Κρυφοί έρωτες – Δημήτρης Παπασταμάτης

.

.

ΚΡΥΦΟΙ ΕΡΩΤΕΣ

Έρωτες που

τη μέρα κρύβονται

το βράδυ γίνονται

θεριά ανήμερα

κοντά στα σύνορα

του πουθενά.

.

Φιλιά παντού

και παραδίνονται

σε πάθη πνίγονται

σπάζουν τα σίδερα

του χθες, του σήμερα.

Λόγια φθηνά.

.

Βάλτοι, νερά,

βρομιά, εξαθλίωση

έρωτα ατίμωση

και στεναγμοί.

Λάσπη, φωτιά

κορμιά ξεδιάντροπα

δίνονται αδιάντροπα

στην ηδονή.

.

Φεγγάρι βγες

μάρτυρα του έρωτα.

Μέρας ξημέρωμα

ξένοι στο φως.

Ζούνε ξανά

μες στα προσχήματα

ήθος και σχήματα

ήλιος εχθρός.

.

Έρωτες που

τη μέρα κρύβονται

τη νύχτα γίνονται

θεριά ανήμερα

κοντά στα σύνορα

του πουθενά.

.

Φιλιά παντού

και παραδίνονται

σε πάθη πνίγονται

σπάζουν τα σίδερα

του χθες, του σήμερα.

Λόγια φθηνά.

.

Δημήτρης Παπασταμάτης*

.

.

*Στίχοι του Δημήτρη Παπασταμάτη για το έργο «Με δύναμη από την Κηφισιά» των Κεχαϊδη- Χαβιαρά που σκηνοθέτησε ο Δημήτρης Παπασταμάτης στο ΔΗΠΕΘΕ Β. Αιγαίου. Μουσική: Κώστας Χαριτάτος. Φωτογραφίες:  Μαρία Κανάτα.

.

.

.

.

Δημήτρης Παπασταμάτης: Ίσως η τρέλα είναι μια αρχή σοφίας…

.

the-dream.jpg

.

Τα όνειρα και οι κραυγές της αποκάλυπταν σιγά σιγά μια κρυφή πηγή ανεκμετάλλευτης ζωτικότητας…. Στους συνειρμούς της αποκάλυπτε πόσο βασανισμένη, άψυχη ένοιωθε ….

Στα όνειρα της που διηγιόταν όταν ξέφευγε από την μέγγενη της σιωπής διέκρινα μια απύθμενη φαντασία…. Ονειρευόταν πως εμφανιζόταν με πυροκόκκινο φόρεμα σε συνάξεις ή ότι έχυνε κρασί στα μούτρα αξιοσέβαστων κυρίων….

Η τρέλα της είχε μια διαρκή παρουσία και ικανότητα αντίληψης…. Η τρυφερότητα της δεν περιοριζόταν σε κάποιες ορισμένες ώρες είχε διάρκεια και αντίληψη βάθους, αν και στις παύσεις της σιωπής της αναγνώριζα ότι η ανθρώπινη πραγματικότητα την αποθάρρυνε …….

Στους μονολόγους διάρκειας διέκρινα συχνά να μου λέει… Φίλε μου ο άνθρωπος που πέφτει δεν μπορεί να νοιώσει, ούτε να ακούσει τον εαυτό του που πέφτει … Και να ξέρεις αυτή είναι η μοίρα των ανθρώπων που κάποια στιγμή της ζωής τους γύρευαν κάτι που δεν μπορούσαν οι άλλοι να τους προσφέρουν … Μην φοβάσαι τον θάνατο φίλε μου .. Ο θάνατος δεν είναι τιμωρία είναι το αναπόσπαστο συμπλήρωμα κάθε ζωντανού…..

Και να ξέρεις όταν κανείς μπορεί να καταλαβαίνει και να ζει την στιγμή, να ζει έντονα το παρόν να παρατηρεί στον δρόμο του ένα λουλούδι, να νοιώθει μια φιλική φροντίδα για κάθε αδέσποτη ψυχή, να εκτιμά κάθε παιχνίδισμα της στιγμής τότε η ζωή δεν μπορεί να σου προξενήσει κανένα κακό. Ξεσκέπασε ανελέητα το παρελθόν άνοιξε την καρδιά σου, το κρανίο σου κατοίκησε στην φυλακή των αισθήσεων και του αισθησιασμού, βγες στο φως στραγγίξου ως την τελευταία σκέψη το τελευταίο συναίσθημα είτε αυτό είναι ψέμα, είτε αλήθεια ταξίδεψε ως την έσχατη σου επιθυμία….

