Μιλώντας στην Κατερίνα Σχισμένου για το «Αλφαβητάρι των Παθών»

Αικατερίνη Τεμπέλη (photo credits: Βάσω Σταθούλη)

Να και κάτι προσωπικό για σήμερα… Με μεγάλη χαρά λοιπόν, απάντησα πριν λίγες μέρες στις ερωτήσεις της κυρίας Κατερίνας Σχισμένου, για το «Αλφαβητάρι των Παθών». Η συνέντευξη δημοσιεύτηκε χτες βράδυ και την ευχαριστώ θερμά:

1. Με μια νέα ποιητική συλλογή στην αλλαγή του χρόνου και μάλιστα ενός δύσκολου χρόνου. Πόσο σας σημάδεψε αυτή η χρονιά;

-Είναι παράδοξο το τέταρτο βιβλίο μου να είναι ποιητική συλλογή και μάλιστα η πρώτη μου, με την έννοια ότι όσ@ με γνωρίζουν και ξέρουν πως γράφω από παιδί ποίηση, περίμεναν έτσι να έχω ξεκινήσει αντί εκδίδοντας μυθιστόρημα. Ωστόσο δεν ακολουθώ συνήθως την πεπατημένη και το βρίσκω πολύ διασκεδαστικό να βγαίνω απ’ τα “κουτάκια” στα οποία με ταξινομούν κατά καιρούς. Η συλλογή αυτή πάντως ξεκίνησε να γράφεται το 2017, πριν δηλαδή συμβούν όλ’ αυτά, αλλά ολοκληρώθηκε το 2020 μιας κι η καραντίνα μας έκλεισε για τα καλά στα σπίτια μας. Αυτός ο χρόνος ήταν σαν κάψιμο στο δέρμα κι άφησε το ανεξίτηλο σημάδι του. Το σοκ ήταν μεγάλο, ανατράπηκε κάθε τι δεδομένο στη ζωή μας, οι κοινωνικό-οικονομικές επιπτώσεις είναι τεράστιες κι οι ψυχολογικές ακόμη μεγαλύτερες μιας κι όλ@ βιώσαμε μικρές ή και μεγάλες απώλειες κατά τη διάρκειά του. Είμαι βέβαιη πως κανείς μας, παγκόσμια, δεν θα τον ξεχάσει. Το πως, κυρίως, εργαλειοποιήθηκε αυτή η επιδημία για να ενταθεί η καταστολή στη χώρα μας σε πολλά κινηματικά πεδία και παράλληλα ο κοινωνικός έλεγχος με επίφαση τη δημόσια ασφάλεια, είναι κάτι που παρακολουθώ στενά. Νεκροπολιτική γαρ. Ευτυχώς υπήρξαν και υπάρχουν ζωογόνες συλλογικές αντιστάσεις κι έτσι αντί να κρυφτούν οι τρύπες του συστήματος, όπως τα τεράστια κενά στον τομέα της υγείας, δεν αμφιβάλλει πια ο κόσμος για το αδιαμφισβήτητο γεγονός: ο βασιλιάς είναι γυμνός. Και μπορεί αμυντικά να γελάμε με πολλά απ’ όσα διαδραματίζονται (τα άπειρα memes είναι ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα), αλλά “έχουμε την οργή” να επιμένει. Κι αν ψιθυρίζει τώρα, αργά ή γρήγορα θα κραυγάσει.

Η συνέχεια εδώ.

Παρουσίαση βιβλίου: «Στοιχειωμένη Ήπειρος» της Κατερίνας Σχισμένου – «Αυτοτελή διηγήματα βασισμένα στην τοπική παράδοση»

(φωτογραφία: προσωπικό αρχείο)

«Όλα τα μέρη, δεν έχουν την ίδια απόσταση απ’ τον παράδεισο».

