Θεατρική Παράσταση – Το κορίτσι που γίνεται γορίλας και άλλες ιστορίες ανάρρωσης

Πρέπει να διευρύνουμε την αντίληψή μας για το τι σημαίνει να είσαι ανθρώπινος. Αντί για την ερώτηση «τι δεν πάει καλά με σένα;» χρειάζεται να ρωτήσουμε «τι σου συνέβη;»
Jacqui Dillon, Μεγάλη Βρετανία
 
Η Jacqui από την Αγγλία, η Elisabeth από τη Δανία, ο Odi από τη Νιγηρία και o Ron από τη Σκωτία μοιράστηκαν κάποια στιγμή στη ζωή τους μια κοινή εμπειρία: «άκουσαν φωνές». Η σκηνοθέτις Βίκυ Αδάμου καταπιάνεται για δεύτερη φορά με τη συγκεκριμένη θεματική, 5 χρόνια μετά τις επιτυχημένες «Στρατηγικές Επιβίωσης» (Κέντρο Ελέγχου Τηλεοράσεων, 2016). Αυτή τη φορά σε συν-σκηνοθεσία με τον Χρήστο Καπενή, φτιάχνουν μία παράσταση που μιλάει για την ορατότητα, την αποδοχή, τη συμπερίληψη.


Η παράσταση είναι εμπνευσμένη από τις μαρτυρίες των τεσσάρων ανθρώπων, οι οποίες περιγράφονται στο βιβλίο «Ζώντας με τις φωνές: 50 ιστορίες ανάρρωσης» (εκδ. Νησίδες, 2014), που κατάφεραν να μάθουν από τις φωνές τους και βρίσκονται σε διαδικασία ανάρρωσης. Παράλληλα, αντλεί υλικό και από την προσωπική εμπειρία των δημιουργών. «Είναι μία παράσταση για τους ανθρώπους και τις φωνές τους. Με τον Χρήστο Καπενή γεννηθήκαμε στη Νέα Φιλαδέλφεια, λίγα μέτρα από τον ζωολογικό κήπο που φιλοξενούσε μεγάλα άγρια ζώα κλεισμένα σε μικρά σκοτεινά κλουβιά. Κάθε χρόνο κάναμε βόλτα στο ξακουστό πανηγύρι της Πρωτομαγιάς που είχε ως ατραξιόν το κορίτσι που γίνεται γορίλας. Οι δύο μας όμως, συναντηθήκαμε πολλά πολλά χρόνια αργότερα στην πρώτη παράσταση που σκηνοθέτησα για τις φωνές. Συνεχίζουμε να περπατάμε σε παράλληλους δρόμους. Μας συνδέουν πολλά και μας χωρίζουν ακόμα περισσότερα. Συνειδητά επιλέγουμε να δούμε μαζί από το ίδιο κάδρο τέσσερις  ιστορίες ανθρώπων που είχαν την ξεχωριστή εμπειρία να ακούσουν τις φωνές τους. Η πέμπτη ιστορία είναι η δική μας ιστορία, θα μπορούσε να είναι και η δική σας», λέει Βίκυ Αδάμου.


Ο γνωστός συγγραφέας και δημοσιογράφος Ηλίας Μαγκλίνης ξεκινάει από το πραγματικό αυτό γεγονός του freak show στη Νέα Φιλαδέλφεια και μέσα από τη γραφή του δημιουργεί μία πρωτότυπη πέμπτη ιστορία, αναδεικνύοντας τις διαστάσεις μιας μεταμορφωτικής εμπειρίας. Στο Κορίτσι που γίνεται γορίλας και άλλες ιστορίες ανάρρωσης, τα multimedia έχει επιμεληθεί ο Βασίλης Αποστολάτος. Οι ρόλοι μοιράζονται σε μία μικτή ομάδα ηθοποιών και χορευτών, ενώ ο Δημήτρης Τάσαινας ερμηνεύει ζωντανά πρωτότυπη μουσική και τραγούδι. Πρόκειται για μια site specific παράσταση, που αξιοποιεί πλήρως το ιδιαίτερο προαύλιο των Πρώην Πλεκτηρίων-Υφαντηρίων Αθηνών, στην οδό Κορυτσάς 39 στον Βοτανικό. Οι θεατές παραμένουν αποκλειστικά στον εξωτερικό χώρο και γίνονται κοινωνοί της εμπειρίας των «φωνών» και της ανάρρωσης, με πολλούς διαφορετικούς τρόπους: παρακολουθούν σαν από κλειδαρότρυπα τις ιστορίες των ηρώων, παραβρίσκονται σε μία «διάλεξη» πάνω στο ζήτημα και τέλος συμμετέχουν σε ένα μεγάλο πάρτι στη ζούγκλα!


