Παρουσίαση βιβλίου: «Κάνε τον ήλιο να κλάψει» του Γιώργου Κοκκινίδη – Απ’ την Ομαδα Phreaks της Κατάληψης «Παπουτσάδικο»

.

Πηγή: Κατάληψη «Παπουτσάδικο«

.

Advertisements

Ποιήματα του Γιώργου Κοκκινίδη απ’ την ομάδα Phreaks της κατάληψης «Παπουτσάδικο»: «Κάνε τον ήλιο να κλάψει»

*Αναδημοσίευση από εδώ.

Ο Γιώργος Κοκκινίδης γεννήθηκε το 1955 στο Ηράκλειο και σπούδασε στο τµήµα Χηµικών Μηχανικών στη Θεσαλλονίκη απο το 1973 ως το 1978. Έπειτα διαγνώστηκε ως «ψυχικά ασθενής» κι έτσι πέρασε ένα µεγάλο κοµµάτι της ζωής του έγκλειστος σε ψυχιατρική κλινική, συγκεκριµένα στο Θεραπευτήριο Ψυχικών Παθήσεων Χανίων. Από τότε ξεκίνησε να γράφει για τη ζωή του στα ψυχιατρεία. Έφυγε το 2012 σε ηλικία 57 ετών.

Εμείς είμαστε οι Phreaks. Μια οµάδα ενασχόλησης µε το βιβλίο και τη σκέψη, που δηµιουργήθηκε στην κατάληψη Παπουτσάδικο. Η ανάγκη και η επιθυµία µας, να εµπλουτίσουµε τα εργαλεία µιας επικίνδυνης σκέψης, κόντρα σε ειδικούς, κουλτουριάρηδες και αφεντικά µας έφερε εδώ.

Αυτή την έκδοση με ποιήματα του Γιώργου Κοκκινίδη αποφασίσαμε να την κάνουμε για δύο σημαντικούς λόγους.

Ο πρώτος είναι αυτός της ανάγκης για συλλογική έκφραση ενάντια στην ατοµική. Της ικανότητας να εκφράζεις το «εµείς» αντί του «εγώ». Λέμε λοιπόν πως αν είναι ποιητής κάποιος που γράφει µόνος του, για την µοναδική εµπειρία του απευθυνόµενος σε άλλες µοναδικότητες, τότε ο Γιώργος Κοκκινίδης δεν είναι ποιητής. Κι αυτό γιατί ανεξάρτητα από τις ιδιαιτερότητες της προσωπικής του έκφρασης γράφει και µιλάει ως κοµµάτι µιας κοινότητας. Κυρίως όµως, ο τρόπος που γράφει και αυτά που λέει κάνουν ξεκάθαρο ότι δεν είναι ένας καλλιτέχνης κλεισµένος στο ακίνδυνο σαλόνι του.

Ο δεύτερος έχει να κάνει µε τη φιλανθρωπία και τον κερδοσκοπικό ανθρωπισµό. Η φιλανθρωπία είναι ο τρόπος που έχουν βρει οι καταπιεστές για να πετάνε κανένα ξεροκόµµατο στους καταπιεσµένους, ενώ ταυτόχρονα κρατάνε γερά στη θέση του ό,τι δηµιουργεί την καταπίεση και την ανισότητα. Είναι ο τρόπος που έχει βρει το κράτος και οι φίλοι του για να υποτιµούν τις ζωές µας, ενώ παράλληλα προσποιούνται ότι νοιάζονται για µας και το καλό µας. Είναι ο τρόπος να ξεπλένονται συνειδήσεις, ενώ βγάζουν φράγκα οι ΜΚΟ. Εµείς τη φιλανθρωπία και τον κερδοσκοπικό ανθρωπισµό τα βλέπουµε σαν κάτι εχθρικό. Αντί αυτής έχουµε ως ειλικρινή πρόθεση και σκοπό την αλληλεγγύη. Την θέση που µας θέλει να σκεφτόµαστε, να µιλάµε και να πράττουµε, δίπλα στους χρήστες και επιζώντες της ψυχιατρικής και όχι από πάνω τους. Είναι το µόνο που στέκεται αξιοπρεπώς απέναντι στη βία της ψυχιατρικής.

