ΑΝΑΠΟΛΩΝΤΑΣ ΤΗΝ ΤΡΙΑΝΤΑΧΡΟΝΗ ΠΟΡΕΙΑ ΤΗΣ ΕΠΑΨΥ (ΕΞΩ ΑΠΟ ΤΟ ΜΕΓΑΡΟ ΜΟΥΣΙΚΗΣ)

.

Ανάμεσα στην πληθώρα των επετειακών εκδηλώσεων με αφορμή την Παγκόσμια Ημέρα της Ψυχικής Υγείας, αυτή τη μια και μόνη μέρα που όλοι οι κατεστημένοι θεσμικοί φορείς τη «θυμούνται» για να την ξεχνάνε τις υπόλοιπες 364 μέρες του χρόνου, έχουμε και αυτή για τα 30χρονα μιας ΜΚΟ, της ΕΠΑΨΥ, στο Μέγαρο Μουσικής (!) και με συναυλία κλασικής μουσικής.

Σ΄ ένα μεγαλεπίβολο εγχείρημα αυτοπαρουσίασης, σ΄ ένα χώρο που διάφοροι ποικιλοτρόπως διασυνδεδεμένοι θεσμικοί φορείς χρησιμοποιούν, συχνά στη λογική του θεάματος, αυτού που ο Ντεμπόρ έλεγε ότι «επειδή δεν είναι, γι΄ αυτό του επιτρέπεται να φαίνεται».

Σε μια, λοιπόν, σύντομη συμβολή, για αυτή την τριαντάχρονη διαδρομή, στην καταγραφή αυτού του «είναι που δεν είναι», ας θυμίσουμε κατ΄ αρχήν ότι όλες οι ΜΚΟ ψυχικής υγείας (και όχι μόνο) είναι κρατικοδίαιτες, χρηματοδοτούμενες, δηλαδή, από τον κρατικό κορβανά (και συχνά απευθείας την ΕΕ) για να επιτελούν μια λειτουργία ευθύνης του δημοσίου με όρους ιδιωτικής επιχειρηματικότητας: ιδιωτικές εργασιακές σχέσεις, προϊούσα ιδιωτικοποίηση-και επισφάλεια-της θέσης των ενοίκων εντός των στεγαστικών δομών τους και των όποιων παρεχόμενων υπηρεσιών.

Ανατρέχοντας πίσω στα 30 χρόνια, να θυμηθούμε ότι και η ΕΠΑΨΥ έπαιξε, το καλοκαίρι του 1990, κομβικό ρόλο στην παγίωση του σχεδίου των (γνωστών και μη εξαιρετέων) συμβούλων για την Ψυχική Υγεία της τότε ηγεσίας του Υπουργείου Υγείας για μια δίμηνη παρέμβαση στη Λέρο για την επιλογή των πιο «λειτουργικών» ασθενών. Για να μη μείνει, όπως χαρακτηριστικά δήλωνε τότε, «έξω από τα τραίνο». Και θα θυμούνται, οι πιο παλιοί της εταιρείας, περιστατικά όπως το να προσπαθούν να βάλουν στο καράβι ασθενείς που είχαν επιλέξει για μεταφορά, οι οποίοι αρνούνταν να μπουν και να γίνεται χαμός στο λιμάνι.

Κι΄ αργότερα, η πλήρης σύμπλευση με τον Λοβέρδο ως Υπουργό Υγείας και τα σχέδια για πλήρη ιδιωτικοποίηση/προσαρμογή στα μνημόνια της Ψυχικής Υγείας. Ηταν τότε που η ΕΠΑΨΥ πρωτοστάτησε στο εγχείρημα της παρακράτησης των συντάξεων των ασθενών (ενοίκων των στεγαστικών δομών), απολύοντας μάλιστα στέλεχός της (τον Αχ. Βασιλικόπουλο), που είχε αντιδράσει σε αυτές τις πρακτικές.

Την ίδια στιγμή, μια άλλη πτυχή των ασκούμενων πρακτικών, ήταν ασθενείς να καταφθάνουν, με εισαγγελική παραγγελία, από τα νησιά των Κυκλάδων στα ψυχιατρεία της Αθήνας, με έγγραφες συστάσεις από την Κινητή Μονάδα, «να μείνει αρκετό διάστημα στο ψυχιατρείο».

Ήταν την ίδια περίοδο που το Δίκτυο Αργώς (συλλογικό όργανο των ΜΚΟ Ψυχικής υγείας), όπου ενεργά συμμετέχει η ΕΠΑΨΥ (ο γραμματέας του Δικτύου είναι ο πρόεδρος της ΕΠΑΨΥ) είχε στείλει, διαμέσου του προέδρου του, επιστολή στον Επίτροπο Κοινωνικών Υποθέσεων της ΕΕ Λάζλο Αντόρ (γνωστό και από το σύμφωνο Αντόρ-Λυκουρέτζου για το βίαιο κλείσιμο των ψυχιατρείων), στην οποία, μεταξύ άλλων, τόνιζε : «…Αγαπητέ Επίτροπε, όπως είναι παγκοσμίως γνωστό, η Ελλάδα αντιμετωπίζει μια σοβαρή οικονομική κρίση. Κάτω από αυτό το πλαίσιο όλα τα μέλη του Δικτύου Αργώς θα συμμετάσχουν ενεργά στην Εθνική προσπάθεια για εφαρμογή του τρέχοντος προγράμματος οικονομικής προσαρμογής, εξασφαλίζοντας ταυτόχρονα την ποιότητα των υπηρεσιών και την συνέχεια της Ψυχιατρικής Μεταρρύθμισης» (1 Αυγούστου, 2011). Υποστήριζαν, δηλαδή, πλήρως την εφαρμογή των μνημονίων εκλιπαρώντας για εξαίρεσή τους από τα μέτρα λιτότητας. Πράγματι λίγο αργότερα η ΕΕ, για να διασωθούν οι ιδιωτικού χαρακτήρα ψυχιατρικές δομές, τις χρηματοδότησε, για τρία χρόνια, με ένα κονδύλι 105 εκ ευρώ. Ήταν η πρώτη φορά που συνέβη να επαναχρηματοδοτούνται, με κοινοτικά κονδύλια, δομές οι οποίες είχαν ήδη δημιουργηθεί στη βάση ευρωπαϊκών προγραμμάτων.

Σ΄ ένα περιβάλλον κατακερματισμού, αυτοαναφορικότητας και διαιωνιζόμενης ασυδοσίας γενικά στο χώρο της ψυχικής υγείας, όπου η όποια επιβολή κανόνων στυγνής κοστολόγησης κλπ, των παρεχόμενων υπηρεσιών των ΜΚΟ, οδήγησε, ταυτόχρονα, αφενός, στη μείωση και αφετέρου, στην περαιτέρω ιδιωτικοποίηση της παροχής τους.

Με τη χρήση κατασταλτικών μέτρων, απαγορεύσεων (εξόδου κλπ), μηχανικών καθηλώσεων, απομονώσεων σε πολλά οικοτροφεία, αλλού εμφανώς και αλλού «αφανώς».

Με τις «επιστροφές ασθενών» στα ψυχιατρεία (σα να ήταν εμπορεύματα που τα επιστρέφουμε για να πάρουμε κάτι «πιο καλό») να έχουν γίνει κανόνας.

Με τις «χρεωκοπίες» διαφόρων ΜΚΟ και αναθέσεις των δομών, που αυτές εγκαταλείπουν, σε άλλες ΜΚΟ-μέχρι και με διαγωνισμούς του τύπου, ποιος θα πάρει αυτό το οικοτροφείο και «πόσα δίνει» γι΄ αυτό. Και με τους ενοίκους στις στεγαστικές δομές έρμαια των πρακτικών αυτών.