Ωστόσο, εκτός από τη φυσική παράσταση, οι θεατές έχουν τη δυνατότητα να επιλέξουν μια «αυξημένη παρακολούθηση», αφού 6 κάμερες θα καταγράφουν τη δράση στους εσωτερικούς χώρους, από διαφορετικά σημεία. Μέσα από τον υπολογιστή ή το κινητό τους, οι θεατές θα μπορούν να δουν τι πραγματικά συμβαίνει πίσω από κλειστές πόρτες. Αυτή η αυξημένη πρόσβαση στην παράλληλη δράση των εσωτερικών χώρων, αποδίδει το πώς αισθάνεται ένας άνθρωπος που ακούει φωνές λειτουργώντας σαν μια «κάμερα εσωτερικής παρακολούθησης», όπως λέει και η Elizabeth στο έργο. Μέσω της καταγραφής από κάμερα, η παράσταση σπάει τα όρια του φυσικού χώρου και διευρύνει την αντίληψη του κοινού, μεταδίδοντας -παρά τον ρυθμό και τη ροή της παράστασης – μια αίσθηση της εσωτερικότητας.
 
Το Σάββατο 4 Σεπτεμβρίου, μετά την παράσταση θα ακολουθήσει συζήτηση με τον ψυχίατρο Λυκούργο Καρατζαφέρη, μέλος του Ελληνικού Δικτύου «Ακούγοντας Φωνές» και τους συντελεστές της παράστασης.
 
 
Life after Death Theatre Company
Το κορίτσι που γίνεται γορίλας και άλλες ιστορίες ανάρρωσης
Μια performance εμπνευσμένη από μαρτυρίες ανθρώπων που άκουγαν φωνές
 
Πρώην Πλεκτήρια-Υφαντήρια Αθηνών, Κορυτσάς 39
3-6, 10-13, 17-20 και 24-26 Σεπτεμβρίου, στις 21:15
Εισιτήρια: ticketservices.gr – 15 ευρώ / άνεργοι, φοιτητές, 65+: 10 ευρώ / online προσβαση:25 ευρώ
Πληροφορίες: 6976228271 – 10:00 με 13:00 και 18:00 με 20:00
 
Συντελεστές
Σκηνοθεσία: Βίκυ Αδάμου, Χρήστος Καπενής
Δραματουργία: Βίκυ Αδάμου
Πρωτότυπο κείμενο: Ηλίας Μαγκλίνης
Πρωτότυπη μουσική: Δημήτρης Τάσαινας 
Φωτισμός, προβολές: Βασίλης Αποστολάτος 
Επιμέλεια κίνησης: Πετρίνα Γιαννάκου
Σκηνικα Κοστούμια: Lazy Boy*
Οργάνωση παραγωγής: Χριστίνα Σαμπανίκου
Βοηθοί παραγωγής: Ultravoilet-1838
Φωτογραφίες: Ανδρέας Κανελλόπουλος
Teaser: Στέφανος Κοσμίδης
 
Στην παράσταση ακούγεται μέρος μαρτυρίων από το βιβλίο «Ζώντας με τις φωνές»
Ερμηνεύουν: Αλίκη Ανδρειωμένου, Κωνσταντίνα Βέρρου, Χρήστος Καπενής, Μελίσσα Κωστάκη, Γιώργης Παρταλίδης, Ελεάνα Στραβοδήμου και Δημήτρης Τάσαινας.
 