Οι εικόνες που συνοδεύουν την έκδοση ανήκουν στον Marc Lamy τον οποίο έκλεισαν το 1988 σε ψυχιατρική κλινική επειδή είχε ακουστικές παραισθήσεις. Εµπνευσµένος, όπως έλεγε ο ίδιος, από υπερφυσικές φωνές που έµοιαζαν να έρχονται από τα βάθη του χρόνου, άρχιζε να ζωγραφίζει µε ένα µαύρο στυλό.

-Χαϊδάρι, 2019

Αν θέλετε να το βρείτε μια επίσκεψη από το Παπουτσάδικο ή σε στέκια και καταλήψεις είναι αναγκαία. Αλλιώς ένα email στο phreaks@espiv.net

Περισσότερες λεπτομέρειες εδώ.

.

.

Γιώργος Κοκκινίδης: Τρία ποιήματα

.

.

Γιώργος Κοκκινίδης-Το σκηνικό μιας αιτίας

.

Για το Γιώργο έχω γράψει αυτή την ανάρτηση. Αλλά επειδή είναι στη σκέψη μου κι επειδή με συγκινεί το δικό σας ενδιαφέρον για την ποίηση του, επέλεξα σήμερα να μοιραστώ μαζί σας τρία δικά του ποιήματα. Απ’ αυτά που πιστεύω πως δεν δημοσιεύονται συχνά.

Καλή ανάγνωση.

.

.

.

Σκορπίζω

.

Ανθίζουν οι έννοιες.

Ετυμόλογος,

ή ετοιμόλογος.

Τις λέξεις ξεψαχνίζω

πριν από το βρώμικο στόμα μου

για σας,

φτύσω.

Δείγμα ζωής

ή όνειρο

έφηβος και μεσήλικας

οργώνω και σπέρνω

τις λέξεις

σ’ άγονη γη

και με στείρο σπόρο.

Μία, είπαν, η γραφή

κι όλοι απ’ αυτήν

τρυγάμε ή θερίζουμε

Μα εγώ

από άγρια έλατα και πεύκα

ξυλεία για την ποίηση

συλλέγω.

Συλλογή είπαν,

όταν αρχίσω

γραφές να μαζεύω

να κάνω.

Μα εγώ

στους ανέμους σκορπίζω

κομμάτια

τη σάρκα και τις λέξεις μου.

.

.

Άτιτλο

.

Βράχος, νερό

ο άνεμος και ο ήλιος

και μια κοπελιά

που γέλασε

στο κρώξιμο του γλάρου

στοιχειώθηκε.

Και έκτοτε ολημερίς

βράχος, νερό, άνεμος και ήλιος

της τρώνε την ψυχή της.

Τις νύχτες φωσφορίζουσα

τραβά τους νεαρούς.

Στο χάραμα, ψαράδες,

βρίσκουν

κουφάρια νέων στο νερό

κάτω απ’ το βράχο.

Κι ο ήλιος ανηλεής

θυμίζει εις τον άνεμο:

όλα τα είδα, μα…

τίποτα δεν θυμούμαι!”

.

.

Στο εκτός της βαρύτητος

.

Θα ήθελα να μπορέσω

να χορέψω ένα βάλς

με τον έναστρο φίλο μου

πάνω στη σελήνη.

Κι αν όλες μου οι Αισθήσεις

μεταβιβάζονταν

στο εκτός της βαρύτητος

δεν θα χα αντίρρηση

να με δείξει η τηλεόραση.

.

Γιώργος Κοκκινίδης

.

.

.

Γιώργος Κοκκινίδης: Ο Ποιητής..

.

Γιώργος Κοκκινίδης-Αφιέρωση

.

«Το ψυχιατρείο θα είναι ο τόπος που θα έρχομαι

συχνά ν’ αναπνέω.

