ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ ΓΙΑ ΕΝΑ ΠΟΛΥΜΟΡΦΟ ΚΙΝΗΜΑ ΣΤΗΝ ΨΥΧΙΚΗ ΥΓΕΙΑ : ΠΑΡΩΔΙΑ «ΨΥΧΙΑΤΡΙΚΗΣ ΜΕΤΑΡΡΥΘΜΙΣΗΣ» ΤΟ ΝΟΜΟΣΧΕΔΙΟ ΓΙΑ ΤΗΝ «ΔΙΟΙΚΗΤΙΚΗ ΜΕΤΑΡΡΥΘΜΙΣΗ» ΣΤΗΝ ΨΥΧΙΚΗ ΥΓΕΙΑ

.

ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ ΓΙΑ ΕΝΑ ΠΟΛΥΜΟΡΦΟ ΚΙΝΗΜΑ ΣΤΗΝ ΨΥΧΙΚΗ ΥΓΕΙΑ

.
ΠΑΡΩΔΙΑ «ΨΥΧΙΑΤΡΙΚΗΣ ΜΕΤΑΡΡΥΘΜΙΣΗΣ»

ΤΟ ΝΟΜΟΣΧΕΔΙΟ ΓΙΑ ΤΗΝ «ΔΙΟΙΚΗΤΙΚΗ ΜΕΤΑΡΡΥΘΜΙΣΗ» ΣΤΗΝ ΨΥΧΙΚΗ ΥΓΕΙΑ

.

 

Υστερα από 15 μηνών παραλυτικής απραξίας στο χώρο της Ψυχικής Υγείας και ενώ το όλο σύστημα των υπηρεσιών βρίσκεται σε μια πορεία επιταχυνόμενης κατάρρευσης, η κυβέρνηση Σύριζα-Ανελ έδωσε στη δημοσιότητα μια πρώτη νομοθετική απόπειρα (πιο πολύ, πυροτέχνημα) με το νομοσχέδιο για την «Μεταρρύθμιση της Διοικητικής Οργάνωσης των Υπηρεσιών  Ψυχικής Υγείας».

.

Τη στιγμή που η αποψίλωση όλων των μονάδων από προσωπικό (με αποτέλεσμα την εκτός ορίων κόπωση του ελάχιστου εναπομείναντος προσωπικού) και η δραστική περικοπή των προϋπολογισμών, σε αλληλεπίδραση με την μηδέποτε αμφισβητηθείσα κατασταλτική ψυχιατρική (της πληθώρας των ακούσιων εγκλεισμών, των μηχανικών καθηλώσεων, των απομονώσεων, του μονόδρομου του ψυχοφάρμακου), οδήγησε σε διαδοχικά τραγικά επεισόδια (μεταξύ άλλων, στα γνωστά περιστατικά που συνέβησαν στο ΨΝΑ/Δαφνί), η ηγεσία του αρμόδιου Υπουργείου παρουσιάζει ένα νομοσχέδιο που, αφήνοντας άθικτη την υπάρχουσα κατάσταση, αποσκοπεί, απλώς, σε μια «συγκεντρωτικά ελεγχόμενη ‘αποκέντρωση’ των υπηρεσιών», τελείως ξεκομμένη από την υπάρχουσα πραγματικότητα και χωρίς καμιάν αναφορά σε αυτήν. Με μόνες, επί του πρακτέου, αρμοδιότητες, προς χρήση πιθανώς στο προσεχές μέλλον, αυτές που βοηθούν στην άσκηση πολιτικών δημοσιονομικής περιστολής, καθώς οι Περιφέρειες, στην αρμοδιότητα των οποίων προβλέπεται να περιέλθουν οι όποιες υπάρχουσες υπηρεσίες, αναφέρεται ρητά ότι, εκτός από σύσταση υπηρεσιών, θα μπορούν να αποφασίζουν για «την μείωση, την συγχώνευση, την μετακίνηση προσωπικού.

.

Το νομοσχέδιο περιορίζεται στην κατάργηση των Τομεακών Επιτροπών του ν. 2716/99 (αυτών που θα συντόνιζαν την λειτουργία των Τομέων Ψυχικής Υγείας-ΤΟΨΥ – αν υπήρχαν) και στην συγκρότηση νέων με διαφορετική σύνθεση, οι οποίες θα υπάγονται στις νεοδημιουργούμενες σχετικές επιτροπές σε επίπεδο Περιφέρειας (και αυτές, εν συνεχεία, θα έχουν σημείο αναφοράς το Υπουργείο Υγείας). Μια απλή, δηλαδή, διοικητική αναδιοργάνωση που ουδόλως αγγίζει τον τρόπο λειτουργίας του κυρίαρχου συστήματος, την κουλτούρα και την πρακτική του. Μιλά για Τομεακές Επιτροπές χωρίς, ύστερα από 30 χρόνια υποτιθέμενης «μεταρρύθμισης», να τολμά να προχωρήσει στην οργάνωση και έμπρακτη εφαρμογή και λειτουργία της Τομεοποίησης, δηλαδή, της δημιουργίας του «ολοκληρωμένου δικτύου κοινοτικών υπηρεσιών» (εναλλακτικών στον εγκλεισμό και με άξονα το Κέντρο Ψυχικής Υγείας), που θα έχει την ευθύνη για απάντηση στο σύνολο των αναγκών ψυχικής υγείας του πληθυσμού μιας συγκεκριμένης περιοχής (όχι μεγαλύτερης από 100.00 κατοίκους). Χωρίς την λειτουργία των υπηρεσιών στη βάση του «Τομέα ευθύνης», οι Τομεακές Επιτροπές δεν έχουν νόημα ύπαρξης, ακριβώς γιατί δουλειά τους θα ήταν να συντονίζουν και να οργανώνουν την τομεοποιημένη δικτύωση των υπηρεσιών – κάτι, δηλαδή, που πρακτικά θα έπρεπε να υπάρχει και να λειτουργεί, αλλά ποτέ δεν υπήρξε. Στις επιτροπές αυτές, οι «λήπτες των υπηρεσιών» και οι σύλλογοι των οικογενειών προβλέπεται να έχουν έναν, όπως πάντα, υποτυπώδη και καθαρά διακοσμητικό ρόλο.

.

Στο νομοσχέδιο, το Κέντρο Ψυχικής Υγείας (ΚΨΥ) αναφέρεται ως μονάδα πρωτοβάθμιας φροντίδας, πράγμα που αναδεικνύει μια θεμελιακή άγνοια από τους εν λόγω νομοθέτες ως προς τη φύση, τον ρόλο και την λειτουργία του ΚΨΥ, που παρέχει πρόληψη και φροντίδα και στα τρία επίπεδα, πρωτοβάθμιο, δευτεροβάθμιο και τριτοβάθμιο.