Λίγο πριν εκπνεύσει η χρονιά, διάβασα το συγκεκριμένο βιβλίο, το πρώτο της Κατερίνας Σχισμένου απ’ τις εκδόσεις «Πηγή» και θέλω σήμερα να μοιραστώ μαζί σας τις σκέψεις μου γι’ αυτό. Με την συγγραφέα του, έτυχε να γνωριστούμε μ’ αφορμή μια συνέντευξη κι έκτοτε μας συνδέει αμοιβαία εκτίμηση και φιλία. Η ίδια λοιπόν, μου έγραψε λίγες λέξεις σχετικά, που δείχνουν τις προθέσεις της: «Σ’ αυτό το βιβλίο τη σιωπή ήθελα να σπάσω και το σκοτάδι τόσων γυναικών που έτυχε να γνωρίσω τις ιστορίες τους…»

Και το κάνει σίγουρα. Ανασύρει απ’ τη λήθη του χρόνου και φωτίζει πρόσωπα που δεν γνωρίσαμε – γυναίκες αλλά και άνδρες, μοιραία- που τα στοίχειωσαν οι άδικες πράξεις, τα αιχμηρά «θέλω» τους, η απληστία, ο έρωτας. Γιατί δε στοιχειώνουν μόνο οι τόποι, στοιχειώνονται κι οι ψυχές. Κι όχι πάντα με τον τρόπο που φανταζόμαστε.

Οι ρωγμές του βίου μας απ’ το συναπάντημά μας μ’ άλλους ανθρώπους κι εκείνες που δημιουργούν οι ιστορικές συγκυρίες, κοινωνικές και πολιτικές, είναι καθοριστικές. Είναι ρωγμές που μπορούν να μας σπάσουν ή που μπορεί να τις αντέξουμε και να μας δυναμώσουν. Παίζουν τόσα πολλά πράγματα ρόλο σ’ αυτό κι η συγγραφέας φροντίζει να μας τα δείξει μέσα απ’ το δικό της καλειδοσκόπιο.

Μας φέρνει έτσι πιο κοντά στο γενέθλιο τόπο της και ταξιδεύουμε στην άγνωστη Ήπειρο, μέσα απ’ τη γραφή της. Περνάμε μαζί της ομιχλώδη δάση, ακούμε τους ψιθύρους σκελετωμένων κλαδιών που πολλά έχουν να μας διηγηθούν. Κάπως γίνεται σ’ αυτή τη ζωή κι αποδίδεται συχνά δικαιοσύνη, έχει τον τρόπο του το σύμπαν να εξισορροπεί τις αντίρροπες δυνάμεις.

Κι έτσι, εκεί που βουλιάζει η καρδιά μας στ’ αδιέξοδα, ανοίγεται ένας νέος δρόμος μπροστά μας. Όχι πάντα εύκολος, βέβαια, αλλά έστω. Μυρίζει κάπου βασιλικός, βρίσκουμε μια κατεύθυνση στον άνεμο. Άλλες φορές πάλι, δεν προλαβαίνουμε όσο αναπνέουμε να βγούμε απ’ τους λαβυρίνθους μας. Μας σκεπάζουν σκοτεινά πηγάδια, άδειες θηλιές μένουν να υπαινίσσονται το χαμό μας, παλιά μπαούλα γεμάτα με τα μυστικά μας, καίγονται.

Όμως… Πάντα κάτι μένει. Ευτυχώς. Κάτι, με διαφορετική νοηματοδότηση για τον καθένα, τη καθεμία από ‘μας. Θα το ανακαλύψετε όταν διαβάσετε το βιβλίο της Κατερίνας. Το τι είν’ αυτό, έχει ποικίλες απαντήσεις. Σίγουρα πάντως, θα βρείτε στις λέξεις της, τη δική σας.

