Δρομοκαΐτειο: Συγκέντρωση Διαμαρτυρίας, Σάββατο 10/4/21 στις 12.00 – Κάλεσμα της Πρωτοβουλίας ‘Ψ’

ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ ΓΙΑ ΕΝΑ ΠΟΛΥΜΟΡΦΟ ΚΙΝΗΜΑ ΣΤΗΝ ΨΥΧΙΚΗ ΥΓΕΙΑ

Ανακοίνωση της Πρωτοβουλίας ‘Ψ’ : «Δρομοκαΐτειο: Η κρίση της πανδημίας Covid-19 ως το ορόσημο της Ψυχιατρικής Αντιμεταρρύθμισης»

Ήταν μόνο ζήτημα χρόνου να συμβεί και στο Δρομοκαΐτειο ό,τι συνέβη παγκοσμίως σε πάρα πολλές «δομές μακράς παραμονής» τον προηγούμενο χρόνο, η ταχύτατη, δηλαδή, διάδοση του ιού Covid-19, κυρίως σε νοσηλευόμενους. Και δεν αποτελεί έκπληξη το γεγονός καθώς η διεθνής εμπειρία και η σχετική έρευνα που έχει παραχθεί τον τελευταίο χρόνο έχει δείξει ότι  οι παράγοντες που ευνοούν την διάδοση του ιού σε «μονάδες μακράς παραμονής» σχετίζονται, κατά  κύριο λόγο, με τον ανεπαρκή αριθμό προσωπικού, και τις συνεπακόλουθες πλημμελείς συνθήκες υγιεινής και φροντίδας, με το βαθμό αναπηρίας των νοσηλευομένων λόγω αδυναμίας τήρησης των κανόνων ατομικής υγιεινής, το μεγάλο αριθμό κλινών σε μία δομή, την έλλειψη προστατευτικών μέσων του προσωπικού, την συχνή μετακίνηση ασυμπτωματικών μελών του προσωπικού από την κοινότητα στη δομή και ανάμεσα σε δομές σε τακτική βάση, καθώς και με τη μη τακτική διενέργεια τεστ σε όλα τα μέλη του προσωπικού και τους νοσηλευόμενους για έγκαιρο εντοπισμό και απομόνωση των φορέων.

Στο Δρομοκαΐτειο, όπως και σε πολλές άλλες δομές κλειστού τύπου, προσφυγικές δομές, φυλακές, γηροκομεία κλπ, όλοι οι παραπάνω παράγοντες κινδύνου αποτελούν μάλλον τον κανόνα ακριβώς γιατί οι ίδιες οι συνθήκες εγκλεισμού τους ευοδώνουν. Το ιδρυματικό μοντέλο φροντίδας στη βάση του οποίου είναι οργανωμένες και λειτουργούν όλες οι προνοιακές, ψυχιατρικές και άλλες δομές, πέρα από τον καθαυτό παθογόνο χαρακτήρα του, λειτουργεί, εν μέσω πανδημίας, και ως προνομιακό πεδίο και εστία μετάδοσης του κορονοϊού. Έτσι, δεν μπορεί παρά να μας προκαλεί εντύπωση ότι βρέθηκαν δήθεν προ εκπλήξεως οι αρμόδιοι ενώ «είχαν λάβει μέτρα». Στην πραγματικότητα, μόνο από τύχη δεν είχε συμβεί κάτι τέτοιο, αφού μέχρι και τώρα δεν έχουν πάρει κανένα σοβαρό μέτρο, επιστημονικά τεκμηριωμένο, εκτός του εμβολιασμού,  ούτε φαίνεται ότι πρόκειται να λάβουν, αν κρίνουμε από τις σχετικές αποφάσεις και εξαγγελίες.

Αντιθέτως, τα  μόνα μέτρα που ελήφθησαν, εντελώς αντανακλαστικά, απηχούν, σε μεγάλο βαθμό, τις δοξασίες γύρω από τις μεταδοτικές ασθένειες, όπως η λέπρα, και τα  στερεότυπα για την τρέλα.  Οι λέξεις κλειδιά των μέτρων είναι κλείσιμοπεριορισμόςαναστολή διακοπήαπαγόρευση. Που μεταφράζονται στην πράξη σε κλείδωμα των τμημάτων, απαγόρευση μετακίνησης των ασθενών στο προαύλιο χωρίς συνοδεία, απαγόρευση του ενός και μοναδικού ντελίβερι που περνούσε την πύλη για να παραδώσει πράγματα έξω από τα τμήματα, διακοπή παραλαβής δεμάτων από συγγενείς προς ασθενείς, περιορισμός έως απαγόρευση χρήσης κινητού τηλεφώνου, χώροι που παραμένουν ερμητικά κλειστοί και αερίζονται μόνο από τις γρίλιες των παραθύρων, συγκέντρωση και πολύωρη παραμονή των ασθενών σε τραπεζαρίες και κλειδωμένους κοινόχρηστους χώρους, όπως βλέπαμε πριν δεκαετίες στα παλαιού τύπου Άσυλα, αναστολή λειτουργίας κοινοτικών δομών κα. Οι νοσηλευόμενοι και οι εργαζόμενοι ασφυκτιούν και συγχρωτίζονται ακόμη παραπάνω, ενώ οι πρώτοι μετακινούνται από την τραπεζαρία στα δωμάτια και το αντίστροφο, σαν «πρόβατα επί σφαγή».