Και φυσικά, πιο πρόσφατα, στροφή, όπως αυτή που έκανε και η ΕΠΑΨΥ στον τομέα όπου σήμερα ρέει «ζεστό χρήμα» και που αφορά τις ποικίλες επιδερμικές εφαρμογές πρακτικών, πρωτίστως μέσω των ΜΚΟ, μιας, στην ουσία της, άκρως κατασταλτικής διαχείρισης του προσφυγικού.

Μια συνεπής, λοιπόν, τριαντάχρονη πορεία που, για το σύστημα, αξίζει το Μέγαρό της.

.

8/10/18

.

ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ ΓΙΑ ΕΝΑ ΠΟΛΥΜΟΡΦΟ ΚΙΝΗΜΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΨΥΧΙΚΗ ΥΓΕΙΑ

.

.

.

.

.

 

«Το ποτάμι στον καθρέφτη» -Σκέψεις μετά…

.

Οι λόγοι που με οδήγησαν στο να γράφω είναι πολλοί. Γράφω για να κρατάω ζωντανούς τους νεκρούς μου, γράφω για ν’ αφήσω κάτι πίσω μου, γράφω μήπως και βοηθήσω κι εγώ με τις μικρές μου δυνατότητες κάτι ν’ αλλάξει σ’ αυτό τον κόσμο… Γράφω για πολλούς λόγους και τελικά για πολλούς ανθρώπους. Παρόντες και απόντες…

.Υπογραφή με φόντο φωτό

 

.

Έτσι δήλωσα κάποτε. Κι είναι αλήθεια. Σήμερα λοιπόν, ετοιμάζω την τελευταία ανάρτηση για τη χρονιά που φεύγει. Κι ήταν μια χρονιά κατά την οποία δεν ήμουν τόσο συνεπής όσο ήθελα στην παρουσία μου εδώ. Είναι δύσκολο να κάνει κάποια-ος όλα όσα σχεδιάζει, με τους περιορισμένους χρόνους που έχουμε όλοι μας πια και κυρίως με όσα τραγικά βιώνουμε.

Κοιτώντας όμως πίσω, πρέπει να παραδεχτώ πως μου δίνει χαρά που κατάφερα να ολοκληρώσω αυτό το βιβλίο, για το οποίο θα σας μιλήσω παρακάτω, πως ήταν ωραίο που κυκλοφόρησε το πρώτο τραγούδι που γράψαμε με τον Παναγιώτη Λιανό κι ερμηνεύει η Μαίρη Αθανασίου κι υπέροχο που έπαιξα και συμμετέχω και με τόσους άλλους τρόπους, στην ταινία του Γιώργου Τριανταφύλλου (που μου έκανε την τιμή να διαβάσει αποσπάσματα στην παρουσίαση και τον Ευχαριστώ).

Δεν παραπονιέμαι επομένως σε καμία περίπτωση, απλώς ελπίζω να καταφέρω την επόμενη χρονιά να παρουσιάσω περισσότερα θέματα εδώ και να συμπληρώσω όσα έχω αναρτήσει ήδη. Με τιμά τόσο εξάλλου το ενδιαφέρον σας, τα προσωπικά σας μηνύματα και σχόλια και δεν θα ήθελα να σας απογοητεύσω. Γι’ αυτό και σταματάω νωρίς φέτος. ‘Όταν εσείς θα διαβάζετε αυτές τις γραμμές, θα έχω φύγει ήδη, αλλά στο μυαλό μου θα σχεδιάζω τις αναρτήσεις τις νέας χρονιάς. Χρειάζεται να παίρνουμε αποστάσεις που και που, πριν επιστρέψουμε κάπου. Θα επιστρέψω όμως και θα ‘χουμε τότε να πούμε πολλά.

Η ανάρτηση που τώρα διαβάζετε λοιπόν, αφορά κυρίως το νέο βιβλίο μου κι έχει τίτλο «Σκέψεις μετά…» επειδή αυτή τη φορά δεν έγραψα τίποτα όταν κυκλοφόρησε «Το ποτάμι στον καθρέφτη». Αναδημοσίευσα μόνο τα δελτία τύπου του εκδοτικού οίκου, στον οποίο πλέον βρίσκομαι κι είναι φυσικά η «Άνεμος εκδοτική«. Φαντάζομαι πως αρκετοί υποψιαστήκατε πως εκεί κατευθυνόμουν, όσο βλέπατε να δημοσιεύονται κείμενα μου στο «Άνεμος magazine«. Κι ήταν τα: «Με τι λέξεις άραγε, θα με βάλεις να παλέψω σήμερα;«, «No more glitter please«, «A dream«, «Φεύγα!» και «Hotels«, που μπορείτε να τα διαβάσετε κι εσείς, αν δεν το είχατε κάνει ως τώρα.

.

Πάνελ με Γιάννη

.

Τα βιβλία όπως τα ονειρευτήκαμε...” όπως λένε… είναι αυτά που εκδίδουν.Και μες σ’ αυτά να και το δικό μου. Ο Γιάννης λοιπόν όπως κι ο Νικόλας έκαναν προς το παρόν όσα τους αναλογούσαν, για να εκδοθεί το βιβλίο και να φτάσει στα χέρια σας.  Για να δούμε τι μπορώ να σας πω εγώ τώρα, πέρα απ’ όσα έγραψα σ’ αυτό.

Αυτό που θυμάμαι λοιπόν είναι να έρχομαι απ’ το Ηράκλειο της Κρήτης στην Αθήνα, πριν πολλά… πολλά.. χρόνια για να δώσω τις τελικές εξετάσεις για το CELI 5 στα Ιταλικά, να παίρνω τον ηλεκτρικό και να γεννιούνται τότε στο μυαλό μου δυο ιστορίες. Όταν έφτασα στην Κηφισιά, στο ξενοδοχείο όπου διέμενα για να είμαι κοντά στο εξεταστικό κέντρο, αντί να διαβάσω, άρχισα να γράφω. Πρώτα το “Ομόνοια-Κηφισιά” κι αμέσως μετά το “Hotel des Rouges”. Μπορεί να μην το πήρα τελικά το δίπλωμα, όπως ίσως υποψιαστήκατε, αλλά μου έμειναν αυτές οι ιστορίες και με συγκινεί να τις βλέπω τυπωμένες πια.

Στην Κρήτη, στο Ηράκλειο, γράφτηκαν κι άλλες, όπως το “Για μια παράσταση”, το “Χωρίς τύψεις” και το “Το ποτάμι στον καθρέφτη”. Τις είχα μαζί μου όμως και στη Θεσσαλονίκη, όσο σπούδαζα εκεί κι έκανα μικροπροσθήκες. Μία εξ’ αυτών πάλι, η τελευταία ιστορία, αφορά τη Σάμο. Γενέθλιος τόπος βλέπετε κι οι μνήμες ζωντανές… Αλλά τελικά επιστρέφοντας πλέον στην Αθήνα ήταν που τις διόρθωσα όλες ..τόσο όσο, ίσα για να μπορέσω να τις εντάξω στο βιβλίο.

Τόνισα το τόσο όσο… επειδή έχει σημασία. Δεν ήθελα διορθώνοντας ξανά και ξανά αυτές τις ιστορίες, να επικρατήσει η πείρα επί της αθωότητας. Είναι αποτέλεσμα μιας ολόκληρης διαδρομής και μ’ ενδιαφέρει να μπορώ εγώ τουλάχιστον να βλέπω κάποια «σημάδια» πάνω τους. Εξάλλου όπως λένε κάποιοι και μάλλον έχουν δίκιο, οι πολλές διορθώσεις είναι ένα είδος λογοκρισίας προς τον ίδιο τον εαυτό μας κι εγώ προτιμώ να γράφω και να λέω  πάντα τα πράγματα με τ’ όνομά τους.