Οι άλλοι ναι οι άλλοι σε τριγυρίζουν σε σπρώχνουν τότε νοιώθεις ότι δεν έχεις χώρο να σταθείς ούτε αέρα να ανασάνεις .. Τότε τότε πρέπει να τους παρατήσεις, αλλιώς και εσύ θα είσαι μέρος της ομαδικής βλακείας…

Αυτά με έκαναν να σκεφθώ πως ίσως η τρέλα είναι μια αρχή σοφίας, έτσι όπως το αποδομημένο ΕΓΩ είναι αρχή τέχνης και φαντασίας, όπως το έχω συναντήσει σε έργα δημιουργών.

Συνειδητοποίησα μέσα από τον μονόλογο της γυναίκας αυτής ότι η οργή και η έχθρα δεν είναι η μόνη ατόφια, η μόνη ουσιαστική αγάπη των ανθρώπων….

.

Δημήτρης Παπασταμάτης* (Εικονοσελίδα/Μονόλογοι)

.

.
**Ο Δημήτρης Παπασταμάτης είναι σκηνοθέτης. Έχει ασχοληθεί με το ψυχόδραμα. Έχει σκηνοθετήσει πλήθος θεατρικών έργων. Υπήρξε για 16 χρόνια Διευθυντής ΔΗΠΕΘΕ. Γράφει ποίηση και θεατρικούς μονολόγους. Στην δεκαετία του ’80-’90 συμμετείχε στην έκδοση του αντιψυχιατρικού περιοδικού ΤΡΕΛΑ καθώς και στην δημιουργία της Κίνησης για τα δικαιώματα των <>.

.

.

.

.

Κάθονται απέναντι – Δημήτρης Παπασταμάτης

.

from-endemann-kirstin-ott-to-photo-ott-subject-life-sent-tue5
Silent conversation – Marcia Melo

 .

Κάθονται απέναντι

.

Kάθονται απέναντι…
Σε αυτό που κάποιοι ονομάζουν κήπο…
Ένας μελαγχολικός μαραμένος κήπος
που τον φωτίζουν τα τρελόφωτα……
Εκείνος σιωπηλός, το βλέμμα του
χάνεται στον θαλάσσιο ορίζοντα,
στο ανόθευτο γαλάζιο …..
Εκείνη φλυαρεί ακατάπαυστα,
φλυαρεί για να δείξει ότι ακόμη και εδώ μέσα
κάποιος μπορεί να φλυαρεί.
Κάποιες στιγμές η φωνή της σβήνει απότομα,
βίαια θαρρείς ….
Τότε απλώνεται η σιγή….
Αρχίζει τότε εκείνος να μονολογεί,
αλλά δεν μπορεί καν να συγκριθεί μαζί της
ούτε καν στην ένταση της φωνής της…
Αμέσως σταματά …..
Η σιγή που ακολουθεί είναι η έκφραση
μιας απόλυτης αρμονίας,
σε αυτήν την έρημο
των μη <<λογικών >>
εδώ που τα περσινά φύλλα των φυτών
εγκαταλελειμμένα στην άχαρη δουλειά
των μυρμηγκιών,
και στο διστακτικό τιτίβισμα των πουλιών,
από κοινού κατάκτησαν ζωγράφισαν,
τούτην την παράξενη σιωπή…