Τις παλιές αλυσίδες  μου σκουριασμένες

να βλέπω..»

.

.

update: 21/3/2014

*Όταν γράφτηκε αυτή η ανάρτηση, ο Γιώργος ζούσε. Αποσπάσματα της είχαν δημοσιευτεί στο παρελθόν στην εφημερίδα «Ε. Φωνή» του Ηρακλείου, για την οποία εργαζόμουν.

.

Όσοι παρακολουθήσατε το ντοκιμαντέρ που σας πρότεινα στην προηγούμενη ανάρτηση, αυτό δηλαδή εδώ του Σταύρου Ψυλλάκη με τίτλο «Οι Επιζώντες«, τον είδατε τον Γιώργο Κοκκινίδη. Είναι ένας απ’ τους Επιζώντες της Ψυχιατρικής, το πρώτο πρόσωπο που βλέπετε πριν αρχίσει να παίζει το video.  Ξεχωρίζει για τον ποιητικό του λόγο, όταν διηγείται τι βίωσε. Θα το προσέξατε. Κι αυτό δεν είναι τυχαίο, αφού πάντα ο Γιώργος γράφει ποιήματα. Χάρηκα λοιπόν που για πρώτη φορά μετά από καιρό, τον είδα ξανά* (μπορείτε κι εσείς να τον δείτε  εδώ σ’ ένα video αφιερωμένο σε κείνον), έστω και μ’ αυτό τον τρόπο και σκέφτηκα να σας γράψω λίγα πράγματα για να τον γνωρίσετε καλύτερα.

Με τον Γιώργο βλέπετε, γνωριστήκαμε στην Κρήτη πριν από αρκετά χρόνια. Τότε ήμουν φοιτήτρια και δούλευα παράλληλα ως dj, σ’ ένα  γνωστό στέκι στην πλατεία Κοραή, στο Ηράκλειο. Εκείνος περνούσε, τα λέγαμε, μου ζητούσε ένα τσιγάρο κάθε φορά, άκουγε τα τραγούδια που έπαιζα, σχολίαζε και μου έγραφε ένα ποίημα ως αντίδωρο. Όσα «δανεικά» τσιγάρα, άλλα τόσα και ποιήματα. Ποιος έχει τέτοια τύχη ν’ ανταλλάσσει κάτι ασήμαντο και φθαρτό, με κάτι πολύτιμο και αιώνιο όπως η ποίηση; Τα κρατούσα λοιπόν τα ποιήματα του και κάποια υπάρχουν ακόμα και σήμερα, σ’ ένα κουτί στη ντουλάπα μου, απ’ αυτά τα κουτιά των μυστικών που όλοι κάπου έχουμε κρυμμένα.

Αλλά το βιβλίο του, «Το σκηνικό μιας αιτίας», φροντίζω να βρίσκεται πάντα σε εμφανή θέση στη βιβλιοθήκη μου, για να μην ξεχνάω..  Ο Γιώργος βλέπετε, απ’ την πρώτη στιγμή που συναντηθήκαμε, μου ανέφερε πως μόλις είχε βγει απ’ το Θεραπευτήριο Ψυχικών Παθήσεων της Σούδας. Κι όταν έμεινα για λίγο μετέωρη, μέχρι να σκεφτώ τι πρέπει να πω με τη σειρά μου (όντας φοιτήτρια τότε Κοινωνικής Εργασίας), μου απάντησε με γενναιότητα ότι δεν έχει πρόβλημα με την ψύχωση του και ότι την έχει αποδεχτεί την ταμπέλα του «τρελού». Το θέμα, τόνισε, ήταν, να τον αποδεχτούμε ως άνθρωπο κι εμείς οι «υπόλοιποι». Σας μιλάω λοιπόν για κάποιον, που πέρασε τα όρια και κάθε διαχωριστική γραμμή και η διαδρομή του είχε πολλά πισωγυρίσματα.