Δε μπορούμε παρά να «θαυμάσουμε» την πρόοδο της ιατρικής επιστήμης στον 21ο αιώνα, τόσο της ψυχιατρικής, όσο και της λοιμωξιολογίας, τα αποτελέσματα της οποίας βλέπουμε να εκτυλίσσονται  και στο Δρομοκαϊτειο.

Ενώ το Γηροψυχιατρικό, πού είναι, από παράδοση, το πιο κλειστό τμήμα του Δρομοκαϊτείου, είναι και το πρώτο που χτυπήθηκε πιο σοβαρά από τον ιό.

Και όπως ήταν αναμενόμενο, τα κλειστά παράθυρα και οι κλειδωμένες πόρτες του, η καθολική απαγόρευση της μετακίνησης των ασθενών, η αυστηρότατα ελεγχόμενη είσοδος και έξοδος μόνο του προσωπικού, η απόλυτη απαγόρευση επισκεπτηρίου από την αρχή της πανδημίας, όχι μόνο δεν προστάτεψαν από την διάδοση του ιού, αλλά, για όποιον στοιχειωδώς γνωρίζει τις ελλείψεις και τις κακές πρακτικές που εφαρμόζονται, δημιούργησαν ακόμη πιο ασφυκτικές συνθήκες.

Αντιθέτως, απουσίαζαν μέτρα που έχουν επιστημονικά τεκμηριωθεί ως τα πλέον κατάλληλα, όπως, επαρκής αριθμός προσλήψεων, τήρηση σχολαστικής καθαριότητας με συχνές απολυμάνσεις,  ευρεία παροχή προστατευτικών μέσων, τακτικός έλεγχος ασθενών και προσωπικού με τεστ, αποφυγή μετακίνησης του προσωπικού από τμήμα σε τμήμα, εστίαση στην προσωπική υγιεινή των νοσηλευομένων, τήρηση φυσικής απόστασης, μείωση της πυκνότητας των κλινών, επαρκής αερισμός των χώρων κλπ σε ό,τι αφορά στα ψυχιατρικά τμήματα, αλλά και μέτρα όπως η ενίσχυση της πρωτοβάθμιας ψυχιατρικής φροντίδας (στα πλαίσια της ενίσχυσης συνολικά της πρωτοβάθμιας υγείας) και της παροχής υπηρεσιών στην κοινότητα, ώστε να μειώνεται η ανάγκη για επείγουσα ενδονοσοκομειακή αντιμετώπιση.

Παράλληλα, ακόμη και τώρα, μετά την διασπορά και σε δεύτερο τμήμα, επιτρέπεται  η λειτουργία μικτού τμήματος για ασθενείς αρνητικούς και θετικούς στον ιό στον ίδιο χώρο! Οι μισοί από εδώ και οι άλλοι μισοί από εκεί. Αφού, όπως ακούστηκε από χείλη επιστήμονα, που εισηγείται κατά κύριο λόγο το ερμητικό κλείσιμο των τμημάτων και με καίρια θέση στη λήψη αποφάσεων για τα μέτρα που λαμβάνονται, «είναι σίγουρο ότι και οι αρνητικοί ασθενείς θα γίνουν σύντομα θετικοί»! 

Ο κανόνας «ό,τι πει η επιτροπή λοιμώξεων», εφαρμόζεται και εδώ ως ο  «χρυσός κανόνας», ακόμη κι΄ αν εισηγείται αυτή η επιτροπή,  την λειτουργία μικτού τμήματος…

Έτσι πάρθηκαν, με εκπληκτική ταχύτητα και ευκολία, σε κατάσταση πανικού, αποφάσεις για υπολειτουργία, ή και διακοπή λειτουργίας των Κέντρων Ψυχικής Υγείας και των Εξωτερικών Ιατρείων, του Κέντρου Ημέρας και του Κέντρου Πολλαπλών Ψυχοθεραπειών, όλων, δηλαδή, των λεγόμενων «κοινοτικών δομών» του Ψυχιατρείου. 