Χωρίς τα μάτια να προδίδουν
η να αποκαλύπτουν
ποιες ρυτιδωμένες θύελλες
κρύβουν πίσω τους…..
Αυτό το σύμπλεγμα λόγου και σιωπών
εναγωνίως αναζητεί ρόλο ……
Οι λέξεις κωδικοποιημένες αγωνίζονται
να αποδώσουν αυτό που και οι δύο τους,
ήδη γνωρίζουν,
την άγρα αγάπης και κατανόησης για τις ψυχές
με την άφθαρτη παιδικότητα….
Το μοναδικό συναίσθημα
τούτη την στιγμή
που τον έκανε να νοιώθει
ζωντανός στην μοναξιά του…..
Μέσα στην σιωπή άκουγες τον θρήνο
για το χαμένο παρελθόν,
τις μέρες του ζωώδους άγχους,
τις εναλλαγές του εφιαλτικού φόβου
και ευφορίας,
τις κατακρημνίσεις του μυαλού….
Και έρχεται επισκέπτρια
η απελπισία,
με ένα κατακίτρινο τριαντάφυλλο
στο χέρι.
Εκείνος παρατηρεί με σκοτεινή
αινιγματικότητα,
τον ακτινοβόλο κιτρινωπό πυρήνα του,
προσποιείται ότι είναι χαρούμενος
κομπάζει ασύστολα …
Σφαλίζει τα μάτια, τα αυτιά σε όλα .
Σε όλα εκτός του ανέφικτο….
Τον φοβίζει τούτη η επίσκεψη .
Εδώ σε τούτον τον κήπο,
που το φωτίζουν τα τρελόφωτα.
Δεν ξέρει τι να σκεφτεί ..
Τι πρέπει να σκεφτεί……
Αυτό είναι καταναγκασμός
Ψυχικός καταναγκασμός….
Πόνος που διαρκώς αυξάνεται…
Θλιβερός ψυχικός πολτός,
σύντομα δεν θα μπορεί να κρύψει τίποτα,
δεν θα μπορεί να παραμείνει άπραγος….
Καρφωμένος μέσα σε τούτη την σύνθεση
που ξεδιπλώνεται σαν μια τεράστια
τοιχογραφία,
ομοιώματα ανθρώπων,
ασήμαντες, απροσδιόριστες
κουκκίδες, λαβωμένα,
Εγώ …..
συνθλίβονται από τα γρανάζια
της απανθρωποποίησης.
Ένας κήπος με ανέκφραστα πρόσωπα,

με μάτια απλανή κενά νοήματος
να συνομιλούν με τον πόνο….
Δεν το γνωρίζει ακόμα,
αν τούτος ο κήπος
θα είναι το αφήγημα, η βιογραφία του…

.

Δημήτρης Παπασταμάτης

.

.

*Ο Δημήτρης Παπασταμάτης είναι σκηνοθέτης. Έχει ασχοληθεί με το ψυχόδραμα. Έχει σκηνοθετήσει πλήθος θεατρικών έργων. Υπήρξε για 16 χρόνια Διευθυντής ΔΗΠΕΘΕ. Γράφει ποίηση και θεατρικούς μονολόγους. Στην δεκαετία του ’80-’90 συμμετείχε στην έκδοση του αντιψυχιατρικού περιοδικού ΤΡΕΛΑ καθώς και στην δημιουργία της Κίνησης για τα δικαιώματα των <<ψυχασθενών >>.

.

.

.

.

.

Η κατάθλιψη μου: μια σύγχρονη Άρπυια – Κείμενο του Δημήτρη Παπασταμάτη

.

Η ΚΑΤΑΘΛΙΨΗ ΜΟΥ: MΙΑ ΣΥΓΧΡΟΝΗ ΑΡΠΥΙΑ

.

