Η κατάθλιψη μου: μια σύγχρονη Άρπυια – Κείμενο του Δημήτρη Παπασταμάτη

.

Η ΚΑΤΑΘΛΙΨΗ ΜΟΥ: MΙΑ ΣΥΓΧΡΟΝΗ ΑΡΠΥΙΑ

.

Ταπείνωση είναι το συναίσθημα που κυριαρχεί.
Η διάθεση μου είναι Νέμεσις για ότι με οδήγησε εδώ.
Εδώ που κυριαρχεί η φθορά του χρόνου, η παράλυση των αισθημάτων, η αδιαφορία για το απρόοπτο, η αδυναμία να ταξιδέψω στο φαντασιακό, η στέρηση της δημιουργίας, η αχαλίνωτη επιθυμία για λύτρωση μέσα από τον θάνατο.
Αδυνατώ πλέον να ασχοληθώ με τις ενδιαφέρουσες πλευρές της ζωής, ουσιαστικά εξαρτημένος από την προσωπική μου άρπυια οδηγούμαι στην αυτοαπομόνωση και στον δηκτικό αυτοσαρκασμό του δικού μου εγώ.
Χωρίς προοπτική ανήκω ήδη στην λίστα των νεκρών.
Αυτό που παραμένει ακόμα ανέπαφο είναι η αγάπη για την μουσική και την ποίηση.
Η <<αρρώστια >> αυτή ανεξάρτητα και πέρα από τα οιαδήποτε κοινωνικά ή πολιτικά χαρακτηριστικά της είναι μια αόρατη και διαρκής απειλή. Ίσως η μεγαλύτερη απειλή στις μέρες μας όπου κυριαρχούν ασύδοτες οι δυνάμεις της αγοράς.
Η <<αρρώστια>> αυτή ερρύη τα φαύλα βιωματικά όμως είναι πραγματική.
Καθιστά το υποκείμενο κοινωνικά ανενεργό μειώνοντας δραματικά την αυτενέργεια και το οριοθετεί έξω από το πολιτικό πράττειν. Στα βαθιά δηλαδή νερά της απόγνωσης, της εξαθλίωσης των διαψεύσεων της μη κανονικότητας και των άδικων ενοχών.
Στην διάρκεια της ζωής μου διάβασα πολλά βιβλία, ασπάσθηκα βραχίονες επαναστατικές ιδεολογίες, απόψεις φιλοσοφικού και κοινωνικού στοχασμού, εν ολίγοις δημιουργούσα ένα οπλοστάσιο ικανό να με αποτρέπει από κακοτοπιές σαν και τούτη εδώ που βιώνω τώρα, ζούσα κάνοντας εύκολες συνεπαγωγές ή τουλάχιστον έτσι πίστευα.
Δυστυχώς όμως η ύπουλη τούτη <<αρρώστια >> με το τεράστιο μέγεθος της ως χυδαίο έκτρωμα με έχει κατακτήσει συνάμα με έχει καταβάλλει και με την οποία είναι αδύνατον να συνεννοηθώ μέσω της φαρμακευτικής αγωγής.
Περίτρανα μου επισημαίνει ότι οι <<καταραμένοι >> ποιητές έχουν πλέον πεθάνει. Μαζί με αυτούς και εγώ.
Κάποιοι μιλάνε ή ακόμα την παρομοιάζουν σαν ένα <<ταξίδι >> που πρέπει να δεις και τις θετικές του πλευρές. Εγώ αισθάνομαι επιφυλακτικός απέναντι σε αυτήν την μυθοπλασία.
Διαβάζω με πόνο τα νεκρά γράμματα που απαρτίζουν την λέξη ζωή προτού παραδώσω το σώμα μου στην φωτιά του θανάτου, ενός θανάτου απαλλαγμένου από τα επικά χαρακτηριστικά της τρέλας του Αίαντα.
Θυμάμαι πριν από έξι μήνες όταν για πρώτη φορά με κατέλαβε αυτό το πρωτόγνωρο <<συναίσθημα >> δεν είχα νοιώσει στο παρελθόν παρά στιγμές ανώδυνης θλίψης.
Εκείνη την χρονική στιγμή η άρπυια αυτή άρχισε να με ακουμπάει στην αρχή ελαφρά να με σκουντάει στην συνέχεια με αναίδεια και θρασύτητα.
Τότε ερμήνευα αυτήν την κατάσταση ως μια απελπισία ενός ανθρώπου που τυγχάνει να είναι εραστής της ποίησης, και του έρωτα.
