Παρουσίαση βιβλίου: «Πανελλαδική Συσπείρωση για την Ψυχιατρική Μεταρρύθμιση – Ανιχνεύοντας διαδρομές κινηματικής αντίστασης στην κυρίαρχη ψυχιατρική»

«Όχι μόνο τα άτομα με σοβαρά προβλήματα ψυχικής υγείας και πολύπλοκες ανάγκες, αλλά μια ολοένα διευρυνόμενη πλειονότητα του πληθυσμού βρίσκει όλο και πιο στενό -αφόρητα περιορισμένο- τον κοινωνικό χώρο στον οποίο την εξαναγκάζουν να ζήσει. Υπάρξεις ακρωτηριασμένες, που νιώθουν να καταπιέζονται και να βιάζονται, μέχρι και να απονεκρώνονται στις πιο μύχιες πλευρές της υπόστασής τους. Κανόνες, ρυθμίσεις, ταμπού, απαγορεύσεις, καταπίεση. Διακρίσεις ταξικές, εκπαιδευτική ανισότητα και αποκλεισμός, διακρίσεις φυλής, φύλου, ρόλων, ταπεινώσεις διαφόρων ειδών, ανεργία κι επισφαλής εργασία, ακραία υλική στέρηση. Αυτά είναι τα συστατικά της κατεστημένης νόρμας για τους πολλούς και, πρωτίστως, για τη σημερινή νεολαία (την πρώτη «νέα γενιά» μεταπολεμικά που, όπως επισημάνθηκε, πρόκειται να ζήσει «χειρότερα από τους γονιούς της»). Από εδώ και πηγάζει η πέτρα που θρυμματίζει και η φωτιά που καίει την κατεστημένη Κοινωνική Τάξη και τις υλικές και συμβολικές της εκφράσεις…» (24/12/2008)

Το βιβλίο για το οποίο θα γίνει λόγος σήμερα εδώ, κυκλοφορεί απ’ τις εκδόσεις «Αλφειός», παρουσιάστηκε το περασμένο καλοκαίρι στον κήπο του Σ.Ε.Α. (Σύλλογος Ελλήνων Αρχαιολόγων) κι αποτελεί ουσιαστικά μια συλλογή κειμένων, που καλύπτουν χρονικά περίπου 15 χρόνια κι αποτυπώνουν την πορεία και τη δράση της Πανελλαδικής Συσπείρωσης για την Ψυχιατρική Μεταρρύθμιση. Κάποια απ’ τα κείμενα, έχουν δημοσιευτεί και σ’ αυτό το blog, με την συγκεκριμένη ετικέτα, αλλά σαφώς είναι απείρως διαφορετικό το να τα διαβάζω ως σύνολο πια. Ορθώς συμπεριλαμβάνονται επίσης και κάποια κείμενα που αφορούν μέλη της συγκεκριμένης συλλογικότητας καθώς και συμβάντα άκρως χαρακτηριστικά του χαρακτήρα που είχε πάρει η λεγόμενη «μεταρρύθμιση». Το ίδιο ισχύει και για την αναδημοσίευση κειμένων απ’ τον ημερήσιο Τύπο, σχετικών τοποθετήσεων συνδικάτων, συλλόγων κ.α.

Η Πανελλαδική Συσπείρωση για την Ψυχιατρική Μεταρρύθμιση, είχε συγκροτηθεί ως επώνυμη κινηματική συλλογικότητα, στο χώρο της ψυχικής υγείας, από το 2005 και τους στόχους που είχε, μπορείτε να τους διαβάσετε εδώ (περισσότερα στοιχεία, φυσικά υπάρχουν στην εισαγωγή του βιβλίου), όπου κι αναφέρεται τι συνέβαινε σ’ εκείνη τη χρονική συγκυρία. Μοιάζει αποκαρδιωτικό το γεγονός ότι λίγα πράγματα έχουν αλλάξει από τότε στο χώρο της ψυχικής υγείας, αλλά είναι σημαντικό να μετράμε και τις μικρές νίκες που επιτεύχθηκαν με πραγματικά πολύ μεγάλο αγώνα. Κι απ’ αυτές να παίρνουμε τη δύναμη που χρειάζεται, για αναστοχασμό, επαναπροσδιορισμό των στόχων και νέους αγώνες.

Μεγάλος αγώνας για παράδειγμα δόθηκε ώστε να μην περικοπούν οι συντάξεις των ψυχικά πασχόντων και δεν έλειψε τότε κι η στοχοποίηση εργαζομένων όπως ο Αχιλλέας Βασιλικόπουλος, που στάθηκε εξαρχής αντίθετος κι απολύθηκε (σε άλλες περιπτώσεις, προβλήματα στο εργασιακό τους πλαίσιο αντιμετώπισαν η Δώρα Κουτσανέλλου, η Στέλλα Γαλιανού, αλλά κι ο Γιώργος Ευθυμίου, που κι αυτός απολύθηκε). Και για τις μηχανικές καθηλώσεις επίσης, υπήρξε κινητοποίηση, καμπάνια κτλ. Τα κακώς κείμενα των ΜΚΟ, θίχτηκαν σε πολλές ανακοινώσεις κι εξίσου απασχόλησε την Πανελλαδική Συσπείρωση για την Ψυχιατρική Μεταρρύθμιση και το «Ψυχαργώς».

Η δίκη του Χρήστου Χρονόπουλου (που ακόμη παρακολουθεί η Πρωτοβουλία για ένα Πολύμορφο Κίνημα στην Ψυχική Υγεία καθώς από το 2013 η Πανελλαδική Συσπείρωση για την Ψυχιατρική Μεταρρύθμιση αποτελεί μέρος της), οι προθέσεις για την ίδρυση δικαστικών ψυχιατρείων εκ μέρους της πολιτείας, το νομοσχέδιο για την υποχρεωτική θεραπεία στην κοινότητα, ο θάνατος ασθενή μετά από προσαγωγή του απ’ την Αστυνομία στο ψυχιατρείο, οι θάνατοι, άλλων καθηλωμένων ασθενών κ.α., συγκαταλέγονται επίσης στα θέματα των καταγγελιών, που άλλοτε οδήγησαν σε διαδηλώσεις κι άλλοτε σε άσκηση συνεχών πιέσεων ώστε ν’ απασχολήσουν ευρύτερα την κοινωνία αλλά και να υπάρξουν αναχώματα κι αντιστάσεις είτε στους εκάστοτε κυβερνητικούς σχεδιασμούς, που είχαν αλλότριους στόχους απ’ τους προβαλλόμενους, είτε επειδή στους στόχους της συλλογικότητας ήταν μια κοινοτικά βασισμένη, χειραφετητική ψυχική υγεία κι αυτό συνεχίζει να επιδιώκει κι η Πρωτοβουλία ‘Ψ’.