Εγώ μόνο να την ευχαριστήσω μπορώ γι αυτό το εκπληκτικό ταξίδι και να της ευχηθώ με όλη μου την καρδιά, κάθε επιτυχία.-

Βιογραφικό σημείωμα:

Η Κατερίνα Σχισµένου γεννήθηκε στην Άρτα το 1970 και µεγάλωσε στο Βερολίνο, την εποχή που το τείχος χώριζε την πόλη. Συνέχισε τις σπουδές της στην ψυχολογία, τη φιλοσοφία, την προσχολική αγωγή, τη γερµανική γλώσσα, καθώς και στην ειδική αγωγή. Για πολλά χρόνια ασχολείται µε τη µετάφραση, την αρθρογραφία στον Τύπο και τα περιοδικά, και τα πολιτιστικά δρώµενα. Η Ήπειρος, που είναι και η πατρίδα της την οποία υπεραγαπά, δίνει πάντοτε πλούσιο υλικό για την καλλιτεχνική ενασχόληση και έκφραση. Ταξιδεύει πολύ, βλέπει και ακούει ακόµα περισσότερο και προσπαθεί να κατανοήσει πολλές φορές αυτό που προσπερνάται ή ακόµα δεν εντοπίζεται µέσω της ρωγµής και της ανίχνευσης.

Νέα κυκλοφορία: «Στοιχειωμένη Ήπειρος», της Κατερίνας Σχισμένου

Με την κυρία Κατερίνα Σχισμένου γνωριστήκαμε με αφορμή μια συνέντευξη κι από τότε μας συνδέει αμοιβαία εκτίμηση. Η ζεστασιά μερικών ανθρώπων, ευτυχώς διαπερνά κάποιες φορές την οθόνη και το ψυχρό ψηφιακό σύμπαν.

Έτσι, με χαρά αναδημοσιεύω κι εγώ σήμερα την είδηση της έκδοσης του βιβλίου της και σας παραπέμπω στις πρότυπες εκδόσεις «Πηγή*» για τις λεπτομέρειες. Εκεί μπορείτε να διαβάσετε και το βιογραφικό της συγγραφέως.

Της εύχομαι από καρδιάς κάθε επιτυχία και με μεγάλο ενδιαφέρον θα διαβάσω όσα έγραψε.

*Πρότυπες εκδόσεις «Πηγή»

Ευχές…

(Photo Credits: Βάσω Σταθούλη)

Με την κυρία Κατερίνα Σχισμένου μας συνδέει αμοιβαία εκτίμηση κι έτσι με χαρά ανταποκρίθηκα στην πρόσκλησή της να γράψω λίγες γραμμές για τη νέα χρονιά.

Οι ευχές μου δημοσιεύτηκαν στην εφημερίδα «Μαΐστρος» και σ’ άλλα έντυπα της Ηπείρου και την Ευχαριστώ από καρδιάς γι’ αυτό.

Κι Ευχαριστώ κι όσες, όσους, όσα βρίσκουν τρόπο να σταθούν κοντά μου, κάθε στιγμή. Να τι εύχομαι λοιπόν:

Εύχομαι το 2020, να είναι οι καρδιές μας πιο ανοιχτές στον πόνο των άλλων, να σταθούμε έμπρακτα στο πλευρό όσων αδικούνται, να πούμε περισσότερα “Όχι!” στη βία και την αυθαιρεσία του συστήματος, να συνειδητοποιήσουμε τη δύναμη που έχουμε οι άνθρωποι όταν δρούμε συλλογικά. Να μην αφήσουμε τις βαθιές θλίψεις, τις μεγάλες απώλειες, τις ισοπεδωτικές συντριβές, να πνίξουν τους σπόρους της ελπίδας μας…

Η συνέχεια εδώ.

Η συνέντευξή μου στην Κατερίνα Σχισμένου και στη μηνιαία επιθεώρηση «Ήπειρος Άπειρος Χώρα»

.

Η συνέντευξη που έδωσα στην κυρία Κατερίνα Σχισμένου τον περασμένο Νοέμβριο, αναδημοσιεύτηκε και στη Μηνιαία Επιθεώρηση Προβολής Περιφέρειας Ηπείρου & Τοπικής Αυτοδιοίκησης «Ήπειρος Άπειρος Χώρα».

Αν και ο κύριος Σωκράτης Βασιλείου μού άφησε μήνυμα απ’ τον Ιανουάριο για να μ’ ενημερώσει, δυστυχώς άργησα πολύ να το δω κι έτσι σήμερα τελικά φιλοξενείται εδώ.

