«Πάρτε τα χάπια σας»: Παρουσίαση του ντοκιμαντέρ της Alison Klayman – Αdderall, Ritalin και ΔΕΠΥ

.

-Θα λέγατε ότι αποτελείτε μέρος των «επιχειρήσεων ΔΕΠΥ» ή ότι αποτελούσατε κάποτε;

-Νομίζω ότι αποτελούσα μέρος και δεν γνώριζα πραγματικά πόσο πολύ αποτελούσα μέρος. Υπάρχει μπόλικο παραδάκι για γιατρούς που ταξινομούν ασθενείς γρήγορα και τους χορηγούν συνταγές χωρίς να ξέρουν ποια θα είναι τα αρνητικά αποτελέσματα. Μερικά είναι καλά, όμως άλλα είναι πολύ άσχημα».

 

Keith Conners (ο αποκαλούμενος «πατέρας της ΔΕΠΥ»)

.

Image result for Take Your Pills

.

Το ντοκιμαντέρ που σας παρουσιάζω σήμερα είναι απ αυτά που πρέπει να δείτε αν εμπλέκεστε με οποιοδήποτε τρόπο στις «επιχειρήσεις ΔΕΠΥ» (ΔΕΠΥ = διαταραχή υπερκινητικότητας και ελλειμματικής προσοχής- στ’ αγγλικά ADHD)  ή απλά θέλετε να γνωρίζετε ως άνθρωποι τι συμβαίνει μ’ αυτές τις ουσίες. Είναι της βραβευμένης Alison Klayman και σας το προτείνω κυρίως για να σας βάλει σε σκέψεις (αν μη τι άλλο) κι όχι επειδή το βρήκα καταπληκτικό και σας το διευκρινίζω εξ’ αρχής.

.

Η ταινία λοιπόν προσπαθεί ν’ ακολουθήσει έναν γνωστό τρόπο αποδόμησης του θέματός της και θα δούμε μαζί αν τα καταφέρνει. Η δημιουργός της αφού δείχνει ενθουσιασμένους καταναλωτές διεγερτικών φαρμάκων, αρχίζει μετά να εξηγεί τα καταστροφικά αποτελέσματα της χρήσης τους (το πώς τους επηρεάζουν σωματικά αλλά και ψυχολογικά βέβαια), δίνοντας το λόγο σε γνωστούς ειδικούς και συγγραφείς σχετικών βιβλίων, αλλά και σε μητέρες για παράδειγμα που ήθελαν τα παιδιά τους να έχουν καλύτερους βαθμούς, να είναι πιο ήσυχα και πιο υπάκουα,  κι έτσι δεν το έψαξαν και πολύ πριν δεχτούν να τους τα χορηγήσουν, αφού «το πρότεινε ο γιατρός ή το είπαν απ’ το σχολείο».

.

Κι αυτό θα πρέπει ν’ αποτελέσει μια μεγάλη αφύπνιση για όλους τους εμπλεκόμενους: ειδικούς, εκπαιδευτικούς αλλά και γονείς που άκριτα υιοθετούν κάθε τι. Κι αφορά ασφαλώς και τη χώρα μας καθώς η συνταγογράφηση του Ritalin είναι δημοφιλής κι εδώ, ειδικά στα Βόρεια Προάστια αλλά και σε νησιά όπου τα παιδιά μπορούν να γίνουν «ενοχλητικά» το καλοκαίρι για τους υπερ-απασχολημένους με άλλα ζητήματα, γονείς τους.

.

Αλλά όμως πια, σημειώστε, δεν είναι μόνο παιδιά με υπερκινητικότητα οι λήπτες και καταναλωτές αυτών των φαρμάκων ή φοιτητές (είναι ενδιαφέρον ότι το πρώτο άρθρο για χρήση αμφεταμινών σε πανεπιστήμια δημοσιεύτηκε ήδη απ’ το 1937), αλλά αθλητές (αφού υπάρχει κι η βολική εξαίρεση στη χρήση ουσιών όταν γίνεται για φαρμακευτική χρήση), αναλυτές της Wall Street, επιχειρηματίες και άλλοι που ωθούνται απ’ την όλο και μεγαλύτερη ανάγκη τους για καλύτερη απόδοση στις καπιταλιστικές κοινωνίες όπου ζουν. Γιατί τέτοιες κουλτούρες καλλιεργούνται στην εποχή μας.

.

Κι ενώ κάποτε, όπως λέγεται χαρακτηριστικά σ’ ένα σημείο της ταινίας, οι άνθρωποι έπαιρναν ουσίες για να διαφέρουν απ’ τους άλλους στο σύστημα, τώρα παίρνουν για να ενταχτούν σ’ αυτό.

.