Στα τόσα κείμενα όμως, θίχτηκαν κι άλλα διαχρονικά ζητήματα όπως για παράδειγμα, η διαπλοκή των φαρμακοβιομηχανιών με το κυρίαρχο ψυχιατρικό σύστημα: «Το ζήτημα είναι: μπορούμε να σκεφτούμε, να «νιώσουμε» τον εγκλωβισμό μας στη φαρμακολτούρα,μέσα στην οποία ποδηγετούν την ψυχιατρική (όπως ολόκληρη την ιατρική) οι πολυεθνικές του φαρμάκου; Το γεγονός, δηλαδή, ότι η χρήση των φαρμάκων από σημαντική βοήθεια στην θεραπεία, έχει μεταμορφωθεί σε πρωταρχική παρέμβαση, που υποβαθμίζει όλα τα υπόλοιπα σε μια καθαρά δορυφορική παρέμβαση, σε απλή υποστήριξη των ίδιων των φαρμακολογικών θεραπειών;» (20/9/2008). Και: «Θα εκφράσουμε απλώς την εξής «απορία»: μέσα στη νέα κατάσταση που έχει διαμορφωθεί, αυτήν την πρωτοφανούς οικονομικής και κοινωνικής κρίσης, με το σύστημα ψυχικής υγείας (όπως και του ασφαλιστικού συστήματος και όλων των κοινωνικών θεσμών) σε κυριολεκτική κατάρρευση, δεν υπήρξε καμιά διερώτηση της επίσημης ψυχιατρικής πάνω στον εαυτό της, στον τρόπο που σκέπτεται και πράττει, για το σύστημα εντός του οποίου λειτουργεί όλα αυτά τα χρόνια, για τον εξουσιαστικό χαρακτήρα των πρακτικών της, για τις διαγνωστικές της κατηγοριοποιήσεις και τις θεραπευτικές της προσεγγίσεις, για τον ρόλο που έχει αναλάβει κι επιτελεί για τη διατήρηση της δημόσιας τάξης -και, στο πλαίσιο αυτό, για την εξάρτησή της από (και τη συνέργειά της με) το βιοφαρμακευτικό σύμπλεγμα;» (4/08/2013).

Φυσικά στις συλλογικές διεκδικήσεις, έπαιξαν ρόλο συγκεκριμένα πρόσωπα που αναφέρω στις ετικέτες αυτής της ανάρτησης, ακόμη κι αν δεν τα συμπεριέλαβα όλα. Δηλαδή, όσ@ υπέγραψαν συγκεκριμένα κείμενα, όπως οι: Κώστας Μπαϊρακτάρης, Θόδωρος Μεγαλοοικονόμου (που έχει κάνει την επιμέλεια του βιβλίου μαζί με το Λυκούργο Καρατζαφέρη και την Εύα Γεμενετζή), Κατερίνα Μάτσα, Γιώργος Αστρινάκης, Γιώργος Κοκκινάκος, Γιάννης Λουκάς. «Έφυγαν» όμως κι άνθρωποι που σημάδεψαν τη συλλογικότητα με διαφορετικό τρόπο, όπως ο Ευάγγελος Κρασούλης, που απ’ τα πρώτα κιόλας χρόνια δράσης της ήταν εκείνος που κατά κύριο λόγο δημιουργούσε με τα σκίτσα του και τα κολάζ, τις αφίσες της κι έργο δικό του κοσμεί το εξώφυλλο της παρούσας έκδοσης.

Και πώς να ξεχάσουμε το Γιώργο Γιαννουλόπουλο, που έγραφε: «Στο εγγύς μέλλον οι ψυχιατρικές αρχές θα μπορούν να επεμβαίνουν σε κάθε σπίτι ενοχλητικού και να χορηγούν με τη βία ψυχοφάρμακα: σε περίπτωση άρνησης λήψης τους από φτωχά άτομα που οι πράξεις τους τώρα δεν είναι δηλωτικές ψυχικής διαταραχής αλλά στο μέλλον θα είναι. Και μάλιστα με την ανοχή του πληθυσμού, ο οποίος θα τα έχει αποδεχτεί ως συνηθισμένη πρακτική, ως κάτι το φυσιολογικό, όπως έχει αποδεχτεί πολλά άλλα, ένα είναι σίγουρο: Το μέλλον θα είναι πολύ άσχημο για όλους μας, ιδιαίτερα για όσους δεν έχουν ή δεν θα έχουν αποκτηνωθεί. Και η έσχατη βλακεία των μη προνομιούχων είναι το να εμπιστευτούν αυτούς οι οποίοι τους αντιμετωπίζουν σαν ζώα προς εκμετάλλευση, και η εκμετάλλευση έχει πολλά πρόσωπα. Το ίδιο και η ευγονική».

Η αλήθεια είναι ότι πάντα βρίσκεται κάποιος που παίρνει τη θέση του αποδιοπομπαίου τράγου, όταν προτάσσεται το συμφέρον της δημόσιας τάξης ή όταν τα πράγματα δεν πηγαίνουν καλά, όταν τα νούμερα «δεν βγαίνουν», όταν υπάρχει λόγος να στραφεί αλλού το ενδιαφέρον του κόσμου. Οι ψυχικά πάσχοντες, οι οροθετικές που διαπομπεύτηκαν, οι πρόσφυγες ακόμη ακόμη, αποτέλεσαν εύκολα θύματα: «Ποιος φταίει που υπάρχουν τεράστιες και ραγδαία επιδεινούμενες ελλείψεις νοσηλευτικού και ιατρικού προσωπικού στα νοσοκομεία, καθώς και για τη δραματική μείωση των αποδοχών του; Οι μετανάστες. Ποιος φταίει για τις τεράστιες ουρές και για τα ραντεβού που κλείνονται πολλούς μήνες μετά το αίτημα; Οι μετανάστες. Ποιος φταίει για τα ευρέως διαδεδομένα «φακελάκια»; Οι μετανάστες. Ποιος φταίει που πληρώνουμε για υπηρεσίες στα απογευματινά ιατρεία ή ακόμα και για τα 3 ευρώ; Οι μετανάστες…» (15/10/2010). Αναπόφευκτοι οι παραλληλισμοί με το σήμερα, έτσι; Κι αυτά κι άλλα παρόμοια συμβαίνουν γιατί: «Το ‘θεραπευτικό’ συγκροτείται από μια οικονομική λογική. Δεν είναι, φυσικά, κάτι καινούριο. Οι θεωρητικές κατασκευές και πολιτικές που συνδέουν την Υγεία με τις έννοιες του «κόστους-αποτελέσματος», της «επάρκειας», της «αποτελεσματικότητας», της «εξοικονόμησης πόρων» κ.ο.κ., έχουν, διεθνώς, μια μακρά διαδρομή…» (2/02/2012)

Πολλά είναι αυτά που θίγει λοιπόν, το συγκεκριμένο βιβλίο κι όχι μόνο τα της ψυχιατρικής μεταρρύθμισης. Γι’ αυτό «μας αφορά όλους» (για να δανειστώ γι’ ακόμη μια φορά τον τίτλο αυτής της εισήγησης του Γιώργου Γιαννουλόπουλου). Κι επειδή χρονικά πλησιάζουμε στην επέτειο του Δεκέμβρη του 2008, μ’ ένα απόσπασμα του Φράνκο Μπαζάλια, από σχετικό κείμενο εκείνης της χρονιάς θα κλείσω αυτή την παρουσίαση, όπως την άρχισα δηλαδή, αφού πράγματι όλα συνδέονται κι έχει σημασία να το καταλάβουμε: «Από τη στιγμή που ένας έγκλειστος, ή πρώην έγκλειστος, δεν έχει ρούχα, δεν έχει σπίτι, δεν έχει εισόδημα, μιλάει για το πρόβλημα όλων: για το πρόβλημα των ρούχων, του σπιτιού, του εισοδήματος, που κανένας δεν έχει. Τότε, αυτή η πέτρα που πετάχτηκε για να καταγγείλει τις ελλείψεις στη συνθήκη του ιδρύματος, στην πραγματικότητα αποκαλύπτει τα κακώς κείμενα ολόκληρης της κοινωνίας». –

Το «Αλφαβητάρι των Παθών – Αλχημικοί αλγόριθμοι» ταξιδεύει… Μέρος ΙΙΙ

Φωτογραφία που τράβηξε ο Σπύρος Ρουγγέρης στην Αθήνα

Σας το έγραφα στην προηγούμενη ανάρτηση ότι είχε στείλει ο Σπύρος Ρουγγέρης τη φωτογραφία που βλέπετε και να την σήμερα. Γενικώς να ξέρετε -ας αρχίσω μ’ αυτή τη διευκρίνιση-, πως αν δεν δημοσιεύετε εσείς τις φωτογραφίες που μου στέλνετε προσωπικά ή ξεχνάω εγώ να σας ρωτήσω αν κάτι τέτοιο θέλετε, δε θα τις βλέπετε εδώ ή στην σελίδα του βιβλίου, χωρίς την άδειά σας. Έχουν έρθει κι άλλες όμορφες που περιμένουν την σειρά τους και μία με την οποία γέλασα πολύ. Εκτιμώ αφάνταστα το χιούμορ, αλλά αν δεν αποφασίσει να την ποστάρει ο αποστολέας της θα μείνετε με την ..απορία για το περιεχόμενό της.