Ταπείνωση είναι το συναίσθημα που κυριαρχεί.
Η διάθεση μου είναι Νέμεσις για ότι με οδήγησε εδώ.
Εδώ που κυριαρχεί η φθορά του χρόνου, η παράλυση των αισθημάτων, η αδιαφορία για το απρόοπτο, η αδυναμία να ταξιδέψω στο φαντασιακό, η στέρηση της δημιουργίας, η αχαλίνωτη επιθυμία για λύτρωση μέσα από τον θάνατο.
Αδυνατώ πλέον να ασχοληθώ με τις ενδιαφέρουσες πλευρές της ζωής, ουσιαστικά εξαρτημένος από την προσωπική μου άρπυια οδηγούμαι στην αυτοαπομόνωση και στον δηκτικό αυτοσαρκασμό του δικού μου εγώ.
Χωρίς προοπτική ανήκω ήδη στην λίστα των νεκρών.
Αυτό που παραμένει ακόμα ανέπαφο είναι η αγάπη για την μουσική και την ποίηση.
Η <<αρρώστια >> αυτή ανεξάρτητα και πέρα από τα οιαδήποτε κοινωνικά ή πολιτικά χαρακτηριστικά της είναι μια αόρατη και διαρκής απειλή. Ίσως η μεγαλύτερη απειλή στις μέρες μας όπου κυριαρχούν ασύδοτες οι δυνάμεις της αγοράς.
Η <<αρρώστια>> αυτή ερρύη τα φαύλα βιωματικά όμως είναι πραγματική.
Καθιστά το υποκείμενο κοινωνικά ανενεργό μειώνοντας δραματικά την αυτενέργεια και το οριοθετεί έξω από το πολιτικό πράττειν. Στα βαθιά δηλαδή νερά της απόγνωσης, της εξαθλίωσης των διαψεύσεων της μη κανονικότητας και των άδικων ενοχών.
Στην διάρκεια της ζωής μου διάβασα πολλά βιβλία, ασπάσθηκα βραχίονες επαναστατικές ιδεολογίες, απόψεις φιλοσοφικού και κοινωνικού στοχασμού, εν ολίγοις δημιουργούσα ένα οπλοστάσιο ικανό να με αποτρέπει από κακοτοπιές σαν και τούτη εδώ που βιώνω τώρα, ζούσα κάνοντας εύκολες συνεπαγωγές ή τουλάχιστον έτσι πίστευα.
Δυστυχώς όμως η ύπουλη τούτη <<αρρώστια >> με το τεράστιο μέγεθος της ως χυδαίο έκτρωμα με έχει κατακτήσει συνάμα με έχει καταβάλλει και με την οποία είναι αδύνατον να συνεννοηθώ μέσω της φαρμακευτικής αγωγής.
Περίτρανα μου επισημαίνει ότι οι <<καταραμένοι >> ποιητές έχουν πλέον πεθάνει. Μαζί με αυτούς και εγώ.
Κάποιοι μιλάνε ή ακόμα την παρομοιάζουν σαν ένα <<ταξίδι >> που πρέπει να δεις και τις θετικές του πλευρές. Εγώ αισθάνομαι επιφυλακτικός απέναντι σε αυτήν την μυθοπλασία.
Διαβάζω με πόνο τα νεκρά γράμματα που απαρτίζουν την λέξη ζωή προτού παραδώσω το σώμα μου στην φωτιά του θανάτου, ενός θανάτου απαλλαγμένου από τα επικά χαρακτηριστικά της τρέλας του Αίαντα.
Θυμάμαι πριν από έξι μήνες όταν για πρώτη φορά με κατέλαβε αυτό το πρωτόγνωρο <<συναίσθημα >> δεν είχα νοιώσει στο παρελθόν παρά στιγμές ανώδυνης θλίψης.
Εκείνη την χρονική στιγμή η άρπυια αυτή άρχισε να με ακουμπάει στην αρχή ελαφρά να με σκουντάει στην συνέχεια με αναίδεια και θρασύτητα.
Τότε ερμήνευα αυτήν την κατάσταση ως μια απελπισία ενός ανθρώπου που τυγχάνει να είναι εραστής της ποίησης, και του έρωτα.
Παρομοιάζοντας την σχέση αυτή ως ενδεδειγμένο φάρμακο θεραπείας τρεφόμενος ουσιαστικά από αυτό και μέσα από την συνομιλία των στίχων να καταπολεμήσω τούτην την θλίψη. Αυτό που κέρδισα ήταν να παρασύρομαι ακάθεκτα κυριολεκτικά αποσβολωμένος στην άκρη της πραγματικότητας στην μαύρη άβυσσο που κυριαρχεί η προσωπική μου άρπυια με την καταστροφική μνησικακία και την φτηνή κακεντρέχεια της.