Σήμερα τα συνταγογραφούμενα διεγερτικά είναι μια βιομηχανία 13 δις δολαρίων. Οι ειδικοί που ήταν πρωτεργάτες της δημιουργίας αυτής της βιομηχανίας, όπως ο αποκαλούμενος ως πατέρας της ΑDHD Keith Conners, o άνθρωπος δηλαδή που καθιέρωσε τα πρότυπα για τη διάγνωση (επινόησε κι αναθεώρησε την Conners Rating Scale που παγκόσμια χρησιμοποιήθηκε για τη διάγνωση της ΔΕΠΥ), πριν πεθάνει τον περασμένο χρόνο είχε εκφράσει δημόσια την ανησυχία του κι είχε παραδεχτεί ότι δεν είχε συνειδητοποιήσει πόσο αποτελούσε μέρος αυτών των «επιχειρήσεων ΔΕΠΥ» κι ότι κακώς η δουλειά του χρησιμοποιήθηκε για τέτοιους σκοπούς, όπως διαβάσατε στην αρχή της ανάρτησης.

.

Ίσως να τον βοήθησε στο να καταλήξει σ’ αυτό το συμπέρασμα, η σύζυγός του που όντας σχολική ψυχολόγος του ανέφερε με πόση ευκολία ένα τάχα «δύσκολο» παιδί με «κακή συμπεριφορά», που «παρεκτρέπεται», χαρακτηρίζεται ως υπερκινητικό. Σε συνέντευξή του το 2013 είπε τα εξής: «Οι αριθμοί το κάνουν να μοιάζει με επιδημία (ενν: τη ΔΕΠΥ). Λοιπόν, δεν είναι. Είναι απαράδεκτο», τόνισε. Το έχουν άραγε υπόψη τους αυτό όσοι μ’ ευκολία μιλάνε για το θέμα; Πρέπει να διαθέσουν λίγο χρόνο οι ειδικοί να διαβάσουν εδώ την αυτοκριτική του και να συμβουλευτούν και την έρευνα των Adrian Angold και Jane Costello:

.

«Είχα πάντα την υποψία ότι τα υψηλά ποσοστά «διάγνωσης» και συνταγογράφησης για την ADHD ήρθαν επειδή οι ερευνητές βάσιζαν τα στοιχεία τους σε αναφορές από γονείς που με τη σειρά τους βασίζονταν στις πεποιθήσεις εκπαιδευτικών ή γιατρών, χωρίς αξιόπιστα στοιχεία», έλεγε μεταξύ άλλων. Και συνέχιζε: «Ανακοίνωσα στους  εμβρόντητους συναδέλφους ότι η υπερβολική διάγνωση της ADHD ήταν «μια επιδημία τραγικών διαστάσεων». Τραγικών επειδή πολλά παιδιά παίρνουν λάθος διάγνωση και έχουν πραγματικά ένα διαφορετικό πρόβλημα που χρειάζεται διαφορετική θεραπεία ή είναι κανονικοί νέοι,  που δεν χρειάζονται θεραπεία..

.

Και κατέληγε: «Με ανησυχεί το πώς ακόμη και μερικοί από τους πλέον σεβαστούς συναδέλφους μου αρνούνται τα γεγονότα και θάβουν το κεφάλι τους στην άμμο«.

.

.

Και που έχουμε φτάσει παρ’ όλα αυτά; Τώρα που αυτά τα χάπια τα παίρνουν σχεδόν όλοι; O Dr Lawrence Diller λέει χαρακτηριστικά: «Η ιατρικοποίηση της καθημερινής ζωής, η υπόθεση ότι ο καθένας ενδεχομένως έχει μια διαταραχή, υποβαθμίζει την όλη διαδικασία, κι επίσης βάζει όλη την κοινωνία στα χέρια των γιατρών και των φαρμακοβιομηχανιών«. Όλη την κοινωνία. Το υπογραμμίζω κι εγώ αυτό με τη σειρά μου. Κι είναι «αηδιαστικό» όπως θα παρακολουθήσετε να λέει ένας άλλος ειδικός «το τι κάνουν αυτές οι φαρμακοβιομηχανίες για το κέρδος» και πώς δελεάζουν τους καταναλωτές στις απανταχού διαφημίσεις τους.

Θα μάθετε πολλά όσ@ το παρακολουθήσετε. Όπως για παράδειγμα για το ποια ιστορία αγάπης οδήγησε στη δημιουργία του Ritalin και γιατί ονομάστηκε έτσι το Adderall. Ποιος είναι ο λόγος που χρησιμοποιούνται επίσης μικρο-δόσεις LSD και τελικά το αν όντως η χρήση αυτών των ουσιών βελτιώνει τις νοητικές/γνωστικές λειτουργίες. Ειδικά αυτό το σημείο να το προσέξετε μιας κι αποτελεί την αιτιολογία της χρήσης τέτοιων φαρμάκων.