Τον Ευχαριστώ θερμά που είχε την καλοσύνη να μου στείλει το τεύχος 206 κι έτσι είχα την ευκαιρία να διαβάσω τα πολύ ενδιαφέροντα άρθρα της έκδοσης.

Την Ήπειρο την ξεχωρίζω για τη μουσική της και δεν έχω, παραδόξως, ταξιδέψει αρκετά στα μέρη της. Να μια ωραία αφορμή να το κάνω στο μέλλον.

Τη δική μου φωτογραφία έχει τραβήξει η ταλαντούχα Ξακουστή Χελάκη και τη φωτογραφία των βιβλίων μου η Μαρία Τσελέκογλου, αγαπημένη αναγνώστρια απ’ τη Θεσσαλονίκη. Τις Ευχαριστώ και τις δυο. –

.

.


Αικατερίνη Τεμπέλη: Συνέντευξη στην Κατερίνα Σχισμένου

Αικατερίνη Τεμπέλη (φωτό: Ξακουστή Χελάκη)

Ευχαριστώ θερμά την κυρία Κατερίνα Σχισμένου, που είχε την ιδέα αυτής της συνέντευξης καθώς και την εφημερίδα «Μαΐστρος», η οποία την δημοσίευσε. Τη φωτογραφία μου τράβηξε η ταλαντούχα Ξακουστή Χελάκη.

Παρακάτω μπορείτε να διαβάσετε την πρώτη ερώτηση της κυρίας Σχισμένου καθώς και την απάντησή μου ενώ στο site της εφημερίδας, θα τη βρείτε ολόκληρη.

Ευχαριστώ τέλος, τους ανθρώπους που έσπευσαν χτες αργά τη νύχτα να σχολιάσουν δημόσια στο facebook, αλλά και για τα τιμητικά μηνύματα που δέχτηκα αμέσως στο inbox. Να είστε καλά.

.

Η Αθήνα παγκόσμια πρωτεύουσα βιβλίου. Τι σημαίνει για σας αυτό;
-Υπάρχουν θεωρώ και θετικά και αρνητικά που θα μας έπαιρνε πολύ χρόνο ν’ αναλύσουμε εδώ. Έρχονται έτσι στο προσκήνιο και πρωταγωνιστούν τα βιβλία για ένα χρόνο κι ίσως, παρακινήσει η διοργάνωση μια μερίδα του κοινού να διαβάσει αυτό το συγκεκριμένο διάστημα και μακάρι να γίνει, ποιος δεν θα το ήθελε; Αλλά είναι προσβάσιμοι για όλες, όλους οι χώροι που φιλοξενούν τις σχετικές εκδηλώσεις; Συμμετέχουν όντως όσες, όσοι θα ήθελαν; Υπάρχει πλουραλισμός και πολυφωνία δηλαδή; Να μερικά απ’ τα ερωτήματα που έχω. Γενικότερα, ας πούμε, πως δεν πιστεύω ότι οι αλλαγές “επιβάλλονται” εκ των άνω, αλλά ότι είναι πολύχρονες και πολυπαραγοντικές διαδικασίες που έχουν αποτέλεσμα αν αποτελέσουν αίτημα από τα κάτω. Το βιβλίο δεν αρκεί ένα χρόνο μόνο ν’ απασχολεί, επειδή υπάρχει αυτή η διοργάνωση. Πρέπει να διαμορφωθεί μια διαφορετική παιδεία που να προωθεί τη φιλαναγνωσία και μια άλλη κουλτούρα γύρω απ’ τη γνώση, κι όχι απαραίτητα μόνο και από το κράτος ή τους δήμους. Θεωρώ πως θα πρέπει να είναι ζητούμενο αυτό, απ’ όλους μας. Επομένως δεν έχω προσωπικά μεγάλες προσδοκίες για το παρόν, αλλά ελπίζω στο μέλλον…

.

Η συνέχεια εδώ.