Αποκορύφωμα αποτελεί η ανακοίνωση, με Δελτίο Τύπου του Δρομοκαϊτείου, ως επισφράγιση της απαξίωσης και υποβάθμισης της δημόσιας υγείας, για την διακομιδή των «αρνητικών ασθενών» σε ιδιωτικές κλινικές! Αντί για προσλήψεις, ενίσχυση των κοινοτικών υπηρεσιών και πραγματική θεραπευτική φροντίδα, βλέπουμε να εκτυλίσσεται η υλοποίηση ενός σχεδίου έκτακτης ιδιωτικοποίησης που  θα παγιοποιήσει και θα ισχυροποιήσει, de facto, τον ρόλο των ιδιωτικών ψυχιατρικών κλινικών στις ακούσιες νοσηλείες. Εξάλλου, το έδαφος γι΄ αυτό, προετοίμασε, πριν λίγους μήνες, εν μέσω της πανδημίας, η υφυπουργός Ζ. Ράπτη νομιμοποιώντας, για πρώτη φορά, τις ακούσιες νοσηλείες σε ιδιωτικές κλινικές. 

Η στρατηγική που ακολουθείται και στην Ψυχική Υγεία (στο Δρομοκαΐτειο εν προκειμένω), σε σχέση με τα μέτρα που λαμβάνονται, δεν αποτελεί πρωτοτυπία, αφού είναι  πλήρως εναρμονισμένη με την «Ιερά Βίβλο Καταστολής» και αντιμετώπισης της πανδημίας του Χρυσοχοΐδη και της κυβέρνησης και εντάσσεται στην γενικότερη στρατηγική καταστολής, απαγορεύσεων, εγκλεισμού και ελέγχου των πάντων με πρόσχημα την πανδημία. Εξάλλου, είναι γνωστό ότι η ίδια περίπου κατάσταση επικρατεί και σε προσφυγικές δομές, φυλακές κλπ, παρόλο που η φωνή των εγκλείστων δεν φτάνει πάντα προς τα έξω.

Είναι, λοιπόν, φανερό ότι πρόκειται για κεντρική πολιτική που, δυστυχώς, βρίσκει «ευήκοα ώτα»  και στην ψυχιατρική κοινότητα.

Έτσι, αν χρειάστηκε ένα φυσικό φαινόμενο, ο σεισμός του 1999, που έβγαλε εκτός λειτουργίας το ΨΝΑ/Δαφνί για τρία χρόνια, για να δώσει ώθηση, στη βάση των συγχρηματοδοτούμενων, τότε, προγραμμάτων της ΕΕ, σε μιαν αργόσυρτη και εν πολλοίς ανεπιθύμητη μεταρρύθμιση – με την δημιουργία (σχεδόν αποκλειστικά) στεγαστικών δομών, σε μια «μεταρρυθμιστική» λογική νεοϊδρυματικού χαρακτήρα και με πολλούς, ποικίλων πολιτικών αποχρώσεων, να μιλούν για δήθεν «ολοκλήρωση» της ψυχιατρικής «μεταρρύθμισης» – φαίνεται ότι ήλθε ή ώρα της ανοιχτά και απροσχημάτιστα Ψυχιατρικής  Αντιμεταρρύθμισης, αυτή την φορά, με  ορόσημο την Κρίση της Πανδημίας του Covid-19.

Θεωρούμε ότι όλα αυτά δεν πρέπει να μείνουν αναπάντητα και ότι επαγγελματίες ψυχικής υγείας, άτομα με ψυχιατρική εμπειρία, οικογένειες, κοινωνικές συλλογικότητες πρέπει να συντονιστούν και έμπρακτα ν΄ αντιδράσουν απέναντι σ΄ ένα ζοφερό παρόν, που εξελίσσεται σε ένα ακόμα πιο ζοφερό μέλλον.

 26/3/2021

ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ ΓΙΑ ΕΝΑ ΠΟΛΥΜΟΡΦΟ ΚΙΝΗΜΑ ΣΤΗΝ ΨΥΧΙΚΗ ΥΓΕΙΑ

«Μαρτυρίες από το Δρομοκαΐτειο. 140 χρόνια ζωής – Το άσυλο τόπος προστασίας-τόπος εξορίας. Η μετάβαση στην κοινότητα και η λεγόμενη ψυχιατρική μεταρρύθμιση. Σκόρπιες σκέψεις».

.