Παρομοιάζοντας την σχέση αυτή ως ενδεδειγμένο φάρμακο θεραπείας τρεφόμενος ουσιαστικά από αυτό και μέσα από την συνομιλία των στίχων να καταπολεμήσω τούτην την θλίψη. Αυτό που κέρδισα ήταν να παρασύρομαι ακάθεκτα κυριολεκτικά αποσβολωμένος στην άκρη της πραγματικότητας στην μαύρη άβυσσο που κυριαρχεί η προσωπική μου άρπυια με την καταστροφική μνησικακία και την φτηνή κακεντρέχεια της.
Επίπονες εμμονές, συνειρμικές ιδέες αυτοαπαξίωσης με καθοδηγούν σε μια καθηλωτική μοναχικότητα κλεισίματος όχι μόνο στον περιβάλλοντα χώρο αλλά καταδικάζουν και την ίδια την ψυχή στην σιωπή, μόνος να ατενίζω το θορυβώδες κενό της ύπαρξης.
Η μοναξιά αυτή όμως ποτέ δεν έρχεται μόνη της συνήθως συνοδεύεται από έναν απροσδιόριστο φόβο.
Ένα φοβικό σύνδρομο κατά τους ειδικούς.
Κατ εμένα όμως ως άθλια εγκατάλειψη της επιθυμίας για την ζωή, αδυναμία μετατροπής των συναισθημάτων της αυτοκαταστροφικής επιθετικότητας σε δημιουργική δραστηριότητα.
Αυτό βιώνω στον χώρο. Για πρώτη φορά στην ζωή μου και αισθάνομαι διπλά ένοχος για αυτό ανακαλύπτω σε τούτον τον <<κοινωνικό >> χώρο την εγκατάλειψη, την μοναξιά και ειδικά την απόλυτη φτώχεια που βιώνουν ανθρώπινα πλάσματα ενός κατώτερου θεού, που ζουν μιαν άδικη πολλαπλή περιθωριοποίηση και απομόνωση, και προσπαθούν αγωνιωδώς να αντιμετωπίσουν της δυσχέρειες επιβίωσης τους.
Εδώ ως κοινοτισμός συμβιώνουν η πολυσυλλεκτικότητα και η πολυπολιτισμικότητα της τρέλας.
Φανταστείτε την εικόνα ενός ανθρώπου που σκυθρωπός αναπολεί, νοιώθει αιχμάλωτος στην λύπη εξαρτημένος από τούτη την άρπυια να του συντρίβει την γενναιοδωρία να αποκλείει κάθε ελπίδα για ψυχική και πνευματική γαλήνη αργά αλλά σταθερά να τον οδηγεί σε μαρασμό ψυχής να του κατατρώει κάθε διάθεση να αγωνιστεί και να απελευθερωθεί από αυτήν.
Παράλληλα όμως ως προσωπικότητα σε καθοδική πορεία συνεχίζω να έχω εμπιστοσύνη και πίστη στις επιστημονικές αρχές εμπιστοσύνη που ουδέποτε χλευάστηκε η απαξιώθηκε από την μάχη που εκείνοι καθορίζουν για τον οριστικό φόνο της άρπυιας μου, στωικά αποδεχόμενος την ορθότητα της πράξης και θεραπευτικής μεθοδολογίας και συνειδητά απαξιώνοντας εκείνους τους αδαείς που την αμφισβητούν.
Με το απόλυτα ορθολογικό επιχείρημα ότι η ζωή δεν είναι τίποτε άλλο πέρα από κάποια επιτεύγματα και απογοητεύσεις. Το προσωπικό μου αντεπιχείρημα σε αυτό είναι η θλιβερή ανακάλυψη ότι όσα έζησα ή νόμισα πως έζησα ως ζωή ήταν ένα βιωμένο ετοιμόρροπο που τώρα στέκει μπροστά μου ως βιωμένο ερείπιο.
Μέσα από τούτον τον μονόλογο επισύρομαι σε μια πορεία ηθελημένης φυγής, μιας και νοιώθω ότι έχουν πλέον εξαντληθεί οι λόγοι που θα με κρατούσαν στέρεα στην ζωή.
Δεν νοιώθω πλέον δεμένος με την απολαυστική πλευρά της ζωής, με την δημιουργία με την ηδονή με τον έρωτα.
Γνωρίζω ότι θα βιώσω την πορεία προς τον θάνατο αλλά όχι τον ίδιο. Ελπίζω τότε ότι η υπόθεση του θανάτου μου να γίνει υπόθεση και όλων εκείνων που συνέργησαν σε αυτό η σκέψη τούτη είναι άκρως παρηγορητική.
Αντιστρέφοντας τα λόγια του Τόμας Μαν λέω ότι θα χαρίσω στον θάνατο την κυριαρχία πάνω στις σκέψεις και τα συναισθήματα μου.