.

Μια άλλη πτυχή του «εγχειρήματος» είναι ότι, με τη σύνθεση που προβλέπεται στις διάφορες επιτροπές και με δεδομένη την κατάσταση που υπάρχει στις υπηρεσίες ψυχικής υγείας – με την δομική απροθυμία των στελεχών του δημοσίου να ασχολούνται με επιτροπές, είτε από έλλειψη ενδιαφέροντος για το (υποτιθέμενο) αντικείμενό τους, είτε και γιατί, ούτως ή άλλως, δεν έχουν νόημα ύπαρξης ως μη έχουσες υλικό αντικείμενο – ενδέχεται, σε πολλές περιπτώσεις, τον έλεγχο της λειτουργίας των επιτροπών να τον ασκούν εκπρόσωποι των ΜΚΟ.

.

Η περιφεριοποίηση, η αποκέντρωση του όλου συστήματος, θα είχε νόημα αν υπήρχε σύστημα και μάλιστα κοινοτικά βασισμένο, με κοινοτικά προσανατολισμένη  κουλτούρα και πρακτική. Με την κυρίαρχη κουλτούρα και πρακτική και με απογυμνωμένη τη χώρα από τις όποιες υπηρεσίες ψυχικής υγείας, το να ξεκινάει κανείς ανάποδα, δηλαδή, από το «διοικητικό» (ανεξάρτητα από την, ούτως ή άλλως, χαμηλή ποιότητα του εν λόγω διοικητικού σχεδιασμού) και όχι από το είδος της ψυχιατρικής που ασκείται, δεν κάνει άλλο από το να αντιγράφει και στα καθ΄ ημάς τις νεοφιλελεύθερες λογικές της απονοσοκομειοποίησης. Η ανάληψη, πχ, των ΚΨΥ από τους Δήμους, αυτούς τους χρεωκοπημένους Δήμους, που έχουν  κλείσει όλες, τις όποιες (ανέκαθεν υποτυπώδεις) κοινωνικές υπηρεσίες είχαν και αδυνατούν να ανταποκριθούν στις στοιχειώδεις λειτουργίες τους, σ΄ αυτούς τους Δήμους, ήδη από την προ μνηνονίου εποχή, υπήρχε άνωθεν σχεδιασμός να μεταφερθούν τα ΚΨΥ και οι κοινοτικές γενικά υπηρεσίες.  Οι σχεδιασμοί αυτοί, προφανώς, δεν εξέλειπαν.

.

Αυτό που εν τέλει εξυπηρετείται μ΄ αυτά τα «σχέδια επί χάρτου», είναι η δημιουργία, για παρουσίαση στις Βρυξέλλες, ενός περιτυλίγματος μιας (μη υπάρχουσας) ψυχιατρικής μεταρρύθμισης, που θα χρησιμοποιηθεί ως όχημα (και άλλοθι) για μια επαναδιαπραγμάτευση του συμφώνου Αντόρ-Λυκουρέντζου, η οποία θα συνίσταται σ΄ ένα πιο βαθμιαίο κλείσιμο των εναπομεινάντων ψυχιατρείων. Πιο «βαθμιαίο», ίσως, αλλά εξίσου βίαιο με το προ διετίας σχεδιαζόμενο, στο βαθμό που δεν υπάρχουν εναλλακτικές υπηρεσίες, αλλά και ούτε η πρόθεση να δημιουργηθούν, με χαρακτηριστικό παράδειγμα την αλλαγή χρήσης ενός κτιρίου, αξίας 7.3 εκ. ευρώ, που χρηματοδοτήθηκε μέσω ΕΣΠΑ για την λειτουργία του ως ΚΨΥ από το ΨΝΑ και το οποίο χρησιμοποιείται, παράτυπα, για άλλους σκοπούς (μεταφορά σε αυτό των εξωτερικών ιατρείων του ΨΝΑ, καθώς και οικοτροφείων) προκειμένου να γίνει εξοικονόμηση των δαπανών από τα καταβαλλόμενα  ενοίκια.

.

Οι πραγματικές προθέσεις των κυβερνώντων φαίνονται, μεταξύ άλλων, και από το νόμο για την κάλυψη των ανασφάλιστων, που μεταχειρίζεται την συντριπτική πλειονότητα εξ΄ αυτών όπως τους ασφαλισμένους, οι οποίοι πληρώνουν μιαν όχι αμελητέα συμμετοχή στα φάρμακά τους, την οποία συχνά δεν αντέχουν, ενώ και οι ασθενείς με προνοιακή ασφάλιση, των οποίων έχει λήξει και πρέπει να ανανεωθεί η υγειονομική κάλυψη, και οι οποίοι πριν δεν πλήρωναν καθόλου για τα φάρμακά τους,  τώρα θα πρέπει, για τρεις τουλάχιστον μήνες, να πληρώνουν όπως οι ασφαλισμένοι, με απροσδιόριστο το μέλλον – αν, πχ, η τρόικα δώσει εντολή να καταργηθεί και γι΄ αυτούς  οριστικά η δωρεάν χορήγηση των φαρμάκων.

.

Απέναντι σ΄ αυτές τις πολιτικές εξόντωσης των ψυχικά πασχόντων και των οικογενειών τους πρέπει να υπάρξει δυναμική κοινωνική αντίδραση και αντίσταση, για να μη περάσουν αυτά τα μέτρα και να διεκδικηθεί ένα εναλλακτικό και χειραφετικό σύστημα ψυχικής υγείας. Με πλήρη σεβασμό των δικαιωμάτων και της υποκειμενικότητας των ατόμων με ψυχιατρική εμπειρία. 

.

 

25/4/2016

.
.

ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ ΓΙΑ ΕΝΑ ΠΟΛΥΜΟΡΦΟ ΚΙΝΗΜΑ ΣΤΗΝ ΨΥΧΙΚΗ ΥΓΕΙΑ

.

.

.
.
.

*Επισυνάπτεται η πρόταση της «Πρωτοβουλίας» για την Τομεοποίηση:

.
.

ΜΙΑ ΠΡΟΤΑΣΗ* ΓΙΑ ΤΗΝ ΤΟΜΕΟΠΟΙΗΣΗ

Αρχές και διαδικασία για την άμεση και πρακτική εφαρμογή της

.

Το «άνοιγμα στην κοινότητα», αν πρόκειται να είναι ουσιαστικό και όχι απλή επίφαση, είναι συνυφασμένο με το «άνοιγμα της πόρτας» του ψυχιατρικού τμήματος και την κατάργηση των κατασταλτικών μέτρων (μηχανικές καθηλώσεις απομονώσεις κλπ). Ένα, δηλαδή, άνοιγμα πραγματικό, χωρίς να συνοδεύεται (και έτσι έμπρακτα να ακυρώνεται) από μηχανικές καθηλώσεις, όπως συχνά γίνεται, που απλώς θα μετέφεραν τον περιορισμό της κλειδωμένης πόρτας πάνω στο ίδιο το σώμα του ψυχικά πάσχοντος.