Τι ήθελα να κάνω λοιπόν μ’ αυτές τις ιστορίες; Πέρα απ’ το να περισώσω κάποιες μνήμες και πέρα απ’ τα μηνύματα που περνάει προφανώς η κάθε μία απ’ αυτές, τις διάλεξα και τις ξεχώρισα από άλλες που έμειναν στα συρτάρια μου επειδή είναι διαφορετικές μεταξύ τους σε ύφος και περιεχόμενο. Όπως περίπου δηλαδή είμαστε κι εμείς, ανάλογα με το σε ποια στιγμή της ζωής μας μας συναντά ο καθένας και ποιος είναι αυτός που βρίσκεται απέναντί μας.

Είναι αληθινές; θ’ αναρωτιέστε ίσως τώρα κάποιοι… Πάντα λοιπόν κάπως γίνεται κι η αλήθεια παρεισφρέει σ’ ότι γράφουμε. Κι όχι, δεν είναι μόνο δουλειά του ασυνειδήτου. Μερικές φορές εμείς την αφήνουμε εμπρόθετα να παρεισφρήσει, άλλες πάλι νομίζουμε πως την καμουφλάρουμε, αλλά φευ.. Έτσι έγινε λοιπόν και μ’ αυτές τις ιστορίες. ΄Όλες τους κουβαλούν αλήθειες κι ας είναι προϊόν φαντασίας η πλοκή τους. Υπάρχουν σ’ αυτές λεπτομέρειες που είναι αληθινές. Αφορούν κυρίως όμως γεγονότα που θα μπορούσαν να έχουν γίνει έτσι… Κι αυτό τους δίνει γνησιότητα

Ξέρω πως η κάθε μία κι ο καθένας σας, διαφορετικά θα τις διαβάσει και ανάλογα με τα βιώματά του, θα ταυτιστεί με κάποιες και μ’ άλλες όχι, επειδή έτσι γίνεται συνήθως. Οι λέξεις μας συγκινούν όταν αγγίζουν κάτι βαθύ μέσα μας, όταν κάνουν την καρδιά μας να χτυπά, το νου μας να ταξιδεύει…

Πριν εκδοθεί το βιβλίο, ευτύχησα να μάθω πόσο αγαπήσατε κάποιες απ’ τις αυτές κι αυτό με κάνει πολύ περήφανη πραγματικά. Τώρα πλέον ανυπομονώ να δω τι θα πείτε και για τις άλλες.

.

12360343_1134428083248924_8507234292554858500_n

.

Η Εύα Στάμου πάντως, Διδάκτωρ Ψυχολογίας και συγγραφέας πέντε εξαιρετικών βιβλίων, που αποδέχτηκε ευγενικά, με μεγάλη προθυμία μάλιστα, την πρόσκληση της «Άνεμος εκδοτική» να μιλήσει στην παρουσίαση και θερμά την Ευχαριστώ γι’ αυτό, κατέθεσε ήδη τις σκέψεις της για το βιβλίο εδώ και μπορείτε να διαβάσετε ολόκληρο το κείμενό της, ενώ εγώ διαλέγω μερικά χαρακτηριστικά αποσπάσματα:

«Το νέο βιβλίο της Αικατερίνης Τεμπέλη είναι μία συλλογή διηγημάτων για την αξία της ζωής και την ουσία του θανάτου. Οι ιστορίες της συλλογής πραγματεύονται τα θέματα του πένθους, της οδύνης που προκαλεί η απώλεια, του φόβου μπροστά στο άγνωστο, της αγάπης που δεν εξαντλείται με το φυσικό τέλος του αγαπημένου προσώπου, την προσδοκία για μεταθανάτια ζωή. Πραγματεύεται τέλος με γλώσσα ποιητική και συμβολική, την αδιάκοπη αναζήτηση νοήματος μέσα από εμπειρίες υπαρκτές, αλλά και από φαντασιακές αντανακλάσεις μιας ψυχικής πραγματικότητας (…)

Αυτή η επώδυνη διχοτόμηση, και η συνακόλουθη αγωνία του ανθρώπου να συμβιβάσει το σώμα με το πνεύμα, να συνδυάσει την αγάπη για τη ζωή και την ικανοποίηση που πηγάζει αποκλειστικά από τις αισθήσεις με τη αναπόφευκτη έλευση του θανάτου, αναδεικνύεται μέσα από τις ιστορίες του βιβλίου της Αικατερίνης Τεμπέλη.

Σε κάποιες από αυτές, όπως στην ομώνυμη του βιβλίου η αφηγήτρια μοιάζει να βρίσκεται σε κατάσταση ύπνωσης, ενώ σε κάποιες άλλες, όπως στην ιστορία «Ομόνοια-Κηφισιά» και στο διήγημα «Μικρές αλλαγές Σχεδίου», ο πόνος της απώλειας και η θλίψη μιας καθημερινότητας τραυματικής, μοιάζει να διαπερνούν τις σελίδες του βιβλίου και να διαποτίζουν την σκέψη του αναγνώστη. Ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάζει και το διήγημα «Η Μνησικακία (Δεν είναι γένους θηλυκού)», μία ιστορία μαύρου χιούμορ και μυστηρίου, όπου κυριαρχούν οι έξυπνες ανατροπές των στερεότυπων καλό-κακό, αθωότητα-ενοχή. Οι ανατροπές είναι παρούσες και στο διήγημα με τον τίτλο ‘Χορεύουμε;’ όπου ο αισθησιασμός συναντά την περιπέτεια δημιουργώντας μια πλοκή με ιδιαίτερη γοητεία που ξετυλίγεται κινηματογραφικά. Τα όρια μεταξύ αλήθειας και ψέματος ακυρώνονται καθώς τα σχέδια των πρωταγωνιστών ανατρέπονται από τον χορό των συναισθημάτων«.

.

10653990_10153302194294646_153224608_n

.

Ο Αντώνης Τσόκος, ο αγαπημένος μου Φίλος και τόσο σπουδαίος νέος Ποιητής, είπε εξίσου πολλά και υπέροχα πράγματα και  κάποια χαρακτηριστικά αποσπάσματα απ’ την ομιλία του, είναι αυτά:

«Αν ψάξει κάποιος την Κατερίνα, το σίγουρο είναι πως δεν θα την βρει στα εξώφυλλα των βιβλίων της αλλά στις μέσα σελίδες. Να μεθά με το αλκοόλ που αναδύει η ανάσα της συν-επιβάτισσάς της σ’ ένα δρομολόγιο Ομόνοια – Κηφισιά. Να ακυρώνει δύο εισιτήρια. Ένα για εκείνη κι ένα για τον σκοτωμένο φίλο της. Φέρνοντας την αγάπη προ των ευθυνών της (…)

Στο διήγημα «Για μια παράσταση», ο ανθρωπάκος ζει στο μικρόκοσμό του. Γνωρίζοντας πως έξω από αυτόν η μνήμη θερίζει. Ώσπου, αποφασίζει να αφήσει για ένα βράδυ τη σιγουριά της ρουτίνας του. Όπου πηγαίνει, ο κόσμος ερημώνει. Ερημώνει άβολα. Αποδεικνύοντας πόσο δύσκολες είναι οι καθημερινές συναλλαγές. Κάθε είδους. Αλλά κυρίως οι συναλλαγές συναισθημάτων.


Άγνωστοι μπαίνουν στη ζωή μας. Αφήνουν μια πληγή. Κλέβουν ένα πλευρό, (όπως χαρακτηριστικά λέει η Κατερίνα στο διήγημα «Συναλλαγές εκπεσόντων «) και φεύγουν.