Επίπονες εμμονές, συνειρμικές ιδέες αυτοαπαξίωσης με καθοδηγούν σε μια καθηλωτική μοναχικότητα κλεισίματος όχι μόνο στον περιβάλλοντα χώρο αλλά καταδικάζουν και την ίδια την ψυχή στην σιωπή, μόνος να ατενίζω το θορυβώδες κενό της ύπαρξης.
Η μοναξιά αυτή όμως ποτέ δεν έρχεται μόνη της συνήθως συνοδεύεται από έναν απροσδιόριστο φόβο.
Ένα φοβικό σύνδρομο κατά τους ειδικούς.
Κατ εμένα όμως ως άθλια εγκατάλειψη της επιθυμίας για την ζωή, αδυναμία μετατροπής των συναισθημάτων της αυτοκαταστροφικής επιθετικότητας σε δημιουργική δραστηριότητα.
Αυτό βιώνω στον χώρο. Για πρώτη φορά στην ζωή μου και αισθάνομαι διπλά ένοχος για αυτό ανακαλύπτω σε τούτον τον <<κοινωνικό >> χώρο την εγκατάλειψη, την μοναξιά και ειδικά την απόλυτη φτώχεια που βιώνουν ανθρώπινα πλάσματα ενός κατώτερου θεού, που ζουν μιαν άδικη πολλαπλή περιθωριοποίηση και απομόνωση, και προσπαθούν αγωνιωδώς να αντιμετωπίσουν της δυσχέρειες επιβίωσης τους.
Εδώ ως κοινοτισμός συμβιώνουν η πολυσυλλεκτικότητα και η πολυπολιτισμικότητα της τρέλας.
Φανταστείτε την εικόνα ενός ανθρώπου που σκυθρωπός αναπολεί, νοιώθει αιχμάλωτος στην λύπη εξαρτημένος από τούτη την άρπυια να του συντρίβει την γενναιοδωρία να αποκλείει κάθε ελπίδα για ψυχική και πνευματική γαλήνη αργά αλλά σταθερά να τον οδηγεί σε μαρασμό ψυχής να του κατατρώει κάθε διάθεση να αγωνιστεί και να απελευθερωθεί από αυτήν.
Παράλληλα όμως ως προσωπικότητα σε καθοδική πορεία συνεχίζω να έχω εμπιστοσύνη και πίστη στις επιστημονικές αρχές εμπιστοσύνη που ουδέποτε χλευάστηκε η απαξιώθηκε από την μάχη που εκείνοι καθορίζουν για τον οριστικό φόνο της άρπυιας μου, στωικά αποδεχόμενος την ορθότητα της πράξης και θεραπευτικής μεθοδολογίας και συνειδητά απαξιώνοντας εκείνους τους αδαείς που την αμφισβητούν.
Με το απόλυτα ορθολογικό επιχείρημα ότι η ζωή δεν είναι τίποτε άλλο πέρα από κάποια επιτεύγματα και απογοητεύσεις. Το προσωπικό μου αντεπιχείρημα σε αυτό είναι η θλιβερή ανακάλυψη ότι όσα έζησα ή νόμισα πως έζησα ως ζωή ήταν ένα βιωμένο ετοιμόρροπο που τώρα στέκει μπροστά μου ως βιωμένο ερείπιο.
Μέσα από τούτον τον μονόλογο επισύρομαι σε μια πορεία ηθελημένης φυγής, μιας και νοιώθω ότι έχουν πλέον εξαντληθεί οι λόγοι που θα με κρατούσαν στέρεα στην ζωή.
Δεν νοιώθω πλέον δεμένος με την απολαυστική πλευρά της ζωής, με την δημιουργία με την ηδονή με τον έρωτα.
Γνωρίζω ότι θα βιώσω την πορεία προς τον θάνατο αλλά όχι τον ίδιο. Ελπίζω τότε ότι η υπόθεση του θανάτου μου να γίνει υπόθεση και όλων εκείνων που συνέργησαν σε αυτό η σκέψη τούτη είναι άκρως παρηγορητική.
Αντιστρέφοντας τα λόγια του Τόμας Μαν λέω ότι θα χαρίσω στον θάνατο την κυριαρχία πάνω στις σκέψεις και τα συναισθήματα μου.