Είναι στη βάση μιας τέτοιας διαδικασίας μετασχηματισμού και υπέρβασης του κυρίαρχου ψυχιατρικού θεσμού που η κίνηση «προς τα έξω» δεν μπορεί παρά να είναι άρρηκτα συνδεδεμένη με την Τομεοποίηση των υπηρεσιών.

Η «ευθύνη της υπηρεσίας για μια ορισμένη γεωγραφική περιοχή» δεν είναι αυτή που συνδέεται με την λειτουργία της φύλαξης στο ψυχιατρείο, ούτε αυτή που υπονοείται στην κλασσική ιατρική δεοντολογία και εκφράζεται με «ιατρικο-νομικούς» όρους, όπως, πχ, ως προς τις συνέπειες της θεραπείας, ή της παράλειψής της κλπ.

Η έννοια της «ευθύνης» σημαίνει εδώ ανάληψη της υπευθυνότητας για την ψυχική υγεία ενός ορισμένου πληθυσμού, αυτής της καθορισμένης περιοχής. Αυτή η έννοια της ευθύνης συνεπάγεται ότι η υπηρεσία δεν μπορεί να περιορίζεται στο λεγόμενο «ειδικό/τεχνικό» πλαίσιο, στην παροχή, δηλαδή, κλινικών/διαγνωστικών πράξεων, συμβουλευτικής, φαρμακο/ψυχο/θεραπειών κλπ (που, ούτως ή άλλως, αποτελεί μια προφανώς αναγκαία παροχή), αλλά ότι πρέπει να διευρύνει το φάσμα των παρεμβάσεών της και να θεμελιώνεται σε μια ενεργητική στάση προαγωγής όλων των στιγμών και των εργαλείων για την ψυχική υγεία της περιοχής της.

Ο, τι γίνεται μέσα στην κοινότητα πρέπει να την αφορά – κι΄ αυτό όχι γιατί «ανάληψη ευθύνης» σημαίνει ότι η υπηρεσία αποχωρίζει το πρόβλημα από την κοινότητα, ότι το κάνει δικό της, δική της «υπόθεση», το εξειδικεύει και το ιατρικοποιεί (ψυχολογικοποιεί κλπ), αλλά, αντίθετα : ό,τι γίνεται μέσα στην κοινότητα την αφορά, γιατί αυτού του είδους η υπευθυνότητα προϋποθέτει  την συμμετοχή της κοινότητας.

Ενώ η ευθύνη φυλακτικού τύπου αναφέρεται (έχει, δηλαδή, μια κίνηση) προς τα μέσα, προς τον ιδρυματικό εγκλεισμό των προβλημάτων που θέτει ο ψυχικά πάσχων, διυποκειμενικών και κοινωνικών, δηλαδή, των αντιφάσεων που διαπερνούν και εκφράζονται στην ψυχική του οδύνη, η κίνηση της ευθύνης για την ψυχική υγεία της δοσμένης περιοχής είναι προς τα έξω, προς την επαναφορά και τον εμπλουτισμό.

Κατά συνέπεια, η Τομεοποίηση δεν πρέπει να εννοηθεί και να υλοποιηθεί ως ένα είδος «διάχυσης» του (ειδικού, θεραπευτικού) ιδρύματος στην κοινότητα, με δηλωμένο στόχο (κυρίως ή και αποκλειστικό) την θεραπεία, αλλά αποτελεί μια υπόθεση, μια πρακτική, κοινωνικής ολοκλήρωσης και ενσωμάτωσης, με δυνατότητα χειραφέτησης, καθώς και αναγνώρισης της διαφορετικότητας και του δικαιώματός της να υπάρχει.

Το κύριο ζήτημα, επομένως, για μιαν ουσιαστική εφαρμογή της Τομεοποίησης θα ήταν, πρώτα απ΄ όλα, η δημιουργία των όρων για τον μετασχηματισμό της κυρίαρχης ψυχιατρικής κουλτούρας και των συνδεδεμένων με αυτήν πρακτικών,

Και, φυσικά, όχι, για μιαν ακόμη φορά, να αναχθεί η όποια εξαγγελία της σε μιαν απλή καταγραφή των Τομέων επί χάρτου, αλλά άμεση, πρακτική εφαρμογή της,με έναρξη λειτουργίας όλων των υπηρεσιών στη βάση της ανάληψης της ευθύνης για απάντηση στις ανάγκες ψυχικής υγείαςόλου του φάσματος του πληθυσμού μιας ορισμένης περιοχής.

Σ΄ αυτή τη βάση, θα μπορούσε να προχωρήσει άμεσα η εφαρμογή της, παίρνοντας ως αφετηρία για τον σχεδιασμό της, όπως είναι σήμερα η κατάσταση στο χώρο των υπηρεσιών ψυχικής υγείας, τις μονάδες ψυχιατρικής νοσηλείας (στα ψυχιατρεία και στα γενικά νοσοκομεία).

Για το λεκανοπέδιο, πχ, θα μπορούσε να μοιραστεί ο πληθυσμός του (ανά Δήμο ή ενότητες Δήμων) δια του αριθμού των μονάδων νοσηλείας (με το Αιγινήτειο να συμπεριλαμβάνεται με δυο κλινικές) – λαμβάνοντας υπόψη και κάποιες ιδιαίτερες ανάγκες ανά περιοχή. Οι κλινικές στο Δαφνί και στο Δρομοκαίτειο θα μπορούσαν, πριν καν συζητηθεί το όποιο θέμα μετακίνησής τους σε γενικό νοσοκομείο, ν΄ αρχίσουν να λειτουργούν τομεοποιημένα, παίρνοντας εισαγωγές από μια ορισμένη γεωγραφική περιοχή. Το ίδιο και κάθε μια από τις ψυχιατρικές κλινικές των γενικών νοσοκομείων. Θα μπορούσαν να τεθούν σε λειτουργία 2-3, επιπλέον, ψυχιατρικές κλινικές σε γενικά νοσοκομεία όπου υπάρχουν ψυχίατροι χωρίς να λειτουργεί κλινική, καθώς δεν έχει υπάρξει μέριμνα να βρεθούν χώροι, προσωπικό κλπ. Μ΄ αυτό τον τρόπο θα μπορούσαν να υπάρξουν, σε πρώτη φάση, ΤΟΨΥ των 150.000 περίπου κατοίκων.