Οι ήρωες των διηγημάτων του βιβλίου είναι στο σύνολό τους καθημερινοί άνθρωποι. Άνθρωποι που ζουν ανάμεσά μας. Που όμως, τις περισσότερες φορές, δεν ζούμε εμείς ανάμεσά τους. Γιατί έχουν χάσει τη γιορτινή πλευρά τους. Γιατί η δική τους σκοτεινιά δεν προσθέτει λάμψη στην κακοφωτισμένη ζωή μας«.

Έγραψε κι είπε κι άλλα τιμητικά ο Αντώνης, αλλά εγώ τον Ευχαριστώ περισσότερο επειδή ήταν εκεί.

Κι είστε κι εσείς, άνθρωποι από διάφορα μέρη της Ελλάδας, που ήδη μου γράψατε τις σκέψεις σας για «Το ποτάμι στον καθρέφτη» κι άλλοι που μ’ εκτιμάτε τόσο και με στηρίζετε σε κάθε βήμα, που ακόμη και το πιο μεγάλο Ευχαριστώ μου, δεν μπορεί να εκφράσει και να συμπεριλάβει, όσα με κάνατε να αισθανθώ. Θα αναφέρω ονομαστικά με εντελώς τυχαία σειρά όμως μερικούς και μερικές από ΄σας, επειδή είναι το λιγότερο που μπορώ να κάνω κι αν κάποια-ον ξέχασα, θα επανέλθω αργότερα, συμπληρώνοντας την αναφορά μου.

Ευχαριστώ λοιπόν ολόψυχα την Καίτη Διγαλάκη, την Κατερίνα Τεμπέλη, την Μένη Τεμπέλη, την Άννα Ψαρά, τον Βασίλη Ψαρά, την Ρεβέκκα Θεοδωροπούλου, τον Αντώνη Τσόκο, το Γιώργο Τριανταφύλλου, την Καίτη Γρυδάκη, την Βάσια Αραμπατζή, τον Σάββα Γεωργιάδη, τον Γιάννη Κατσαρη, την Ευανθία Σακελλάρη, τον Γιώργο Τσιτούρα, τον Γιώργο Κωνσταντινίδη, τον Χρήστο Φραγκιουδάκη, τον Sot Winston, τον Θοδωρή Μεσσαριτάκη, τη Δήμητρα Παπαγεωργίου, τον Γιώργο Συριανό, τον Eustacchio Palladino, τον Γιάννη Καραγεώργο, την Μαίρη Αθανασίου, την Ειρήνη Χατζή, την Μαρίνα Σπανάκη, την Σταυρούλα Κουγιουμτσιάδη, την Άννα Κοκκινάκη, τον Χρυσόστομο Σταύρου, την Μαρία Σανδαλή, τη Λίτσα Τρικιριώτου, τον Σταύρο Γκουγκουσκίδη, την Άννα Παρίσση, την Ανθή Θεοχάρη, την Σοφία Χαριτάκη, την Αφροδίτη Διονυσοπούλου, την Κατερίνα Γιαννάκου, τον Raphael Dovelo, τη Σοφία Νέντου, τη Σίνη Θάνου, τη Μαρία Μάρκου, τον Σωτήρη Τοκαλατζίδη, τον Γιάννη Ευσταθίου, την Ιωάννα Μωραϊτου, την Ιωάννα Κουτσουρελάκη, την Κυριακούλα Σπηλιοπούλου, την Μαίρη Βλαχάκη, τον Πάντη Κούση, τον Γιώργο Συριανό, την Πίτσα Χαραλαμπίδου και τους συγγραφείς: Χριστίνα Αυγερινού, Νίκο Καραγεώργο,  Μαρία Λιάσκα, Κώστα Βασιλάκο και Θεόδωρο Πάλλα.

Οι ομιλίες δεν είναι νομίζω, το δυνατό μου σημείο κι αυτή τη φορά συνέβη το εξής παράδοξο: ενώ αυτό είναι το τρίτο μου βιβλίο, πρώτη φορά έκανα παρουσίαση. Έτρεμαν τα χέρια μου λοιπόν, τα χαρτιά μου, η καρδιά μου. Συγκινήθηκα επειδή εκεί ήταν αγαπημένοι μου άνθρωποι απ’ την Κρήτη, μια συμμαθήτριά μου απ’ τη Σάμο, μια οικογένεια που αισθάνομαι δική μου (αυτή του Αντώνη Τσόκου, δηλαδή οι γονείς του που λατρεύω με την αδερφή του), οι φίλοι και φίλες μου κι άλλοι άνθρωποι που δεν τους περίμενα και μου ‘δωσε χαρά η παρουσία τους.

Όταν τελείωσα, μια κοπέλα, η Βερόνικα, που δεν με γνωρίζει προσωπικά, ήρθε και μου είπε δυο λόγια κι ένιωσα πως καλά πήγαν όλα λοιπόν και την Ευχαριστώ γι’ αυτό. Ο μαγικός τρόπος με τον οποίο σμίγουν άγνωστοι μεταξύ τους άνθρωποι κι αφήνουν τα ίχνη της παρουσίας τους ο ένας στον άλλο, δεν εξηγείται, αλλά είναι τόσο όμορφος. Συμβαίνει και στο Facebook αυτό και το λέω με πάσα ειλικρίνεια. Υπάρχουν τόσο ζεστοί άνθρωποι εκεί, με τους οποίους δεν γνωριζόμαστε, αλλά μου γράφουν δυο λόγια και καταλαβαινόμαστε βαθιά. Οι χιλιομετρικές αποστάσεις μπορεί να μην μηδενίστηκαν τη βραδιά της παρουσίασης, θάλασσες, βουνά, σύνορα μας χώριζαν τυπικά και δε μπορούσαν να είναι κοντά μου όπως ήθελαν, αλλά ήταν σαν να βρισκόταν εκεί. Εγώ τουλάχιστον έτσι ένιωσα. Κι εκεί ήταν νοερά κι οι μικρές μου ξαδέρφες απ’ τη Σάμο, η Κατερίνα κι η Μένη κι άλλοι άνθρωποι που ακόμη και αν δεν βρίσκονται πια σ’ αυτό τον κόσμο, ζουν στην ψυχή και στο μυαλό μας.

 

Ωρα να ολοκληρώσω όμως την ανάρτηση. Πολλά έγραψα. Όσες κι όσοι εξάλλου θέλετε να μάθετε κι άλλα για το βιβλίο, να δείτε περισσότερες φωτογραφίες που τράβηξε εκείνη τη βραδιά η Βάσω Σταθούλη,  να στείλετε τις δικές σας κι έχετε λογαριασμό στο FB, εδώ θα βρείτε τη σχετική σελίδα.

Με τη σειρά μου τέλος, επέλεξα, με τα λόγια περίπου που έκλεισα την ομιλία μου όταν παρουσιάστηκε στο «Loukoumi bar» στις 17 Δεκεμβρίου το βιβλίο, να κλείσω σήμερα και την τελευταία ανάρτηση της χρονιάς που φεύγει:

Εν κατακλείδι αυτό που θέλω να ευχηθώ για όλους μας, είναι να νιώθουμε καλά μ’ ό,τι αντικρίζουμε στον καθρέφτη μας στο τέλος της μέρας, όταν είμαστε μόνοι. Γιατί μόνο τότε θα μπορέσουμε να συμπράξουμε με άλλους και αν δεν μάθουμε να δρούμε μαζί, αν κλειστούμε στο μικρόκοσμό μας και πιστέψουμε στην απατηλά περιορισμένη μας πραγματικότητα σαν άλλοι κάτοικοι της Πλατωνικής σπηλιάς, κινδυνεύουμε όχι μόνο να μη ζήσουμε, αλλά να μη μπορέσουμε και ποτέ να παλέψουμε για την Ιδανική μας Πολιτεία… Να μην μπορέσουμε ποτέ ν’ αλλάξουμε αυτό τον κόσμο. Μερικοί νομίζουν πως απαιτούνται παρεμβάσεις τεράστιας κλίμακας, παγκόσμια, για να γίνει κάτι τέτοιο. Κι έτσι δε δρουν ποτέ προς αυτή την κατεύθυνση. Εγώ πάλι πιστεύω πως μετράει και τη ζωή ενός ανθρώπου να προσπαθήσει κανείς ν’ αλλάξεις. Δεν είναι λίγο.

