Παρουσίαση του νέου βιβλίου του Κωστή Σχιζάκη: Τετάρτη 1 Ιουλίου 2020, στο Marina Cafe, στις 20:30

Νέες κυκλοφορίες: «Ο φταίχτης» των Εύας Μ. Μαθιουδάκη & Κωστή Σχιζάκη

.

Για τον Κωστή Σχιζάκη, την ψυχή του Μουσείου Εικαστικών Τεχνών Ηρακλείου, έχω γράψει κι άλλες φορές. Μας ενώνει μακρόχρονη φιλία, άλλωστε.

Υπάρχει ακόμη κι ανάρτησή μου για τη συλλογή διηγημάτων του που τιτλοφορείται «Αυτά…» και μπορείτε να τη διαβάσετε εδώ.

Πρόσφατα, αποφάσισε να δοκιμαστεί και στο μυθιστόρημα, με τη συνδρομή της Εύας Μ. Μαθιουδάκη κι εύχομαι καλή επιτυχία και στους δυο τους, για το «Φταίχτη», για τον οποίο έχω διαβάσει εξαιρετικές κριτικές.

Όσο για μένα, είχα παρέα μου το βιβλίο στη Zadar, όπου και τραβήχτηκε η φωτογραφία, κι άρχισα τότε να βουτάω στις σελίδες του. Το καλοκαίρι είναι η αιτία που δεν το έχω τελειώσει ακόμη. Αλλά καταλαβαίνω γιατί πρόλαβε ν’ αγαπηθεί τόσο.

Κωστή μου, περιμένω κι άλλες δικές σου γραφές να διαβάσω. Να είσαι καλά.-

.

Παρουσίαση βιβλίου: «Αυτά…» του Κωστή Σχιζάκη

.

Αυτά- Κωστής Σχιζάκης

.

Το βιβλίο που παρουσιάζεται σήμερα εδώ είναι μια συλλογή διηγημάτων ενός ανθρώπου που γνωρίζω χρόνια: του Κωστή Σχιζάκη.

Είναι αρχιτέκτονας και μηχανικός, όπως γράφει στο λιτότατο βιογραφικό του σημείωμα, που από το 2006 ίδρυσε το Μουσείο Εικαστικών Τεχνών Ηρακλείου στην Κρήτη (για το οποίο έχω γράψει εδώ) όπου γεννήθηκε και ζει κι ασχολείται μ’ αυτό καθημερινά.

Για να δούμε τι γράφει ο ίδιος για το συγκεκριμένο βιβλίο, γι’ αρχή:

«Τα διηγήματά μου, όλα ανεξαιρέτως ξεκίνησαν από το τέλος. Το τέλος ήταν η έμπνευση κι ύστερα σκάρωνα την αρχή περιπλέκοντας, όσο ήταν δυνατόν, τα πράγματα για να τα ξεφουρνίσω αμέσως μετά, απρόσμενα και παραστατικά.

Θα τα χαρακτήριζα απολύτως εγκεφαλικά και με ειρωνική διάθεση γραμμένα, έτοιμα να καυτηριάσουν καταστάσεις, σαν ανέκδοτα λίγο μεγάλα, όπως κι ο λόγος μου, που πολλές φορές  περιττεύει και γι’ αυτό τον σταματούν. Από την άλλη, τα γραπτά κείμενα ο αναγνώστης το πολύ, πολύ να αδιαφορήσει θεωρώντας τα κάτι που περιττεύει και πιάνει άδικα τον χώρο…

Σε ότι με αφορά δεν έκανα άλλο παρά να νοικοκυρέψω σελίδες πεταμένες, εδώ κι εκεί, που η Σοφία Γιανναδάκη με βοήθησε να μαζέψω και να βάλω σε μια σειρά διώχνοντας κάθε τι το περιττό από πάνω μου.

Την ευχαριστώ πολύ κι εσάς το ίδιο».