.

Δημήτρης Παπασταμάτης*
2/12/11-ΠΨΚΑ

.

*Ο Δημήτρης Παπασταμάτης είναι σκηνοθέτης. Έχει ασχοληθεί με το ψυχόδραμα. Έχει σκηνοθετήσει πλήθος θεατρικών έργων. Υπήρξε για 16 χρόνια Διευθυντής ΔΗΠΕΘΕ. Γράφει ποίηση και θεατρικούς μονολόγους. Στην δεκαετία του ’80-’90 συμμετείχε στην έκδοση του αντιψυχιατρικού περιοδικού ΤΡΕΛΑ καθώς και στην δημιουργία της Κίνησης για τα δικαιώματα των <<ψυχασθενών >>.

.

**Το κείμενο αυτό μου το εμπιστεύτηκε ο ίδιος και μου έδωσε την άδεια του να το δημοσιεύσω. Μόνο να τον Ευχαριστήσω μπορώ.

.

.

.

.

.

Παρουσίαση βιβλίου: The Psychology of Santa

The Psychology of Santa

Το βιβλίο που σήμερα παρουσιάζεται εδώ, στην τελευταία ανάρτηση της χρονιάς που φεύγει, είναι δώρο του φίλου μου Γιώργου. Μου το έστειλε μαζί μ’ ένα ακόμα, θέλοντας να με πειράξει, μιας ένα εξώφυλλο τέτοιας αισθητικής ήξερε πως δεν θα ήταν του γούστου μου (Γιώργο, πόνεσαν τα μάτια μου τόσο απ’ τον χρυσό, που φλέρταρα με την ιδέα να μετατρέψω σε ασπρόμαυρο το εξώφυλλο, αυτό μόνο σου λέω) και πως γενικώς θα το έβρισκα.. ας το γράψω απλά, ‘αμερικανιά’ όλο αυτό.

Τα βιβλία όμως, δεν πρέπει να τα κρίνουμε απ’ τα εξώφυλλα τους κι εγώ δύσκολα αντιστέκομαι στον πειρασμό, όταν έχω μπροστά μου καινούρια.

Άρχισα να το διαβάζω λοιπόν, χωρίς να έχω αποφασίσει αν τελικά θα το παρουσιάσω και μάλλον αμφιβάλλοντας για την όποια αξία του. Στην πορεία όμως κατάλαβα πως είχε πράγματα που θα έβρισκε κάποια-ος ενδιαφέροντα. Κι έτσι έφτασα στην σημερινή ανάρτηση.