Κι οφείλουμε να γίνουμε η φωνή όσων δεν μπορούν να αρθρώσουν αιτήματα. Και ξέρω ανθρώπους που το έκαναν, όπως ο Αχιλλέας Βασιλικόπουλος, που τόσο πάλεψε για να μην περικοπούν οι συντάξεις των ψυχικά πασχόντων. Τέτοιοι Άνθρωποι είναι οι δικοί μου Ήρωες. Οι εθελοντές που δουλεύουν στα απανταχού  Κοινωνικά Ιατρεία, οι απλοί Άνθρωποι στη Σάμο και τα άλλα νησιά που βοηθούν καθημερινά τους Σύρους πρόσφυγες, όσοι γενικά νοιάζονται, όσοι κατεβαίνουν στο δρόμο. Εκεί που γίνονται οι ουσιαστικές ζυμώσεις και το «εγώ» φτάνει στο «εμείς». Έτσι αλλάζει ο κόσμος… Και κουβαλάω πάντα αυτή την πίστη μέσα μου ή αυτή την ωραία τρέλα αν θέλετε κι εναποθέτω τις ελπίδες μου στις απανταχού συλλογικότητες… Στην εξαιρετικά σκληρή χρονιά που φεύγει, Άνθρωποι όπως τα παιδιά της Κατάληψης «Παπουτσάδικο», οργάνωσαν σημαντικές δράσεις για τους ψυχικά πάσχοντες και με συγκίνησαν πολύ, γιατί σ’ αυτά τα ..θαύματα πιστεύω… Κι εύχομαι, εύχομαι την ίδια τρέλα, την ίδια πίστη πως ο κόσμος μπορεί ν’ αλλάξει, να ‘χετε κι εσείς!

 

Να είστε καλά. Σας ευχαριστώ…

.

.

.

.

.

ΤΙ ΩΡΑΙΟ ΠΛΙΑΤΣΙΚΟ: Η ΨΥΧΙΚΗ ΥΓΕΙΑ ΣΤΟΝ ΚΑΙΡΟ ΤΟΥ ΜΝΗΜΟΝΙΟΥ – Ανακοίνωση – Κάλεσμα σε ανοιχτή εκδήλωση του Σ.Ε.Ψ.Α.Ε.Κ.Ο.

..

Τι ωραίο πλιάτσικο

..

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

ΤΙ ΩΡΑΙΟ ΠΛΙΑΤΣΙΚΟ: Η ΨΥΧΙΚΗ ΥΓΕΙΑ ΣΤΟΝ ΚΑΙΡΟ ΤΟΥ ΜΝΗΜΟΝΙΟΥ

Την Τετάρτη 22 Μαίου 2013 και ώρα 5.30μμ στην ΕΣΗΕΑ (3ος Όροφος), Ακαδημίας 20 θα πραγματοποιηθεί εκδήλωση του Σωματείου Εργαζομένων σε φορείς Ψυχικά Ασθενών και Ευαίσθητων Κοινωνικά Ομάδων με τίτλο «Τι ωραίο πλιάτσικο: Η Ψυχική Υγεία στον καιρό του μνημονίου».

..
Ομιλητές: Αχιλλέας Βασιλικόπουλος – εργαζόμενος Ε.Κ.Ψ.Ψ.Υ. – Από το όραμα της Ψυχιατρικής Μεταρρύθμισης στο μνημόνιο Αγγελική Συλλιγαρδάκη – Πρόεδρος ΣΕΨΑΕΚΟ – Αντιμέτωποι με 2 εχθρούς: Αγώνες των εργαζόμενων στα χρόνια της κρίσης. Υπάρχει ελπίδα; Εκπρόσωπος του Σωματείου “Αυτοεκπροσώπηση” – Ζώντας με τον κίνδυνο της κατάρρευσης

Παρεμβαίνουν: Χ.Μαντάς – βουλευτής ΣΥΡΙΖΑ, Β.Κατριβάνου – βουλευτής ΣΥΡΙΖΑ, εκπρόσωπος ΚΚΕ, Θ.Μεγαλοοικονόμου – Διευθυντής 9ου Ψ.Τ. ΨΝΑ (Δαφνί), Σύλλογος Εργαζόμενων ΟΚΑΝΑ, Πανελλήνια Ομοσπονδία Εργαζόμενων Ειδικής Αγωγής (ΠΟΜΕΕΑ), Σωματείο Εργαζόμενων ΕΔΡΑΣ, Σωματείο Εργαζόμενων ΠΕΡΙΒΟΛΑΚΙ

..

Σωματείο Εργαζομένων σε φορείς Ψυχικά Ασθενών και Ευάλωτων Κοινωνικά Ομάδων (Σ.Ε.Ψ.Α.Ε.Κ.Ο) Διεύθυνση: Ζωοδ. Πηγής 113Β, τηλ. 6977177173, 6978697033, email: psi_somatio@yahoo.gr

..

..

..

..

..

Την ακύρωση της απόφασης για την παρακράτηση των συντάξεων των ψυχικά πασχόντων υποσχέθηκε η υφυπουργός Υγείας

..

*Αναδημοσίευση από εδώ. Δείτε για το θέμα εδώ, εδώ κι εδώ σχετικές δημοσιεύσεις

..

Η ΥΦΥΠΟΥΡΓΟΣ ΥΓΕΙΑΣ ΥΠΟΣΧΕΘΗΚΕ ΝΑ ΚΑΝΕΙ ΕΝΕΡΓΕΙΕΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΚΥΡΩΣΗ ΤΗΣ ΠΑΡΑΚΡΑΤΗΣΗΣ ΤΩΝ ΣΥΝΤΑΞΕΩΝ

Σημαντική στιγμή στον αγώνα για να μην εφαρμοστεί και ν΄ ακυρωθεί η υπουργική απόφαση που προβλέπει την παρακράτηση των συντάξεων των φιλοξενουμένων στεγαστικές δομές ψυχικά πασχόντων, αλλά και των περιθαλπόμενων σε ιδρύματα χρόνιας παραμονής, ήταν η σημερινή συνέντευξη τύπου που έγινε στα γραφεία της ΟΕΝΓΕ, αλλά και η εν συνεχεία παράσταση στο Υπουργείο Υγείας.

