«Το ρούχο της αθωότητας»: Παρουσίαση του βιβλίου της Μαρίας Φαφαλιού – Τετάρτη 14 Μαΐου στον πολυχώρο «Άγκυρα»

 

 

To ρούχο της αθωότητας

 

 

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

Το Δ.Ε.Κ.Α. (Δίκτυο Εθελοντών Κοινωνικής Αισθητικής) και το «Καλειδοσκόπιο» (Αστική μη Κερδοσκοπική Εταιρεία), σας προσκαλούν στην παρουσίαση του βιβλίου της Μαρίας Φαφαλιού «Το ρούχο της αθωότητας«, ποίηση ανθρώπων με ψυχιατρική εμπειρία (εκδ. Βιβλιοπωλείον της Εστίας), στις 14 Μαΐου 2014, 7:00 μ.μ. στον Πολυχώρο ΑΓΚΥΡΑ Σόλωνος 124 & Εμμ. Μπενάκη, Αθήνα

Θα μιλήσουν ο Γιώργος Αστρινάκης (ψυχίατρος), ο Γιώργος Κακουλίδης (ποιητής), η Τίμη Πατζίκα (σντονίστρια του Δ.Ε.Κ.Α.) και η συγγραφέας Μαρία Φαφαλιού.

Την εκδήλωση θα πλαισιώσουν ο Μάνος Δελαβίνιας (απαγγελία ποιημάτων) και ο Στάθης Κλείτσας (ποιήματα με συνοδεία κιθάρας).

Θα προβληθούν έργα ζωγραφικής ανθρώπων με ψυχιατρική εμπειρία.

Δ.Ε.Κ.Α. , Ζακύνθου 3, τηλ. 210 8231000

«Καλειδοσκόπιο», Σόλωνος 140, τηλ. 210 3818300

 

 

 

 

 

 

 

Advertisements

«Ψυχιατρικές Πρώτες Βοήθειες στην Ψύχωση» των Mike Smith, Ron Coleman και John Good

 .

*Αναδημοσίευση από εδώ.

.

.

Λάβαμε την άδεια και επιμεληθήκαμε την ηλεκτρονική παρουσίαση του εγχειριδίου με τίτλο «Psychiatric First Aid in Psychosis» (Ψυχιατρικές Πρώτες Βοήθειες στην Ψύχωση) των Mike Smith, Ron Coleman και John Good.

Πρόκειται για μια χρήσιμη έκδοση που απευθύνεται στους επαγγελματίες ψυχικής υγείας, στους φροντιστές και στα άτομα που έχουν βιώσει την οδύνη της ψύχωσης.

Ελπίζουμε να μπορέσουμε στο μέλλον, με την σύμφωνη γνώμη των συγγραφέων, να μεταφράσουμε το εγχειρίδιο αυτό στα ελληνικά.

.

Καλειδοσκόπιο

.

.

.

«Ακούω φωνές»-Δουλεύοντας με τις ακουστικές ψευδαισθήσεις

.

candace-walters-hearing voices

.

O Ron Coleman είναι ο άνθρωπος για τον οποίο θέλω να σας μιλήσω σήμερα. Οι περισσότεροι δεν θα τον γνωρίζετε, αλλά αξίζει οπωσδήποτε να μάθετε μερικά πράγματα γι’ αυτόν, ιδίως επειδή κατάφερε να ξεπεράσει τα προβλήματα που του δημιούργησε η ψύχωση και να οδηγήσει κι άλλους ανθρώπους στο να ξαναβρούν τον εαυτό τους, δουλεύοντας μεταξύ άλλων και με τις φωνές. Για τις ακουστικές ψευδαισθήσεις ο λόγος λοιπόν. Ο ίδιος περιγράφει πως άκουσε για πρώτη φορά μια φωνή να τον κατηγορεί ότι έκανε κάτι κακό κι από κει, άρχισε ο γολγοθάς του στο ψυχιατρικό σύστημα που λίγο έλειψε να τον μετατρέψει σε ζόμπι («I was taking was so high that I became little better than a zombie who viewed life through a legalised drug induced smog») .

Κατάφερε να αντισταθεί πριν να είναι εντελώς αργά και παροτρύνει κι άλλους να πάρουν την ευθύνη να ξεπεράσουν τα προβλήματα τους («I am convinced that when we grow confident about who and what we are; we can then be confident about who and what we might become. For me these four selfs; self-confidence, self-esteem, self-awareness and self-acceptance are the second stepping stone on the road to recovery«). Έχει γράψει μερικά ενδιαφέροντα βιβλία όπως τα:  «Recovery an Alien Concept«, «Working to Recovery «, «Working with Voices» κ.α., δουλεύει ως σύμβουλος κι έχει βοηθήσει κι άλλους ανθρώπους να κατανοήσουν την εμπειρία τους με τις φωνές. Γι’ αυτό θεώρησα χρήσιμο να σας προτείνω σήμερα να επισκεφτείτε το site του και να διαβάσετε την ιστορία του.

