«Αγάπα με αν τολμάς» : Στο Μουσείο Εικαστικών Τεχνών Ηρακλείου ως τις 31 Μαΐου 2019 – Επιμέλεια έκθεσης : Ίρις Κρητικού

.

.

Advertisements

«Αναπόσπαστες σχέσεις» στο Μουσείο Εικαστικών Τεχνών Ηρακλείου – Εγκαίνια: Σάββατο 12/1/2019 στις 18.30 μ.μ.

2 = 1 + 1

ΑΝΑΠΟΣΠΑΣΤΕΣ ΣΧΕΣΕΙΣ

Μ’ έναν αριθμητικό, τη φορά αυτή , τίτλο εγκαινιάζει το έτος 2019 το Μουσείο Εικαστικών Τεχνών Ηρακλείου , το Σάββατο 12 Ιανουαρίου στις 18.30 το απόγευμα.

Πρόκειται για μια έκθεση όπου οι καλλιτέχνες εκλήθησαν να υποβάλλουν συνθέσεις ζευγαριών άρρηκτα συνδεδεμένων μεταξύ τους τόσο κατά προσωπική όσο και κατά αφηρημένη έννοια ή και συγκεκριμένη ακόμα που παραπέμπει σε υπερβατικές συναναστροφές και προτάσεις.

Έτσι, έχουν δημιουργηθεί έργα που απεικονίζουν διαχρονικούς εραστές και συντρόφους όπως π.χ ο Καίσαρ και η Κλεοπάτρα ,ο Δάφνης και η Χλόη , αλλά και ο ουρανός με το φεγγάρι η το αμφίβιο πουλί με την λιμνοθάλασσα, το παιδί και το δελφίνι η ακόμα δίδυμες έννοιες, όπως ο αγνός κι ο βέβηλος έρως, ο ήλιος και το φεγγέρι καθώς και τόσα άλλα πολλά παραδείγματα. Είναι περίεργο όμως ότι σ’ όλ’ αυτά τα θέματα εμπεριέχεται όχι μόνο το πνεύμα των καλλιτεχνών που επέλεξαν τη σύνθεσή τους ελεύθερα κι όπως ταίριαζε στην ψυχοσύνθεση του καθ ενός, αλλά και η εις βάθος ανάλυση του πειραματισμού της δουλειάς στο προτεινόμενο εικαστικό αποτέλεσμα.

Με άλλοτε σκερτσόζικο ύφος κι άλλοτε κάτω από αυστηρά μελετημένη γραφή οι καλλιτέχνες προσφέρουν άφθονο υλικό , πηγαίο, για να σχολιάσει ο κάθε θεατής με τον δικό του τρόπο το προσφερθέν αποτέλεσμα. Μερικά παραδείγματα ακόμα, Ο Πέτρος κι ο Παύλος, η ψυχή και ο έρως, ο Αδάμ και η Ευα…Και ως προς τούτο η παρούσα έκθεση πρωτοτυπεί κι επιθυμεί να διοχετεύσει εκ νέου τη χαρά τόσο στο κοινό που παρακολουθεί τις δράσεις του Μουσείου όσο και στους καθ αυτούς καλλιτέχνες που μετέχουν και βρίσκονται κοντά μας. Η είσοδος εξακολουθεί και είναι δωρεάν όπως και οι συμμετοχές των καλλιτεχνών. Το ωράριο παραμένει το ίδιο κάθε βράδυ 18.00 έως 20.00 εκτός Σαββάτου και Κυριακής αλλά και που ανοίγει πάντα κατόπιν προφορικής συνεννοήσεως η με ενημέρωση στο μέιλ met.heraklion@gmail.com.

Συμμετέχουν οι καλλιτέχνες Τάσος Δήμος – Γιάννης Δημητράκης – Μαρία Μαραγκουδάκη – Κώστας Ντιός – Μηνάς Καμπιτάκης – Αννα Αργυροπούλου – Ευα Διβαρη – Άννα Πανταζή – Εφη Μάνου – Σέντη Χανιαδάκη – Ελίζαμπεθ Διονυσοπούλου – Θανάσης Μπερούτσος – Πέπη Χατζηδάκη – Κώστας Παγωμένος -Ζωή Σειτάνη – Ευγενία Πανουτσοπούλου – Παναγιώτης Μαυρόπουλος – Κέλλυ Κομπίτσα – Λυδία Μαργαρώνη – Νίκος Σαλιακάς – Αννα Κατιμερλή- Μιράντα Σκυλουράκη – Καλλιόπη Κωνιού – Στέλα Κουκουλάκη – Μαρία Γρηγοριάδη-Νεκτάριος Παχιαδάκης-Λαμπρινή Μποβιάτσου-Θωμάς Τουρναβίτης

«Συναρμογές» στο Μουσείο Εικαστικών Τεχνών Ηρακλείου : Εγκαίνια απόψε στις 7 μ.μ.