Φωτογραφία που τράβηξε στην Αθήνα ο Αχιλλέας Βασιλικόπουλος

Γίνονται παράλληλα διάφορα ευχάριστα πράγματα μ’ επίκεντρο αυτό το βιβλίο για τα οποία χαίρομαι πολύ. Ο Αχιλλέας Βασιλικόπουλος τράβηξε τη φωτογραφία που βλέπετε παραπάνω και τον ευχαριστώ ολόψυχα για όσα έγραψε. Είναι άνθρωπος που σέβομαι κι εκτιμώ βαθιά, για την πορεία του. Ο Γιάννης Καραγεώργος διαμοίρασε την συνέντευξη που έδωσα στην Κατερίνα Σχισμένου, ο Κυριάκος διάβασε στο «Τρανζίστορ» του στο Radio Locomotiva το Όμικρον και θα επανέλθει στο Αλφαβητάρι των Παθών, την επόμενη Τρίτη (συντονίζεστε να τον ακούτε 8-10 μ.μ.) κι η Ευανθία Σακελλάρη με «φιλοδώρησε» με πέντε αστέρια στο Goodreads.

Με την ευκαιρία να πω επίσης ότι με ειδοποίησαν ότι υπάρχουν εδώ αναδημοσιευμένα παλιότερα ποιήματά μου (δέκα μάλιστα) κι ευχαριστώ θερμά τον κύριο Μπάμπη Κυριακίδη που μπήκε στον κόπο να με συμπεριλάβει στο τόσο αξιόλογο ιστολόγιό του. Η Sophie Zacharel πρόσφατα φιλοξένησε στο προφίλ της την Oaxaca κι η κυρία Μαρία Πισκοπάνη δε ξεχνάει ποτέ ότι έχω αδυναμία στο μωβ και μου στέλνει υπέροχες φωτογραφίες με τέτοιου χρώματος λουλούδια. Τέλος, ο Ευάγγελος Ρ. Ρουσσάκης, νέος και πολλά υποσχόμενος ποιητής και πεζογράφος, μού αφιέρωσε ένα απ’ τα εξαιρετικά ποιήματά του και με συγκίνησε ιδιαιτέρως…

Στις δύσκολες μέρες που ζούμε, αυτές οι χειρονομίες φιλίας, εκτίμησης, σεβασμού, νοιαξίματος και αγάπης είναι που μας κάνουν να νιώθουμε πιο κοντά με τους ανθρώπους. Μικρά λαμπερά πυροτεχνήματα που ακυρώνουν για λίγο το σκοτάδι… Ευχαριστώ από καρδιάς για τις πράξεις, τις σκέψεις, τις καλές προθέσεις, λοιπόν. Να είστε καλά.

ΑΝΑΠΟΛΩΝΤΑΣ ΤΗΝ ΤΡΙΑΝΤΑΧΡΟΝΗ ΠΟΡΕΙΑ ΤΗΣ ΕΠΑΨΥ (ΕΞΩ ΑΠΟ ΤΟ ΜΕΓΑΡΟ ΜΟΥΣΙΚΗΣ)

.

Ανάμεσα στην πληθώρα των επετειακών εκδηλώσεων με αφορμή την Παγκόσμια Ημέρα της Ψυχικής Υγείας, αυτή τη μια και μόνη μέρα που όλοι οι κατεστημένοι θεσμικοί φορείς τη «θυμούνται» για να την ξεχνάνε τις υπόλοιπες 364 μέρες του χρόνου, έχουμε και αυτή για τα 30χρονα μιας ΜΚΟ, της ΕΠΑΨΥ, στο Μέγαρο Μουσικής (!) και με συναυλία κλασικής μουσικής.

Σ΄ ένα μεγαλεπίβολο εγχείρημα αυτοπαρουσίασης, σ΄ ένα χώρο που διάφοροι ποικιλοτρόπως διασυνδεδεμένοι θεσμικοί φορείς χρησιμοποιούν, συχνά στη λογική του θεάματος, αυτού που ο Ντεμπόρ έλεγε ότι «επειδή δεν είναι, γι΄ αυτό του επιτρέπεται να φαίνεται».

Σε μια, λοιπόν, σύντομη συμβολή, για αυτή την τριαντάχρονη διαδρομή, στην καταγραφή αυτού του «είναι που δεν είναι», ας θυμίσουμε κατ΄ αρχήν ότι όλες οι ΜΚΟ ψυχικής υγείας (και όχι μόνο) είναι κρατικοδίαιτες, χρηματοδοτούμενες, δηλαδή, από τον κρατικό κορβανά (και συχνά απευθείας την ΕΕ) για να επιτελούν μια λειτουργία ευθύνης του δημοσίου με όρους ιδιωτικής επιχειρηματικότητας: ιδιωτικές εργασιακές σχέσεις, προϊούσα ιδιωτικοποίηση-και επισφάλεια-της θέσης των ενοίκων εντός των στεγαστικών δομών τους και των όποιων παρεχόμενων υπηρεσιών.

Ανατρέχοντας πίσω στα 30 χρόνια, να θυμηθούμε ότι και η ΕΠΑΨΥ έπαιξε, το καλοκαίρι του 1990, κομβικό ρόλο στην παγίωση του σχεδίου των (γνωστών και μη εξαιρετέων) συμβούλων για την Ψυχική Υγεία της τότε ηγεσίας του Υπουργείου Υγείας για μια δίμηνη παρέμβαση στη Λέρο για την επιλογή των πιο «λειτουργικών» ασθενών. Για να μη μείνει, όπως χαρακτηριστικά δήλωνε τότε, «έξω από τα τραίνο». Και θα θυμούνται, οι πιο παλιοί της εταιρείας, περιστατικά όπως το να προσπαθούν να βάλουν στο καράβι ασθενείς που είχαν επιλέξει για μεταφορά, οι οποίοι αρνούνταν να μπουν και να γίνεται χαμός στο λιμάνι.

Κι΄ αργότερα, η πλήρης σύμπλευση με τον Λοβέρδο ως Υπουργό Υγείας και τα σχέδια για πλήρη ιδιωτικοποίηση/προσαρμογή στα μνημόνια της Ψυχικής Υγείας. Ηταν τότε που η ΕΠΑΨΥ πρωτοστάτησε στο εγχείρημα της παρακράτησης των συντάξεων των ασθενών (ενοίκων των στεγαστικών δομών), απολύοντας μάλιστα στέλεχός της (τον Αχ. Βασιλικόπουλο), που είχε αντιδράσει σε αυτές τις πρακτικές.