Η επόμενη «εκπαιδευτική συνάντηση» της Πρωτοβουλίας για ένα Πολύμορφο Κίνημα στην Ψυχική Υγεία θα γίνει την Παρασκευή, 21/2/2020, ώρα 19.30, στην αίθουσα της «Παναρκαδικής», οδός Τζωρτζ 9, 1ος όροφος (κοντά στην πλ. Κάνιγγος) και θα έχει ως θέμα :


«Μαρτυρίες από το Δρομοκαΐτειο. 140 χρόνια ζωής.

Το άσυλο τόπος προστασίας-τόπος εξορίας. Η μετάβαση στην κοινότητα και η λεγόμενη ψυχιατρική μεταρρύθμιση. Σκόρπιες σκέψεις».

Η εισήγηση θα γίνει από την Μαρία Φαφαλιού, συγγραφέα, κοινωνική ψυχολόγο

και θ΄ ακολουθήσει συζήτηση




ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ ΓΙΑ ΕΝΑ ΠΟΛΥΜΟΡΦΟ ΚΙΝΗΜΑ ΣΤΗΝ ΨΥΧΙΚΗ ΥΓΕΙΑ

ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ ‘Ψ’ : ΑΝΑΜΕΣΑ ΣΤΗΝ ΚΑΤΑΣΤΟΛΗ ΚΑΙ ΣΤΗΝ ΑΠΟΡΡΙΨΗ Η ΕΠΙΚΡΑΤΟΥΣΑ ΨΥΧΙΑΤΡΙΚΗ ΦΡΟΝΤΙΔΑ

Για μιαν ακόμη φορά, η ανάρτηση της φωτογραφίας ενός δεμένου “στα τέσσερα” νοσηλευόμενου μέσα σε ψυχιατρική κλινική του Δρομοκαϊτείου, πάνω σ΄ ένα πακτωμένο στο έδαφος κρεβάτι, ήλθε να δείξει ποια είναι η καθημερινότητα στο σύστημα τη ψυχικής υγείας, παρ΄ όλα τα λεκτικά πυροτεχνήματα των κρατούντων περί ”ψυχιατρικής μεταρρύθμισης”. 

 

Σ΄αυτό το ανθρώπινο σώμα, μ΄ αυτή την κακοποιητική διαχείρισή του, από την κυρίαρχη ψυχιατρική, ως ενός “αντικειμένου”, ενσαρκώνεται μια ιστορία ενός προσώπου, με την δική του ιδιαιτερότητα, τις πολύπλοκες ανάγκες και “δυσκολίες”, στη συνάντησή τους με τις ακαμψίες και τον διαχειριστικό χαρακτήρα ενός συστήματος ψυχικής υγείας που, την “θεραπευτική” του προσέγγιση, εξακολουθεί να την διαπερνά και να την καθορίζει το δίπολο “καταστολή-απόρριψη”.

 

Στο πρόσωπο για το οποίο γίνεται λόγος, έναν εικοσάχρονο νέο, έχει τεθεί μια διάγνωση στο “φάσμα του αυτισμού” και η ΜΚΟ στην οποία (ύστερα από μια πολυδαίδαλη διαδρομή) είχε καταλήξει να φιλοξενείται, τον έστειλε, λόγω “επιθετικής συμπεριφοράς”, στο Δρομοκαΐτειο, αρνούμενη, μετά, να τον δεχτεί πίσω στο οικοτροφείο όπου φιλοξενούνταν. 

 

Η μόνη “θεραπευτική” αντιμετώπιση στο Δρομοκαΐτειο ήταν η εσαεί μηχανική του καθήλωση. Απαντώντας στις διαμαρτυρίες από το Δρομοκαΐτειο (που “μας φορτώσατε ένα περιστατικό με διάγνωση αυτισμού, που δεν είναι στις αρμοδιότητες μας…..να πάει σε ΄ειδική’ μονάδα” κλπ), το Υπουργείο Υγείας ανάθεσε σε άλλη ΜΚΟ να πάρει τον ασθενή σε οικοτροφείο, η οποία, όμως (αν και χρηματοδοτείται και αυτή, όπως όλες οι ΜΚΟ, από τον κρατικό προϋπολογισμό), αρνήθηκε και το μόνο που δέχτηκε να κάνει, είναι να στέλνει προσωπικό στο Δρομοκαΐτειο να “βοηθάει” τον (δεμένο πάντα) ασθενή. 