Κι αφού αναφέρεται στη Σοφία Γιανναδάκη, να παραθέσω και τα λόγια της απ’ το οπισθόφυλλο που εξηγούν άλλωστε και την επιλογή του τίτλου:

«Τα δώδεκα διηγήματα της παρούσας έκδοσης εγράφησαν κατά την πενταετία 1988-1993, έκτοτε δε, ουδέν υπήρξε σχετικό… Αυτός είναι και ο λόγος που η συλλογή ονομάστηκε Αυτά… Διότι δεν υπάρχουν άλλα.

Αποτελούν μικρά ενσταντανέ, φωτογραφίες χαρακτηριστικές, θα έλεγα, της μικρής μας ζωής, από το στάδιο της εφηβείας μέχρι το γήρας, τη μοναξιά…

Στο τεύχος αυτό εμπεριέχεται μια παλιότερη συλλογή διηγημάτων που εξεδόθη από το Δόμο και επιμελήθηκε ο Νίκος Γιανναδάκης, με τίτλο Τα παρά προσδοκίαν, τίτλο που ευφυώς έδωσε ο Μενέλαος Παρλαμάς. Σε αυτά προσετέθησαν ακόμα επτά διηγήματα, μερικά από τα οποία είχαν δημοσιευτεί πρώτη φορά στις «Ψηφίδες» του Παλιμψήστου, εξαμηνιαίου περιοδικού με ευρεία απήχηση, πάλι με τη γενικότερη επιμέλεια του Νίκου»..

.

Κωστή Σχιζάκη-Τα παρά προσδοκίαν

.

Αυτά, μεταξύ άλλων, αναφέρει η επιμελήτρια του βιβλίου, Σοφία Γιανναδάκη, κόρη του αείμνηστου Νίκου Γιανναδάκη, που σχετιζόταν άλλωστε άμεσα με τις παλιότερες εκδόσεις και δημοσιεύσεις των διηγημάτων του Κωστή Σχιζάκη και τον θυμόμαστε απ’ την εξαιρετική δουλειά που έκανε ως Έφορος στη Βικελαία Δημοτική Βιβλιοθήκη.

Κι εκείνη, όσο κι ο συγγραφέας, δίνουν το στίγμα μιας συλλογής «που άλλο δεν προσφέρει παρά μια αναδρομή στην παρελθούσα εποχή, όπου δημιουργήθηκαν οι συγκεκριμένες αφηγήσεις». Μια εποχή που έχει φύγει ανεπιστρεπτί και προφανώς γι’ αυτό επιλέχτηκε κι ο συγκεκριμένος πίνακας του Αριστείδη Βλάσση.

Δεν ξέρω αν προσέξατε ήδη κάτι: σε όσα γράφει ο ίδιος ο Κωστής Σχιζάκης για τα «Αυτά…» υπάρχει η αναφορά στο περιττό τρεις φορές. Εχθρός του περιττού λοιπόν ο ίδιος, αφαιρεί όταν διορθώνει τα γραπτά του (κι είναι σαν να τον βλέπω να το κάνει) ότι θεωρεί πως «βαραίνει» το κείμενο σε σημείο που ίσως όσες, όσοι τον διαβάσετε να θεωρήσετε πως υπάρχει κάτι ελλειπτικό σε κάποια απ’ τα διηγήματά του, σαν να είναι ανολοκλήρωτα, κατά κάποιον τρόπο.

Κι όμως όχι. Πρόκειται για απολύτως συνειδητή επιλογή που προσωπικά τη θεωρώ πλεονέκτημα στο λόγο του γιατί αφήνει ελεύθερη τη φαντασία να συμπληρώσει τις ψηφίδες των εικόνων του. Κι υπάρχουν πολλές ζωντανές εικόνες σε όσα μοιράζεται μαζί μας.

