Δίκτυο Αυτομόρφωσης Θεσσαλονίκης-Εναλλακτικό μοντέλο μόρφωσης

 

Ακούγοντας αυτές τις μέρες από πολλούς ανθρώπους, σχόλια για τα σχολεία που άνοιξαν, για τα νέα βιβλία, για την κατάσταση στην χώρα μας, όσον αφορά το εκπαιδευτικό σύστημα, σκέφτηκα να κάνω αυτή την ανάρτηση, προβάλλοντας ένα εναλλακτικό μοντέλο μόρφωσης, που πριν λίγα χρόνια, προωθήσαμε στο Α. Π. Θ., κάποιοι προπτυχιακοί και μεταπτυχιακοί φοιτητές του τμήματος Ψυχολογίας. Φυσικά, δεν πρόκειται για δική μας «ανακάλυψη», αλλά μάλλον ήμασταν απ’ τους λίγους που το επιχείρησαμε αυτό στην Ελλάδα και θυμάμαι ότι είχαν έρθει τότε και κάποιες ομάδες απ’ την Αθήνα, για να τους ενημερώσουμε για το πως το καταφέραμε. Η αλήθεια είναι ότι ποτέ ως εκείνη τη στιγμή, δεν είχα σκεφτεί πως υπάρχει κι άλλος τρόπος και χάρηκα ιδιαίτερα όταν οι συμφοιτητές μου, μου ζήτησαν να μετέχω σ’ αυτό το εγχείρημα. Θα τα γράψω όπως πάντα, όσο πιο απλά μπορώ, για να καταλάβετε όλοι οι αναγνώστες του blog, που μπορεί να μην είστε τόσο εξικοιωμένοι με τέτοια θέματα, επειδή αυτή η ιδέα, αξίζει να βρει μιμητές.

Κάποιοι φοιτητές λοιπόν του τμήματος Ψυχολογίας, διαπιστώσαμε σε συζητήσεις μας, ότι το πρόγραμμα σπουδών δεν μας κάλυπτε. Ότι υπήρχαν και θεματικές ενότητες που δεν διδάσκονταν, ότι γενικώς θα θέλαμε να γνωρίζουμε περισσότερα πράγματα για κάποια ζητήματα και δεν είχαμε καθόλου γνώση. Αφού συσταθήκαμε σε ομάδα, ενημερώσαμε τους καθηγητές μας αρχκά και εν συνεχεία και καθηγητές άλλων σχολών για τους στόχους μας, μιας και πιστεύαμε πως δεν έπρεπε να περιοριστούμε στο στενό αντικείμενο των σπουδών μας.  Ο ενθουσιασμός, με τον οποίο όλοι τους αγκάλιασαν την προσπάθεια μας, δεν είχε προηγούμενο. Κανείς τους (τουλάχιστον απ’ όσους πλησιάσαμε) δεν είδε με καχυποψία το εγχείρημα, κανείς δεν αισθάνθηκε πως απειλείται μ’ οποιονδήποτε τρόπο απ’ αυτό κι έτσι σύντομα βρεθήκαμε σε αίθουσες, παρακολουθώντας το πρόγραμμα που εμείς είχαμε επιλέξει και διαμορφώσει, παράλληλα με το τυπικό πρόγραμμα της σχολής.

Ακολούθως σκεφτήκαμε, πως όλο το εγχείρημα μας, είχε νόημα να συνοδευτεί και με κοινωνική δράση και στραφήκαμε και προς αυτή την κατεύθυνση, βοηθώντας με όποιους τρόπους μπορέσαμε τότε,  ομάδες του πληθυσμού, που για διάφορους λόγους ήταν κοινωνικά αποκλεισμένες. Το Δίκτυο συνέχισε να λειτουργεί για ένα διάστημα και αφού αποφοιτήσαμε, κάποιοι απ’ τους πρώτους που το οργανώσαμε. Ύστερα απ’ όσο γνωρίζω, η λειτουργία του διακόπηκε, κυρίως επειδή οι νέοι φοιτητές δεν ενδιαφέρθηκαν να το συνεχίσουν κι επειδή εμείς που αρχικά το οργανώσαμε, δεν φροντίσαμε έγκαιρα να βρούμε ανθρώπους που θα έπαιρναν τη θέση μας και θα το συνέχιζαν.

Ωστόσο, θεωρώ πως ήταν επιτυχημένο, επειδή απέδειξε, πως υπάρχουν πάντα τρόποι για να μορφωθεί κάποιος όταν αληθινά ενδιαφέρεται γι’ αυτό. Και θα ήταν πολύ όμορφο, αν μπορούσε αυτή η προσπάθεια μας,  να εμφυσήσει την επιθυμία για ουσιαστική μόρφωση στα παιδιά που σημερα αναλώνονται σε βαθμοθηρίες, στους φοιτητές που αναλώνονται σε συλλογή βεβαιώσεων για το βιογραφικό τους, στον οποιονδήποτε τέλος πάντων, θα ήθελε να κάνει κάτι περισσότερο για τον εαυτό του αλλά και τους άλλους. Δεν χρειάζονται πάντα χρήματα και στρατηγικοί σχεδιασμοί για να υλοποιηθούν κάποιες ιδέες. Μερικές φορές, αρκεί η ανάληψη πρωτοβουλίας και η στράτευση στο στόχο, για να γίνει το όνειρο πραγματικότητα. Και αυτή η εποχή νομίζω ότι πάσχει από οράματα. Θα επανέλθω λοιπόν κάποια στιγμή στο θέμα, αλλά ελπίζω να σας έδωσα μια πρώτη ιδέα. Μακάρι κάποιος, κάπου σ’ αυτό τον κόσμο, να σκεφτεί να την υλοποιήσει. Αξίζει ειλικρινά τον κόπο.

 

..

..

..