Στην αρχή του, υπάρχουν αναφορές για το πως βίωσαν τις γιορτές και τα Χριστούγεννα μακριά απ’ το σπίτι τους, στρατιώτες σε διάφορες εποχές.Τι σήμαιναν δηλαδή για κείνους οι κάρτες που λάμβαναν στο μέτωπο (θα δείτε και κάποιες απ’ αυτές), τα γράμματα των αγαπημένων τους και τα δέματα με τις σπιτικές λιχουδιές και τα δωράκια. Πόσο προσπαθούσαν όσοι δεν είχαν άδεια, ν’ αναβιώσουν έθιμα αυτών των ημερών, να στολίσουν Χριστουγεννιάτικο δέντρο κτλ για να αισθανθούν πιο κοντά στους δικούς τους.

Φυσικά, γίνεται λόγος και για τα ιστορικά γεγονότα που διαδραματίστηκαν το 1914. Για κείνη την Ανακωχή των Χριστουγέννων, στην διάρκεια της οποίας πάνω από ένα εκατομμύριο στρατιώτες (σύμφωνα με κάποιες πηγές), Άγγλοι, Γερμανοί αλλά και Γάλλοι, εγκατέλειψαν τα χαρακώματα, για να γιορτάσουν μαζί, ν’ ανταλλάξουν ευχές και δώρα, να παίξουν ποδόσφαιρο. Οι ανθρώπινες στιγμές ενός ανηλεούς Πολέμου…

Τα Χριστούγεννα άλλωστε, είναι η γιορτή που γεφυρώνει τα χάσματα που δημιουργεί ο πολιτισμός, όπως γράφει η συγγραφέας, Carol S. Slotterback. Και παραθέτει στη συνέχεια πολλές κι ενδιαφέρουσες πληροφορίες για τα διάφορα σχετικά έθιμα, για την προέλευση τους αλλά και για την ετυμολογία της λέξης και το πως ιστορικά εξελίχτηκε ο εορτασμός αυτής της μέρας.

Στην Αγγλία, όπως μαθαίνουμε για παράδειγμα, γιορτάστηκαν για πρώτη φορά ως αργία, στα χρόνια του Βασιλιά Αρθρούρου, το 521 μ. Χ.Αργότερα όμως, τα πράγματα άλλαξαν πολύ κι ήρθε μάλιστα καιρός που τα Χριστούγεννα απαγορεύτηκαν ως γιορτή

Οι Πουριτανοί, που σκανδαλίζονταν με τον τρόπο εορτασμού αυτής της τόσο σημαντικής μέρας και θεωρούσαν ειδωλολατρικές διάφορες εκδηλώσεις που λάμβαναν χώρα κατά τη διάρκεια τους, τ’ απαγόρευσαν με νόμους και διατάγματα, επέβαλλαν νηστεία το 1647 κι έκτοτε ακολούθησε πλήθος διαδηλώσεων κι αναταραχή που τερματίστηκε όταν  Βασιλιάς Κάρολος ο Β’ το 1660, επέτρεψε πάλι να γιορτάζονται σύμφωνα με τις παλιές παραδόσεις (αν θέλετε να μάθετε περισσότερα για το θέμα, υπάρχει εδώ ένα κατατοπιστικό άρθρο).

Τα υπόλοιπα αξίζει να τα διαβάσετε απ’ το βιβλίο, για να καταλάβετε πως επικράτησε ο στολισμός του Χριστουγεννιάτικου δέντρου, γιατί κάποιοι το διακοσμούσαν με ανεμόμυλους, κλουβιά πουλιών ή δίχτυα, ποιες δεισιδαιμονίες σχετίζονται με τα Χριστούγεννα, τι περιλάμβαναν τα απανταχού εορταστικά γεύματα, πότε εμφανίστηκαν οι πρώτες Χριστουγεννιάτικες κάρτες και τι απεικόνιζαν, πότε ειπώθηκε για πρώτη φορά από γονείς πως τα δώρα τα φέρνει ο Άη Βασίλης (Saint Nicholas για τους ξένους) και σε ποιες ημερομηνίες δίνονταν, τι σήμαινε αρχικά η λέξη «κάλαντα», πότε θεσπίστηκε στις ΗΠΑ αυτή η αργία, πως επηρέασε τον εορτασμό ο Charles Dickens με το βιβλίο του «Χριστουγεννιάτικη ιστορία«, γιατί προτάθηκε κάποτε η απαγόρευση της πώλησης Χριστουγεννιάτικων παιχνιδιών, ποιος ήταν «ο άνθρωπος που έσωσε τα Χριστούγενα«, κ.α.