Αλλά είναι σαν να θέλει κιόλας ταυτόχρονα, εκτός των άλλων, να μειώσει και τις περιττές (;) προσδοκίες των αναγνωστριών, των αναγνωστών, απ’ αυτή τη συλλογή. Μου τη χαρακτήρισε «τευχάκι» όταν μιλήσαμε πρώτη φορά γι’ αυτήν κι όχι «βιβλίο» κι ίσως παρατηρήσατε πως το ίδιο κάνει κι η επιμελήτριά του γράφοντας «στο τεύχος αυτό…» κ.ο.κ, προφανώς σεβόμενη την επιθυμία του. Όμως, παρά το ότι κι εγώ τον σέβομαι θ’ αναγκαστώ να διαφωνήσω μαζί του.

Είναι ένα βιβλίο αυτή η συλλογή, με μερικά υπέροχα διηγήματα κατά την προσωπική μου γνώμη. Μπορεί ο Κωστής Σχιζάκης να θέλησε απλώς να μαζέψει κάπου τα γραπτά μιας εποχής για τους δικούς του λόγους, αλλά ωφελημένοι βγαίνουμε κι εμείς που τα διαβάζουμε.

Πρόκειται για διηγήματα πράγματι γραμμένα με ειρωνική διάθεση -όπως άλλωστε επισημαίνει κι ο ίδιος-, με ερωτισμό, με νοσταλγία, με τρυφερότητα. Κάποιες απ’ αυτές τις ιστορίες θα μπορούσε να τις έχει διηγηθεί στους φίλους του με τον πρωινό καφέ κάπου στα σοκάκια του Ηρακλείου κι άλλες να τις έχει γράψει μόνος ατενίζοντας το λιμάνι της πόλης και το Ενετικό της Φρούριο.

Έχω αγαπήσει από παλιά αυτά με τις ..ανατροπές, όπως το «Οι χορωδοί», «Η χοντρή» κι «Ο καταγραφέας» αλλά και το έξοχο «Φιλμ» του, αυτά δηλαδή που υπάρχουν και στο προηγούμενο βιβλίο του «Τα παρά προσδοκίαν». Κι είναι κι άλλα όπως «Η σύνταξη» και το «Βίοι παράλληλοι ή Μιας άλλης φιλίας εγκώμιον» που ξεχωρίζω τώρα. Κι ελπίζω σύντομα, να διαβάσω και κάτι πιο καινούριο γραμμένο απ’ τον Κωστή…

Ως τότε όμως… «Αυτά...».-

 

.

.

.

.

«Έρως-ήρως»: Εντυπώσεις απ’ τα εγκαίνια της έκθεσης του Μουσείου Εικαστικών Τεχνών Ηρακλείου στον «Ελληνικό Κόσμο»

.

KODAK Digital Still Camera

.

Διατί κοιμάται; Πώς αγρυπνεί; Πώς μένει εξαπλωμένος; Και δεν εξέρχεται πνοή και στεναγμός από το στόμα του, και το όμμα του εκαρφώθη εκεί απλανές, και ζη, και δεν ζη, ενδόμυχον ζωήν; Τί σκέπτεται; Σκέψις χρειάζεται; Όχι, δράσις. Να σηκωθή… Να πηδήση… Να τρέξη… να πετάξη… Ν’ αναβή τον βράχον, σκαλοπάτια-σκαλοπάτια, στενούς δρομίσκους, λιθόστρωτα… Να φθάση εκεί επάνω… Να χυθή, να ορμήση… Να τους ταράξη. Να τους θαλασσώση… Να επίβάλη χείρα εις την νύφην, οπού στέκει στολισμένη και καμαρώνει. “Έλα εδώ, συ!”… Να την αρπάξη… Να την σηκώση ψηλά… Να την κατεβάση, κάτω από την σκάλαν… θα εξαφανισθούν… θα μείνουν απολιθωμένοι… θα τον νομίσουν διά τρελόν… θα συνέλθουν… θα τρέξουν κατόπιν του…

Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης

(απόσπασμα απ’ το διήγημα «Έρως-ήρως»)

.

Πλήθος κόσμου συνέρρευσε χτες στο Κέντρο Πολτιτισμού “Ελληνκός Κόσμος” για να παρευρεθεί στα εγκαίνια της έκθεσης του Μουσείου Εικαστικών Τεχνών ΗρακλείουΈρως-Ήρως”. Σ’ αυτήν συμμετέχουν με παλιά και νέα έργα τους εξήντα και πλέον καλλιτέχνες που εκφράζονται με διαφορετικές τεχνοτροπίες και μέσα..