Την ίδια στιγμή, μια άλλη πτυχή των ασκούμενων πρακτικών, ήταν ασθενείς να καταφθάνουν, με εισαγγελική παραγγελία, από τα νησιά των Κυκλάδων στα ψυχιατρεία της Αθήνας, με έγγραφες συστάσεις από την Κινητή Μονάδα, «να μείνει αρκετό διάστημα στο ψυχιατρείο».

Ήταν την ίδια περίοδο που το Δίκτυο Αργώς (συλλογικό όργανο των ΜΚΟ Ψυχικής υγείας), όπου ενεργά συμμετέχει η ΕΠΑΨΥ (ο γραμματέας του Δικτύου είναι ο πρόεδρος της ΕΠΑΨΥ) είχε στείλει, διαμέσου του προέδρου του, επιστολή στον Επίτροπο Κοινωνικών Υποθέσεων της ΕΕ Λάζλο Αντόρ (γνωστό και από το σύμφωνο Αντόρ-Λυκουρέτζου για το βίαιο κλείσιμο των ψυχιατρείων), στην οποία, μεταξύ άλλων, τόνιζε : «…Αγαπητέ Επίτροπε, όπως είναι παγκοσμίως γνωστό, η Ελλάδα αντιμετωπίζει μια σοβαρή οικονομική κρίση. Κάτω από αυτό το πλαίσιο όλα τα μέλη του Δικτύου Αργώς θα συμμετάσχουν ενεργά στην Εθνική προσπάθεια για εφαρμογή του τρέχοντος προγράμματος οικονομικής προσαρμογής, εξασφαλίζοντας ταυτόχρονα την ποιότητα των υπηρεσιών και την συνέχεια της Ψυχιατρικής Μεταρρύθμισης» (1 Αυγούστου, 2011). Υποστήριζαν, δηλαδή, πλήρως την εφαρμογή των μνημονίων εκλιπαρώντας για εξαίρεσή τους από τα μέτρα λιτότητας. Πράγματι λίγο αργότερα η ΕΕ, για να διασωθούν οι ιδιωτικού χαρακτήρα ψυχιατρικές δομές, τις χρηματοδότησε, για τρία χρόνια, με ένα κονδύλι 105 εκ ευρώ. Ήταν η πρώτη φορά που συνέβη να επαναχρηματοδοτούνται, με κοινοτικά κονδύλια, δομές οι οποίες είχαν ήδη δημιουργηθεί στη βάση ευρωπαϊκών προγραμμάτων.

Σ΄ ένα περιβάλλον κατακερματισμού, αυτοαναφορικότητας και διαιωνιζόμενης ασυδοσίας γενικά στο χώρο της ψυχικής υγείας, όπου η όποια επιβολή κανόνων στυγνής κοστολόγησης κλπ, των παρεχόμενων υπηρεσιών των ΜΚΟ, οδήγησε, ταυτόχρονα, αφενός, στη μείωση και αφετέρου, στην περαιτέρω ιδιωτικοποίηση της παροχής τους.

Με τη χρήση κατασταλτικών μέτρων, απαγορεύσεων (εξόδου κλπ), μηχανικών καθηλώσεων, απομονώσεων σε πολλά οικοτροφεία, αλλού εμφανώς και αλλού «αφανώς».

Με τις «επιστροφές ασθενών» στα ψυχιατρεία (σα να ήταν εμπορεύματα που τα επιστρέφουμε για να πάρουμε κάτι «πιο καλό») να έχουν γίνει κανόνας.

Με τις «χρεωκοπίες» διαφόρων ΜΚΟ και αναθέσεις των δομών, που αυτές εγκαταλείπουν, σε άλλες ΜΚΟ-μέχρι και με διαγωνισμούς του τύπου, ποιος θα πάρει αυτό το οικοτροφείο και «πόσα δίνει» γι΄ αυτό. Και με τους ενοίκους στις στεγαστικές δομές έρμαια των πρακτικών αυτών.

Και φυσικά, πιο πρόσφατα, στροφή, όπως αυτή που έκανε και η ΕΠΑΨΥ στον τομέα όπου σήμερα ρέει «ζεστό χρήμα» και που αφορά τις ποικίλες επιδερμικές εφαρμογές πρακτικών, πρωτίστως μέσω των ΜΚΟ, μιας, στην ουσία της, άκρως κατασταλτικής διαχείρισης του προσφυγικού.

Μια συνεπής, λοιπόν, τριαντάχρονη πορεία που, για το σύστημα, αξίζει το Μέγαρό της.

.

8/10/18

.

ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ ΓΙΑ ΕΝΑ ΠΟΛΥΜΟΡΦΟ ΚΙΝΗΜΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΨΥΧΙΚΗ ΥΓΕΙΑ

.

.

.

.

.

 

«Το ποτάμι στον καθρέφτη» -Σκέψεις μετά…

.

Οι λόγοι που με οδήγησαν στο να γράφω είναι πολλοί. Γράφω για να κρατάω ζωντανούς τους νεκρούς μου, γράφω για ν’ αφήσω κάτι πίσω μου, γράφω μήπως και βοηθήσω κι εγώ με τις μικρές μου δυνατότητες κάτι ν’ αλλάξει σ’ αυτό τον κόσμο… Γράφω για πολλούς λόγους και τελικά για πολλούς ανθρώπους. Παρόντες και απόντες…

.Υπογραφή με φόντο φωτό

 

.

Έτσι δήλωσα κάποτε. Κι είναι αλήθεια. Σήμερα λοιπόν, ετοιμάζω την τελευταία ανάρτηση για τη χρονιά που φεύγει. Κι ήταν μια χρονιά κατά την οποία δεν ήμουν τόσο συνεπής όσο ήθελα στην παρουσία μου εδώ. Είναι δύσκολο να κάνει κάποια-ος όλα όσα σχεδιάζει, με τους περιορισμένους χρόνους που έχουμε όλοι μας πια και κυρίως με όσα τραγικά βιώνουμε.

Κοιτώντας όμως πίσω, πρέπει να παραδεχτώ πως μου δίνει χαρά που κατάφερα να ολοκληρώσω αυτό το βιβλίο, για το οποίο θα σας μιλήσω παρακάτω, πως ήταν ωραίο που κυκλοφόρησε το πρώτο τραγούδι που γράψαμε με τον Παναγιώτη Λιανό κι ερμηνεύει η Μαίρη Αθανασίου κι υπέροχο που έπαιξα και συμμετέχω και με τόσους άλλους τρόπους, στην ταινία του Γιώργου Τριανταφύλλου (που μου έκανε την τιμή να διαβάσει αποσπάσματα στην παρουσίαση και τον Ευχαριστώ).

Δεν παραπονιέμαι επομένως σε καμία περίπτωση, απλώς ελπίζω να καταφέρω την επόμενη χρονιά να παρουσιάσω περισσότερα θέματα εδώ και να συμπληρώσω όσα έχω αναρτήσει ήδη. Με τιμά τόσο εξάλλου το ενδιαφέρον σας, τα προσωπικά σας μηνύματα και σχόλια και δεν θα ήθελα να σας απογοητεύσω. Γι’ αυτό και σταματάω νωρίς φέτος. ‘Όταν εσείς θα διαβάζετε αυτές τις γραμμές, θα έχω φύγει ήδη, αλλά στο μυαλό μου θα σχεδιάζω τις αναρτήσεις τις νέας χρονιάς. Χρειάζεται να παίρνουμε αποστάσεις που και που, πριν επιστρέψουμε κάπου. Θα επιστρέψω όμως και θα ‘χουμε τότε να πούμε πολλά.