Ο δημιουργός του εξηγεί σ’ αυτό το άρθρο της εφημερίδας Τhe Guardian ότι δεν είναι ένα ντοκιμαντέρ για τις φαρμακοβιομηχανίες ή για την κακώς ασκούμενη ιατρική πρακτική, αν κι αυτό είναι προφανές στο παρασκήνιο. Είναι ένα στιγμιότυπο της Αμερικής, αυτή τη στιγμή, μια ταινία για το Adderall (αλλά αναφέρονται και τα άλλα φάρμακα, όπως π.χ. το Concerta) και γι’ αυτή την επιθυμία, την ανάγκη να είναι οι άνθρωποι ανταγωνιστικοί. Γι’ αυτή την επιθυμία του πώς να πετύχεις να είσαι ο καλύτερος, η καλύτερη.

Αλλά σαφώς μέσα απ’ αυτήν αναδύονται κι όλα τα άλλα θέματα που αναφέρω συν ένα ακόμη: οι χρήστες αυτών των ουσιών, δεν θεωρούν ότι σχετίζονται με τους χρήστες των οπιοειδών ή γενικότερα ότι είναι προβληματική αυτή τους η επιλογή. Κι ας παραδέχονται αρκετοί πως αυξάνουν συνεχώς τις δόσεις για παράδειγμα. Δεν αντιλαμβάνονται την εξαρτητική διάσταση του ζητήματος και θεωρούν πως απλώς κάνουν ότι κάνουν όλοι για να πετύχουν τους στόχους τους.

Για να δούμε τώρα λίγο τι έχει γραφτεί για το συγκεκριμένο ντοκιμαντέρ, ποιες είναι οι κριτικές τέλος πάντων. Εδώ μπορείτε να διαβάσετε μία για τον τρόπο κινηματογράφησης καθώς και αρκετά σχόλια ατόμων που την παρακολούθησαν στο κάτω μέρος.  Άλλα είναι θετικά κι άλλα αρνητικά φυσικά.

Εγώ αυτό που σκέφτηκα είναι ότι υπάρχει ο κίνδυνος το όλο εγχείρημα να έχει το αντίθετο αποτέλεσμα κι αν ο σκοπός ήταν να αποτρέψει, δυστυχώς να προτρέψει σε χρήση, ν’ αποβεί διαφημιστική δηλαδή η ταινία (ειδικά για τις μικρο-δόσεις LSD δεν έχω καμιά αμφιβολία ότι μπορεί να ωθήσει στη δοκιμή τους). Κι αυτό επειδή μου φάνηκε ότι οι ενθουσιασμένοι χρήστες ή αυτοί που δικαιολογούν τη χρήση τέτοιων ουσιών ως «αναγκαίο κακό» έστω στο τέλος, παρουσιάζονται για περισσότερο χρόνο απ’ ότι θα έπρεπε.

Ενδέχεται επίσης να προσβάλλει τα άτομα που όντως πάσχουν από ΑDHD και που σαφώς είναι πάρα πολύ λίγα σε σχέση με όσα παίρνουν την σχετική διάγνωση (πράγμα που τονίζουν πια αρκετοί ειδικοί και να εδώ κι εδώ δύο σχετικά άρθρα), καθώς και τους γονείς που έχουν επιλέξει φαρμακευτική αγωγή έναντι π.χ. συμπεριφορικής θεραπείας ή άλλων ψυχοθεραπειών για τα παιδιά τους. Ίσως να μην γνωρίζουν βέβαια, πως ο ίδιος άνθρωπος που είχε γνωμοδοτήσει υπέρ των φαρμάκων, ο πατέρας της ΔΕΠΥ όπως είπαμε, Keith Conners, αναθεώρησε τη γνώμη του το 2001 κι είπε ότι ο συνδυασμός συμπεριφορικής θεραπείας και φαρμακευτικής αγωγής ήταν ίσως η καλύτερη προσέγγιση.

Θα μπορούσα να σας γράψω κι άλλα, όμως δεν υπάρχει λόγος να μακρηγορήσω. Η ουσία είναι ότι το ντοκιμαντέρ γίνεται η αφορμή για ν’ ανοίξει μια ακόμη συζήτηση για όλ’ αυτά που έθιξα ήδη κι αυτό προσωπικά κρατάω ως άνθρωπος και ως ψυχολόγος που βρίσκει ανήθικη την υπερ-διάγνωση της ΔΕΠΥ,  απ’ όσους εθελοτυφλούν μπροστά σε τόσα δεδομένα. Που αντιλαμβάνομαι ότι ζούμε σε μια όλο και πιο αυξανόμενα πιεστική για απόδοση κοινωνία, με σαφέστατες ταξικές διαφορές. Που βλέπω τις διαταραχές να πληθαίνουν και συντάσσομαι με τον προβληματισμό όσων αναρωτιούνται αν τελικά θα μείνει κανείς ..αδιάγνωστος. Που δεν βλέπω το λόγο να παίρνουμε ένα χάπι για κάθε πόνο, όπως μεταξύ άλλων, έχω γράψει εδώ.