Προτιμώ να μην αναφέρω περισσότερα επ’ αυτών, ώστε ν’ ασχοληθούμε και με τις ψυχολογικές διαστάσεις του εορτασμού. Επειδή λίγο-πολύ όλες/οι έχετε ακούσει πως δεν χαίρονται άπαντες τα Χριστούγεννα. Κάποιοι άνθρωποι λοιπόν μελαγχολούν, άλλοι ανυπομονούν να περάσουν οι γιορτινές μέρες και να ξαναβρεί η ζωή το συνηθισμένο της ρυθμό κι άλλοι φτάνουν στα άκρα, αυτοκτονώντας τότε ακριβώς. Ή μήπως όχι; Τι έχουν να μας πουν άραγε οι σχετικές έρευνες για όλα αυτά; Για την αποκαλούμενη Εποχική Συναισθηματική Διαταραχή όπως την ονομάζει η Βίβλος της κυρίαρχης Ψυχιατρικής βρίσκοντας έτσι κι άλλους πελάτες στους οποίους θα μπορούν να χορηγηθούν αντικαταθλιπτικά βέβαια.

Οι ψυχολόγοι ομολογουμένως, έχουν μελετήσει διάφορες παραμέτρους που σχετίζονται με το θέμα Χριστούγεννα. Κάποιοι σύγκριναν ζωγραφιές παιδιών πριν και μετά απ’ την αργία αυτή, για να δουν την επίδραση που ασκεί η ‘παρουσία΄του Άη-Βασίλη (μελέτησαν τα χρώματα που χρησιμοποιούν, το μέγεθος των σχεδίων, ακόμη και την αλτρουιστική τους συμπεριφορά), άλλοι εξέτασαν τις προβληματικές συμπεριφορές που αναπτύχτηκαν κατά την παιδική ηλικία στις αντίστοιχες εορταστικές περιόδους, μερικοί ερεύνησαν τη σχέση άγχους, υγείας κι εορτών κι ορισμένοι την επίδραση της κατάθλιψης που οδηγεί σε αυτοκτονίες τέτοια εποχή. Γενικώς, έχουν να πουν πολλά για τα Χριστούγεννα οι ειδικοί.

Ο Eisenbud ας πούμε, πίστευε πως οι διακοπές αποτελούν ευκαιρίες για τους ανθρώπους, να ικανοποιήσουν τις επιθυμίες τους και ν’ απολαύσουν όσα τον υπόλοιπο χρόνο καταστέλλουν λόγω ενοχών. Για παράδειγμα, αναφέρει η συγγραφέας που συμβουλεύτηκε τα κείμενα του, κάποιοι θα υπερ-καταναλώσουν τροφές ή γλυκίσματα που σχετίζονται με την παιδική τους ηλικία. Παλινδρομούν δηλαδή, όπως θα έλεγαν οι συνάδελφοι της ψυχαναλυτικής προσέγγισης, σε προηγούμενα αναπτυξιακά στάδια, καθώς υποχωρεί ο αυστηρός έλεγχος που ασκεί το Υπερ-Εγώ τους.

Ο Sterba με τη σειρά του κάνει αναγωγές και συσχετίσεις, της Γέννησης του Χριστού, με τη γέννηση του μέλους στην οικογένεια, με τον τοκετό, την εγκυμοσύνη κ.ο.κ. Για να το γράψω πολύ πολύ απλά, θεωρεί πως η κάθοδος του Santa Claus απ’ την καμινάδα, σχετίζεται με την έλευση των βρεφών απ’ τη μήτρα, πως τα τυλιγμένα δώρα που έχει ο σάκος του αντιστοιχούν τρόπον τινά στην έγκυο γυναίκα (αντίστοιχα ψηλαφίζονται όπως η κοιλιά της) κτλ. Αν και υποθέτω το καταλάβατε ήδη, αλλά ας το διευκρινίσω πως ήταν ψυχαναλυτής όπως κι ο Eisenbud , επομένως ανάλογες είναι και οι ερμηνείες του.