 

Βέβαια, ο ασθενής λύνεται όταν πηγαίνει εκεί η μητέρα του και τον παίρνει έξω για βόλτα. Αυτά, ωστόσο, είναι “ψιλά γράμματα” για τους θεραπευτές του νεοϊδρυματικού ψυχιατρικού μας συστήματος (δημόσιου και ΜΚΟ), που θα ‘πρεπε, αντλώντας από αυτό (αυτή την απλή βόλτα με τη μητέρα), ν΄ ανιχνεύσουν (και να επινοήσουν) διαδρομές και διαύλους προσέγγισης μέσα από τις δυσκολίες και την πολυπλοκότητα του προσώπου, προκειμένου να βρουν τρόπους επικοινωνίας και σχέσης μαζί του – τρόπους που δεν είναι, και δεν θα είναι ποτέ, καταγεγραμμένοι σε κανένα διαγνωστικό και θεραπευτικό εγχειρίδιο.

 

Γύρω-γύρω, λοιπόν, ψυχίατροι και σωματείο εργαζομένων να φωνασκούν “πάρτε τον” (με επικεφαλής τον πρόεδρό του, που είναι ταυτόχρονα ο γνωστός για τον επίπλαστο συνδικαλισμό και λαϊκισμό του πρόεδρος της ΠΟΕΔΗΝ), ΜΚΟ να τον εναποθέτουν στο ψυχιατρείο και να αρνούνται να τον πάρουν πίσω σε οικοτροφείο, το Υπουργείο στο ρόλο του εκ του μακρόθεν θεατή και, στη μέση, ο ασθενής… διαρκώς δεμένος. Μια ιστορία που θυμίζει, αν και διαφέρει σε μεγάλο βαθμό, αυτήν του Χ.Δ στο γειτονικό Δαφνί, όπου σωματείο και ψυχίατροι, ξεσηκωμένοι, εδώ και χρόνια, φωνάζουν “πάρτε τον από εδώ”, τον σχεδόν μονίμως δεμένο (με μικρά μόνο “διαλείμματα”) ασθενή – με τους ψυχιάτρους, μάλιστα, να φτάνουν στο σημείο να κάνουν ακόμα και εισαγγελική εντολή για εγκλεισμό των διαμαρτυρόμενων γονιών. 

 

Ως Πρωτοβουλία ‘Ψ’ απαιτούμε την άμεση παύση όλων των κατασταλτικών πρακτικών στον προαναφερόμενο ασθενή στο Δρομοκαΐτειο (όπως, άλλωστε, για όλους τους ασθενείς). Καμιά μηχανική καθήλωση, καμιά καταστολή. Ανάπτυξη ενός εξατομικευμένου θεραπευτικού προγράμματος, με την διάθεση, για την υλοποίησή του, προσωπικού επαρκούς αριθμητικά και ταυτόχρονα, επαρκώς εκπαιδευμένου. Προετοιμασία των όρων για άμεση μετάβασή του σε κατάλληλη και πραγματικά θεραπευτική στεγαστική δομή, ικανή ν΄ ανταποκρίνεται στις θεραπευτικές του ανάγκες. 

 

Χωρίς αυτά, όχι μόνο οι προοπτικές ζωής, αλλά και η ίδια η ζωή του ασθενή είναι σε κίνδυνο.


24/3/2019

ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ ΓΙΑ ΕΝΑ ΠΟΛΥΜΟΡΦΟ ΚΙΝΗΜΑ ΣΤΗΝ ΨΥΧΙΚΗ ΥΓΕΙΑ


.

.

«Tο αμάρτημα της μητρός μου» του Γεωργίου Μ. Βιζυηνού σε σκηνοθεσία Ηλία Λογοθέτη (12ος χρόνος) στο θέατρο του Δρομοκαϊτείου Θεραπευτηρίου, 24-25/11/2017

.

*Αναδημοσίευση από το «Άνεμος magazine».

ΤΟ-ΑΜΑΡΤΗΜΑ-ΤΗΣ-ΜΗΤΡΟΣ-ΜΟΥ-1


.

Η παράστασή ΤΟ ΑΜΑΡΤΗΜΑ ΤΗΣ ΜΗΤΡΟΣ ΜΟΥ του ΓΕΩΡΓΙΟΥ Μ. ΒΙΖΥΗΝΟΥ που συγκίνησε κοινό και κριτικούς ξεκινώντας την πορεία της από το Θέατρο Τέχνης του Καρόλου Κουν, παίζεται για 12 συναπτά έτη στην Αθήνα, σε παραγωγή της μη κερδοσκοπικής εταιρείας  ΩΔΗ-θεατρικές παραστάσεις.