Η ανάρτηση που τώρα διαβάζετε λοιπόν, αφορά κυρίως το νέο βιβλίο μου κι έχει τίτλο «Σκέψεις μετά…» επειδή αυτή τη φορά δεν έγραψα τίποτα όταν κυκλοφόρησε «Το ποτάμι στον καθρέφτη». Αναδημοσίευσα μόνο τα δελτία τύπου του εκδοτικού οίκου, στον οποίο πλέον βρίσκομαι κι είναι φυσικά η «Άνεμος εκδοτική«. Φαντάζομαι πως αρκετοί υποψιαστήκατε πως εκεί κατευθυνόμουν, όσο βλέπατε να δημοσιεύονται κείμενα μου στο «Άνεμος magazine«. Κι ήταν τα: «Με τι λέξεις άραγε, θα με βάλεις να παλέψω σήμερα;«, «No more glitter please«, «A dream«, «Φεύγα!» και «Hotels«, που μπορείτε να τα διαβάσετε κι εσείς, αν δεν το είχατε κάνει ως τώρα.

.

Πάνελ με Γιάννη

.

Τα βιβλία όπως τα ονειρευτήκαμε...” όπως λένε… είναι αυτά που εκδίδουν.Και μες σ’ αυτά να και το δικό μου. Ο Γιάννης λοιπόν όπως κι ο Νικόλας έκαναν προς το παρόν όσα τους αναλογούσαν, για να εκδοθεί το βιβλίο και να φτάσει στα χέρια σας.  Για να δούμε τι μπορώ να σας πω εγώ τώρα, πέρα απ’ όσα έγραψα σ’ αυτό.

Αυτό που θυμάμαι λοιπόν είναι να έρχομαι απ’ το Ηράκλειο της Κρήτης στην Αθήνα, πριν πολλά… πολλά.. χρόνια για να δώσω τις τελικές εξετάσεις για το CELI 5 στα Ιταλικά, να παίρνω τον ηλεκτρικό και να γεννιούνται τότε στο μυαλό μου δυο ιστορίες. Όταν έφτασα στην Κηφισιά, στο ξενοδοχείο όπου διέμενα για να είμαι κοντά στο εξεταστικό κέντρο, αντί να διαβάσω, άρχισα να γράφω. Πρώτα το “Ομόνοια-Κηφισιά” κι αμέσως μετά το “Hotel des Rouges”. Μπορεί να μην το πήρα τελικά το δίπλωμα, όπως ίσως υποψιαστήκατε, αλλά μου έμειναν αυτές οι ιστορίες και με συγκινεί να τις βλέπω τυπωμένες πια.

Στην Κρήτη, στο Ηράκλειο, γράφτηκαν κι άλλες, όπως το “Για μια παράσταση”, το “Χωρίς τύψεις” και το “Το ποτάμι στον καθρέφτη”. Τις είχα μαζί μου όμως και στη Θεσσαλονίκη, όσο σπούδαζα εκεί κι έκανα μικροπροσθήκες. Μία εξ’ αυτών πάλι, η τελευταία ιστορία, αφορά τη Σάμο. Γενέθλιος τόπος βλέπετε κι οι μνήμες ζωντανές… Αλλά τελικά επιστρέφοντας πλέον στην Αθήνα ήταν που τις διόρθωσα όλες ..τόσο όσο, ίσα για να μπορέσω να τις εντάξω στο βιβλίο.

Τόνισα το τόσο όσο… επειδή έχει σημασία. Δεν ήθελα διορθώνοντας ξανά και ξανά αυτές τις ιστορίες, να επικρατήσει η πείρα επί της αθωότητας. Είναι αποτέλεσμα μιας ολόκληρης διαδρομής και μ’ ενδιαφέρει να μπορώ εγώ τουλάχιστον να βλέπω κάποια «σημάδια» πάνω τους. Εξάλλου όπως λένε κάποιοι και μάλλον έχουν δίκιο, οι πολλές διορθώσεις είναι ένα είδος λογοκρισίας προς τον ίδιο τον εαυτό μας κι εγώ προτιμώ να γράφω και να λέω  πάντα τα πράγματα με τ’ όνομά τους.

Τι ήθελα να κάνω λοιπόν μ’ αυτές τις ιστορίες; Πέρα απ’ το να περισώσω κάποιες μνήμες και πέρα απ’ τα μηνύματα που περνάει προφανώς η κάθε μία απ’ αυτές, τις διάλεξα και τις ξεχώρισα από άλλες που έμειναν στα συρτάρια μου επειδή είναι διαφορετικές μεταξύ τους σε ύφος και περιεχόμενο. Όπως περίπου δηλαδή είμαστε κι εμείς, ανάλογα με το σε ποια στιγμή της ζωής μας μας συναντά ο καθένας και ποιος είναι αυτός που βρίσκεται απέναντί μας.

Είναι αληθινές; θ’ αναρωτιέστε ίσως τώρα κάποιοι… Πάντα λοιπόν κάπως γίνεται κι η αλήθεια παρεισφρέει σ’ ότι γράφουμε. Κι όχι, δεν είναι μόνο δουλειά του ασυνειδήτου. Μερικές φορές εμείς την αφήνουμε εμπρόθετα να παρεισφρήσει, άλλες πάλι νομίζουμε πως την καμουφλάρουμε, αλλά φευ.. Έτσι έγινε λοιπόν και μ’ αυτές τις ιστορίες. ΄Όλες τους κουβαλούν αλήθειες κι ας είναι προϊόν φαντασίας η πλοκή τους. Υπάρχουν σ’ αυτές λεπτομέρειες που είναι αληθινές. Αφορούν κυρίως όμως γεγονότα που θα μπορούσαν να έχουν γίνει έτσι… Κι αυτό τους δίνει γνησιότητα

Ξέρω πως η κάθε μία κι ο καθένας σας, διαφορετικά θα τις διαβάσει και ανάλογα με τα βιώματά του, θα ταυτιστεί με κάποιες και μ’ άλλες όχι, επειδή έτσι γίνεται συνήθως. Οι λέξεις μας συγκινούν όταν αγγίζουν κάτι βαθύ μέσα μας, όταν κάνουν την καρδιά μας να χτυπά, το νου μας να ταξιδεύει…

Πριν εκδοθεί το βιβλίο, ευτύχησα να μάθω πόσο αγαπήσατε κάποιες απ’ τις αυτές κι αυτό με κάνει πολύ περήφανη πραγματικά. Τώρα πλέον ανυπομονώ να δω τι θα πείτε και για τις άλλες.

.

12360343_1134428083248924_8507234292554858500_n

.

Η Εύα Στάμου πάντως, Διδάκτωρ Ψυχολογίας και συγγραφέας πέντε εξαιρετικών βιβλίων, που αποδέχτηκε ευγενικά, με μεγάλη προθυμία μάλιστα, την πρόσκληση της «Άνεμος εκδοτική» να μιλήσει στην παρουσίαση και θερμά την Ευχαριστώ γι’ αυτό, κατέθεσε ήδη τις σκέψεις της για το βιβλίο εδώ και μπορείτε να διαβάσετε ολόκληρο το κείμενό της, ενώ εγώ διαλέγω μερικά χαρακτηριστικά αποσπάσματα:

«Το νέο βιβλίο της Αικατερίνης Τεμπέλη είναι μία συλλογή διηγημάτων για την αξία της ζωής και την ουσία του θανάτου. Οι ιστορίες της συλλογής πραγματεύονται τα θέματα του πένθους, της οδύνης που προκαλεί η απώλεια, του φόβου μπροστά στο άγνωστο, της αγάπης που δεν εξαντλείται με το φυσικό τέλος του αγαπημένου προσώπου, την προσδοκία για μεταθανάτια ζωή. Πραγματεύεται τέλος με γλώσσα ποιητική και συμβολική, την αδιάκοπη αναζήτηση νοήματος μέσα από εμπειρίες υπαρκτές, αλλά και από φαντασιακές αντανακλάσεις μιας ψυχικής πραγματικότητας (…)

Αυτή η επώδυνη διχοτόμηση, και η συνακόλουθη αγωνία του ανθρώπου να συμβιβάσει το σώμα με το πνεύμα, να συνδυάσει την αγάπη για τη ζωή και την ικανοποίηση που πηγάζει αποκλειστικά από τις αισθήσεις με τη αναπόφευκτη έλευση του θανάτου, αναδεικνύεται μέσα από τις ιστορίες του βιβλίου της Αικατερίνης Τεμπέλη.