Αντιλαμβάνομαι πως ίσως η αγγλική γλώσσα να είναι πρόβλημα για μερικούς από σας, γι’ αυτό θέλω να σας ενημερώσω πως το βιβλίο «Δουλεύοντας με τις φωνές Ι και ΙΙ – Νικητής αντί για θύμα» που έγραψε μαζί με τον Mike Smith (1997, 2005) κι αποτελεί στην ουσία κυρίως τετράδιο εργασίας για ψυχικά πάσχοντες που ακούν φωνές, κυκλοφορεί και στη χώρα μας, από το «Καλειδοσκόπιο». Μπορείτε να το προμηθευτείτε δωρεάν και να το μελετήσετε, ώστε να βοηθηθείτε οι ίδιοι ή να βοηθήσετε ανθρώπους που είναι ψυχικά πάσχοντες. Ειδικά για όσους εργάζονται στο χώρο της ψυχικής υγείας, νομίζω πως είναι απαραίτητο όχι μόνο να το διαβάσουν, αλλά να μπορέσουν και να το χρησιμοποιήσουν προς όφελος άλλων. Ωστόσο, θέλω να σας διευκρινίσω πως έχει συσταθεί ειδική ομάδα που δουλεύει μ’ αυτό το τετράδιο εργασιών κι ότι δεν προτείνεται να το χρησιμοποιεί κάποιος από μόνος του, ειδικά αν δεν έχει αξιολογηθεί η κατάσταση του πρώτα. Μαζί οι άνθρωποι, πάντα καταφέρνουμε περισσότερα.

Κι επειδή έχω ασχοληθεί αρκετά με το ζήτημα των ακουστικών ψευδαισθήσεων και τη συσχέτιση τους με τη διάπραξη βίαιων πράξεων, θέλω απλώς να επισημάνω πως είναι εξαιρετικά κρίσιμο και λεπτό σημείο, το να κατορθωθεί ο έλεγχος των φωνών που ακούει το άτομο, αλλά δεν είναι πάντα «επικίνδυνο» ένα άτομο επειδή ακούει φωνές. Έχει σημασία να μην γενικεύουμε και να μην φοβόμαστε τυφλά, καταστάσεις που δεν γνωρίζουμε. Έτσι κι αλλιώς η έννοια της «επικινδυνότητας» των ψυχικά πασχόντων χωράει πολλή συζήτηση και κάποια στιγμή θα πούμε περισσότερα. Προς το παρόν κρατήστε ότι: οι Chadwick & Birchwood, συγγραφείς του άρθρου «The Omnipotence of Voices: a Cognitive Approach to Auditory Hallucinations«, British Journal of Psychiatry 164, p.p. 190-201» (1994), τόνισαν ότι έχει σημασία όχι μόνο η ύπαρξη των “φωνών” που όντας σπουδαίες επηρεάζουν τα άτομα να συμμορφωθούν, αλλά και η “διάθεση” αυτών (δηλαδή αν θεωρούνται καλές ή κακόβουλες απ’ το άτομο κι αν το στρέφουν προς θετικές ή προς καταχθόνιες πράξεις).

Περιηγηθείτε λοιπόν στο site του κυρίου Coleman, διαβάστε όσα έχει να πει και σίγουρα θα καταλάβετε περισσότερα. Ίσως μάλιστα ν’ αλλάξετε και γνώμη για κάποια πράγματα που πιστεύατε ως σήμερα. Ρίξτε μια ματιά κι  εδώ, στο International community for hearing voices, για ακόμη περισσότερες πληροφορίες. Οπωσδήποτε όμως σκεφτείτε καλά αυτό: » For Example in the Aboriginal Culture when someone goes mad the whole tribe comes together to discuss what the tribe has done to cause the person to be mad. Can you imagine this happening in our cultures? I think not. When someone goes mad in our culture it is off to hospital with them. It is not a gathering of the local community that gets together to decide what is wrong with the community. It is a ward round made up of so called experts who get together often without the person concerned being present who decide both what is wrong with the client and how it will be treated. This scenario, alas all to familiar, does not hold out much chance of recovery for the client. It is an impersonal rather than a person centred way of approaching the problem. Within this scenario recovery is objective not subjective and the person is no longer a real factor in the process». Αυτό το απόσπασμα νομίζω τα λέει όλα.

.

.