Με τη συνεργασία του Ελληνικού Δικτύου «Ακούγοντας Φωνές» – hearing voices.gr
παράρτημα του παγκοσμίου δικτύου Hearing Voices Network
Με την υποστήριξη του Ινστιτούτου Εκπαίδευσης και Έρευνας στη Συστημική Ψυχοθεραπεία «Λόγω ψυχής» – logopsychis.gr/
Η παράσταση επιχορηγείται από το Υπουργείο Πολιτισμού και Αθλητισμού

Παγκόσμιο Συνέδριο του Δικτύου Ακούγοντας Φωνές (Intervoice)



Έλαβα το μήνυμα, είναι πολύ ενδιαφέρον αυτό το Συνέδριο κι έτσι αναδημοσιεύω κι εγώ τις λεπτομέρειες:

«Tο Παγκόσμιο Συνέδριο των Φωνών θα διεξαχθεί φέτος διαδικτυακά και το Δίκτυό μας ανελλιπώς συμμετέχει από το 2009. Όπως θα δείτε ως κεντρική θεματική του συνεδρίου μπαίνουν δύο ιρλανδικές λέξεις Ardán & Meitheal,  λέξεις που έχουν να κάνουν με την εμψύχωση, την αλληλεγγύη και τη συνεργατικότητα:

Αrdán (προφέρεται ar-dawn) είναι μια ιρλανδική λέξη που σημαίνει πλατφόρμα, σκηνή αλλά και κάτι στο πλαίσιο της έμπνευσης ή/και της ανόρθωσης του ηθικού (‘raising one spirits’)! 
Meitheal (pronounced meh-hill)  είναι επίσης ιρλανδική έκφραση με αρχαία προέλευση και δηλώνει την συνεργατική δουλειά και την αμοιβαιότητα για την κάλυψη κοινωνικών αναγκών. Αναφέρεται σε συνεργατικά εγχειρήματα όπου οι γείτονες κάνουν τις αγροτικές δουλειές τους συλλογικά βοηθώντας ο ένας την άλλη

Περισσότερα εδώ:
https://www.eventbrite.co.uk/e/12th-world-hearing-voices-congress-cork-ireland-1-3-sept-2021-tickets-145886254715
 
Από τη μεριά μας ετοιμάζουμε μια συλλογική παρουσίαση και σας καλούμε να στηρίξετε. Για όσα άτομα δεν μπορούν να παρακολουθήσουν στα αγγλικά θα φροντίσουμε να φέρουμε κάποιες από τις συζητήσεις και από τα όσα αποκομίσαμε από τη συμμετοχή μας στις ζωντανές συναντήσεις μας στο νέο χώρο.
 
Με εκτίμηση
Ακούγοντας Φωνές Αθήνα»

Πρόσκληση σε Bazaar απ’ το Hearing Voices – 3/7/2021, από 19.00 ως 22.00 μ.μ.

«Αυτό το Σάββατο 3/7 σας προσκαλούμε ώστε να πιούμε μια μπύρα ή ένα δροσιστικό αναψυκτικό, να ακούσουμε μουσική, να ξανα βρεθούμε, αλλά και να επισκεφθείτε τον χώρο μας (Αιθαλίδου 11, πολύ κοντά στο μετρό του Άγιου Ιωάννη) ώστε να περιηγηθείτε στο Bazaar μας, με όμορφα χειροποίητα και μη αντικείμενα και βιβλία το οποίο θα λειτουργήσει από τις 19:00 μέχρι και τις 22:00

Ευχαριστούμε πολύ

Δίκτυο Ακούγοντας Φωνές»

Βραδιά ποιητικής ανάγνωσης, απ’ την Πρωτοβουλία ‘Ψ’ & το Δίκτυο Ακούγοντας Φωνές: Δευτέρα 14/6 στις 19.00


Με χαρά σας καλούμε στην πρώτη βραδιά ποιητικής ανάγνωσης που διοργανώνουμε κοινά ως Πρωτοβουλία για ένα Πολύμορφο Κίνημα στην Ψυχική Υγεία και Δίκτυο Ανθρώπων που ακούνε φωνές.