Η πρότασή μας στους ιθύνοντες του Δρομοκαϊτείου να παιχτεί η παράσταση στο θέατρο του Θεραπευτηρίου στη μνήμη του μέγιστου Έλληνα συγγραφέα μας Γ. Βιζυηνού, ο οποίος ως γνωστόν άφησε την τελευταία του πνοή εκεί, έγινε δεκτή.
Το Μουσείο και η αίθουσα του Βιζυηνού θα είναι ανοικτά για το κοινό και θα είναι ένα σημαντικό γεγονός.
Η παράσταση  έχει ορισθεί για 24 και 25 Νοεμβρίου στις 8.30μ.μ.

ΤΟ ΑΜΑΡΤΗΜΑ ΤΗΣ ΜΗΤΡΟΣ ΜΟΥ του Γεωργίου Μ. Βιζυηνού,
σε σκηνοθεσία ΗΛΙΑ ΛΟΓΟΘΕΤΗ
και παραγωγή της Θεατρικής Εταιρείας ΩΔΗ,  (12ος χρόνος)

Το αυτοβιογραφικό διήγημα του Γεωργίου Βιζυηνού Το Αμάρτημα της Μητρός μου  παρουσιάζεται χωρίς καμία απολύτως αλλαγή στη γλώσσα ή περικοπή του κειμένου. Η παράσταση  παράλληλα με την εξέλιξη της πλοκής, αναδεικνύει τη γοητεία της γλώσσας, τη λεπτότητα των αισθημάτων και τις αποχρώσεις του χαρακτήρα του Βιζυηνού και της μητέρας του και αποτελεί μια σύγχρονη πρόταση χρήσης εικαστικού και μουσικού περιβάλλοντος.

Ο Γεώργιος Βιζυηνός αυτοσυστήνεται στο Αμάρτημα της Μητρός μου με τον παροιμιώδη ιλιγγιώδη τρόπο του και η συνταρακτικά γραμμένη ιστορία του ομώνυμου διηγήματος ζωντανεύει επί σκηνής. Αξίζει να σημειωθεί ότι τα τραγούδια που ακούγονται είναι ποιήματα του Γεωργίου Βιζυηνού που μελοποιήθηκαν ειδικά για την παράσταση αυτή.

ΣΚΗΝΟΘΕΣΙΑ: Ηλίας Λογοθέτης
ΣΚΗΝΟΓΡΑΦΙΑ: Μαρία Ζαχαρή
ΜΟΥΣΙΚΗ: Μιχάλης Γληνιαδάκης
ΦΩΤΙΣΜΟΙ: Κατερίνα Μαραγκουδάκη

ΠΑΙΖΟΥΝ:
Ηλίας Λογοθέτης
Μαρία Ζαχαρή
Ιωάννα Δαρμή
Σάββας  Σουρμελίδης

.

Περισσότερα εδώ.

.

.

.

Πανελλαδική Συσπείρωση για την Ψυχιατρική Μεταρρύθμιση: Να αποσυρθεί άμεσα η εγκύκλιος Κουρουμπλή για την τομεοποίηση

.

ΠΑΝΕΛΛΑΔΙΚΗ ΣΥΣΠΕΙΡΩΣΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΨΥΧΙΑΤΡΙΚΗ ΜΕΤΑΡΡΥΘΜΙΣΗ

ΝΑ ΑΠΟΣΥΡΘΕΙ ΑΜΕΣΑ Η ΕΓΚΥΚΛΙΟΣ ΚΟΥΡΟΥΜΠΛΗ
ΓΙΑ ΤΗΝ ΤΟΜΕΟΠΟΙΗΣΗ

.

Πριν καν η νέα ηγεσία του Υπουργείου Υγείας κάνει την όποια ανακοίνωση προθέσεων σχετικά με την όποια στοιχειώδη δράση προκειμένου ν΄ αντιμετωπιστούν τα αποκαϊδια στο χώρο της ψυχικής υγείας (όπως παντού) που άφησε η προηγούμενη κυβέρνηση, βγήκε, με την υπογραφή του νέου Υπουργού, μια εγκύκλιος που αφορά το πολύπαθο ζήτημα της Τομεοποίησης των υπηρεσιών Ψυχικής Υγείας.

Τη στιγμή που ο αρμόδιος αναπληρωτής υπουργός μόλις αναλάμβανε την Ψυχική Υγεία, κάποιοι, «πολύ βιαστικοί» (γιατί άραγε;), μέσα από το Υπουργείο έσπευδαν να πλασάρουν στον Υπουργό προς υπογραφή το πιο αλλοπρόσαλλο κατασκεύασμα που θα μπορούσε να συλλάβει ο «νους του ανθρώπου» για ένα ζήτημα ζωτικής και θεμελιακής σημασίας, όπως είναι αυτό της Τομεοποίησης.