Φυσικά, ένας ΤΟΨΥ, προκειμένου οι υπηρεσίες του να είναι αποτελεσματικές και να μπορούν ν΄ ανταποκριθούν με ουσιαστικό τρόπο στα προτάγματα της κοινοτικής φροντίδας, δεν πρέπει, σύμφωνα με την διεθνή εμπειρία και τα επικρατούντα πρότυπα, να ξεπερνάει τους 100.000 κατοίκους. Αυτός ο στόχος (ΤΟΨΥ των 100.00) θα πρέπει να τεθεί από την πρώτη στιγμή και να προγραμματιστεί, προκειμένου να επιτευχθεί στο άμεσο προσεχές μέλλον και οι ΤΟΨΥ πάνω από 100.000 κατοίκους να αντιμετωπιστούν ως μια πραγματικά προσωρινή και μεταβατική κατάσταση.

Θα πρέπει, φυσικά, να ληφθούν υπόψιν και οι περιοχές που εξυπηρετούνται από Αθήνα και οι οποίες δεν έχουν καθόλου μονάδες ψυχιατρικής νοσηλείας. <Οπου υπάρχουν ψυχιατρικές κλίνες, θα πρέπει ν΄ αξιοποιηθούν και ο πληθυσμός του νομού να κατευθύνεται σ΄ αυτές. Ενίοτε πρέπει, αν η μονάδα είναι «αδύναμη» (γιατροί, λοιπό προσωπικό) να ληφθεί πρόνοια να ενισχυθούν, διαφορετικά θα συνεχίσουν άσκοπα να υπολειτουργούν μεταφέροντας το βάρος στο κέντρο. Οπου δεν υπάρχουν, θα πρέπει να ξεκινήσει άμεση η ίδρυση και λειτουργία τους.

Όπου υπάρχει Κινητή Μονάδα, να αναλαμβάνει δέσμευση, πολύ συγκεκριμένη [στενή και θεσμοθετημένη συνεργασία Θεραπευτικής Ομάδας (Θ.Ο.) της ψυχιατρικής κλινικής και της Θ.Ο. της Κινητής Μονάδας], για την μετανοσοκομειακή παρακολούθηση/ στήριξη. Θα χρειαστεί, φυσικά, ένας άμεσος σχεδιασμός και εξασφάλιση πόρων για την δημιουργία ΚΨΥ ανά ΤΟΨΥ διασυνδεδεμένου με τη μονάδα νοσηλείας και με όλο το δίκτυο των υπηρεσιών του τομέα προκειμένου να λειτουργήσει ως η βάση του συστήματος, ως ενός community based, αντί ως ενός hospital based συστήματος.

Είναι άκρως εσφαλμένη και καταστροφική αντίληψη που υποστηρίζει ότι το ΚΨΥ μπορεί να λειτουργεί και στιγματιστικά για τους ψυχικά πάσχοντες και ότι το ΠΕΔΥ μπορεί, καθ΄ οιονδήποτε τρόπο, ν΄ αντικαταστήσει τα ΚΨΥ.

Αφήνοντας στην άκρη τον σκιώδη, έως και ανυπόστατο, χαρακτήρα του υπάρχοντος ΠΕΔΥ, ως ομοιώματος ενός συστήματος Πρωτοβάθμιας Φροντίδας Υγείας, γνωρίζουμε πολύ καλά ότι, ακόμα και στην περίπτωση που γινόταν δυνατό να δημιουργηθεί ένα πλήρες και ολοκληρωμένο σύστημα Πρωτοβάθμιας Φροντίδας Υγείας, ο ρόλος και η λειτουργία του δεν θα μπορούσε να πάει πέρα από το να αποτελεί, όπως σε όλες τις χώρες της Ευρώπης, έναν ηθμό, ή πύλη εισόδου, προς το σύστημα της Ψυχικής Υγείας.

Αυτός ο ηθμός, ή, κατ΄ άλλους, «φίλτρο» (που κατ΄ ουδένα τρόπο δεν αποτελεί υποκατάσταση του κοινοτικά βασισμένου συστήματος Ψυχικής Υγείας – όπως δείχνει το παράδειγμα της Αγγλίας, της Γαλλίας, της Ιταλίας και άλλων χωρών), απαιτεί να λειτουργήσει ένα πλήρες δίκτυο δημόσιων Κέντρων Υγείας (και γενικών γιατρών) που θα λειτουργούν σε τομεοποιημένη βάση, σε συνεργασία με τις υπηρεσίες Ψυχικής Υγείας για την αναγκαία εποπτεία και συμβουλευτική.

Με την κατάσταση ως έχει, στην εναρκτήρια φάση μιας απόπειρας εφαρμογής της Τομεοποίησης, τα αιτήματα της κοινότητας που δεν χρειάζονται νοσηλεία (ή, ‘όχι ακόμα’ νοσηλεία), αυτά γενικώς που αντιμετωπίζονται σε πρωτοβάθμιο επίπεδο (με δεδομένη την κατάσταση στην Ελλάδα της primary care) : όπου υπάρχει ΚΨΥ, θα πρέπει να πηγαίνουν σ΄ αυτό, και όπου δεν υπάρχει (ακόμα) ΚΨΥ θα πηγαίνουν στα εξωτερικά ιατρεία της ψυχιατρικής κλινικής (και στον ΕΟΠΥΥ, ΠΕΔΥ κλπ).

Πρέπει, ωστόσο, σε κάθε περίπτωση, να είναι σαφές ότι το ΚΨΥ δεν είναι μια μονάδα που λειτουργεί απλώς σε πρωτοβάθμιο επίπεδο, αλλά, επίσης, σε δευτεροβάθμιο (προλαμβάνει νοσηλείες, με κατ΄ οίκον αντιμετώπιση υποτροπών, παρέμβαση στην κρίση κλπ και μπορεί να κάνει νοσηλείες στο χώρο του) και τριτοβάθμιο (ψυχοκοινωνική αποκατάσταση και στήριξη στον τόπο κατοικίας). Είναι αυτό που του δίνει τον ριζικά εναλλακτικό χαρακτήρα του απέναντι στο υπάρχον ιδρυματικό σύστημα.

Είναι, επομένως, η ολοκληρωμένη λειτουργία του ΚΨΥ (ως βασικού άξονα του δικτύου των υπηρεσιών), που συνιστά τον πυρήνα και την πεμπτουσία της μεταρρύθμισης και όχι η μεταφορά της κλινικής του ψυχιατρείου στο γενικό νοσοκομείο – αναγκαία μεν, αλλά, πάντως, όχι πρώτης προτεραιότητας όταν δεν έχουν γίνει όλα τα άλλα. Η μεταφορά της ψυχιατρικής κλινικής στο γενικό νοσοκομείο είναι το επιστέγασμα του μετασχηματισμού και όχι η πρώτη του πράξη.