Δεν θα σας κουράσω μ’ άλλες τέτοιες θεωρίες, καθώς αφενός δεν είναι σωστό ν’ αναπαραγάγω σημαντικά στοιχεία του βιβλίου, αλλά μόνο να σας δώσω μια ιδέα για το περιεχόμενο του κι αφετέρου βρίσκω άλλα πράγματα πιο ενδιαφέροντα (εσείς που θα το διαβάσετε δώστε σημασία στο τι λένε κάποιοι ειδικοί όπως ο Meerloo για τα δώρα και θα καταλάβετε πολλά)

Πιο χρήσιμο πιστεύω λοιπόν πως είναι, να μοιραστώ μαζί σας μερικές πληροφορίες.Δεν μπορεί λοιπόν, πρώτον, να εξαχθεί ακριβές συμπέρασμα για τη σχέση άγχους και Χριστουγέννων, απ’ ότι κατάλαβα διαβάζοντας αυτό το βιβλίο. Αν η ζωή σας ήδη κατακλύζεται από ψυχοπιεστικά γεγονότα, ενδέχεται οι γιορτές να προσθέσουν επιπλέον άγχος (εξαιτίας δραστηριοτήτων που κατά κάποιο τρόπο επιβάλλονται, όπως ο καθαρισμός του σπιτιού, οι επισκέψεις συγγενών κτλ). Κι αυτό το επιπρόσθετο άγχος, ίσως οδηγήσει σε κάποια ασθένεια. Απ’ τη χρήση των λέξεων που εσκεμμένα κάνω, καταλαβαίνετε ελπίζω, πόσο γενικά και αόριστα, είναι όλα αυτά. Κι είναι λογικό, μιας και διάφοροι παράγοντες παίζουν το ρόλο τους όσον αφορά την υγεία μας.

Αν έχετε χάσει επίσης πρόσφατα κάποιο μέλος της οικογένειας σας, η μέρα των Χριστουγέννων, θα τείνει να είναι όχι η πιο χαρούμενη, αλλά η πιο λυπηρή της χρονιάς κι η θλίψη σας μάλλον θα αυξηθεί, με την ανάκληση αναμνήσεων, την έλλειψη του προσφιλούς προσώπου κ.α.

Πέρα απ’ τους πενθούντες όμως, υπάρχει η αντίληψη πως αυτό που ονομάζουμε holiday blues, μελαγχολία των γιορτών σε ελεύθερη μετάφραση, επηρεάζει το γενικό πληθυσμό. Γιατί άραγε;

Ίσως επειδή τέτοιες μέρες τα εκκρεμή ζητήματα της ζωής μας, κυριαρχούν στις σκέψεις μας. Τα ανεκπλήρωτα όνειρα παίρνουν την εκδίκηση τους. Η θνητότητα, το πέρασμα του χρόνου, οι οικογενειακές και διαπροσωπικές μας σχέσεις, μπαίνουν στο μικροσκόπιο κι όταν τα πορίσματά μας είναι αρνητικά, η θλίψη μας κυριεύει.

Η ανασκόπηση της χρονιάς που φεύγει άλλωστε, είναι θέμα επώδυνο στις μέρες μας, για τους περισσότερους ανθρώπους που βιώνουν ανεργία ή εργασιακή ανασφάλεια κι απαξίωση ή φόβο για το μέλλον ή συγκρίνουν τη ζωή τους με άλλων και το αποτέλεσμα δεν είναι το επιθυμητό ή πιέζονται να δείξουν χαρά, ξεγνοιασιά ή… ή… Κι έτσι δεν είναι δύσκολο να μελαγχολήσει κανείς. Το ίδιο όμως δεν συμβαίνει και σ’ άλλες ημερομηνίες-ορόσημα, όπως γενέθλια, γιορτές, επέτειοι κτλ; Δεν υπάρχει αντίστοιχα μια μελαγχολική διάθεση σε κάποιους από ‘μας;