Η ιδέα της έκθεσης”, όπως αναφέρει στο υπέροχο εισαγωγικό της σημείωμα που αξίζει να διαβάσετε ολόκληρο η επιμελήτρια Ίρις Κρητικούγεννήθηκε ένα βράδυ γιορτής σ’ ένα μικρό κρητικό ταβερνείο της Αθήνας, που είχε κι αυτό δανειστεί το γλαφυρό όνομά του από το ομότιτλο διήγημα του Αλέξανδρου Παπαδιαμάντη.

Θέμα της έκθεσης ωστόσο, δεν είναι ο ίδιος ο Παπαδιαμάντης και ο αφηγηματικός κόσμος του αλλά, κυρίως, η χαρά και η αγωνία, η λαχτάρα και η καταβύθιση του ανθρώπου εντός της ερωτικής συνθήκης…

.

Λαμπρινή Μποβιάτσου.jpg
Λαμπρινή Μποβιάτσου, The Impossible Kiss (2017)

.

Στην εξαιρετικά προσεγμένη έκθεση λοιπόν οι επισκέπτες μπορούν να παρακολουθήσουν πριν εισέλθουν στην κεντρική αίθουσα ένα εντυπωσιακό video με φωτογραφίες που απεικονίζουν τον έρωτα. Σκηνές από ταινίες, θεατρικές παραστάσεις, από σχέσεις ανθρώπων που έμειναν στην παγκόσμια ιστορία. Προσωπικά στάθηκα πολύ σε μια σκηνή στην οποία απεικονίζεται ένας άντρας να κρατάει στα χέρια του το κεφάλι μιας γυναίκας. Τόση τρυφερότητα και τόσο συναίσθημα σ’ ένα και μόνο καρέ… Όσες/οι πάτε στην έκθεση θα καταλάβετε τι εννοώ.

Στην τέχνη όπως όλες/οι ξέρουμε οι όποιες αξιολογήσεις μας δεν μπορεί παρά να είναι ζήτημα προσωπικής αισθητικής. Εγώ λοιπόν όσο κι αν στάθηκα σε πίνακες -ας μου επιτραπεί ο όρος κλασσικούς (φιλοτεχνημένους με λάδια, κάρβουνο κτλ)- όπως αυτοί των Γιώργου Ρόρρη, Θεόφιλου Κατσιπάνου, Τάνιας Δημητρακοπούλου και Αντώνη Τιτάκη και θαύμασα τις πινελιές τους, οι εικόνες που πήρα μαζί μου αφορούσαν πιο μοντέρνα έργα*.

.

Χαρίτων Μπεκιάρης
Χαρίτων Μπεκιάρης, Έρωτας (2017)

.

Δηλαδή εκείνα που υπογράφουν οι: Λαμπρινή Μποβιάτσου, Γιάννης ΔημητράκηςΙώ Αγγελή, Χαρίτων Μπεκιάρης, Γεωργία Μπλιάτσου, Βάσω Τρίγκα, Λυδία Μαργαρώνη, Στέλλα Μελετοπούλου, Κωνσταντίνος Έσσλιν και Μαρία Γιαννακάκη.

Άσχετα απ’ τη δική μου άποψη εσείς αξίζει να δείτε όλη την έκθεση και να βγάλετε τα δικά σας συμπεράσματα, ξεχωρίζοντας έργα που κάτι μέσα σας θ’ αγγίξουν και φυσικά να προμηθευτείτε τον κατάλογο που θα βρείτε στο πωλητήριο. Αξίζει να υποστηρίξουμε με κάθε τρόπο τέτοιες εκδηλώσεις και αισθάνομαι μεγάλη χαρά που ένα μικρό Μουσείο όπως το χαρακτήρισε χτες ο Κωστής Σχιζάκης, φτάνει σιγά-σιγά τόσο μακριά.

