Γιώργος Φαλελάκης – Δέκα χρόνια μετά: Εις μνήμην*…

.
Δέκα χρόνια συμπληρώνονται σήμερα απ’ το θάνατό του αλλά τα ποιήματά του θα μας τον θυμίζουν πάντα… Πολλά απ’ αυτά τέλειωναν με τη φράση “Σ’ αγαπώ”…

.

.
Μια τρίχα στο κασκέτο ενός μπολσεβίκου

Μία παράγραφος απ’ το κεφάλαιο του Μαρξ

Ένας στίχος από τη Μασσαλιώτισσα

ένα πανό στα κάγκελα του Πολυτεχνείου

.

Θα ‘θελα να ‘μουνα

.

Η ομίχλη που σκέπασε το πτώμα του Τσε Γκεβάρα

Ένα γαρύφαλλο στον τάφο του Πέτρουλα

Μια κηλίδα αίμα στο κορμί της Κωσταντοπούλου

Μία μολότωφ στο πρόσωπο ενός μπάτσου

.

Θα ‘θελα να ‘μουνα

.

Μία χορδή στην κιθάρα του Μπομπ Ντύλαν

Ο αισθησιασμός στη φωνή της Αλεξίου

Μια αρτηρία στην καρδιά σου

Μια προοπτική στα όνειρά σου

.

Θα ‘θελα να ‘μουνα

.

Το σαρδόνιο χαμόγελο του Μέγα Αλέξανδρου

Λίγο πριν κόψει τον Γόρδιο Δεσμό

Η σκλάβα που χόρεψε για τις μπότες του Τζέγκινς Χαν

Η μετάληψη στο στόμα ενός λεπρού

Το άχνισμα του καφέ στο στόμα ενός ψυχοπαθή

.

Θα ‘θελα να ‘μουνα

.

.

.

.

Η νύχτα έχει μπει μέσα μου**

Με έχει θολώσει η σκοτεινιά της

Ένα φως,

Αμυδρό όπως οι λειτουργίες των αισθήσεών μου

Μπαινοβγαίνει στα διαφράγματα των ματιών μου

Ίσως να είμαι εδώ

Ίσως να είσαι εδώ

Ίσως να είμαστε μαζί

Σ’ αγαπώ

.

.

.

.

Αναζητώ ένα κόκκινο ήλιο

μπασμένο μέσα μας για τα καλά,

να φέρει το αύριο.

Έχω βαρεθεί να περιμένω

την επανάσταση.

Δεν μπορώ να την κάνω μόνος μου.

Τη λατρεύω, τη θέλω

όμως δεν γίνεται ΤΙΠΟΤΑ.

.

.

.

%ce%b7-%ce%ac%cf%81%cf%80%ce%b1-%cf%84%ce%bf%cf%85-%ce%bf%cf%85%cf%81%ce%b1%ce%bd%ce%bf%cf%8d-2

.

.

.

Είμαστε οι λίγοι,

Χαμένοι μέσα στα όρια ενός μεγάλου περιθωρίου.

Εκεί που αρχίζεις να κραυγάζεις

Για λίγα ψίχουλα, νερό, καπνό

Για μια γουλιά καφέ

Είμαστε οι λίγοι της επανάστασης,
Οι διεφθαρμένοι μιας κοινωνίας διεφθαρμένης.

Οι λίγοι,

Οι εκλεκτοί της κατάρας και της αυταπόδειξης

Το περιθώριο.

Το πήρα απόφαση οριστικά:

Μόνος και μόνος,

Λίγη αγάπη και πολύς πόνος.

Ασύμμετρα και ανήσυχα

Κραυγάζω “σ΄αγαπώ”.

Τα φίμωτρα και οι ζουρλομανδύες.

.

.

.

.

Απόψε η νύχτα με παίρνει σαν πρέζα ηρωίνης

Λευκά κελιά, λευκά φώτα

λευκά όνειρα και άχρωμα.

Η απομόνωση,

τα λουκέτα της συνείδησης οδοφράγματα,

φωτιές χωρίς καπνό και ρημαγμένα τοπία.

Φωτιά εσωτερική.

Κάνω καβάντζα δυο ξέμπαρκα όνειρα

τα κρύβω βαθιά στα μαξιλάρι μου

τα ‘κλεψα απ’ το ντουλάπι με το αρντάν

δίπλα στο κοντάκι με το θάνατο

που ελλοχεύει μέσα μου

.

.

.

.

Αρνήθηκα τα παρακείμενα της ευαισθησίας

Ατσάλωσα τις άμυνές μου με μέταλλα απολαβής

Προχωράω σε ράγες που τρένα έχουν χρόνια να διαβούν

Φύτεψα στο στόμα ένα τσιγάρο

Σ’ ένα στρώμα που μου πέφτει λίγο

Ε!, ψιτ, αλλάζουμε νεύρωση;

.

.

.

.

Είμαι ένα φυτό**

που αναπτύσσομαι μες τη σαπίλα της κοινωνίας

κυλάει βρώμικο νερό στους ιστούς μου.

Ο ήλιος σαπίζει μαζί μου

μπροστά στην τέντα

ενός τελευταίου ορόφου

μιας πολυκατοικίας.

Εγώ όμως χρειάζομαι οξυγόνο.

Θέλω να φωτοσυνθέσω, να ζήσω.

Η βροχή πέφτει βασανιστική

μου παραλύει τις τελευταίες ελπίδες.

Απόψε δεν θα μου δώσεις οξυγόνο;

Όμως το χρειάζομαι.

.

.

.

.

Χρόνια κουβαλάω την ψυχοπάθειά μου**

τη χαρίζω στους γιατρούς

σαν καλλωπιστικό φυτό.

Εγώ, κρατάω τ’ άστρα,

να τρεμοσβήνουν στις αισθήσεις μου.

.

.

.

Γιώργος Φαλελάκης***

.

.

.

**Τα ποιήματα αυτά ανήκουν στη συλλογή “Ποιήματα β’”, έκδοση του Τμήματος Εργ/πείας του Θ.Π.Ψ. Χανίων (1995) της οποίας την επιμέλεια είχε η κυρία Ευδοκία Σκορδαλά Κακατσάκη. Τα υπόλοιπα υπάρχουν στη συλλογή “Η άρπα του ουρανού” που απεικονίζεται στη φωτογραφία της ανάρτησης κι απ’ την οποία δανείστηκα τα βιογραφικά στοιχεία του ποιητή.

*** Ο Γιώργος Φαλελάκης γεννήθηκε στα Χανιά το 1965. Έγραφε ποίηση από τότε που φοιτούσε στο Γυμνάσιο. Είχε συμμετάσχει σε άλλες τέσσερις ποιητικές συλλογές και είχε πραγματοποιήσει και μια ατομική ποιητική έκδοση με τίτλο “Ατέρμονη ροή” (Χανιά, Νεώριο, 1996). Είχε συμμετάσχει σε ποιητικές βραδιές στα Χανιά κι ασχολιόταν ερασιτεχνικά με το Θέατρο. Για τον Γιώργο Φαλελάκη η ποίηση ήταν έκφραση ζωής. Άφησε την τελευταία του πνοή στη γενέτειρά του στις 24/9/2006.Τότε ανακοινώθηκε ο θάνατός του.

.

.

.

.

.