Σε κάποιες από αυτές, όπως στην ομώνυμη του βιβλίου η αφηγήτρια μοιάζει να βρίσκεται σε κατάσταση ύπνωσης, ενώ σε κάποιες άλλες, όπως στην ιστορία «Ομόνοια-Κηφισιά» και στο διήγημα «Μικρές αλλαγές Σχεδίου», ο πόνος της απώλειας και η θλίψη μιας καθημερινότητας τραυματικής, μοιάζει να διαπερνούν τις σελίδες του βιβλίου και να διαποτίζουν την σκέψη του αναγνώστη. Ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάζει και το διήγημα «Η Μνησικακία (Δεν είναι γένους θηλυκού)», μία ιστορία μαύρου χιούμορ και μυστηρίου, όπου κυριαρχούν οι έξυπνες ανατροπές των στερεότυπων καλό-κακό, αθωότητα-ενοχή. Οι ανατροπές είναι παρούσες και στο διήγημα με τον τίτλο ‘Χορεύουμε;’ όπου ο αισθησιασμός συναντά την περιπέτεια δημιουργώντας μια πλοκή με ιδιαίτερη γοητεία που ξετυλίγεται κινηματογραφικά. Τα όρια μεταξύ αλήθειας και ψέματος ακυρώνονται καθώς τα σχέδια των πρωταγωνιστών ανατρέπονται από τον χορό των συναισθημάτων«.

.

10653990_10153302194294646_153224608_n

.

Ο Αντώνης Τσόκος, ο αγαπημένος μου Φίλος και τόσο σπουδαίος νέος Ποιητής, είπε εξίσου πολλά και υπέροχα πράγματα και  κάποια χαρακτηριστικά αποσπάσματα απ’ την ομιλία του, είναι αυτά:

«Αν ψάξει κάποιος την Κατερίνα, το σίγουρο είναι πως δεν θα την βρει στα εξώφυλλα των βιβλίων της αλλά στις μέσα σελίδες. Να μεθά με το αλκοόλ που αναδύει η ανάσα της συν-επιβάτισσάς της σ’ ένα δρομολόγιο Ομόνοια – Κηφισιά. Να ακυρώνει δύο εισιτήρια. Ένα για εκείνη κι ένα για τον σκοτωμένο φίλο της. Φέρνοντας την αγάπη προ των ευθυνών της (…)

Στο διήγημα «Για μια παράσταση», ο ανθρωπάκος ζει στο μικρόκοσμό του. Γνωρίζοντας πως έξω από αυτόν η μνήμη θερίζει. Ώσπου, αποφασίζει να αφήσει για ένα βράδυ τη σιγουριά της ρουτίνας του. Όπου πηγαίνει, ο κόσμος ερημώνει. Ερημώνει άβολα. Αποδεικνύοντας πόσο δύσκολες είναι οι καθημερινές συναλλαγές. Κάθε είδους. Αλλά κυρίως οι συναλλαγές συναισθημάτων.


Άγνωστοι μπαίνουν στη ζωή μας. Αφήνουν μια πληγή. Κλέβουν ένα πλευρό, (όπως χαρακτηριστικά λέει η Κατερίνα στο διήγημα «Συναλλαγές εκπεσόντων «) και φεύγουν.

Οι ήρωες των διηγημάτων του βιβλίου είναι στο σύνολό τους καθημερινοί άνθρωποι. Άνθρωποι που ζουν ανάμεσά μας. Που όμως, τις περισσότερες φορές, δεν ζούμε εμείς ανάμεσά τους. Γιατί έχουν χάσει τη γιορτινή πλευρά τους. Γιατί η δική τους σκοτεινιά δεν προσθέτει λάμψη στην κακοφωτισμένη ζωή μας«.

Έγραψε κι είπε κι άλλα τιμητικά ο Αντώνης, αλλά εγώ τον Ευχαριστώ περισσότερο επειδή ήταν εκεί.

Κι είστε κι εσείς, άνθρωποι από διάφορα μέρη της Ελλάδας, που ήδη μου γράψατε τις σκέψεις σας για «Το ποτάμι στον καθρέφτη» κι άλλοι που μ’ εκτιμάτε τόσο και με στηρίζετε σε κάθε βήμα, που ακόμη και το πιο μεγάλο Ευχαριστώ μου, δεν μπορεί να εκφράσει και να συμπεριλάβει, όσα με κάνατε να αισθανθώ. Θα αναφέρω ονομαστικά με εντελώς τυχαία σειρά όμως μερικούς και μερικές από ΄σας, επειδή είναι το λιγότερο που μπορώ να κάνω κι αν κάποια-ον ξέχασα, θα επανέλθω αργότερα, συμπληρώνοντας την αναφορά μου.

Ευχαριστώ λοιπόν ολόψυχα την Καίτη Διγαλάκη, την Κατερίνα Τεμπέλη, την Μένη Τεμπέλη, την Άννα Ψαρά, τον Βασίλη Ψαρά, την Ρεβέκκα Θεοδωροπούλου, τον Αντώνη Τσόκο, το Γιώργο Τριανταφύλλου, την Καίτη Γρυδάκη, την Βάσια Αραμπατζή, τον Σάββα Γεωργιάδη, τον Γιάννη Κατσαρη, την Ευανθία Σακελλάρη, τον Γιώργο Τσιτούρα, τον Γιώργο Κωνσταντινίδη, τον Χρήστο Φραγκιουδάκη, τον Sot Winston, τον Θοδωρή Μεσσαριτάκη, τη Δήμητρα Παπαγεωργίου, τον Γιώργο Συριανό, τον Eustacchio Palladino, τον Γιάννη Καραγεώργο, την Μαίρη Αθανασίου, την Ειρήνη Χατζή, την Μαρίνα Σπανάκη, την Σταυρούλα Κουγιουμτσιάδη, την Άννα Κοκκινάκη, τον Χρυσόστομο Σταύρου, την Μαρία Σανδαλή, τη Λίτσα Τρικιριώτου, τον Σταύρο Γκουγκουσκίδη, την Άννα Παρίσση, την Ανθή Θεοχάρη, την Σοφία Χαριτάκη, την Αφροδίτη Διονυσοπούλου, την Κατερίνα Γιαννάκου, τον Raphael Dovelo, τη Σοφία Νέντου, τη Σίνη Θάνου, τη Μαρία Μάρκου, τον Σωτήρη Τοκαλατζίδη, τον Γιάννη Ευσταθίου, την Ιωάννα Μωραϊτου, την Ιωάννα Κουτσουρελάκη, την Κυριακούλα Σπηλιοπούλου, την Μαίρη Βλαχάκη, τον Πάντη Κούση, τον Γιώργο Συριανό, την Πίτσα Χαραλαμπίδου και τους συγγραφείς: Χριστίνα Αυγερινού, Νίκο Καραγεώργο,  Μαρία Λιάσκα, Κώστα Βασιλάκο και Θεόδωρο Πάλλα.