Φέρνουμε ποιήματα δικά μας ή άλλων,

γνωστά ή άγνωστα, τραγουδισμένα ή ψιθυριστά ειπωμένα.

Όποιο άτομο θέλει διαβάζει, μοιράζεται λέξεις, ήχους, χρώματα..


Στην ταράτσα της Αιθαλίδου 11.


Δευτέρα 14/6

Στις 19.00

Συνάντηση-Συζήτηση με αφορμή το ταξίδι των Ζαπατίστας στην Ευρώπη, για μια «Άλλη Υγεία»

ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΛΛΗ ΥΓΕΙΑ

Μια συζήτηση για αυτήν και για μια άλλη υγεία

Τις νύχτες σκάβαμε κρυφά μια υπόγεια σήραγγα
μ’ ένα σουγιά, μ’ ένα πιρούνι, με τα νύχια

Σκάβαμε τις πέτρες ξέροντας πως θα φτάσουμε
το πολύ ως τη θάλασσα

Κι όμως μας ήταν ανάγκη να βλέπουμε
τα χέρια μας να ζούνε

Μου ήταν ανάγκη να βλέπω
πως κοντεύω πόντο πόντο να σε φτάσω

Αλεξάνδρου Άρης

Ο λαός λέει “όπου φτωχός κι η μοίρα του” αλλά τούτο ακόμα δεν έχει βρει εμπεριστατωμένη απόδειξη στα ακαδημαϊκά συνέδρια και στις μελέτες των “ειδικών” και μόλις και μετά βίας κάποιες φορές τρυπώνει στις κλειστές αίθουσες των ψυχιατρικών και ψυχολογικών εκτιμήσεων και αξιολογήσεων. Άρα από τη στιγμή που η φτώχεια, η κοινωνική ανισότητα και οι ταξικές διαφορές δεν έχουν μπει στα επίσημα εγχειρίδια δεν αποτελούν και θέμα συζήτησης όταν η κουβέντα έρχεται στην ψυχική υγεία. Και βέβαια ο λόγος για αυτό είναι προφανής. Αν όλοι αυτοί οι “ειδικοί” μιλούσανε για αυτά θα έπρεπε να κάνουνε και γι’ αυτά…

Όμως πολλοί μας είπανε ότι την εποχή της πανδημίας απειλείται η υγεία μας. Το στρες αυξάνεται, τα ψυχοσωματικά κάνουν πάρτι, η απομόνωση εντείνει την ήδη ασφυκτική ατομικιστική κουλτούρα της αποξένωσης , τα έθνη μένουν να αιωρούνται σε μια ατμόσφαιρα που ετοιμάζεται να υποδεχτεί μετά βαΐων και κλάδων τη νέα ψηφιακή εποχή, την 4η βιομηχανική επανάσταση κατ’ άλλους… Σώματα πειθαρχημένα και ψυχές αποξενωμένες, τα πένθη σε κρύπτη, ιδού ο παράδεισος της νέας καπιταλιστικής στροφής με κυρίαρχο σύνθημα «καλύτερα υγεία παρά ελευθερία». Οι ειδήμονες σερβίρουν μονοσήμαντες, ατομικές και από απόσταση απαντήσεις για την κρίση με οδηγίες για καταπράυνση του άγχους , τεχνικές αναπνοής και ένα ελάχιστο εισόδημα – χαρτζιλίκι για τον εγκλεισμό και βέβαια κουβέντα για το βάθεμα των ταξικών ανισοτήτων.

Όμως εμείς θα επιμένουμε πως υγεία χωρίς ελευθερία και δικαιοσύνη δεν νοείται.