Εσείς που θα το δείτε, θα βγάλετε τα δικά σας συμπεράσματα κι ελπίζω όπως ήδη ανέφερα ν’ αποτελέσει τουλάχιστον, αν μη τι άλλο, μια γερή αφύπνιση για τη λεγόμενη Pharma propaganda, να σας κάνει να προβληματιστείτε έστω, για το αν πρέπει να πάρετε τα ..χάπια σας  την επόμενη φορά και για ποιο λόγο ή αν είναι σωστό να δίνετε στα παιδιά σας φάρμακα, για τους λάθος λόγους.-

.

.

.

.

«Τα Τετράδια Ψυχιατρικής»- Αφιέρωμα: Εξαρτημένες μητέρες και τα παιδιά τους / Ψυχική Υγεία των προσφύγων-μεταναστών

.

Τετραδια Ψυχιατρικής- εξαρτημένες και πρόσφυγες

.


Πρόσφατα κυκλοφόρησε το νέο τεύχος του εξαιρετικού περιοδικού “Τα Τετράδια Ψυχιατρικής” που είναι αφιερωμένο στις εξαρτημένες μητέρες και τα παιδιά τους απ’ τη μια πλευρά και στην ψυχική υγεία των προσφύγων-μεταναστών απ’ την άλλη.

Για την ακρίβεια στο τεύχος αυτό συγκεντρώθηκαν οι ομιλίες από δύο αντίστοιχες ημερίδες: η πρώτη διοργανώθηκε απ’ το Δίκτυο για τις Εξαρτημένες γυναίκες, μητέρες και τα παιδιά τους κι η δεύτερη απ’ τον Συντονισμό για τους Πρόσφυγες και Μετανάστες.

Στο εισαγωγικό άρθρο σύνταξης η ψυχίατρος Κατερίνα Μάτσα, εκείνη δηλαδή με την μεγαλύτερη εμπειρία στο χώρο, γράφει χαρακτηριστικά μεταξύ άλλων:

Η στροφή στις ουσίες, στην ηλικία της εφηβείας ή και της προεφηβείας, συνδέεται, οπωσδήποτε με οδυνηρά βιώματα τυραννίας από τον πατέρα ή τον αδελφό, βιώματα εξουσιαστικών σχέσεων μέσα και έξω από την οικογένεια και την ανάγκη να αντιδράσουν (ενν: οι γυναίκες αυτές), έστω και σπασμωδικά σε αυτά, να ξεφύγουν από την καταπίεση. Θα μπορούσαμε να θεωρήσουμε αυτή τη στροφή και ως μια μορφή διαμαρτυρίας ή και εξέγερσης ενάντια στον παραδοσιακό ρόλο της γυναίκας συζύγου, μητέρας και νοικοκυράς, για τον οποίο προοριζόταν και τον οποίο αντιπροσώπευε, με τον έναν ή τον άλλον τρόπο, η μητέρα, η οποία λειτουργούσε περισσότερο ως αντί-πρότυπο. Ήταν όμως μια εξέγερση εξαρχής υπονομευμένη, καθόλου απελευθερωτική, αφού παγιδεύτηκε από τα ίδια τα εσωτερικευμένα στερεότυπα για το γυναικείο φύλο, αναπαράγοντας τον αποκλεισμό, την εσωτερική κι εξωτερική εξορία”.

Ακολουθούν οι εισηγήσεις των ψυχολόγων Ελένης Μαρίνη (υπεύθυνης της Κινητής Μονάδας Street -work του ΚΕΘΕΑ ΕΞΕΛΙΞΙΣ), Μυρτώς Παπαδοπούλου (μέλους της ίδιας Μονάδας) και Μαρίας Σφηκάκη (Επιστημονικά Υπεύθυνης του Ειδικού Προγράμματος Εξαρτημένων Μητέρων με τα Παιδιά τους της Μονάδας Απεξάρτησης 18 Άνω).

Πέρα απ’ τους κοινούς άξονες των ομιλιών τους που συνάδουν και με όσα επισημαίνουν οι κοινωνικοί λειτουργοί Έλλη Δρακάκη (απ’ τον ΟΚΑΝΑ), Αθηνά Χαραλάμπους (ΓΝΑ «Αλεξάνδρα») καθώς και άλλες εισηγήτριες και τις ελλείψεις που εντοπίζουν, εμμένουν και στην επιτακτική ανάγκη για πρώιμη  παρέμβαση και διεπιστημονική συνεργασία (ώστε να δημιουργηθούν εξειδικευμένες υπηρεσίες στην πρωτοβάθμια και δευτεροβάθμια φροντίδα υγείας όπως σε χώρες της Ευρώπης σαν την Δανία, τη Φινλανδία κ.α),  για τη δημιουργία ξενώνα που να παρέχει προσωρινή φιλοξενία των γυναικών, για την ύπαρξη μητρώου καταγραφής και παρακολούθησης των βρεφών που γεννήθηκαν από εξαρτημένες μητέρες κτλ, ξεχώρισα ένα σημείο που υπογράμμισε  η κυρία Σφηκάκη και σας το παραθέτω:

«Προβληματισμοί εγείρονται για την καταλληλότητα της εξαρτημένης γυναίκας στην ανάληψη του μητρικού της ρόλου. Η Taylor (1993) αναφέρει ότι οι έρευνες είναι αντιφατικές ως προς την ικανότητά της. για παράδειγμα ερευνητικό πρωτόκολλο στη Σκωτία συμπεραίνει ότι οι εξαρτημένες γυναίκες είναι ικανές να φροντίσουν με υπευθυνότητα τα παιδιά τους, ενώ βρέθηκε ότι οι ελπίδες και οι προσδοκίες που έχουν γι’ αυτά δεν διαφέρουν απ’ τις μητέρες που δεν κάνουν χρήση. Πιο συγκεκριμένα, κατά τη διάρκεια της χρήσης κάνουν σοβαρή προσπάθεια να σταματήσουν από φόβο μην κάνουν κακό στο έμβρυο και έχουν την επιθυμία, όταν αυτό γεννηθεί να γίνουν καλές μητέρες. Η δική μας κλινική εμπειρία επιβεβαιώνει αυτό το εύρημα, με τη διαμεσολάβηση φυσικά της θεραπείας».

Στάθηκα σ’ αυτό το σημείο γιατί βέβαια είναι παρήγορο, ειδικά αν σκεφτούμε πως οι εγκυμοσύνες των περισσοτέρων απ’ τις γυναίκες αυτές είναι ανεπιθύμητες, προκύπτουν μες το εξαρτητικό τους περιβάλλον και συχνότατα οι πατέρες είναι ομοίως χρήστες.

Για να δούμε όμως και μερικά σημεία απ’ τις ομιλίες όσων συμμετείχαν στη δεύτερη ημερίδα για την ψυχική υγεία των προσφύγων και μεταναστών, την οποία άλλωστε παρακολούθησα κι εγώ.

Είχα ήδη ξεχωρίσει τις ομιλίες των: Θόδωρου Μεγαλοοικονόμου (ψυχιάτρου), Δώρας Κουτσανέλλου (ψυχολόγου) και Δήμητρας Ξενάκη (ψυχολόγου) κι έτσι εύλογα θα σας παραθέσω μερικά αποσπάσματα απ’ αυτές.

Ο Θόδωρος Μεγαλοοικονόμου στην ομιλία του με τίτλο  «Η ανάγκη για μια διαπολιτισμική προσέγγιση στην ψυχική οδύνη του πρόσφυγα», επισήμανε τα εξής:

«Πέρα από το στοιχειώδες ζήτημα της γλωσσικής επικοινωνίας, που και αυτό επαφίεται στην περιστασιακή (και όχι καθημερινή και/ή όποτε προκύπτει ανάγκη) διάθεση μεταφραστών από κάποιες ΜΚΟ (μεταφραστών που θα έπρεπε να είναι κατάλληλοι για  το συγκεκριμένο έργο το οποίο καλούνται να επιτελέσουν), υπάρχει το ζήτημα της ουσιαστικής επικοινωνίας του λειτουργού ψυχικής υγείας με τον πρόσφυγα που προσέρχεται (ή προσάγεται) στις υπηρεσίες. Αν, δηλαδή, ο λειτουργός είναι σε θέση, αν έχει τα εφόδια, «να δει», «ν’ ακούσει» και να κατανοήσει την έκφραση της οδύνης του πρόσφυγα στο ιδιαίτερο έδαφος της δικής του  πολιτισμικής συγκρότησης, των ιδιαίτερων αξιών, πεποιθήσεων και νοημάτων που αυτό το πολιτισμικό υπόβαθρο σηματοδοτεί και τα οποία μορφοποιούν την έκφραση της ψυχικής οδύνης».

Η Δώρα Κουτσανέλλου στη δική της ομιλία με τίτλο «Γυναίκες πρόσφυγες/μετανάστριες και παρεμβάσεις ψυχολογικής υποστήριξης» στην οποία άκουσα με πολύ ενδιαφέρον όσα είπε για τις μουσουλμάνες γυναίκες, ανέφερε μεταξύ άλλων:

«Αν ενσκήψει κανείς στην ατομική εμπειρία της κάθε μίας από αυτές τις γυναίκες και στις αντανακλάσεις αυτής της εμπειρίας στη ζωή και στις σχέσεις, μπορεί να διαπιστώσει ότι η επικρατούσα τάση για αποκλειστική προσέγγιση αυτών των εμπειριών με κριτήριο τη θρησκευτική κυρίως κουλτούρα είναι ανεπαρκής. Μόνο αν κατανοήσουμε προσεκτικά κάθε μία από αυτές τις εμπειρίες, λαμβάνοντας σοβαρά υπόψη τις διαφορετικές ιστορικές πολιτικές και κοινωνικές αφετηρίες τους, μπορούμε να διακρίνουμε τις διαφορετικές όσο και κοινές προσωπικές και συλλογικές διαδρομές προς έναν κοινό στόχο. Μια ‘καλύτερη ζωή‘ ».