Οι ομιλίες δεν είναι νομίζω, το δυνατό μου σημείο κι αυτή τη φορά συνέβη το εξής παράδοξο: ενώ αυτό είναι το τρίτο μου βιβλίο, πρώτη φορά έκανα παρουσίαση. Έτρεμαν τα χέρια μου λοιπόν, τα χαρτιά μου, η καρδιά μου. Συγκινήθηκα επειδή εκεί ήταν αγαπημένοι μου άνθρωποι απ’ την Κρήτη, μια συμμαθήτριά μου απ’ τη Σάμο, μια οικογένεια που αισθάνομαι δική μου (αυτή του Αντώνη Τσόκου, δηλαδή οι γονείς του που λατρεύω με την αδερφή του), οι φίλοι και φίλες μου κι άλλοι άνθρωποι που δεν τους περίμενα και μου ‘δωσε χαρά η παρουσία τους.

Όταν τελείωσα, μια κοπέλα, η Βερόνικα, που δεν με γνωρίζει προσωπικά, ήρθε και μου είπε δυο λόγια κι ένιωσα πως καλά πήγαν όλα λοιπόν και την Ευχαριστώ γι’ αυτό. Ο μαγικός τρόπος με τον οποίο σμίγουν άγνωστοι μεταξύ τους άνθρωποι κι αφήνουν τα ίχνη της παρουσίας τους ο ένας στον άλλο, δεν εξηγείται, αλλά είναι τόσο όμορφος. Συμβαίνει και στο Facebook αυτό και το λέω με πάσα ειλικρίνεια. Υπάρχουν τόσο ζεστοί άνθρωποι εκεί, με τους οποίους δεν γνωριζόμαστε, αλλά μου γράφουν δυο λόγια και καταλαβαινόμαστε βαθιά. Οι χιλιομετρικές αποστάσεις μπορεί να μην μηδενίστηκαν τη βραδιά της παρουσίασης, θάλασσες, βουνά, σύνορα μας χώριζαν τυπικά και δε μπορούσαν να είναι κοντά μου όπως ήθελαν, αλλά ήταν σαν να βρισκόταν εκεί. Εγώ τουλάχιστον έτσι ένιωσα. Κι εκεί ήταν νοερά κι οι μικρές μου ξαδέρφες απ’ τη Σάμο, η Κατερίνα κι η Μένη κι άλλοι άνθρωποι που ακόμη και αν δεν βρίσκονται πια σ’ αυτό τον κόσμο, ζουν στην ψυχή και στο μυαλό μας.

 

Ωρα να ολοκληρώσω όμως την ανάρτηση. Πολλά έγραψα. Όσες κι όσοι εξάλλου θέλετε να μάθετε κι άλλα για το βιβλίο, να δείτε περισσότερες φωτογραφίες που τράβηξε εκείνη τη βραδιά η Βάσω Σταθούλη,  να στείλετε τις δικές σας κι έχετε λογαριασμό στο FB, εδώ θα βρείτε τη σχετική σελίδα.

Με τη σειρά μου τέλος, επέλεξα, με τα λόγια περίπου που έκλεισα την ομιλία μου όταν παρουσιάστηκε στο «Loukoumi bar» στις 17 Δεκεμβρίου το βιβλίο, να κλείσω σήμερα και την τελευταία ανάρτηση της χρονιάς που φεύγει:

Εν κατακλείδι αυτό που θέλω να ευχηθώ για όλους μας, είναι να νιώθουμε καλά μ’ ό,τι αντικρίζουμε στον καθρέφτη μας στο τέλος της μέρας, όταν είμαστε μόνοι. Γιατί μόνο τότε θα μπορέσουμε να συμπράξουμε με άλλους και αν δεν μάθουμε να δρούμε μαζί, αν κλειστούμε στο μικρόκοσμό μας και πιστέψουμε στην απατηλά περιορισμένη μας πραγματικότητα σαν άλλοι κάτοικοι της Πλατωνικής σπηλιάς, κινδυνεύουμε όχι μόνο να μη ζήσουμε, αλλά να μη μπορέσουμε και ποτέ να παλέψουμε για την Ιδανική μας Πολιτεία… Να μην μπορέσουμε ποτέ ν’ αλλάξουμε αυτό τον κόσμο. Μερικοί νομίζουν πως απαιτούνται παρεμβάσεις τεράστιας κλίμακας, παγκόσμια, για να γίνει κάτι τέτοιο. Κι έτσι δε δρουν ποτέ προς αυτή την κατεύθυνση. Εγώ πάλι πιστεύω πως μετράει και τη ζωή ενός ανθρώπου να προσπαθήσει κανείς ν’ αλλάξεις. Δεν είναι λίγο.

Κι οφείλουμε να γίνουμε η φωνή όσων δεν μπορούν να αρθρώσουν αιτήματα. Και ξέρω ανθρώπους που το έκαναν, όπως ο Αχιλλέας Βασιλικόπουλος, που τόσο πάλεψε για να μην περικοπούν οι συντάξεις των ψυχικά πασχόντων. Τέτοιοι Άνθρωποι είναι οι δικοί μου Ήρωες. Οι εθελοντές που δουλεύουν στα απανταχού  Κοινωνικά Ιατρεία, οι απλοί Άνθρωποι στη Σάμο και τα άλλα νησιά που βοηθούν καθημερινά τους Σύρους πρόσφυγες, όσοι γενικά νοιάζονται, όσοι κατεβαίνουν στο δρόμο. Εκεί που γίνονται οι ουσιαστικές ζυμώσεις και το «εγώ» φτάνει στο «εμείς». Έτσι αλλάζει ο κόσμος… Και κουβαλάω πάντα αυτή την πίστη μέσα μου ή αυτή την ωραία τρέλα αν θέλετε κι εναποθέτω τις ελπίδες μου στις απανταχού συλλογικότητες… Στην εξαιρετικά σκληρή χρονιά που φεύγει, Άνθρωποι όπως τα παιδιά της Κατάληψης «Παπουτσάδικο», οργάνωσαν σημαντικές δράσεις για τους ψυχικά πάσχοντες και με συγκίνησαν πολύ, γιατί σ’ αυτά τα ..θαύματα πιστεύω… Κι εύχομαι, εύχομαι την ίδια τρέλα, την ίδια πίστη πως ο κόσμος μπορεί ν’ αλλάξει, να ‘χετε κι εσείς!

 

Να είστε καλά. Σας ευχαριστώ…

.

.

.

.

.

ΤΙ ΩΡΑΙΟ ΠΛΙΑΤΣΙΚΟ: Η ΨΥΧΙΚΗ ΥΓΕΙΑ ΣΤΟΝ ΚΑΙΡΟ ΤΟΥ ΜΝΗΜΟΝΙΟΥ – Ανακοίνωση – Κάλεσμα σε ανοιχτή εκδήλωση του Σ.Ε.Ψ.Α.Ε.Κ.Ο.

..

Τι ωραίο πλιάτσικο

..

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

ΤΙ ΩΡΑΙΟ ΠΛΙΑΤΣΙΚΟ: Η ΨΥΧΙΚΗ ΥΓΕΙΑ ΣΤΟΝ ΚΑΙΡΟ ΤΟΥ ΜΝΗΜΟΝΙΟΥ

Την Τετάρτη 22 Μαίου 2013 και ώρα 5.30μμ στην ΕΣΗΕΑ (3ος Όροφος), Ακαδημίας 20 θα πραγματοποιηθεί εκδήλωση του Σωματείου Εργαζομένων σε φορείς Ψυχικά Ασθενών και Ευαίσθητων Κοινωνικά Ομάδων με τίτλο «Τι ωραίο πλιάτσικο: Η Ψυχική Υγεία στον καιρό του μνημονίου».