Αν, με δεδομένη την κατάσταση της Ψυχικής Υγείας που υπάρχει στην Ελλάδα (την κυρίαρχη ψυχιατρική κουλτούρα, την έλλειψη ψυχιατρικών κλινών κλπ), προηγηθεί η τελική φάση (η μεταφορά των κλινικών στα γενικά νοσοκομεία), όχι μόνο δεν θα έχει υπάρξει πραγματική μεταρρύθμιση του θεσμού, αλλά πλήθος ψυχικά πασχόντων θα έχουν χάσει οριστικά την όποια δυνατότητα και πιθανότητα εναλλακτικής, κοινοτικής στήριξης και φροντίδας, με πραγματική (και όχι κατ΄ όνομα) κατοχύρωση των δικαιωμάτων τους, μένοντας έρμαιοι και στο «δρόμο», θεραπευτικό ή και κυριολεκτικό.

Ενας πραγματικός μετασχηματισμός (Τομεοποίηση, ΚΨΥ κλπ) απαιτεί οικονομικούς πόρους για προσλήψεις μόνιμου προσωπικού (πέρα από τη στήριξη των θεραπευτικών προγραμμάτων και δραστηριοτήτων κοκ). Όχι μόνο για την αποτελεσματική λειτουργία των αναγκαίων κοινοτικών υπηρεσιών (για την πλήρη ανάπτυξη των οποίων το υπάρχον προσωπικό ουδόλως επαρκεί), αλλά και για την ίδια την καθημερινή λειτουργία, στο «εδώ και τώρα», όλων των ψυχιατρικών μονάδων. Για την αντιμετώπιση του αργού, καθημερινού, βασανιστικού τους θανάτου.

Αλλωστε, και η ίδια η Τομεοποίηση (χωρίς καν να μιλήσουμε για τις ανάγκες των ΚΨΥ) απαιτεί την καθημερινή εφημερία της κάθε ψυχιατρικής κλινικής. Ποια κλινική έχει το αναγκαίο ιατρικό προσωπικό για να το κάνει; Καμιά. Η Τομεοποίηση μπορεί να γίνει εδώ και τώρα, υπό την προϋπόθεση να μη σχεδιαστεί ερήμην των άμεσα ενδιαφερόμενων λειτουργών (όπως, επίσης, και των ατόμων με ψυχιατρική εμπειρία και των συλλόγων οικογενειών), αλλά, ταυτόχρονα, προκειμένου να λειτουργήσει, προϋποθέτει τον αναγκαίο αριθμό προσλήψεων προσωπικού, πρωτίστως ιατρικού και νοσηλευτικού.

Εννοείται ότι θα πρέπει να απαγορευτεί η νοσηλεία ασθενών εκ Πελοποννήσου και Αιτωλοακαρνανίας σε μονάδες της Αθήνας. Αυτό μάλιστα είναι το μόνο που μπορεί ν΄ αρχίσει αμέσως, από σήμερα κιόλας, χωρίς να περιμένει κανείς την, όσο σύντομη κι΄ αν είναι, εφαρμογή της Τομεοποίησης.

Στο ξεκίνημα της εφαρμογής της Τομεοποίησης, ΚΨΥ θα έχουν μόνο οι ΤΟΨΥ στους οποίους υπάρχουν ΚΨΥ- αλλά με υποχρεωτική διασύνδεση, ώστε να δίνουν και το «καλό παράδειγμα» για το μέλλον, όταν υπάρξουν και άλλα ΚΨΥ. Εννοείται ότι πρέπει άμεσα να ξεκινήσει η διαδικασία για την ίδρυση ΚΨΥ στους ΤΟΨΥ που δεν έχουν και, ταυτόχρονα, τόσο τα υπό ίδρυση, όσο και τα υπάρχοντα ΚΨΥ να είναι επαρκώς στελεχωμένα (πολλά από τα υπάρχοντα είναι υπό κατάρρευση) ώστε να μπορούν να στηρίζουν τους ψυχικά πάσχοντες στον τόπο κατοικίας.

Θα χρειαστεί σίγουρα ένα σημαντικό χρονικό διάσημα για την εξοικείωση των υπηρεσιών και των θεραπευτικών ομάδων με τον νέο τρόπο λειτουργίας.

Θα υπάρξει αναγκαστικά ένα μεταβατικό στάδιο για κάποια περιστατικά, που είχαν συνηθίσει να παρακολουθούνται από ένα γιατρό ή μια Θ.Ο., που τώρα, όμως, δέχεται μόνο ασθενείς συγκεκριμένου ΤΟΨΥ (ενώ αυτά διαμένουν σε περιοχή άλλου ΤΟΨΥ), ώστε να «περάσουν» στην Θ.Ο. του ΤΟΨΥ όπου βρίσκεται η κατοικία τους.

Ως προς τις υπάρχουσες στεγαστικές δομές του Δημοσίου, που είχαν γίνει στο παρελθόν διάσπαρτα (όπου έβρισκαν κτίριο και όχι βάσει σχεδίου) θα προκύψει το πρόβλημα, στο βαθμό που πρέπει να λειτουργούν και αυτές διασυνδεδεμένα με την μονάδα νοσηλείας και το ΚΨΥ του ΤΟΨΥ, ότι θα βρίσκονται, ενίοτε, στην γεωγραφική περιοχή διαφορετικού ΤΟΨΥ από αυτόν στον οποίο βρίσκεται η μονάδα που τις ίδρυσε και τις λειτουργεί μέχρι σήμερα. Δεν πρέπει επ΄ ουδενί να υπάρξουν γραφειοκρατικές αποφάσεις αποκοπής των δομών αυτών από την συνολική Θ.Ο. που τις λειτουργούσε μέχρι τώρα.

Οσο για τις στεγαστικές δομές των ΜΚΟ, αυτές μπορούν και πρέπει να ενταχθούν στους ΤΟΨΥ της περιοχής στην οποία βρίσκονται (στην προοπτική, φυσικά, της ανάληψής τους από το Δημόσιο), σε άμεση και συγκεκριμένη διασύνδεση με το ΚΨΥ του ΤΟΨΥ, ή, όπου δεν υπάρχει ΚΨΥ, με την ψυχιατρική κλινική του γενικού νοσοκομείου. Το ίδιο ισχύει και για τα Κέντρα Ημέρας των ΜΚΟ, τα οποία πρέπει και αυτά να τεθούν υπό την ευθύνη των ΚΨΥ του ΤΟΨΥ στον οποίο ευρίσκονται και, σε όσους ΤΟΨΥ δεν υπάρχουν ακόμα ΚΨΥ, υπό την αιγίδα της θεραπευτικής ομάδας της ψυχιατρικής κλινικής του γενικού νοσοκομείου. Το Κέντρο Ημέρας είναι μέρος των λειτουργιών ενός ΚΨΥ και επομένως, δεν μπορεί, κατ΄ ουδένα τρόπο, να υποκαθιστά, εντός ενός ΤΟΨΥ την ανάγκη ύπαρξης ΚΨΥ.

