικό παιδί που κρύβεται πίσω από τον Αυτισμό.
Ο Αυτισμός είναι ένας τρόπος ύπαρξης. Είναι διάχυτος, χρωματίζει κάθε εμπειρία, κάθε αίσθηση, αντίληψη, σκέψη, συναίσθημα, και αντιμετωπίζει κάθε πτυχή της ύπαρξης. Δεν είναι δυνατό να χωρίσετε τον Αυτισμό από το άτομο -και εάν ήταν δυνατό, το άτομο που θα είχατε αφήσει μετά το διαχωρισμό δεν θα ήταν το ίδιο άτομο με αυτό που αρχίσατε.
Αυτό είναι σημαντικό, έτσι σκεφτείτε το για μια στιγμή:
Ο Αυτισμός είναι ένας τρόπος ύπαρξης.
Επομένως, όταν οι γονείς λένε “Μακάρι το παιδί μου να μην είχε αυτισμό,” αυτό που λένε πραγματικά είναι, “Μακάρι το αυτιστικό παιδί που έχω να μην υπήρχε, και να είχα ένα διαφορετικό (μη-αυτιστικό) παιδί αντί αυτού.”
Διαβάστε το πάλι. Αυτό είναι που ακούμε όταν πενθείτε για την ύπαρξή μας. Αυτό είναι που ακούμε όταν προσεύχεστε για μια θεραπεία. Αυτό είναι που ξέρουμε, όταν μας λέτε μέσω των πιο δυνατών σας ελπίδων και ονείρων σας για μας:
Ότι η πιο δυνατή επιθυμία σας είναι να έρθει η ημέρα που θα πάψουμε να υπάρχουμε, και άγνωστοι που θα μπορείτε να αγαπήσετε θα κινούνται μέσα και πίσω από τα πρόσωπά μας…

Γι’ αυτό ο Σύλλογος μας αποφάσησε να αρχίσει αυτή την καμπάνια ώστε να γίνει ο αυτισμός, ο πραγματικός Αυτισμός, όπως τον βιώνουμε εμείς οι ίδιοι οι αυτιστικοί, γνωστός και να σταματήσει να είναι ένα στίγμα, αλλά να αρχίσει να είναι αυτό που πραγματικά είναι ο Αυτισμός: ένας τρόπος ζωής, ύπαρξης, κατάστασης, και νοοτροπίας που είναι αδιαχώριστα απο το ίδιο το άτομο!

Αλλά ποίος είναι ο Σύλλογος μας; Είναι ο Σύλλογος Ελλήνων Ενηλίκων Αυτιστικών Asperger και ΥΛΑ. ΥΛΑ σημαίνει Υψηλής Λειτουργικότητας Αυτισμός. Ο “αυτιστικός” μας σύλλογος δεν είναι μόνο ο πρώτος Σύλλογος στην Ελλάδα απο και για αυτιστικούς, αλλά και ο πρώτος συλλόγος με Πρόεδρο και Συν-Πρόεδρο!
Μιά και θέλουμε να υπάρχει ίση αντιπροσώπευση των ενηλίκων αυτιστικών αλλά και των ανηλίκων αυτιστικών, ο Σύλλογος μας έχει δύο Προέδρους: ένα Πρόεδρο που είναι ενήλικας αυτιστικός και ένα Πρόεδρο που είναι γονέας αυτιστικού παιδιού. Το υπόλοιπο Δ.Σ. αποτελείται απο ένα μείγμα ενηλίκων αυτιστικών και γονέων αυτιστικών παιδιών.

Είμαστε ένας Σύλλογος που ανυψώνει την φωνή των ιδίων των αυτιστικών. Ήρθε η στιγμή να ακούσει η Ελλάδα τους αυτιστικούς να μιλάνε και να διεκδικούν τα δικαιώματα τους.

Ο σκοπός της πανελλήνιας καμπάνιας μας είναι να ζητήσουμε από όλη την Ελλάδα να ακούσει την φωνή βοηθείας που σας ζητάμε, ώστε να γίνει ο Αυτισμός ισάξιος με τις αλλές διαφορετικότητες αντί να είναι ένα στίγμα.

Πως μπορείς να μας βοηθήσεις;

– Μάθε όσα μπορείς περισσότερα σχετικά με τον αυτισμό και τους αυτιστικούς
– Γίνε ομότιμο μέλος του Συλλόγου μας
– Γίνε δωρητής ή χορηγός των δραστηριοτήτων μας, ειδικά τώρα που ετοιμάζουμε σεμινάρια για τον Αυτισμό με τον παγκοσμίας φήμης καθηγητή Tony Attwood τον Μάιο του 2009 και ζητάμε χορηγούς για να καλύψουμε τα έξοδα αυτού του σεμιναρίου. Κατά την διαρκεια του σεμιναρίου, το βιβλίο του καθηγητή Tony Attwood “The Complete Guide to Asperger’s Syndrome”, θα είναι διαθέσημο για πρώτη φορά στα Ελληνικά.

Σας παρακαλούμε ΔΙΑΔΩΣΤΕ όπως και όπου μπορείτε αυτή την ΚΑΜΠΑΝΙΑ, διότι αφορά το μέλλον χιλιάδων αυτιστικών παιδιών και ενηλίκων. Σας ευχαριστούμε!!!


Σύλλογος Ελλήνων Ενηλίκων Αυτιστικών Asperger και ΥΛΑ (http://www.aspergerhellas.org/)