Με τη σειρά της η Δήμητρα Ξενάκη μοιράστηκε εμπειρίες, σκέψεις, προβληματισμούς στη διαδρομή της με πρόσφυγες και μετανάστες ως εθελόντρια σε Κοινωνικό Ιατρείο κι αφού εξήγησε πως: «Ως θεραπευτική επιλογή, όσο υπάρχει αυτό το «ΚΑΙ» που εμπεριέχει στην αφήγηση των προσφύγων ΚΑΙ τα δύσκολα καταστροφικά γεγονότα αλλά ΚΑΙ την αναφορά και εστίαση στις ικανότητες που χρειάστηκαν για να ανταπεξέλθουν σ’ αυτά τα γεγονότα, είναι ένας τρόπος που στόχο έχει να ενεργοποιήσει τις υγιείς δυνάμεις των ανθρώπων που έρχονται από πολέμους και καταστροφές» έθεσε μια σειρά ερωτημάτων που σχετίζονται τόσο με τον χαρακτηρισμό των προσφύγων από ιθύνοντα ως ειδικής κατηγορίας ανθρώπων «εκπληκτικής ανθεκτικότητας», όσο και με το δικό μας ρόλο ως ειδικών:

«Κι εμείς οι επαγγελματίες ψυχικής υγείας δεν απουσιάζουμε απ’ το να έχουμε μια ισχυρή φωνή στην κοινωνία γι’ αυτή την εξαντλητική κι απάνθρωπη ψυχική κατάσταση που υφίστανται τόσο καιρό άνθρωποι που ακολούθησαν το δρόμο της προσφυγιάς

Αυτό αρκεί να σκεφτούμε όλες, όλοι. Εγώ πριν κλείσω με μια παράγραφο από κείμενο που μετέφρασε ο κοινωνικός ανθρωπολόγος Νίκος Λάιος, θα γράψω ξανά πως αξίζει να διαβαστεί ολόκληρο το τεύχος μιας και φυσικά έκανα υποκειμενική επιλογή αφενός κι αφετέρου δεν μπορούσα να δώσω και μεγαλύτερη έκταση εδώ ώστε να συμπεριλάβω κι άλλες πληροφορίες. Οι ομιλίες για παράδειγμα του ψυχιάτρου Φώτη Κουνιάκη και της ψυχολόγου Χρύσας Γιαννοπούλου ήταν εξίσου διαφωτιστικές όπως θα δείτε όσες, όσοι διαβάσετε το συγκεκριμένο τεύχος.

Για το τέλος όμως, κάτι απ’ το αφιέρωμα στο περιοδικό Scince for the People για το οποίο έχει γίνει ξανά λόγος στις αναρτήσεις που θα δείτε εδώ κι εδώ. Πιο συγκεκριμένα, πρόκειται για αναδημοσίευση του άρθρου της Πατρίτσια Πάρσονς με τίτλο «Ριζοσπαστική Θεραπεία: ζώντας από μέσα ως έξω»  (μια θεραπεία που βασίστηκε στις ιδέες των Τhomas Szasz, R. D. Laing, Erving Goffman) και στάθηκα πολύ σ’ αυτό το σημείο:

“Οι μηχανισμοί που μας προτρέπουν να εσωτερικεύσουμε την καταπίεση, που βιώνουμε, δεν μας είναι όλοι γνωστοί. Χρειάζεται να συνδυάσουμε θεωρητική και πρακτική εργασία σε μια διαλεκτική διαδικασία ανάπτυξης μιας “νέας κοινωνικής ψυχολογίας, που εντοπίζει κάθε άνθρωπο μέσα σε ένα συγκεκριμένο κοινωνικό, πολιτικό και οικονομικό πλαίσιο·  μιας κοινωνικής ψχολογίας που αναπτύσσεται και θρέφεται απ’ τις εγγενείς αντιφάσεις αυτών των πλαισίων”.

Καλή ανάγνωση.

.

.

.

.

Τετράδια Ψυχιατρικής: Αφιέρωμα στο Κίνημα των Ανθρώπων που Ακούνε Φωνές» και στα Ναρκωτικά

.