Η έμφαση στα ανωτέρω είναι στα σχετικά με την Τομεοποίηση στο λεκανοπέδιο. Προφανώς, αυτά ισχύουν και για όλες τις άλλες περιοχές.

Τελευταίο σημείο, το εξής: είναι σκόπιμο και άκρως πιο λειτουργικό, οι Τομεακές Επιτροπές ν΄ αποτελούνται από εκπροσώπους των ίδιων των μονάδων που έχουν αναλάβει την κάλυψη των αναγκών της περιοχής και να υπάρχει σ΄ αυτές ικανή εκπροσώπηση των ατόμων με ψυχιατρική εμπειρία και των συλλόγων οικογενειών.

Προφανώς, θα πρέπει να υπάρχουν κατευθυντήριοι άξονες «από τα πάνω» βάσει μιας εθνικής πολιτικής επί του θέματος, πώς θα πρέπει να διασυνδέονται οι μονάδες κλπ.

.

25/4/2016

.

ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ ΓΙΑ ΕΝΑ ΠΟΛΥΜΟΡΦΟ ΚΙΝΗΜΑ ΣΤΗΝ ΨΥΧΙΚΗ ΥΓΕΙΑ

.

.

.

.

.

 

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ ΤΗΣ ΠΑΝΕΛΛΑΔΙΚΗΣ ΣΥΣΠΕΙΡΩΣΗΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΨΥΧΙΑΤΡΙΚΗ ΜΕΤΑΡΡΥΘΜΙΣΗ – ΑΝΤΙ ΓΙΑ ‘ΨΥΧΙΑΤΡΙΚΗ ΜΕΤΑΡΡΥΘΜΙΣΗ’… ‘ΨΥΧΙΑΤΡΙΚΗ ΤΟΥ ΜΝΗΜΟΝΙΟΥ’

..

..

*Αναδημοσίευση από το blog Πανελλαδική Συσπείρωση για την Ψυχιατρική Μεταρρύθμιση

..

..

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ ΤΗΣ ΠΑΝΕΛΛΑΔΙΚΗΣ ΣΥΣΠΕΙΡΩΣΗΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΨΥΧΙΑΤΡΙΚΗ ΜΕΤΑΡΡΥΘΜΙΣΗ

ΔΕΚΑΕΤΕΣ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΨΥΧΙΚΗ ΥΓΕΙΑ «ΨΥΧΑΡΓΩΣ Γ» :

ΑΝΤΙ ΓΙΑ ‘ΨΥΧΙΑΤΡΙΚΗ ΜΕΤΑΡΡΥΘΜΙΣΗ’… ‘ΨΥΧΙΑΤΡΙΚΗ ΤΟΥ ΜΝΗΜΟΝΙΟΥ’

(ΚΑΙ Ο,ΤΙ ‘ΜΑΣ’ ΠΡΟΚΥΨΕΙ ΑΠΟ ΤΟ ΕΣΠΑ)

..

Η τελευταία πράξη με την οποία το επιτελείο του Λοβέρδου, κατά την αποχώρηση του ενόψει των εκλογών, σφράγισε την πολιτική του για την ψυχική υγεία, ήταν, λίγο μετά την απόφαση του Μπόλαρη για την παρακράτηση των συντάξεων των ασθενών, ένα δεκαπεντασέλιδο «δεκαετές πρόγραμμα… δράσεων ψυχικής υγείας Ψυχαργώς Γ (2011-2020)».

Βέβαια, χάσαμε ένα χρόνο, αφού το ‘δεκαετές’ βγήκε το 12, αλλά τι σημασία μπορεί, πλέον, να έχει αυτό; Με την ‘αβάσταχτη ελαφρότητα’ που το διέπει, μήπως δεν θα χάσουμε και τα άλλα εννιά;

Ετρεξαν, στις 3/5/2012 (δηλαδή, τρείς μέρες πριν τις εκλογές της 6ης Μαίου), να συντάξουν μιαν υπουργική απόφαση, υπογεγραμμένη και αυτή από τον Μπόλαρη, που αναρτήθηκε στο Διαδίκτυο στις 18/5 (αφού, δηλαδή, είχε ήδη αποχωρήσει ο Λοβέρδος και το επιτελείο του), σε μια προσπάθεια να κληροδοτήσουν ένα ‘τετελεσμένο’ για την όποια επόμενη κυβέρνηση θα προέκυπτε από τις εκλογές. Μη και χαθεί από την ιστορία το μεγάλο έργο που επιτέλεσε η «Ομάδα (του Λοβέρδου) για την Αναθεώρηση του Ψυχαργώς». Ένα ‘τετελεσμένο’ που ευελπιστούν ότι, εν μέσω της κρατικής χρεοκοπίας και της γενικευμένης κοινωνικής αναταραχής, και με δεδομένη την βιασύνη για απορρόφηση από το ΕΣΠΑ, θα αποτελεί, μετά τις 17/6, το νομοθετικό πλαίσιο εφαρμογής του μνημονίου στο χώρο της ψυχικής υγείας – εφαρμογής του στο όνομα της όποιας φραστικής ‘επαναδιαπραγμάτευσής’ του. Ένα πλαίσιο, δηλαδή, πολιτικής στην ψυχική υγεία που προωθεί περαιτέρω την απεξάρθρωση του δημόσιου χαρακτήρα της (όποια κι΄ αν είναι η δυσλειτουργική, ιδρυματική και κατασταλτική μορφή υπό την οποία υπάρχει μέχρι τώρα) και την παράδοσή της στα συμφέροντα που εκπροσωπούνται από την ομάδα των γνωστών και μη εξαιρετέων επιτελών, που συνέταξε αυτό το πρόγραμμα.

Το δεκαετές αυτό πρόγραμμα έχει όλα τα χαρακτηριστικά της πολιτικής με την οποία λειτούργησε ο Λοβέρδος όσο ήταν υπουργός, μιας πολιτικής δημιουργίας ερειπίων – ερειπίων τα οποία εκ πεποιθήσεως και μετ΄ ευχαριστήσεως κατέλειπε σε ολόκληρο το χώρο της υγείας, συνέπεια των οποίων είναι οι χιλιάδες ζωές που κυριολεκτικά χάνονται εξαιτίας αυτής ακριβώς της πολιτικής.