Δυο στοιχεία χαρακτηρίζουν αυτή την εγκύκλιο : πρώτον, ότι βγήκε χωρίς καμιά συζήτηση, χωρίς καμιά «διαβούλευση» με τους λειτουργούς στο χώρο, σαν ένας φετφάς προς εφαρμογή, τη στιγμή που η Τομεοποίηση, προκειμένου πραγματικά να εφαρμοστεί και να λειτουργήσει, ως το θεμελιακό στοιχείο, που αποτελεί, αλλαγής του τρόπου λειτουργίας του ψυχιατρικού θεσμού (και όχι ως απλώς γεωγραφική κατανομή των μονάδων) θα έπρεπε, ιδιαίτερα σ΄ ένα χώρο όπου προεξάρχουν οι αμυντικές συμπεριφορές και οι ιδρυματικές αντιστάσεις, να είναι συνυφασμένη με συμμετοχικές διαδικασίες.

Δεύτερον, ότι το περιεχόμενό της εκφράζει μια πραγματική, και μη αναμενόμενη σε τέτοιο βαθμό, ασχετοσύνη για ένα θέμα που θα έπρεπε στοιχειωδώς να κατέχουν (να γνωρίζουν τι είναι, πώς λειτουργεί, πώς εφαρμόζεται) οι μηχανισμοί του Υπουργείου. Οι συντάξαντες αυτά τα επί μέρους συνονθυλεύματα, που αποτελούν οι τομείς (ΤΟΨΥ) τους οποίους συγκρότησαν, αγνοούν όχι μόνο την μη ύπαρξη κάποιων εκ των υπηρεσιών που ενέταξαν, αλλά, επίσης, και την υπάρχουσα λειτουργία, εδώ και χρόνια, κάποιων εκ των υπηρεσιών, την οποία, με το πλάνο τους αυτό, διαλύουν τελείως. Εκτός αν, πίσω από την ασχετοσύνη, κρύβεται και κάποια «κακή πρόθεση», μια σκόπιμη προσπάθεια διάλυσης των όποιων εναλλακτικών εγχειρημάτων, προκειμένου να ευοδωθούν διάφορα συμφέροντα, πανεπιστημιακά, ιδιωτικά κλπ.

Ενδεικτικά μόνο επισημαίνουμε : τη στιγμή που είναι γνωστό ότι το ΚΨΥ Αγ. Αναργύρων λειτουργεί, από το 2006, σε διασύνδεση με το 9ο ΨΤΕ του ΨΝΑ (Δαφνί), το βάζουν σε ΤΟΨΥ με κλινική του Δρομοκαιτείου και την ψυχιατρική κλινική του Αγ. Ολγα, ενώ το 9ο ΨΤΕ σε ΤΟΨΥ με αναφορά στα νότια προάστια.

Ταυτόχρονα, το ΚΨΥ Κερατσινίου (Δρομοκαϊτειο) πάει στον ίδιο ΤΟΨΥ με ψυχιατρική κλινική του ΨΝΑ (Δαφνί), τη στιγμή που οι γιατροί του ΚΨΥ είναι από το Δρομοκαϊτειο και το πιο φυσικό θα ήταν να διασυνδεθεί με μια κλινική απ΄ αυτό.

Οι στεγαστικές δομές αποσυνδέοντα απότομα από τις θεραπευτικές ομάδες που τις δημιούργησαν και τις στηρίζουν και σκορπίζονται εδώ και κει.

Οι ΤΟΨΥ είναι γιγαντιαίοι, καταστρατηγώντας κάθε έννοια της Τομεοποίησης ως μιας θεραπευτικής παραμέτρου, τη στιγμή που έχει διεθνώς κατοχυρωθεί ότι σε τομείς πάνω 100.00 κατοίκους εξασθενεί, ή και ακυρώνεται πλήρως, αυτή η θεραπευτική τους παράμετρος.

Τα Χανιά και το Ρέθυμνο μπαίνουν σε ενιαίο ΤΟΨΥ (γιατί άραγε), η κινητή μονάδα (από τις ελάχιστες του Δημοσίου) του ΚΘ Λέρου δεν υπάρχει εδώ και πολύ καιρό λόγω της άνωθεν υπονόμευσης της λειτουργίας της, με τη μη χορήγηση της ελάχιστης χρηματοδότησης που είχε ανάγκη για να κινείται, η ψυχιατρική κλινική στη Ρόδο είναι περίπου ανύπαρκτη, τα τμήματα οξέων του ΚΘΛ συρρικνωμένα και εξασθενημένα – έτσι ώστε, συστηματικά, τους τελευταίους μήνες, τα περιστατικά από τα Δωδεκάνησα να στέλνονται στο Δρομοκαϊτειο – και πολλά, πολλά άλλα.