Στη συνέντευξη το ζήτημα ανέδειξαν εκπρόσωποι της «πρωτοβουλίας ενάντια στην παρακράτηση των συντάξεων», ο Μ. Γιαννάκος, πρόεδρος του ΔΣ του σωματείου εργαζομένων του Δρομοκαιτείου, καθώς και μέλη του ΔΣ του εν λόγω σωματείου, συνδικαλιστές από το σωματείο εργαζομένων του ΨΝΑ, ο Π. Παπαδόπουλος, ως εκπρόσωπος από το σωματείο εργαζομένων στον ιδιωτικό μη κερδοσκοπικό τομέα ΣΕΨΑΕΚΟ, ο Μ. Κλονιζάκης, ως εκπρόσωπος του ΔΣ της ΟΕΝΓΕ, ο Λεονάρδος Σκόρδος, πρόεδρος του σωματείου χρηστών ψυχικής υγείας ‘Αυτοεκπροσώπηση’, εκπρόσωπος του σωματείου εργαζομένων στα Κέντρα Πρόληψης των εξαρτήσεων, άτομα, όπως ο Αχ. Βασιλικόπουλος, που έδωσαν αγώνα ενάντια στην αυθαίρετη εφαρμογή του μέτρου σε δομές συγκεκριμένων ΜΚΟ (όπως η ΕΠΑΨΥ)και απολύθηκαν γι΄ αυτό, καθώς και άλλοι. Σημαντική ήταν η συμβολή του δικηγόρου Β. Παπαδόπουλου, ενώ τα παρούσα ήταν και στήριξε την όλη εκδήλωση και η βουλευτής του Σύρριζα κ. Βασ. Κατριβάνου.

Παρούσες και παρόντες ήταν δημοσιογράφοι από την Καθημερινή, την Αυγή, τον Ελεύθερο Τύπο και τον Ριζοσπάστη.

Ακολούθησε παράσταση 30 περίπου ατόμων στο παρακείμενο Υπουργείο Υγείας, όπου ζητήθηκε συνάντηση με την ηγεσία του, συνάντηση που τελικά έγινε δυνατή με την υφυπουργό Υγείας κ. Φωτ. Σκοπούλη, η οποία μόλις προ ολίγου είχε αναλάβει τα καθήκοντά της. Στη συνάντηση συμμετείχαν ο εκπρόσωπος της ΟΕΝΓΕ, ο πρόεδρος του σωματείου του Δρομοκαίτειου, εκπρόσωπος τη ‘πρωτοβουλίας’, εκπρόσωποι των χρηστών (σωματείου ‘Αυτοεκπροσώπηση’ και ‘ομάδας αυτοεκπροσώπησης’ ΚΨΥ Αγ. Αναργύρων) και η κ. Βασ. Κατριβάνου.

Στην κ. Φ. Σκοπούλη παραδόθηκε σχετικό ψήφισμα με τις υπογραφές των φορέων που συμμετείχαν στην συνέντευξη τύπου και στην παράσταση στο Υπουργείο.

Υστερα από αρκετή συζήτηση με την υφυπουργό, αυτή δέχτηκε ότι το μέτρο είναι άδικο και απαράδεκτο και υποσχέθηκε ότι θα έκανε ενέργειες για την ακύρωση της σχετικής υπουργικής απόφασης.

Σημειωτέον ότι η κ. Β. Κατριβάνου ανέφερε στην υφυπουργό κάτι που ήδη είχε ανακοινώσει στη συνέντευξη τύπου, που προηγήθηκε, ότι, δηλαδή, θα έπαιρνε την πρωτοβουλία να υποβληθεί στη Βουλή ερώτηση, μέσω του πολιτικού της φορέα, προς τον Υπουργό Υγείας επί του θέματος της παρακράτησης των συντάξεων.

Με δεδομένη την κατάσταση που ζούμε καθημερινά, το μόνο που αυτή τη στιγμή μπορούμε να πούμε για την υπουργική υπόσχεση είναι: ίδωμεν…..

Ο αγώνας, πάντως, δεν θα σταματήσει εδώ.

..

12/7/2012

ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΗΝ ΠΑΡΑΚΡΑΤΗΣΗ ΤΩΝ ΣΥΝΤΑΞΕΩΝ

..

..

..

Ανακοίνωση της Πανελλαδικής Συσπειρωσης για την Ψυχιατρική Μεταρρύθμιση για την απόλυση του Αχιλλέα Βασιλικόπουλου

..

ΠΑΝΕΛΛΑΔΙΚΗ ΣΥΣΠΕΙΡΩΣΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΨΥΧΙΑΤΡΙΚΗ ΜΕΤΑΡΡΥΘΜΙΣΗ

ΣΧΕΤΙΚΑ ΜΕ ΤΗΝ ΑΠΟΛΥΣΗ ΤΟΥ ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΙΚΑ ΥΠΕΥΘΥΝΟΥ ΤΟΥ ΟΙΚΟΤΡΟΦΕΙΟΥ «ΘΕΤΙΣ» ΑΧΙΛΛΕΑ ΒΑΣΙΛΙΚΟΠΟΥΛΟΥ

ΑΠΟ ΤΗΝ ΜΚΟ ΕΠΑΨΥ

..

..

..

Το τελευταίο διάστημα έχουμε γίνει μάρτυρες μιας οξείας αντιπαράθεσης μέσα από το διαδίκτυο γύρω από την απόλυση, από την ΜΚΟ ΕΠΑΨΥ, του επί 14 χρόνια επιστημονικά υπεύθυνου του οικοτροφείου «Θέτις» Αχιλλέα Βασιλικόπουλου.

Είναι προφανώς πολλοί οι λόγοι που εξηγούν γιατί αυτή, μεταξύ δεκάδων άλλων απολύσεων και εξαναγκασμών (έμμεσων ή άμεσων) σε παραίτηση από όλες σχεδόν τις ΜΚΟ (πρόσφατα και μιας συνδικαλίστριας από την Κλίμακα), μπήκε (και καλώς μπήκε) στο κέντρο της προσοχής.

Ενας από αυτούς είναι γιατί, όπως προκύπτει από τα κείμενα συμπαράστασης που δημοσιεύτηκαν, ο Αχ. Βασιλικόπουλος έχαιρε της εκτίμησης όλων των συνεργατών του προσπαθώντας να περισώσει, μέσα σε πολύ δύσκολους καιρούς, μερικές από τις αξίες και τις αρχές της ψυχοκοινωνικής αποκατάστασης, αυτών που την συγκροτούν ως τέτοια και οι οποίες δεν είναι προφανώς της αρεσκείας των ιδιοκτητών της εταιρείας.

Ενας δεύτερος λόγος, συνδεδεμένος με τον πρώτο, το κύριο σημείο τριβής, αυτό που επέφερε την οριστική ρήξη με τη Διοίκηση της εταιρείας, αφορά την παρακράτηση των συντάξεων των ενοίκων των δομών, ένα θέμα που έχει ευαισθητοποιήσει όλο το χώρο της ψυχικής υγείας. Η ΕΠΑΨΥ, ακολουθώντας στην πράξη τις διαχειριστικές λογικές της ‘ρεαλιστικής προσαρμογής’ στη υπάρχουσα κατάσταση, που έχει υιοθετήσει εδώ και πολύν καιρό, σε διαμετρική αντιδιαστολή με τις διακηρύξεις στα λόγια, πίεζε το προσωπικό της, πολύ πριν ψηφιστεί ο σχετικός νόμος που επεκτείνει την παρακράτηση (μετά τα ΝΠΔΔ) στα ΝΠΙΔ, να την θέσει σ΄ εφαρμογή, με τη δικαιολογία της περικοπής της κρατικής επιχορήγησης στις ΜΚΟ κατά 55% για το 2012, προκειμένου να καλυφθούν τα λειτουργικά έξοδα.

Αυτός ο αυθαίρετος σφετερισμός του προσωπικού εισοδήματος, τον οποίο η Διοίκηση της ΕΠΑΨΥ διέτασσε το προσωπικό της να επιτελέσει, έχει μια νομική ονομασία… Εχει γίνει πολλές φορές, στο απώτερο και στο πρόσφατο παρελθόν, σε διάφορες ΜΚΟ που αντιμετώπιζαν οικονομική στενότητα και η αντιπαράθεση με εργαζόμενους που αντιδρούσαν (και γι΄ αυτό απολύθηκαν), έφτασε μέχρι τα δικαστήρια, ενώ ήδη εκκρεμούν και δίκες γύρω από τέτοιου τύπου «παρακρατήσεις».