Η ουσία αυτής της αναθεώρησης του ‘Ψυχαργώς’ έχει αναλυθεί σε προηγούμενο κείμενο της Συσπείρωσης (4/2/2012, «Το ‘Σχέδιο για τη Αναθεώρηση του Ψυχαργώς’: όχημα για την προσαρμογή της ψυχιατρικής στο μνημόνιο». Τετράδια Ψυχιατρικής, Νο 16), όταν ανακοινώθηκε η πρώτη μορφή αυτού του προγράμματος σ΄ ένα κείμενο 120 σελίδων. Οι ίδιες παρατηρήσεις ισχύουν και για την περίληψή του παρόλη την δήθεν ‘διαβούλευση’ που μεσολάβησε –στην πραγματικότητα, προσομοίωση ‘διαβούλευσης’, η οποία περιορίστηκε σε αναδιατυπώσεις διαφόρων σημείων του αρχικού σχεδίου εν είδει φραστικής διακόσμησης και καλλιγραφίας του πιο προχειροφτιαγμένου, αναξιόπιστου και υποταγμένου σε ιδιωτικά συμφέροντα σχεδίου για τη διάλυση της ψυχικής υγείας που έχει υπάρξει μέχρι τώρα.

Μάλιστα, αυτή η περίληψη του αρχικού σχεδίου της πολιτικής για την ψυχική υγεία την προσεχή δεκαετία, το ‘μάζεμα’ του κειμένου, συμπυκνώνει και κάνει πιο ορατό αυτόν τον χαρακτήρα του προγράμματος.

Επισημαίνουμε μερικά από τα πιο χτυπητά σημεία.

  1. Εξισώνουν το Κέντρο Ψυχικής Υγείας (ΚΨΥ) και το Κέντρο Ημέρας, αφού ένας ΤΟΨΥ (Τομέας Ψυχικής Υγείας) μπορεί να έχει ή το ένα ή το άλλο (ενώ γνωρίζουμε ότι το δεύτερο αποτελεί μια μόνο από πλέγμα των δραστηριοτήτων ενός ΚΨΥ). Ο λόγος προφανής : προς το παρόν, βάσει της μέχρι τώρα νομοθεσίας, οι ΜΚΟ δεν μπορούν να έχουν παρά Κέντρα Ημέρας, για τα οποία ζητούν κονδύλια ΕΣΠΑ με το πρόσχημα ότι προσφέρουν ολοκληρωμένο φάσμα υπηρεσιών τύπου ΚΨΥ (το ίδιο ισχύει και με την ‘εξίσωση’ Κινητών Μονάδων με Κέντρα Ημέρας-παρόλο που οι ΜΚΟ έχουν αναλάβει κατ΄ αποκλειστικότητα τις Κινητές Μονάδες).

  2. Με δεδομένη την έλλειψη, σε πολλές περιοχές, ψυχιατρικών τμημάτων σε γενικά νοσοκομεία, οι συντάξαντες τα πρόγραμμα, αντί να θέσουν ως όρο την άμεση ίδρυση τέτοιων τμημάτων, δεν διστάζουν να προτείνουν ως λύση (στις ‘δύσκολες εποχές’ που ζούμε) τη νοσηλεία ψυχικά πασχόντων σε παθολογικές κλινικές (και καταλαβαίνει κανείς τι πόρτα ανοίγουν, μ΄ αυτό τον τρόπο, ακριβώς σ΄ αυτές τις εποχές).

  3. Μιλούν για ‘κατάργηση των ψυχιατρείων’ και μεταφορά των ψυχιατρικών κλινικών τους σε γενικά νοσοκομεία, είτε ως ψυχιατρικά τμήματα, είτε ως ‘Κέντρα Κρίσης’. Ενώ ξέρουμε πολύ καλά ότι το Κέντρο Κρίσης έχει νόημα και μπορεί να είναι αποτελεσματικό μόνο ως μια εκ των λειτουργιών ενός ολοκληρωμένου φάσματος υπηρεσιών και, σε κάθε περίπτωση, δεν μπορεί κατ΄ ουδένα τρόπο ν΄ αντικαταστήσει μια ψυχιατρική κλινική. Ανοίγουν, έτσι, το δρόμο, σε μια χώρα που υπολείπεται σε σημαντικό βαθμό σε αριθμό δημόσιων κλινών για νοσηλεία ψυχιατρικών ασθενών, για περαιτέρω μείωσή τους και για άνθηση του ιδιωτικού τομέα. Σημειωτέον ότι πουθενά στο κείμενο δεν γίνεται καμιά αναφορά στη διασφάλιση των θέσεων εργασίας του προσωπικού κατά την διαδικασία του μετασχηματισμού. Ποτέ η πρόταση για «κατάργηση των ψυχιατρείων», στις συζητήσεις για την «ψυχιατρική μεταρρύθμιση» των τελευταίων 30 χρόνων σ΄ αυτή τη χώρα, δεν ήταν διατυπωμένη με τρόπο τόσο κοντινό στη λογική του ‘ρηγκανικού κλεισίματος των ψυχιατρείων΄ (δηλαδή, ως ‘απονοσοκομειοποίησης’ αντί ως ‘αποιδρυματοποίησης’) όσο μέσα σ΄ αυτό το πρόγραμμα του «Ψυχαργώς Γ».

  4. Βασίζουν όλες τις προτάσεις τους σε στενά οικονομίστικες λογικές ‘αποδοτικότητας και αποτελεσματικότητας’ (έννοιες που, στην εποχή μας, είναι προσαρμοσμένες στην λογική του μνημονίου). Ταυτόχρονα, κάνουν θερμή έκκληση να ‘μην επηρεάσουν αρνητικά το επίπεδο περίθαλψης του ψυχικά πάσχοντα οι πόροι που θα εξοικονομηθούν από την κατάργηση των ψυχιατρικών νοσοκομείων’, ενώ αλλού, καλούν υποκριτικά ‘να μη χαθούν’ αυτοί οι πόροι από την ψυχική υγεία, εν είδει ευχολόγιου ‘να μας λυπηθούν οι δανειστές μας’ και ιδιαίτερα τους ψυχικά ασθενείς. Την παρακράτηση των συντάξεων τους, όμως, ορισμένοι εκ των συντακτών της ‘πολιτικής της ψυχικής υγείας της προσεχούς δεκαετίας’, ήταν οι πρώτοι που έσπευσαν να βάλουν σε εφαρμογή πριν καν νομοθετηθεί…

  5. Παρ΄ όλη, ωστόσο, την προχειρότητα που διακρίνει το «Ψυχαργώς Γ», δεν παραλείπεται η αναφορά στα ‘βασικά και απαραίτητα’: όπως, πχ, στο άνοιγμα του δρόμου στην προϊούσα ιδιωτικοποίηση και εμπορευματοποίηση των υπηρεσιών των στεγαστικών δομών (ξενώνων, οικοτροφείων) μέσω της πρόβλεψης να δέχονται, πλέον, ασθενείς ‘απευθείας από την κοινότητα’, χωρίς, δηλαδή, προηγούμενη νοσηλεία, όπως ισχύει τώρα. Ενα μέτρο που, χωρίς αυστηρούς κανόνες, συγκεκριμένη οργάνωση ολοκληρωμένων κοινοτικών υπηρεσιών και αντίστοιχη κουλτούρα, ταιριάζει στην επιδίωξη πολλών ΜΚΟ να αντιμετωπίσουν την δραστική περικοπή της κρατικής επιχορήγησης με μια στροφή στην χωρίς προσχήματα ιδιωτικοποίηση μέσω της ανάληψης της περίθαλψης ασθενών των οποίων οι οικογένειες θα έχουν να πληρώσουν.