..
Ομιλητές: Αχιλλέας Βασιλικόπουλος – εργαζόμενος Ε.Κ.Ψ.Ψ.Υ. – Από το όραμα της Ψυχιατρικής Μεταρρύθμισης στο μνημόνιο Αγγελική Συλλιγαρδάκη – Πρόεδρος ΣΕΨΑΕΚΟ – Αντιμέτωποι με 2 εχθρούς: Αγώνες των εργαζόμενων στα χρόνια της κρίσης. Υπάρχει ελπίδα; Εκπρόσωπος του Σωματείου “Αυτοεκπροσώπηση” – Ζώντας με τον κίνδυνο της κατάρρευσης

Παρεμβαίνουν: Χ.Μαντάς – βουλευτής ΣΥΡΙΖΑ, Β.Κατριβάνου – βουλευτής ΣΥΡΙΖΑ, εκπρόσωπος ΚΚΕ, Θ.Μεγαλοοικονόμου – Διευθυντής 9ου Ψ.Τ. ΨΝΑ (Δαφνί), Σύλλογος Εργαζόμενων ΟΚΑΝΑ, Πανελλήνια Ομοσπονδία Εργαζόμενων Ειδικής Αγωγής (ΠΟΜΕΕΑ), Σωματείο Εργαζόμενων ΕΔΡΑΣ, Σωματείο Εργαζόμενων ΠΕΡΙΒΟΛΑΚΙ

..

Σωματείο Εργαζομένων σε φορείς Ψυχικά Ασθενών και Ευάλωτων Κοινωνικά Ομάδων (Σ.Ε.Ψ.Α.Ε.Κ.Ο) Διεύθυνση: Ζωοδ. Πηγής 113Β, τηλ. 6977177173, 6978697033, email: psi_somatio@yahoo.gr

..

..

..

..

..

Την ακύρωση της απόφασης για την παρακράτηση των συντάξεων των ψυχικά πασχόντων υποσχέθηκε η υφυπουργός Υγείας

..

*Αναδημοσίευση από εδώ. Δείτε για το θέμα εδώ, εδώ κι εδώ σχετικές δημοσιεύσεις

..

Η ΥΦΥΠΟΥΡΓΟΣ ΥΓΕΙΑΣ ΥΠΟΣΧΕΘΗΚΕ ΝΑ ΚΑΝΕΙ ΕΝΕΡΓΕΙΕΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΚΥΡΩΣΗ ΤΗΣ ΠΑΡΑΚΡΑΤΗΣΗΣ ΤΩΝ ΣΥΝΤΑΞΕΩΝ

Σημαντική στιγμή στον αγώνα για να μην εφαρμοστεί και ν΄ ακυρωθεί η υπουργική απόφαση που προβλέπει την παρακράτηση των συντάξεων των φιλοξενουμένων στεγαστικές δομές ψυχικά πασχόντων, αλλά και των περιθαλπόμενων σε ιδρύματα χρόνιας παραμονής, ήταν η σημερινή συνέντευξη τύπου που έγινε στα γραφεία της ΟΕΝΓΕ, αλλά και η εν συνεχεία παράσταση στο Υπουργείο Υγείας.

Στη συνέντευξη το ζήτημα ανέδειξαν εκπρόσωποι της «πρωτοβουλίας ενάντια στην παρακράτηση των συντάξεων», ο Μ. Γιαννάκος, πρόεδρος του ΔΣ του σωματείου εργαζομένων του Δρομοκαιτείου, καθώς και μέλη του ΔΣ του εν λόγω σωματείου, συνδικαλιστές από το σωματείο εργαζομένων του ΨΝΑ, ο Π. Παπαδόπουλος, ως εκπρόσωπος από το σωματείο εργαζομένων στον ιδιωτικό μη κερδοσκοπικό τομέα ΣΕΨΑΕΚΟ, ο Μ. Κλονιζάκης, ως εκπρόσωπος του ΔΣ της ΟΕΝΓΕ, ο Λεονάρδος Σκόρδος, πρόεδρος του σωματείου χρηστών ψυχικής υγείας ‘Αυτοεκπροσώπηση’, εκπρόσωπος του σωματείου εργαζομένων στα Κέντρα Πρόληψης των εξαρτήσεων, άτομα, όπως ο Αχ. Βασιλικόπουλος, που έδωσαν αγώνα ενάντια στην αυθαίρετη εφαρμογή του μέτρου σε δομές συγκεκριμένων ΜΚΟ (όπως η ΕΠΑΨΥ)και απολύθηκαν γι΄ αυτό, καθώς και άλλοι. Σημαντική ήταν η συμβολή του δικηγόρου Β. Παπαδόπουλου, ενώ τα παρούσα ήταν και στήριξε την όλη εκδήλωση και η βουλευτής του Σύρριζα κ. Βασ. Κατριβάνου.

Παρούσες και παρόντες ήταν δημοσιογράφοι από την Καθημερινή, την Αυγή, τον Ελεύθερο Τύπο και τον Ριζοσπάστη.

Ακολούθησε παράσταση 30 περίπου ατόμων στο παρακείμενο Υπουργείο Υγείας, όπου ζητήθηκε συνάντηση με την ηγεσία του, συνάντηση που τελικά έγινε δυνατή με την υφυπουργό Υγείας κ. Φωτ. Σκοπούλη, η οποία μόλις προ ολίγου είχε αναλάβει τα καθήκοντά της. Στη συνάντηση συμμετείχαν ο εκπρόσωπος της ΟΕΝΓΕ, ο πρόεδρος του σωματείου του Δρομοκαίτειου, εκπρόσωπος τη ‘πρωτοβουλίας’, εκπρόσωποι των χρηστών (σωματείου ‘Αυτοεκπροσώπηση’ και ‘ομάδας αυτοεκπροσώπησης’ ΚΨΥ Αγ. Αναργύρων) και η κ. Βασ. Κατριβάνου.

Στην κ. Φ. Σκοπούλη παραδόθηκε σχετικό ψήφισμα με τις υπογραφές των φορέων που συμμετείχαν στην συνέντευξη τύπου και στην παράσταση στο Υπουργείο.

Υστερα από αρκετή συζήτηση με την υφυπουργό, αυτή δέχτηκε ότι το μέτρο είναι άδικο και απαράδεκτο και υποσχέθηκε ότι θα έκανε ενέργειες για την ακύρωση της σχετικής υπουργικής απόφασης.

Σημειωτέον ότι η κ. Β. Κατριβάνου ανέφερε στην υφυπουργό κάτι που ήδη είχε ανακοινώσει στη συνέντευξη τύπου, που προηγήθηκε, ότι, δηλαδή, θα έπαιρνε την πρωτοβουλία να υποβληθεί στη Βουλή ερώτηση, μέσω του πολιτικού της φορέα, προς τον Υπουργό Υγείας επί του θέματος της παρακράτησης των συντάξεων.

Με δεδομένη την κατάσταση που ζούμε καθημερινά, το μόνο που αυτή τη στιγμή μπορούμε να πούμε για την υπουργική υπόσχεση είναι: ίδωμεν…..

Ο αγώνας, πάντως, δεν θα σταματήσει εδώ.

..

12/7/2012

ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΗΝ ΠΑΡΑΚΡΑΤΗΣΗ ΤΩΝ ΣΥΝΤΑΞΕΩΝ

..

..

..