Εκείνον τον άφησα για το τέλος, αλλά ας σημειωθεί πως η πρώτη ανάρτηση που αφορούσε Μουσεία σ’ αυτό το blog ήταν για το δικό του. Μας ενώνει βαθιά και μακρόχρονη φιλία κι εκτίμηση, είναι ένας άνθρωπος με πάθος για την τέχνη απ’ τον οποίο έμαθα πολλά και ξέρει πως θα έχει πάντα μια ιδιαίτερη θέση μέσα μου.

.

Κωστής-Κατερίνα -β2

.

Περισσότερα για κείνον έχω γράψει εδώ και με χαρά θα πηγαίνω πάντα στις εκθέσεις που θα οργανώνει το Μ.Ε.Τ.Η. Όχι μόνο αισθάνομαι έτσι πως ξαναγυρίζω στο Νότο της καρδιάς μου, όπως αποκαλώ την Κρήτη κι ειδικά το Ηράκλειο, αλλά έχω και την τύχη να συναντώ άτομα που κάποτε γνώρισα εκεί.

Σ’ αυτή τη ζωή υπάρχουν Άνθρωποι με τους οποίους διασταυρώνονται οι δρόμοι σου και σε πηγαίνουν ένα βήμα ή πολλά παρακάτω. Έτσι συνέβη και με μένα όσον αφορά τη γνωριμία μου και τη φιλία μου πια, με τον Κωστή.

Είναι γενναιόδωρος και δοτικός, διαθέτει πάντα χρόνο  στους άλλους ακόμη κι αν πνίγεται από υποχρεώσεις (πόσο σημαντικό είν’ αλήθεια αυτό), με υποδέχεται με πλατύ χαμόγελο και με μια τόσο σφιχτή αγκαλιά που τα συναισθήματά μου δεν μου επιτρέπουν να τη χωρέσω σε λέξεις. Τον αγαπάω πολύ και του αξίζει κάθε επιτυχία. Κάθε επιτυχία… Και σίγουρα θα την έχει…

.

Γιάννης Δημητράκης.jpg
Γιάννης Δημητράκης, Έρως-ήρως (2017)

.

*Τις φωτογραφίες των έργων τράβηξε με το κινητό της η στενή μου φίλη Ρεβέκκα Θεοδωροπούλου και την Ευχαριστώ που μου τις παραχώρησε για την ανάρτηση. Η φωτογραφία του καταλόγου είναι δική μου.

.

.

.

Οι εικαστικοί που συμμετέχουν είναι: Ηώ Αγγελή, Γιάννης Αδαμάκης, Στέλιος Αλεξάκης, Αννα Αχιλλέως, Χριστίνα Ακτίδη, Δημήτρης Ανδρεαδάκης, Κώστας Ανανίδας, Νεκτάριος Αποσπόρης, Χρύσα Βέργη, Αλέξης Βερούκας, Ειρήνη Βογιατζή, Μάριος Βουτσινάς, Ανδρέας Γεωργιάδης, Σαββας Γεωργιάδης, Μαρία Γιαννακάκη, Μαρία Γρηγοριάδη, Στέφανος Δασκαλάκης, Δικαία Δεσποτάκη, Γιάννης Δημητράκης, Τάνια Δημητρακοπούλου, Μαρία Διακοδημητρίου, Φραγκίσκος Δουκάκης, Κωνσταντίνος Εσσλιν, Ειρήνη Ηλιοπούλου, Μηνάς Καμπιτάκης, Βούλα Καραμπατζάκη, Δημήτρης Κατσιγιάννης, Θεόφιλος Κατσιπάνος, Βασίλης Λιαούρης, Μιχάλης Μαδένης, Νεκτάριος Μαμάης, Εφη Μάνου, Τάσος Μαντζαβίνος, Χριστίνα Μαντζαβίνου, Λυδία Μαργαρώνη, Βαρβάρα Μαυρακάκη, Στέλλα Μελετοπούλου, Τάσος Μισούρας, Τίμος Μπατινάκης, Γιάννης Μπεκιάρης, Χαρίτων Μπεκιάρης, Παναγιώτης Μπελντέκος, Γεωργία Μπλιάτσου, Λαμπρινή Μποβιάτσου, Χρήστος Παλλαντζάς, Γεύσω Παπαδάκη, Μαρία Πάστρα, Στέλιος Πετρουλάκης, Γιώργος Ρόρρης, Γιώργος Σαλταφέρος, Δημήτρης Σαρασίτης, Μαρίνα Στελλάτου, Γιώργος Ταξίδης, Αντώνης Τιτάκης, Αντώνης Τσακίρης, Ελευθερία Τσέικο, Κατερίνα Τσεμπελή, Βάσω Τρίγκα, Βιργινία Φιλιππούση, Μαρία Φιλοπούλου, Πάβλος Χαμπίδης, Αθηνά Χατζή, Αριστείδης Χρυσανθόπουλος.