Κατάφερε όμως, ακόμη κι αυτή του την «τρέλα» να την υποτάξει, όσο κι αν φαίνεται δύσκολο για μας, τους «απ’ έξω». Μαζεύει στοργικά τις εμπειρίες του απ’ το ψυχιατρείο, τα όνειρα του για ότι έγχρωμο υπάρχει μακριά απ’ τα κάγκελα και τις εικόνες που πιο πολύ τον συγκινούν και τα μεταμορφώνει σε λέξεις. Μας καλεί κάθε φορά σ’ έναν μυστικό δείπνο επικοινωνίας, αποκαλύπτοντας πράγματα που λίγοι έχουν το θάρρος να παραδεχτούν και πολύ περισσότερο: να μοιραστούν. Σε κάθε μυστικό δείπνο, υπάρχει διάχυτο το Αίμα και το Σώμα κι ο Γιώργος στα ποιήματα του, μας προσφέρει και τα δυο. Πιο ψηλά όμως σηκώνει πάντα, μια ψυχή διασυρμένη σε θαλάμους, κακοποιημένη απ’ το ψυχιατρικό σύστημα, μουδιασμένη απ’ τα φάρμακα. Μας τη χαρίζει με φανερές τις πληγές της, αλλά και με τη γνώση ότι την κέρδισε εντέλει άξια, στο παζάρι που λέγεται Ζωή.

Το βιβλίο του είχε κυκλοφορήσει σε 500 αντίτυπα, που εξαντλήθηκαν πάραυτα κι ήταν έκδοση του Θεραπευτηρίου που τον «φιλοξενούσε». Όταν μου το έφερε, με μια υπέροχη αφιέρωση, δεν δέχτηκε επ’ ουδενί χρήματα. Πατσίσαμε πάλι μ’ ένα τσιγάρο. Γιατί έτσι αρέσει στον Γιώργο, να κάνει ανταλλαγές. Με τα χρόνια και τις συνεχείς μετακινήσεις μου από πόλη σε πόλη, αλλά και τις δικές του εντός και εκτός ψυχιατρείου, χαθήκαμε. Αλλά στο μυαλό μου, είναι σαν να είπαμε καληνύχτα μόλις χτες.

Γιατί ο Γιώργος είναι η αφορμή, να το σκεφτούν κάποιοι πριν αποκαλέσουν τον οποιονδήποτε διαφορετικό, «τρελό» και γιατί τα ποιήματα του αναδημοσιεύονται συνεχώς, επειδή έχουν ένα μοναδικό τρόπο να περιγράφουν τη ζωή εντός ψυχιατρείου με μια αλήθεια κοφτερή, που δεν μας επιτρέπει να σφυρίζουμε αδιάφορα. Τα πιο γνωστά του νομίζω  είναι το «Ψύχως» και το «Το Εξιτήριο μου«, που αναφέρονται στο πως βίωσε τον εγκλεισμό του, αλλά εγώ όταν θυμάμαι το Γιώργο, μου έρχεται στο νου, ένα ποίημα από κείνα τα χαρτάκια που μου έγραφε:

«Θεέ μου, χάρισε μου μια Ψυχή ν’ αντιμετωπίσω, το θάνατο των λουλουδιών…»

.

.

Ψύχως

.

Πως ρωτούν

ποιος είσαι “συ”;

Και δεν έχουν εκείνη

την πολύτιμη αιδώ

να δουν τα μάτια του ρωτούμενου.

Κι αν δεν μπορούν κατ΄ευθείαν τα μάτια

ας κοιτάξουν τα δάκρυ

κρύσταλλο που κυλά,

τόσο ζεστό στο μάγουλο.

Μόνο να δουν

το είδωλο τους το ψυχρό.

Λευκοί ντυμένοι

με υποδόρεια την νόηση

ρωτούν…

Και γω να μην θυμάμαι

Τίποτα από τα μάτια μου

τίποτα από τα δάκρυα μου.

Μόνο αυτούς στο Λευκό

Λευκό, λευκό

λευκό χαμόγελο

και κείνα τα χέρια.

Βλέπεις λειτουργούν

με αλυσίδες

σύρματα

βελόνες

Ακόμα..

.

.