Επειδή είναι η πράξη που αποδεικνύει του λόγου το αληθές, ό,τι κι ΄ αν λέει η εταιρεία γύρω από τις διαφορές της με τον επιστημονικά υπεύθυνο του «Θέτις», για τον ‘επιλεκτικό τρόπο μεταφοράς των μηνυμάτων της Διοίκησης’ (δεν διευκρινίζεται, μόνο, το μέγεθος της απόστασης, ‘από τα ψηλά στα χαμηλά’, που έπρεπε να γίνει αυτή η μεταφορά) για να ακολουθηθεί μια γραμμή ‘σύμφωνα με τα πρότυπά της’, τα δικαιώματα των ενοίκων τα διασφάλιζε μια πρακτική στη λογική του Αχ. Βασιλικόπουλου ενάντια ακριβώς στην απαίτηση της Διοίκησης για ‘παρακράτηση’.

Και μιλάει από μόνο του το γεγονός ότι αυτοί που πίεζαν (και εν τέλει απέλυσαν) τον Αχ. Βασιλικόπουλο για μιαν εκτός πάσης νομιμότητας ‘παρακράτηση’, είναι οι ίδιοι που εν συνεχεία έβγαζαν ανακοινώσεις με τις οποίες έχυναν κροκοδείλια δάκρυα όταν ψηφίστηκε η τροπολογία του Λοβέρδου, που επεκτείνει την παρακράτηση στα ΝΠΙΔ, όταν δηλαδή, θεσμοθετήθηκε αυτό για το οποίο φάνηκε ότι, με δεδομένη τη αντίδραση των λειτουργών, δεν θα μπορούσαν ακίνδυνα να θέσουν σε εφαρμογή χωρίς νομοθετική ρύθμιση.

Γιατί είναι ένα ερώτημα, ποιοι διατύπωσαν και έφεραν ξαφνικά μέσα στο νομοσχέδιο – σκούπα του Φλεβάρη την τροπολογία για τη παρακράτηση στα ΝΠΙΔ, κάτι που είχε παραληφθεί τα περασμένο καλοκαίρι όταν ψηφίστηκε η τροπολογία για την παρακράτηση στα ΝΠΔΔ, καθώς φαινόταν ότι θα υπήρχαν ‘νομικά προβλήματα’, σύμφωνα και με δηλώσεις εκπροσώπων του Δικτύου ‘Αργώς’.

Ποιο επιτελείο, λοιπόν, ‘μεταρρυθμιστών συμβούλων’ έφερε στο προσκήνιο και κατάφερε να ‘τρυπώσει’ την τροπολογία στο νομοσχέδιο, όταν μάλιστα η περικοπή του 55% ήταν πια δεδομένη-ποιες επιτροπές για το ‘Ψυχαργώς’ ή άλλες, μέλη των οποίων λειτουργούν ως επιτελείς του Λοβέρδου για την ψυχική υγεία, επενδύοντας στην προτίμησή του για ρηξικέλευθους συμβούλους – τέτοιους που να μπορούν να σερβίρουν την ουσία του μνημονίου με ‘αντιμνημονιακό’ λόγο – αλλά και στην απλοχεριά του όσον αφορά την παραχώρηση των κονδυλίων του ΕΣΠΑ στους ιδιώτες.

Είναι προφανές ότι αυτές οι περίπλοκες διαδρομές αναρρίχησης στις ατραπούς της εξουσίας δεν επιτρέπουν την ‘ιδεολογικοποίηση της σύγκρουσης’ και απεχθάνονται την ‘κουλτούρα των άκρων που οδηγεί στην ήττα(!) της σκέψης και στην παραμόρφωση της πραγματικότητας’. Το ερώτημα είναι, ποιας πραγματικότητας, για το συμφέρον ποιού; Των ασθενών και του προσωπικού ή των ‘από πάνω’;

Η απόλυση του Αχιλλέα Βασιλικόπουλου δεν είναι απλώς μια ατομική περίπτωση ενός ‘καλού συναδέλφου’, ούτε μια προσωπική αντιπαράθεση. Σηματοδοτεί το οριστικό ξεστράτισμα ενός ‘τρένου’ που έχει ξεφύγει εδώ και πολύν καιρό από τον αρχικό, δηλωμένο προορισμό του. Σε μια διαδρομή στην διάρκεια της οποίας οι λέξεις έχασαν σιγά-σιγά το νόημά τους, τη αρχική σημασία τους, μετατρεπόμενες σε απλό περιτύλιγμα μιας πρακτικής και μιας κουλτούρας σε διαμετρικά αντίθετη κατεύθυνση από αυτή για την οποία δημιουργήθηκαν και διατυπώθηκαν. Ένα περιτύλιγμα από αυτά που κατ΄ ανάγκην συνοδεύουν τις φιλοδοξίες της αναρρίχησης και της παρουσίας σε οργανισμούς, διεθνείς ή ελληνικούς, πάντα με την υποστήριξη του στενού κράτους, λειτουργώντας στο επίπεδο του θεάματος και όχι μιας πρακτικής που αλλάζει ριζικά τη υπάρχουσα ιδρυματική αθλιότητα, την οποία περιορίζεται απλώς να εξωραϊζει και που, όταν την καταγγέλλει, αυτή η καταγγελία είναι απλώς ‘για να πάμε παρακάτω’, σε κάτι που δεν αγγίζει ούτε κατ΄ εφαπτομένην την πραγματικότητα που καταγγέλθηκε.

Σ΄ αυτό το ‘τρένο’ ανέβηκε η ΕΠΑΨΥ, όπως και άλλες ΜΚΟ (δηλαδή, οι παλιότερες) ήδη από την Λέρο (από εκεί που ξεκίνησε και ο Αχ. Βασιλικόπουλος, χωρίς, όμως, ν΄ ανέβει στο ‘τρένο’), όταν αποφάσισε να συμμετάσχει στο πρόγραμμα των επιτελών του τότε Υπουργού Υγείας (1990), που κυριολεκτικά έπνιγε τις παρεμβάσεις των ΜΚΟ σε μια δίμηνης διάρκειας παρουσία, η οποία είχε, μεταξύ άλλων, ως αποτέλεσμα την αυστηρή κριτική των τότε εμπειρογνωμόνων, ότι πήγαν εκεί (οι ΜΚΟ) για να επιλέξουν τους ‘καλλίτερους’ (‘cream off the best’) αφήνοντας το ψυχιατρείο όπως το βρήκαν.

Είχε προφανώς θεωρηθεί, στη βάση της αποφυγής, ήδη από τότε, της ‘κουλτούρας των άκρων’ (ή, κατά την εναλλακτική ορολογία, που ακούστηκε και αυτή πρόσφατα, του ‘αριστερίστικου κανιβαλισμού’), ότι η μη αποδοχή των βιαστικών, επίπλαστων λύσεων της εξουσίας και ο σχηματισμός μιας συμμαχίας για την προώθηση ενός ριζικά εναλλακτικού παραδείγματος, θα ισοδυναμούσε με το να μείνουμε ‘έξω από το τρένο’.