Η πρόσφατη συγκρότηση της πανελλαδικής συνέλευση του θεματικού συντονισμού για την υγεία είναι εμπνευσμένη από το ταξίδι των Ζαπατίστας στην Ευρώπη. Οι συντρόφισσες/οι Ζαπατίστας επιλέγουν να κάνουν ένα τόσο σημαντικό και ιστορικό ταξίδι εν μέσω πανδημίας, που εκτιμάται ότι θα έχει συνέχεια και τα επόμενα χρόνια, φέρνοντας στο προσκήνιο μία νέα εποχή για την υγεία, την πολιτική και την κοινωνική ζωή.

Κυρίαρχες πολιτικές υγείας -βιοπολιτικής και βιοεξουσίας- προσπαθούν να επιβληθούν σε όλα τα πεδία της ζωής. Προτάσσεται η παθητικοποίηση (βλ. ιατρικοποίηση, ψυχιατρικοποίηση, ψυχολογικοποίηση) του ανθρώπου όσον αφορά στην υγεία του και στη ζωή του γενικότερα, αντί της ενδυνάμωσης και της προστασίας του κοινωνικού συνόλου απέναντι στην πανδημία. Το γεγονός ότι, εν καιρώ πανδημίας, η ιατρική προσδένεται όλο και περισσότερο στο άρμα της εξουσίας, η θεώρηση της υγείας ως όλον καθίσταται ακόμα πιο επισφαλής και δεν μπορεί παρά να αντιτάσσεται στην άκρατη υπερ-ιατρικοποίηση που επιβάλλεται σε όλους τους ζωτικούς τομείς της ανθρώπινης ύπαρξης. Η έμπρακτη εφαρμογή της ολιστικής θεώρησης μπορεί να συντελεστεί μέσω της ενεργητικής διεκδίκησής της και μέσω της συμμετοχής του κάθε μέλους της κοινότητας σε όλα τα πεδία που άπτονται της υγείας ή εν τέλει, παίρνοντας όλες/οι εμείς -κάθε σπίθα αντίστασης και αγώνα- τις ζωές μας στα χέρια μας. 

Περισσότερα για την πανελλαδική συνέλευση του θεματικού συντονισμού για την υγεία εδώ.

Σας καλούμε σε μια συνάντηση – συζήτηση για όλα τα παραπάνω το Σάββατο 12/06/2021, στις 19:30, στην ταράτσα της οδού Αιθαλίδου 11, κοντά στο σταθμό του Αγίου Ιωάννη για να ακούσουμε εμπειρίες και ιστορίες από το Μεξικό να εμπνευστούμε και να επανοηματοδοτήσουμε τι θα πει υγεία. Σας καλούμε για να ανταλλάξουμε γνώμες, ιδέες, γνώσεις, αναγνώσεις, να εμπνευστούμε από τη σκέψη και την αντίσταση του/της καθενός/καθεμιάς μας στο πεδίο και στον τομέα του/της και να χαράξουμε δρόμους δράσης και κανάλια πλεύσης ενάντια στην κυρίαρχη βαρβαρότητα…..

γιατί όπως λένε και οι ίδιοι οι Ζαπατίστας (κι ίσως κάπου μέσα μας το ξέρουμε κι εμείς) «η κοινότητα είναι ένα εν δυνάμει σχολείο, μια συλλογικότητα που διδάσκει, δείχνει, διαμορφώνει και μέσα και μαζί με αυτήν ο άνθρωπος μαθαίνει και, με τη σειρά του, διδάσκει».