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

Αγαπητοί φίλοι και φίλες

Σας στέλνουμε το παρακάτω ενημερωτικό κείμενο σε σχέση με τη συνέχεια του αφιερώματος στο Κίνημα των Ανθρώπων που Ακούνε Φωνές στα Τετράδια Ψυχιατρικής. Όπως αναγράφεται και στο σχετικό άρθρο σύνταξης, «τα Τετράδια Ψυχιατρικής συνεχίζουν τον διάλογο με τους αναγνώστες τους πάνω σε δύο πολύ σοβαρά κοινωνικά ζητήματα. Το πρώτο αφορά στα ναρκωτικά, στα υποκατάστατα, στον ρόλο των φαρμακευτικών εταιρειών και στη διάδοση της τοξικομανίας. Δημοσιεύονται δύο πολύ σημαντικά άρθρα από το αμερικάνικο περιοδικό «Επιστήμη για τον Λαό», που αντιπροσώπευε ένα πολύ ριζοσπαστικό εγχείρημα στο τέλος του 20ού αιώνα στην Αμερική, πάνω στη σχέση της επιστήμης με την οικονομική και πολιτική εξουσία, το ιατρικό επάγγελμα, τις φαρμακευτικές εταιρείες, τη συνταγογράφηση εξαρτητικών φαρμάκων, του τύπου των αμφεταμινών σε μαθητές, στα σχολεία. Τη μετάφραση καθώς και την επιμέλεια όλου του αφιερώματος έχει κάνει ο κοινωνικός ανθρωπολόγος Νίκος Λάιος πρόεδρος του σωματείου εργαζομένων στα κέντρα πρόληψης του ΟΚΑΝΑ. Στο επόμενο τεύχος θα δημοσιευθούν και άλλα πολύ ενδιαφέροντα άρθρα από το ιστορικής αξίας περιοδικό «Επιστήμη για τον Λαό». Σ’ αυτή την ενότητα δημοσιεύονται επίσης και οι εισηγήσεις που έγιναν στην ημερίδα της 18/3/2016 με θέμα «Η Πρόκληση Συνεργασίας στις Δομές Αντιμετώπισης της Εξάρτησης. Συνδέσεις, Φραγμοί, Προοπτικές» και η οποία οργανώθηκε από το σωματείο των κέντρων πρόληψης του ΟΚΑΝΑ. Η καθηγήτρια κριτικής εγκληματολογίας Αφροδίτη Κουκουτσάκη, εργαζόμενες και εργαζόμενοι σε κέντρα πρόληψης, στο 18άνω καταθέτουν τις απόψεις, τις αγωνίες, το κάλεσμα για ευρύτερες συνεργασίες και την οργάνωση ριζοσπαστικών δράσεων στον κοινωνικό χώρο. Η δεύτερη ενότητα του τεύχους αφορά στην ψυχική υγεία και στο κίνημα «Ακούγοντας Φωνές» και περιλαμβάνει τρία ακόμα άρθρα μελών του Δικτύου, τα οποία αποτελούν και συνέχεια του προηγούμενου, αφιερώματος στο Κίνημα των Ανθρώπων που Ακούνε Φωνές.»

 Τα συγκεκριμένα  άρθρα αναφέρονται σε παρεμβάσεις που έχουν γίνει τα τελευταία χρόνια στην Ελλάδα. Για παράδειγμα το άρθρο της Μαριάννας Κεφαλληνού  πραγματεύεται τη σημασία της αμοιβαίας υποστήριξης συγγενών – φροντιστών ως παράγοντα μετασχηματισμού και αλλαγής των ευθυνών στο χώρο της ψυχικής υγείας. Επίσης τα άρθρα της Βασιλικής Φενέκου & Ευγενίας Γεωργάκα και του Λυκούργου Καρατζαφέρη παρουσιάζουν παραδείγματα από εξειδικευμένες θεραπευτικές παρεμβάσεις, στις οποίες αναδεικνύονται κάποιες από τις εναλλακτικές που είναι πλέον διαθέσιμες για την προσέγγιση της εμπειρία των φωνών αν όχι για την πλήρη απάλειψή τους, τουλάχιστον για τη συνειδητοποίηση, την αποδοχή και τη διαχείρισή τους με τρόπο ώστε να μην καταδυναστεύεται το άτομο και να μπορεί να ελέγχει το ίδιο τη ζωή και την εξέλιξή του, τις αποφάσεις και τις ενέργειές του. Λόγω της πληθώρας της ύλης τα άρθρα των  Dirk Corstens, Rufus May και Eleanor Longedn και της Μαριεύας Δαϊλάκη θα φιλοξενηθούν στο επόμενο τεύχος.

Όσοι και όσες επιθυμούν να παραλάβουν το τεύχος θα το βρουν σε κεντρικά βιβλιοπωλεία της Αθήνας ή έπειτα από επικοινωνία με τις εκδόσεις Βήτα, η οποία μπορεί να το αποστείλει με πιο φθηνά μεταφορικά έξοδα.  Παρακάτω παρατίθενται οι περιλήψεις από τα τρία άρθρα.