  6. Προς το τέλος, δεν ξεχνούν ν΄ αφήσουν ως παρακαταθήκη την ανάγκη για ‘επικαιροποίηση’ του 2071/92 (για τις αναγκαστικές νοσηλείες) και του 2716/99 (που προβλέπει τη σύσταση και λειτουργία των δομών της ψυχικής υγείας), χωρίς να λέει ο ‘ποιητής’ τι ακριβώς πρέπει να επικαιροποιηθεί και προς ποια κατεύθυνση. Μπορούμε, όμως, να φανταστούμε …. μια επικαιροποίηση στη λογική της ιδιωτικοποίησης και της καταστολής. Επ΄ αυτού του τελευταίου, η αναφορά, πχ, στον ‘ηλεκτρονικό φάκελο’ μπορεί να κρύβει πολλά, από μια συγκεντρωτική, κατευθυνόμενη και ελεγχόμενη προσαρμογή σε διαρκώς συρρικνούμενους οικονομικούς πόρους, μέχρις ένα σύστημα καθολικής και ανεξέλεγκτης χρήσης προσωπικών δεδομένων με τρόπους που μπορεί ν΄ αποκτήσουν επικίνδυνες και απειλητικές διαστάσεις για το ‘καλώς έχειν’, τον αυτοκαθορισμό και την ίδια τη ζωή των ψυχικά ασθενών…

Εν κατακλείδι, η ουσία του δεκαετούς προγράμματος «Ψυχαργώς Γ» διέπεται από τα εξής δυο στοιχεία:

-Πρώτον, πλήρης προσαρμογή στο μνημόνιο. Όπως χαρακτηριστικά αναφέρεται: «Κόστος δράσεων : ελέγχεται το οικονομικό κόστος των δράσεων σε συνάρτηση με τους συνολικούς διατιθέμενους πόρους». Δηλαδή, εν μέσω μνημονίου και δανειακής σύμβασης … τίποτα, ή, απλώς, μόνο ΕΣΠΑ για κάποιες εκ των ΜΚΟ. Στην ίδια κατεύθυνση λειτουργούν προβλέψεις για θέσπιση ‘θεραπευτικών πρωτοκόλλων’ και ‘κλινικών οδηγιών’, ‘προτύπων ποιότητας’ κοκ.

-Δεύτερον, μια φραστική αναφορά σε υπηρεσίες κλπ, εκτός πάσης λογικής ένταξης σε ένα «σύστημα ψυχικής υγείας» (το οποίο δεν περιγράφεται, ούτε καν αναφέρεται, απλώς, δεν υπάρχει) – μόνο σκόρπιες αναφορές σε ‘δομές’ και ‘δράσεις’ (κατακερματισμένες και αποσπασματικές) που θα μπορούν να χρησιμεύουν ως δικαιολογία για χρηματοδοτήσεις, μέσω ΕΣΠΑ, ΜΚΟ και λοιπών ιδιωτών.

Ο επίλογος είναι, όπως πάντα σ΄ αυτές τις περιπτώσεις, η αναφορά σε κινήματα, σωματεία κλπ χρηστών και οικογενειών και η ανάγκη συμμετοχής τους στη λήψη αποφάσεων κοκ, καθώς και αναφορές στα δικαιώματα, στην αναγκαστική νοσηλεία, στα ‘περιοριστικά μέτρα’, στην αναγκαστική, ή μη, χορήγηση των φαρμάκων, στην πολυφαρμακία, στην υπερσυνταγογράφηση κοκ – χωρίς να παίρνουν θέση σε τίποτα απ΄ αυτά, αλλά χρησιμοποιώντας τα πιο πολύ ως απλό περιτύλιγμα ενός εκμοντερνισμένου νεοιδρυματικού εξωραϊσμού του ψυχιατρικού θεσμού, προσαρμοσμένου στις ανάγκες του μνημονίου, ανάγκες που σύντομα δεν θ΄ ανέχονται ούτε καν αυτές τις εξωραϊσμένες διατυπώσεις.

Η όλη διατύπωση έχει αυτό το ‘δήθεν’ του ‘μεταρρυθμιστικού’ λόγου, που διακρίνει τους συντάξαντες το δεκαετές αυτό πρόγραμμα, λέξεις που μπορεί να σημαίνουν οτιδήποτε αν δεν εξηγήσει κανείς τι ακριβώς εννοεί μ΄ αυτές, φράσεις τηλεγραφικές, με αμφίσημη σημασία και χρήση, εν ολίγοις μια διατύπωση ‘δήθεν μεταρρυθμιστική’ που μπορεί ανάλογα να ταιριάζει με όποιο σχήμα, ‘δεξιό’ ή ‘αριστερό’, προκύψει από τις επερχόμενες εκλογές….

Αυτό το πρόγραμμα για την ψυχική υγεία είναι ο δρόμος για την πλήρη διάλυση του όποιου δημόσιου χαρακτήρα της, όχημα για την θεραπευτική εγκατάλειψη και την εξόντωση των ψυχικά ασθενών και την μετατροπή όσων εκ των λειτουργών διατηρήσουν τις κακοπληρωμένες θέσεις εργασίας τους σε φύλακες νεκρών ψυχών.

Ψυχική Υγεία, δημόσια, δωρεάν και ισότιμη, ενάντια και πέρα από κάθε κατασταλτική λογική και πρακτική, σημαίνει την ακύρωση αυτού του προχειρογραφήματος για το «Ψυχαργώς Γ», οχήματος για την προσαρμογή της ψυχικής υγείας στις ανάγκες του μνημονίου. Ακύρωση που μπορεί να προέλθει μέσα από την κινητοποίηση χρηστών και λειτουργών στον δημόσιο και στον ιδιωτικό τομέα, σε σύνδεση με όλα τα κοινωνικά κινήματα που ενώνονται στην πάλη για τη ανατροπή του μνημονίου (και της δανειακής σύμβασης της οποίας αποτελεί έκφραση), καθώς και των κοινωνικών και πολιτικών σχέσεων που το επιβάλλουν ως τη ‘μόνη’ και ‘αναπόφευκτη λύση’, με ό,τι αυτό σημαίνει για τις ζωές μας.

11/6/2012

..

..

..