Με συντροφικούς χαιρετισμούς

Πανελλαδική συνέλευση του θεματικού

συντονισμού για την υγεία

ομάδα Αττικής

Διαδικτυακό σεμινάριο απ’ το Κίνημα «Ακούγοντας Φωνές»: Σάββατο 6 Φεβρουαρίου 2021

Πέρα από την ψυχιατρική διάγνωση: το θεωρητικό πλαίσιο «Εξουσία – Απειλή –Νόημα» ως εναλλακτική προσέγγιση στην κατανόηση της ψυχικής δυσφορίας

Το Κίνημα “Ακούγοντας Φωνές” σας προσκαλεί σε ένα διαδικτυακό εργαστήριο με συντονίστρια τη Lucy Johnstone, η οποία θα παρουσιάσει το θεωρητικό πλαίσιο «Εξουσία – Απειλή – Νόημα». Το εργαστήριο θα εστιάσει σε μια συνοπτική παρουσίαση και επεξήγηση της εναλλακτικής αυτής προσέγγισης μαζί με την αξιοποίηση μιας άσκησης, ώστε να πάρουμε μια γεύση εφαρμογής στην καθημερινή πρακτική.

Το θεωρητικό πλαίσιο «Εξουσία – Απειλή – Νόημα» (Power Threat Meaning Framework ή συνοπτικά PTMF) αποτελεί μια ριζοσπαστική εναλλακτική στα ταξινομητικά μοντέλα της δυσφορίας. Πρόκειται για μια συν-παραγωγή πέντε ετών μιας ομάδας κορυφαίων κλινικών ψυχολόγων και γνωστών επιζώντων/επιζησασών και δημοσιεύτηκε τον Ιανουάριο του 2018 από τη Βρετανική Ψυχολογική Εταιρεία ως εναλλακτική της ψυχιατρικής προσέγγισης για την κατανόηση και την αντιμετώπιση της ψυχικής δυσφορίας. Από την αρχή συγκέντρωσε το διεθνές ενδιαφέρον και συμβαδίζει με τις αρχές του Δικτύου Ακούγοντας Φωνές.

Το συγκεκριμένο πλαίσιο έχει ως αφετηρία τη ρήση των επιζώντων/επιζησασών “Αντί να ρωτάς τι πάει στραβά με εμένα, ρώτα με τι μου έχει συμβεί”. Αντιλαμβάνεται αυτό που η ψυχιατρική αποκαλεί “σύμπτωμα” ως μια κατανοητή απόκριση σε γεγονότα ζωής και ως ένα δημιουργικό τρόπο επιβίωσης. Συνοψίζει έναν τεράστιο όγκο δεδομένων σχετικά με το ρόλο των ποικίλλων μορφών ισχύος στις ζωές των ανθρώπων και υπογραμμίζει τις συνδέσεις ανάμεσα στην υποκειμενική δυσφορία και την κοινωνική ανισότητα και την αδικία κάθε μορφής. Επισημαίνει πώς μπορούμε να δημιουργήσουμε αφηγήσεις ανάρρωσης ως μια εναλλακτική στις διαγνώσεις είτε σε επαφή με τις υπηρεσίες είτε όχι. Το PTMF μας αφορά όλους και όλες μας.

Η Dr Lucy Johnstone είναι Αγγλίδα κλινική ψυχολόγος, συγγραφέας του βιβλίου “Users and abusers of psychiatry” (2η έκδοση Routledge 2000) και συν-επιμελήτρια του “Formulation in psychology and psychotherapy: making sense of people’s problems” (Routledge, 2η έκδοση 2013) και του “A straight-talking guide to psychiatric diagnosis” (PCCS Books 2014), όπως και πολλών ακόμα κεφαλαίων και άρθρων, στα οποία διατηρεί μια κριτική ματιά στα ζητήματα θεωρίας και πρακτικής της ψυχικής υγείας. Είναι πρώην Διευθύντρια του Διδακτορικού Προγράμματος του Πανεπιστημίου του Μπρίστολ και κύρια συγγραφέας του “Good practice guidelines on the use of psychological formulation” (Τμήμα Κλινικής Ψυχολογίας, 2011.) Εργάστηκε σε δομές ψυχικής υγείας ενηλίκων για πολλά χρόνια, τα τελευταία στη νότια Ουαλία.

Περισσότερες λεπτομέρειες και πληροφορίες εδώ.