Είναι αυτό το ‘τρένο’ που τώρα πια έχει οδηγηθεί στην άλλη όχθη. ‘Ψυχοκοινωνική αποκατάσταση’, ‘μεταρρύθμιση’, ‘κοινότητα’, ‘παρέμβαση την κρίση’, έξω και μακριά από εκεί που διακυβεύεται το τι είναι και πώς μετασχηματίζεται ο ψυχιατρικός θεσμός και τι διαδρομή έχει εντός αυτής το πάσχων υποκείμενο – λεκτικά σχήματα, δημόσιες σχέσεις, εμπειρογνώμονες που, πλέον, συμβαδίζουν (όταν δεν είναι μέσα) στο παιχνίδι, ‘ομοιώματα’ υπηρεσιών, λογικές επιβίωσης επιχειρηματικού τύπου, στο όνομα τη αποφυγής των αγκυλώσεων του δημοσίου (ούτως ή άλλως, υπαρκτών, αλλά ποια είναι η μέθοδος καταπολέμησης και υπέρβασής τους;), υπηρεσίες αυτοαναφορικές, ερήμην της συγκρότησης ενός πραγματικά δημόσιου, ολοκληρωμένου, κοινοτικού συστήματος ψυχικής υγείας.

Η διαδρομή του ‘τρένου’ στη βάση μιας λογικής του θεάματος. Εν μέσω, δηλαδή, μιας πραγματικότητας (αυτής που καμιά ‘ιδεολογικοποίηση των συγκρούσεων’ δεν μπορεί να παραμορφώσει) η οποία συνίσταται σ΄ αυτό που ο Γκι Ντεμπόρ είπε εύστοχα για την κοινωνία του θεάματος : «επειδή δεν είναι, γι΄ αυτό φαίνεται».

Η απόλυση του Αχ. Βασιλικόπουλου σηματοδοτεί μια κρίσιμη καμπή σ΄ αυτή την πορεία. Εν μέσω αυτής της χωρίς ορατό τέλος κρίσης, της δραστικής περικοπής των χρηματοδοτήσεων, της πλήρους απεξάρθρωσης της ψυχικής υγείας (στον δημόσιο και στον ιδιωτικό τομέα) και παρ΄ όλο το πάρτι των ΜΚΟ με το ΕΣΠΑ, ριζικές αναδιαρθρώσεις είναι ενόψει.

Το μνημόνιο δεν αφήνει άλλα περιθώρια. Ο δρόμος για τις συγχωνεύσεις, τα κλεισίματα, τις απολύσεις, τις μειώσεις μισθών χωρίς τέλος, αλλά και την κερδοσκοπική δραστηριότητα, παρά τα όποια περιτυλίγματα που θα κινητοποιηθούν, έχει ανοίξει. Ανθρωποι που υπερασπίζονται τα δικαιώματα των χρηστών και των ενοίκων των δομών και αντιστέκονται στην μετεξέλιξη σε μια τεχνοκρατική και ακραιφνώς επιχειρηματική διαχείριση, αποτελούν εμπόδιο που πρέπει να βγει από τη μέση.

Είναι από αυτή την άποψη που θεωρούμε απαράδεκτη την απόλυση του Αχ. Βασιλικόπουλου, όπως και κάθε απόλυση στον ιδιωτικό τομέα (στον δημόσιο σύντομα «θ΄ αρχίσουν τα όργανα») και γι΄ αυτό απαιτούμε την άμεση επαναπρόσληψή του, με ταυτόχρονη αποδοχή των αρχών πάνω στις οποίες λειτουργεί αυτός και η θεραπευτική ομάδα που τον στηρίζει και συνεργάζεται εδώ και πολλά χρόνια μαζί του.

7/5/2012

Psyspirosi.gr

..

..

..

*Πατήστε εδώ για να διαβάσετε την απάντηση της ΕΠΑΨΥ, σχετικά με την απόλυση του Α.Βασιλικόπουλου

..

..

..

Καταγγελία της Π.ΟΜ.Ε.Ε.Α. για την απόλυση του Αχιλλέα Βασιλικόπουλου

..

*Aναδημοσίευση από το blog psi-action

..


Πανελλήνια Ομοσπονδία Εργαζομένων στην Ειδική Αγωγή 

Η Πανελλήνια Ομοσπονδία Εργαζομένων στην Ειδική Αγωγή (Π.ΟΜ.Ε.Ε.Α.) καταγγέλλει την άδικη απόλυση του Αχιλλέα Βασιλικόπουλου, επιστημονικού υπευθύνου του Κοινοτικού Σπιτιού «ΘΕΤΙΣ», από την Διοίκηση της Εταιρείας Περιφερειακής Ανάπτυξης Ψυχικής Υγείας (Ε.Π.Α.Ψ.Υ.).

Ο κ. Βασιλικόπουλος ήταν επιστημονικός υπεύθυνος του Κοινοτικού Σπιτιού «ΘΕΤΙΣ» τα τελευταία 14 χρόνια, με σπουδαία δείγματα γραφής στον χώρο της Ψυχοκοινωνικής Αποκατάστασης. Ωστόσο, η Διοίκηση του Ε.Π.Α.Ψ.Υ. προτίμησε να χάσει έναν πολύτιμο συνεργάτη προκειμένου να προωθήσει τα σχέδιά της για τη λειτουργία των δομών ψυχικής υγείας. 

Η απόλυση του συναδέλφου που αρνήθηκε να παρακρατείται μέρος των επιδομάτων και των συντάξεων των εξυπηρετούμενων για την κάλυψη των λειτουργικών εξόδων των μονάδων ψυχικής υγείας, καταδεικνύει για μία ακόμα φορά την επίθεσή που δέχονται τα εργασιακά μας δικαιώματα αλλά και τα δικαιώματα των ευάλωτων κοινωνικών ομάδων. 

Σύμφωνα με την ανακοίνωση των εργαζομένων στο Κ.Σ. «Η Θέτις», «εξαιτίας της πολυετούς υποχρηματοδότησης, οι ένοικοι καλύπτουν με τα επιδόματα και τις συντάξεις τις ατομικές τους ανάγκες…» και η προτεινόμενη παρακράτηση θα υποβάθμιζε περαιτέρω την ποιότητα ζωής των ενοίκων. 

Ο συνάδελφος Αχιλλέας Βασιλικόπουλος υπερασπίστηκε τα δικαιώματα και την αξιοπρέπεια των ψυχικά ασθενών όπως όφειλε να κάνει και το πλήρωσε με την απόλυσή του, η οποία έγινε με συνοπτικές διαδικασίες. 

Σε μια κοινωνία όπου μαστίζεται κυριολεκτικά από χιλιάδες κοινωνικά και εργασιακά προβλήματα, οι δομές ψυχικής υγείας και πρόνοιας πρέπει να είναι ευέλικτες και ανοιχτές στην κοινότητα και στους πολίτες δρώντας υποστηρικτικά κι όχι «ληστρικά». 

Ως Π.ΟΜ.Ε.Ε.Α. στηρίζουμε τις ενέργειες των εργαζομένων του Κ.Σ. «Η Θέτις» και του σωματείου ΣΕΨΑΕΚΟ και θα βρισκόμαστε στο πλευρό σας με όποιο τρόπο μας υποδείξετε. 

..

..

ΑΠΑΙΤΟΥΜΕ 

  • Την παρέμβαση της Διεύθυνσης Ψυχικής Υγείας του ΥΥΚΑ ως εποπτεύουσα αρχή, ώστε να αποτραπούν παρόμοιες αυθαιρεσίες των Διοικήσεων εις βάρος όλων των εργαζομένων. 
  •  Πλήρη χρηματοδότηση από τον κρατικό προϋπολογισμό των δομών Ψυχικής Υγείας – Ειδικής Αγωγής – Πρόνοιας. 
  • ΔΩΡΕΑΝ ΔΗΜΟΣΙΑ ΠΟΙΟΤΙΚΗ ΠΑΡΟΧΗ ΥΠΗΡΕΣΙΩΝ ΨΥΧΙΚΗΣ ΥΓΕΙΑΣ – ΕΙΔΙΚΗΣ ΑΓΩΓΗΣ – ΠΡΟΝΟΙΑΣ ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ ΤΟΥΣ ΠΟΛΙΤΕΣ.

..

..

..