Στο πλαίσιο της έκθεσης κυκλοφορεί κατάλογος σχεδιασμένος από τον Ανδρέα Γεωργιάδη.

Κέντρο Πολιτισμού «Ελληνικός Κόσμος» – Ταύρος – Ρούφ

Διεύθυνση: Πειραιώς 254- Τηλέφωνο: 212 254 0000

.

Τρίτη: 09:00 με 13:30

Τετάρτη: 09:00 με 13:30

Πέμπτη: 09:00 με 13:30

Παρασκευή: 09:00 με 20:00

Σάββατο: 11:00 με 16:00

Κυριακή: 10:00 με 18:00

 

.

.

.

.

Μουσείο Εικαστικών Τεχνών Ηρακλείου

.

.

Το Μουσείο Εικαστικών Τεχνών Ηρακλείου, δεν είναι ακόμα γνωστό στο ευρύ κοινό. Κι όμως πρόκειται για ένα εξαιρετικό δημιούργημα, προσωπικό στοίχημα θα το ονόμαζα,  του αρχιτέκτονα-μηχανικού Κωστή Σχιζάκη, που το ίδρυσε τον Μάιο του 2006  για να φιλοξενήσει σ’ αυτό,  έργα Κρητών καλλιτεχνών αλλά και  καλλιτεχνών που έζησαν στην Κρήτη και μαθήτευσαν κοντά σε Κρήτες δημιουργούς. 

Σας το προτείνω λοιπόν για την ψηφιακή σας βόλτα και δεν γράφω περισσότερα, ακριβώς για να περιηγηθείτε μόνοι σας, στο blog του που θα βρείτε εδώ. Περισσότερα στοιχεία, μπορείτε να διαβάσετε όμως και σ’ αυτήν εδώ τη συνέντευξη που έδωσε ο κύριος Σχιζάκης στο «Βήμα» το 2007.

Επειδή είχα την τιμή να τον γνωρίσω κάποτε κι έκτοτε μας συνδέει βαθιά εκτίμηση και φιλία, προτίμησα με ένα ποίημα του να φτάσουμε ως τη νέα χρονιά. Θαυμάζω εξάλλου ιδιαιτέρως το λογοτεχνικό του έργο. Πολλές ευχές σε όλους σας. Δύσκολες θα είναι οι μέρες που θα έρθουν, αλλά…  Να είστε καλά!

.

.

«Έκλεισα την ανάσα μου

Σ’ ένα μεγάλο

Μεγάλο κόκκινο μπαλόνι

Κι ύστερα, ώρες το κοίταζα σαν μάγος

Κι ώρες ακόμη σαν εραστής.

Αύριο, σίγουρα θα στο χαρίσω

Και συ, καθώς θα μείνεις μοναχή

Λύσε το.

Άσε την πνοή να σου χαϊδέψει τα μαλλιά

Ή τρύπησέ το.

Άσε τη χαρά να ακουστεί όταν σε βλέπω»

.

Κωστής  Σχιζάκης

.

.

 

*Απ’ τη συλλογή  «Ιχνογραφίες της ενάστρου νυκτός», Ηράκλειο, 1985

.

.

.

.

.