Στον κάθε γιγαντοτομέα που συγκρότησαν, συσσωρεύονται, επίσης, δεκάδες μονάδες των ΜΚΟ, χωρίς καμιά διασύνδεσή των υπηρεσιών τους με αυτές του Δημόσιου (αλλά ούτε, φυσικά, και των υπηρεσιών του Δημόσιου μεταξύ τους).

Μπαίνουν, βέβαια, και οι ιδιωτικές κλινικές – και το πρώτο που αναρωτιέται κανείς είναι, άραγε οι κλινικάρχες των νότιων προαστίων θα παίρνουν πελατεία μόνο από τα νότια προάστια και των βορείων μόνο από τα βόρεια; Πουθενά στον κόσμο δεν υπάρχει διασύνδεση των ιδιωτικών κλινικών με τις μονάδες ψυχικής υγείας του Δημόσιου στα πλαίσια του «τομέα ευθύνης». ΄Η μήπως πρόκειται για κάποιες υπόγειες λογικές επιβίωσης των υπό χρεωκοπία ιδιωτικών κλινικών με την δημιουργία των όρων να παίρνουν ένα μέρος της «πελατείας» του Δημόσιου, στο όνομα της τυπικής λειτουργίας τους στα πλαίσια του ΤΟΨΥ; Ισως η συμπερίληψή τους να μην είναι άσχετη με τις νομοθετικές ρυθμίσεις των προηγούμενων μνημονιακών κυβερνήσεων, που δίνουν τη δυνατότητα στους κλινικάρχες να έχουν ΜΚΟ και στους ΜΚάρχες να έχουν ιδιωτικές κλινικές, με όλες τις ευκολίες των ΜΚΟ να επιλέγουν ενοίκους για τις στεγαστικές τους δομές απευθείας από τις ιδιωτικές κλινικές κλπ.

Η προχειρότητα των κατασκευαστών αυτού του εκτρώματος φαίνεται, πάνω απ΄ όλα, στο γεγονός ότι, όπως προαναφέρθηκε, δεν υπάρχει καμιά γραμμή, καμιά πολιτική, κανένα προτεινόμενο σύστημα διασύνδεσης των υπηρεσιών, καμιά λογική δικτύου, απλώς «λίθοι, πλίνθοι και κέραμοι ατάκτως ερριμμένα».

Η «αριστερή μας κυβέρνηση» θα τα αφήσει όλα αυτά έτσι όπως τα βρήκε; Η Ψυχική Υγεία, όπου η «ανθρωπιστική καταστροφή» εκφράζεται με τον πιο ανάγλυφο τρόπο, θα είναι μια από τις πρώτες προτεραιότητες προκειμένου ν΄ αντιμετωπιστεί η μνημονιακή διάλυση και ν΄ ανοίξει ο δρόμος προς μιαν ουσιαστική Αποϊδρυματοποίηση, προς ένα κοινοτικά βασισμένο σύστημα Ψυχικής Υγείας, ή θα είναι, για μιαν ακόμη φορά, ο «φτωχός συγγενής», στο περιθώριο του περιθωρίου του όποιου ουσιαστικού (και όχι διαχειριστικού) ενδιαφέροντος;

Κι΄ ακόμα, οι διαχρονικοί μηχανισμοί του Υπουργείου, πιστοί εκτελεστές των εντολών της τρόικας (ανάμεσά τους και ο εντεταλμένος της νεοφιλελεύθερης διάλυσης της ψυχικής υγείας Διοικητής του ΨΝΑ, που έχει, από τον Δεκέμβριο, παραδώσει κι΄αυτός την δική του παρωδία Τομεοποίησης) θα εξακολουθήσουν ακόμα να έχουν θέση και λόγο;

Σε κάθε περίπτωση, ένα πρώτο δείγμα, αν όχι τίποτα άλλο, τουλάχιστον «καλής θέλησης», θα ήταν η άμεση απόσυρση από τον Υπουργό Υγείας αυτού του καταστροφικού εκτρώματος για την Τομεοποίηση, που φέρει την υπογραφή του, και το άνοιγμα από τον αρμόδιο αναπληρωτή υπουργό μιας ουσιαστικής, συμμετοχικής διαδικασίας για την άμεση αντιμετώπιση των προβλημάτων επιβίωσης των μονάδων και, σε σύνδεση με αυτά, την επεξεργασία μιας πραγματικής Τομεοποίησης των υπηρεσιών.

.

10 Μαρτίου 2015

.

Πανελλαδική Συσπείρωση για την Ψυχιατρική Μεταρρύθμιση

.

.

.

.

.