Πρέπει και πάλι όμως να υπενθυμίσω, πως άλλο η θλίψη κι η μελαγχολία κι άλλο η κατάθλιψη. Κι είναι η δεύτερη που μπορεί να οδηγήσει στην αυτοκτονία σε διάφορες εποχές του χρόνου (το καλοκαίρι για παράδειγμα, εκτινάσσονται τα ποσοστά κι απ’ τις μέρες η Δευτέρα φαίνεται να είναι εκείνη που επιλέγεται περισσότερο).

Οι έρευνες δείχνουν όμως ευτυχώς, πως τα Χριστούγεννα συσχετίζονται με πολύ χαμηλό δείκτη αυτοκτονιών. Άτομα που έχουν διαγνωστεί με μείζοντες ψυχικές διαταραχές, τέτοιες μέρες, είναι μεν πιο ευάλωτα και χρειάζονται περισσότερη υποστήριξη και βοήθεια,  αλλά τα στοιχεία δεν δείχνουν πως πραγματοποιούν απονενοημένα διαβήματα παρά την ευρέως διαδομένη αντίθετη πεποίθηση.

Ο Sattin εξαιτίας αυτής της ευαλωτότητας και της παλινδρόμησης που δημιουργεί, υποστήριξε πως οι συνεδρίες που γίνονται τέτοιες μέρες, μπορεί ν’ αποκαλύψουν περισσότερα πράγματα, σε σχέση μ’ αυτές που γίνονται όλο τον υπόλοιπο χρόνο. Αλλά καλά γνωρίζω, πως λίγες συνεδρίες γίνονται στη χώρα μας τουλάχιστον μες τις γιορτές. Κάνουν κι οι θεραπευτές διακοπές, ξέρετε.

Υπάρχει λοιπόν τελικά, αυτή η περίφημη μελαγχολία των γιορτών, για την οποία διάφορα περιοδικά, σας δίνουν συμβουλές για να την ξεπεράσετε και να την αντιμετωπίσετε; Η επιστήμη αμφισβητεί την ύπαρξη της. Την αντιμετωπίζει, σύμφωνα με τη συγγραφέα, σαν μια ‘μόδα’ των ημερών και καλό θα είναι να το λάβετε αυτό, σοβαρά υπόψη.

Το βιβλίο εντέλει, μετά απ’ όλα αυτά, ολοκληρώνεται, με κάτι όμορφο. Με γράμματα που απευθύνονται στον Άη-Βασίλη, που θα σας αφήσω ν’ ανακαλύψετε μόνοι σας τι αφορούν Η ανάγκη μας για θαύματα, για λίγη μαγεία στην πεζή μας ζωή, είναι πάντα υπαρκτή και δεν υπάρχει λόγος ν’ απογοητεύουμε το παιδί μέσα μας που δεν θέλει ρεαλισμό τέτοιες μέρες.

Γι’ αυτό μου είναι απόλυτα κατανοητό, το να βλέπω ανθρώπους οι οποίοι δεν πιστεύουν σε κανένα δόγμα, να γιορτάζουν τα Χριστούγεννα και καθόλου δεν απορώ.

Προσωπικά χάρηκα πολύ που ήμουν παρούσα στη γιορτή του Χατζηπατέρειου,  συντροφιά με τα παιδιά και τους εξαιρετικούς τους θεραπευτές και τους ευχαριστώ για την συγκίνηση που μας έκαναν να αισθανθούμε. Η μάγισσα Φρικαντέλα, το θαυμάσιο αυτό βιβλίο του Ευγένιου Τριβιζά ζωντάνεψε επί σκηνής κι όταν τα παιδιά έψαλλαν τα κάλαντα της Πελοποννήσου, χαμογέλασα με κείνη τη στροφή που λέει:

«Εμείς εδώ δεν ήρθαμε να φάμε και να πιούμε
παρά σας αγαπούσαμε κι ήρθαμε να σας δούμε.
Εδώ που τραγουδήσαμε πέτρα να μην ραγίσει
Και ο νοικοκύρης του σπιτιού χρόνους πολλούς να ζήσει.