.

Δημήτρης Παπασταμάτης*
2/12/11-ΠΨΚΑ

.

*Ο Δημήτρης Παπασταμάτης είναι σκηνοθέτης. Έχει ασχοληθεί με το ψυχόδραμα. Έχει σκηνοθετήσει πλήθος θεατρικών έργων. Υπήρξε για 16 χρόνια Διευθυντής ΔΗΠΕΘΕ. Γράφει ποίηση και θεατρικούς μονολόγους. Στην δεκαετία του ’80-’90 συμμετείχε στην έκδοση του αντιψυχιατρικού περιοδικού ΤΡΕΛΑ καθώς και στην δημιουργία της Κίνησης για τα δικαιώματα των <<ψυχασθενών >>.

.

**Το κείμενο αυτό μου το εμπιστεύτηκε ο ίδιος και μου έδωσε την άδεια του να το δημοσιεύσω. Μόνο να τον Ευχαριστήσω μπορώ.

.

.

.

.

.

Είναι οι ειδικοί – Δημήτρης Παπασταμάτης

.

The Maze (1953) William Kurelek

.

ΕΙΝΑΙ ΟΙ ΕΙΔΙΚΟΙ

.

Εδώ πέρα
βιώνουν την ζωή
άνθρωποι της εγκατάλειψης ….
Την γιατρειά περιμένουν
παραδομένοι στην γνώση
αμαχητί……..
Εκείνοι ελέγχουν
βήμα προς βήμα
κόκκο τον κόκκο
συμπεριφορές
την σκέψη, την ζωή……
Είναι οι ειδικοί
εντεταλμένοι την τρέλα
να ελέγξουν…….
συσχετίζουν, παγιώνουν
ονομάζουν, εφαρμόζουν…..
Είναι οι ειδικοί…..
Με σπινθηροβόλο βλέμμα
που η <<γνώση >> τους παρέχει
Ανακρίνουν με βλέμμα
και λόγο τους <<ανθρώπους >>
πως περπατούν
πως κοιτάζουν
πως αγαπούν…..
Την ιδιαιτερότητα με ευκολία
Τρέλα ονομάζουν…….
Ξέρουν ότι το σύνολο
δεν είναι ομοιογενές……
Εδώ οι άνθρωποι
δεν έχουν όνομα
είναι αριθμοί…….
ταμπέλες απόλυτα
διαχωρισμένες……
Άνθρωποι <<ασθενείς >>
διασχίζουν τα μισόφωτα
μυστικοπαθείς σκιές
ρευστές οντότητες
με συστολή
τονίζουν ως υλικό
τιμές εχεμύθειας.
Εδώ η τρέλα
συδαυλίζει, καιροφυλακτεί
σε ελικοειδής διαδρομές……
που αποκλίνουν
από τον άξονα της <<λογικής>>
παράγουν σπινθήρες
εξέγερσης …….
με ήχους του Βάγκνερ.
Το αδιάφορο περπάτημα
στο πουθενά
μαζί με τα χάπια
χαρίζεται αφειδώς
ως αφορμή
όχι ως αίτιο…..
Εδώ αυτοί βαδίζουν
σκεφτικοί, ονειρεύονται
την επιφάνεια μιας πορφύρας……
Οι λέξεις εδώ θυμίζουν
ταξίδια έξω από το σώμα
ανάμεσα στα αγεφύρωτα
κενά των σωμάτων….
Και όταν παρέλθει ο χρόνος
της αναχώρησης
από τον κήπο με τα τρελλόφωτα
βαριεστημένοι θα βαδίζουν
κυκλικά στον κόσμο
των κανονικών……
Αναχωρώντας εκεί θα αφήσεις
ραγισμένα
κομμάτια του ευατού σου
σε ένα τόπο ενεργού βίας
που οι κρίνοντες δεν κρίνονται.
Εδώ θα λήξει και το δικό σου
ταξίδι.
Αγχωμένος στην αναμονή
να μείνεις ζωντανός
όσο η χημεία στο επιτρέπει….

.

Δημήτρης Παπασταμάτης*

28-03-12

.

.

.

*Ο Δημήτρης Παπασταμάτης είναι σκηνοθέτης. Έχει ασχοληθεί με το ψυχόδραμα. Έχει σκηνοθετήσει πλήθος θεατρικών έργων. Υπήρξε για 16 χρόνια Διευθυντής ΔΗΠΕΘΕ. Γράφει ποίηση και θεατρικούς μονολόγους. Στην δεκαετία του ’80-’90 συμμετείχε στην έκδοση του αντιψυχιατρικού περιοδικού ΤΡΕΛΑ καθώς και στην δημιουργία της Κίνησης για τα δικαιώματα των <<ψυχασθενών >>.

.

Διάβασα το ποίημα του, του το ζήτησα κι είχε την ευγένεια να μου το παραχωρήσει για δημοσίευση. Τον Ευχαριστώ θερμά.

.

.

.

.

.