Με εκτίμηση

Η διαχειριστική ομάδα του

Δικτύου Ακούγοντας Φωνές

 

«Συγκριτική παρουσίαση μελέτης δυο ψυχοθεραπευτικών παρεμβάσεων που βασίζονται στο μοντέλο των Romme & Escher σε άτομα με εμπειρία ακρόασης φωνών»

 των Βασιλική Φενέκου, Ευγενία Γεωργάκα

Περίληψη

Η παρούσα συγκριτική μελέτη αφορά σε δύο ατομικές ψυχοθεραπευτικές παρεμβάσεις σε άτομα με εμπειρία ακρόασης φωνών, που βασίζονται στο μοντέλο των Rοmme & Escher. Ο συμμετέχων της πρώτης ψυχοθεραπευτικής παρέμβασης είναι ένας ενήλικας άνδρας σε οξεία φάση πρώτου επεισοδίου ψύχωσης και ο συμμετέχων της δεύτερης ψυχοθεραπευτικής παρέμβασης είναι ένας ενήλικος άνδρας σε οξεία φάση με χρόνια πορεία εκδήλωσης επεισοδίων ψύχωσης. Ο στόχος των ψυχοθεραπευτικών παρεμβάσεων ήταν η ανάκτηση του προσωπικού ελέγχου σε σχέση με την εμπειρία ακρόασης φωνών, η αύξηση της εναισθησίας και η σύνδεση των φωνών με την προσωπική ιστορία των ατόμων. Οι συγκεκριμένες ψυχοθεραπευτικές παρεμβάσεις αποτελούν έναν συνδυασμό εφαρμογής του μοντέλου των Romme & Escher και εκπαίδευσης σε στρατηγικές γνωστικής συμπεριφορικής προσέγγισης με στόχο τη διαχείριση των φωνών. Οι επιλογή τους έγινε με σκοπό να αναδειχτούν οι αλλαγές που πραγματοποιούνται κατά τη διαδικασία της θεραπευτικής παρέμβασης σε ένα άτομο που βρίσκεται σε πρώτο επεισόδιο ψύχωσης και σε ένα άτομο που έχει μια σχετικά χρόνια πορεία επεισοδίων ψύχωσης.

Αμοιβαία υποστήριξη συγγενών και φίλων στον χώρο της ψυχικής υγείας. Πώς νοηματοδοτούν τα μέλη μιας ομάδας την εμπειρία τους

της Κεφαλληνού Μαριάννας

Περίληψη

Οι ομάδες αμοιβαίας υποστήριξης αποτελούν φαινόμενο των τελευταίων δεκαετιών στον χώρο της ψυχικής υγείας, το οποίο είναι συνεχώς εξαπλούμενο ανά τον κόσμο και ορισμένες φορές προβάλλεται ως εναλλακτική αντί των παραδοσιακών θεραπευτικών παρεμβάσεων, ενώ σε άλλες περιπτώσεις εντάσσεται σε ένα πλαίσιο συνεργασίας και αλληλοσυμπλήρωσης με την κλινική πράξη. Σύγχρονες έρευνες πραγματεύονται την ανάδειξη των χαρακτηριστικών και την ανάλυση της αποτελεσματικότητας τέτοιων ομάδων, χωρίς, ωστόσο, να έχουν εστιάσει επαρκώς στις ομάδες αμοιβαίας υποστήριξης για συγγενείς και φροντιστές ατόμων με ψυχιατρική εμπειρία. Το παρόν άρθρο παρουσιάζει τα ευρήματα μιας συμμετοχικής έρευνας δράσης, σκοπός της οποίας ήταν η διερεύνηση του νοήματος που φέρει για τα μέλη της η συμμετοχή σε μια τέτοια ομάδα. Η ποιοτική ανάλυση συζητήσεων της ομάδας υποστήριξης συγγενών και φίλων του Δικτύου των Ανθρώπων που Ακούνε Φωνές ανέδειξε τα εξελικτικά χαρακτηριστικά της διεργασίας, όπως τα αντιλαμβάνονται τα μέλη της, τους μηχανισμούς αλλαγής και τις περαιτέρω προσδοκίες τους.

«Ερωτηματολόγιο του Maastricht: Αναζητώντας το νόημα των φωνών – Παρουσίαση κλινικού περιστατικού»

του Λυκούργου Καρατζαφέρη

Περίληψη

Υπάρχει σχέση ανάμεσα στις φωνές και στην προσωπική ιστορία του ατόμου; Και, επιπλέον, μπορούμε να βγάλουμε νόημα από τις φωνές; Η απάντηση είναι θετική και πλούσια βιβλιογραφία στηρίζει τη διαπίστωση ότι το τραύμα, και ειδικότερα η βαρύτητά του, παίζει σημαντικό ρόλο στην εκδήλωση ψυχωτικών εμπειριών αλλά και στη συνύπαρξή τους με τοξικοεξάρτηση και πως ίδια αποτελέσματα εμφανίζονται και στις περιπτώσεις διαταραχής μετά από ψυχοτραυματικό στρες, αποσυνδετικών διαταραχών και συναισθηματικών διαταραχών. Στην παρούσα εργασία θα παρουσιαστεί η χρήση του ερωτηματολογίου του Maa stricht στη δουλειά μου με άτομα που ακούνε φωνές, και ειδικότερα σε τοξικοεξαρτημένους ασθενείς, και θα δοθεί το αντιπροσωπευτικό παράδειγμα του Κώστα.

Hearing Voices Αθήνας

.

.

.

.

.