Δώστε μας και τον κόκορα δώστε μας και την κότα
δώστε μας και πέντ’ έξι αυγά να πάμε σ’ άλλη πόρτα…«

./

Και του χρόνου λοιπόν. Καλές γιορτές σε όλους σας!

Τέσσερις συγκλονιστικές ομιλίες για την Σχιζοφρένεια και την Κατάθλιψη

.

update: 29/1/2014

Προσωπικά ξεχώρισα πολλά σημεία. Αλλά σκέφτηκα τελικά να μην τα παραθέσω εδώ, σαν αποσπάσματα. Επειδή, αξίζει να δείτε ολόκληρες τις ομιλίες. Δεν διαρκούν άλλωστε πολύ.

.

Φαινομενικά, η Έλεανορ Λόνγκντεν ήταν σαν όλους τους άλλους φοιτητές. Πήγαινε στη σχολή της με αυτοπεποίθηση και ανεμελιά. Ώσπου, οι φωνές στο κεφάλι της άρχισαν να μιλάνε. Αρχικά άκακοι, αυτοί οι εσωτερικοί αφηγητές έγιναν έντονα ανταγωνιστικοί κι αυταρχικοί και μετέτρεψαν τη ζωή της σε ζωντανό εφιάλτη. Διαγνώστηκε με σχιζοφρένια, της δόθηκε φαρμακευτική αγωγή και τελικά τέθηκε στο περιθώριο από ένα σύστημα που δεν ήξερε πώς να τη βοηθήσει. Η Έλεανορ αφηγείται τη συγκινητική ιστορία της μακρόχρονης περιπέτειάς της και υποστηρίζει ότι κατάφερε να επαναφέρει την ψυχική της υγεία, όταν έμαθε να ακούει και να καταλαβαίνει τις φωνές της.

.

.

«Πειράζει να διαλύσω το γραφείο σου;» Είναι μια ερώτηση που έκανε κάποτε η Έλιν Σακς στον γιατρό της, και δεν ήταν αστείο. Καθηγήτρια Νομικής, η Σακς το 2007 είπε ανοιχτά τη δική της ιστορίας σχιζοφρένειας, ελεγχόμενη από φάρμακα και θεραπεία αλλά πάντα παρούσα. Σε αυτή την καθηλωτική ομιλία, μας ζητάει να αντιμετωπίσουμε τους ανθρώπους με ψυχασθένειες ξεκάθαρα, ειλικρινά και συμπονετικά.

.

.

«Το αντίθετο της κατάθλιψης δεν είναι η ευτυχία, αλλά η ζωτικότητα, και αυτή ακριβώς ήταν που ένιωθα να με εγκαταλείπει εκείνη τη στιγμή». Σε μια ομιλία εύγλωττη όσο και συγκλονιστική, ο συγγραφέας Άντριου Σόλομον μας μεταφέρει στις σκοτεινές πτυχές του μυαλού του την περίοδο που μαχόταν την κατάθλιψη. Αυτό τον οδήγησε σε ένα αποκαλυπτικό ταξίδι ανά τον κόσμο, όπου, παίρνοντας συνεντεύξεις από άλλους με κατάθλιψη, συνειδητοποίησε με έκπληξη πως όσο περισσότερο μιλούσε στους ανθρώπους, τόσο περισσότερο εκείνοι ήθελαν να μοιραστούν τις ιστορίες τους.

.

.

.

Ο Κέβιν Μπριλ δεν έμοιαζε με καταθλιπτικό παιδί: αρχηγός στην ομάδα του σχολείου, παρών σε κάθε πάρτι, αστείος, με αυτοπεποίθηση. Ωστόσο μας περιγράφει την νύχτα που συνειδητοποίησε ότι – για να σώσει την ίδια του την ζωή – χρειαζόταν να πει τρεις απλές λέξεις.

.

.

.

.