.

Μουσείο Εικαστικών Τεχνών - Νοέμβρης 2018

.

.

.

.

.

.

 

.

 

 

Πρώτη Ελληνική Διοργάνωση Ευρωπαϊκής Τέχνης Ναϊφ: Εγκαίνια 14/6 στο Ίδρυμα Εικαστικών Τεχνών Τσιχριτζή – Σε συνδιοργάνωση με το Μουσείο Εικαστικών Τεχνών Ηρακλείου

.

prosklisi-ATH-1

.

ΠΡΩΤΗ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΔΙΟΡΓΑΝΩΣΗ

ΕΥΡΩΠΑΪΚΗΣ ΤΕΧΝΗΣ ΝΑΪΦ

ΕΓΚΑΙΝΙΑ: ΠΕΜΠΤΗ 14 ΙΟΥΝΙΟΥ 2018

ΙΔΡΥΜΑ ΕΙΚΑΣΤΙΚΩΝ ΤΕΧΝΩΝ ΤΣΙΧΡΙΤΖΗ ΣΕ ΣΥΝΔΙΟΡΓΑΝΩΣΗ ΜΕ ΤΟ

ΜΟΥΣΕΙΟ ΕΙΚΑΣΤΙΚΩΝ ΤΕΧΝΩΝ ΗΡΑΚΛΕΙΟΥ

ΕΠΙΜΕΛΕΙΑ ΙΡΙΣ ΚΡΗΤΙΚΟΥ

ΔΙΑΡΚΕΙΑ ΕΚΘΕΣΗΣ: 14/6-4/7/2018

.

Η ΠΡΩΤΗ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΔΙΟΡΓΑΝΩΣΗ ΕΥΡΩΠΑΙΚΗΣ ΤΕΧΝΗΣ ΝΑΪΦ αποτελεί τον καρπό μιας διετούς προσπάθειας που κατέβαλλαν από κοινού η ιστορικός τέχνης και ανεξάρτητη επιμελήτρια Ίρις Κρητικού και η Ελληνίδα ζωγράφος ναΐφ Ρούλη Μπούα.

Σχεδιασμένη σε αντιστοιχία με παρόμοιες διοργανώσεις Τέχνης Ναΐφ που πραγματοποιούνται πολύ συχνά στην Ευρώπη αλλά και σε ολόκληρο τον κόσμο, φιλοδοξεί να συσπειρώσει διακεκριμένους Ευρωπαίους και Έλληνες εκπροσώπους της πολύ ιδιαίτερης αυτής τέχνης που αγκαλιάζεται ολοένα και περισσότερο παγκοσμίως, να τους φέρει σε εξωστρεφή και γόνιμη επαφή με το φιλότεχνο κοινό, αλλά επίσης, να λειτουργήσει ως μια πρώτη πλατφόρμα ανταποδοτικής φιλοξενίας για τους πολύ σημαντικούς εικαστικούς- εκπροσώπους χωρών που ενθαρρύνουν και στηρίζουν συχνά αντίστοιχες διοργανώσεις.

Μετά στην επιτυχημένη της παρουσίαση στο Μουσείο Εικαστικών Τεχνών Ηρακλείου (ΜΕ ΤΗ), παρουσιάζεται και στο αθηναϊκό κοινό με την ευγενική φιλοξενία και συνδιοργάνωση του Ιδρύματος Εικαστικών Τεχνών Τσιχριτζή.

Στην Πρώτη Ελληνική Διοργάνωση Ευρωπαϊκής Τέχνης Ναΐφ συμμετέχουν με έργα τους 12 καλλιτέχνες από την Ελλάδα καθώς και 18 καλλιτέχνες από την υπόλοιπη Ευρώπη.

Πρόθεση της επιμελήτριας αλλά και των λοιπών βασικών συντελεστών αυτής της πρωτοβουλίας είναι ασφαλώς η εξωστρέφεια και η υπογράμμιση της σημαντικότητας και μοναδικότητας της τέχνης ναΐφ, που στο εξωτερικό γίνεται συστηματικά αντικείμενο φεστιβάλ, φουάρ και διεθνών συναντήσεων.

Ο όρος «ναΐφ», προερχόμενος από τη γαλλική λέξη naive (αφελής), χαρακτηρίζεται συνήθως από μια παιδικού τύπου αφέλεια ή απλούστευση, τόσο στην επιλογή της ύλης και του θέματος όσο και στην τεχνική ή την εικαστική γραφή και χρησιμοποιείται για τα ζωγραφικά έργα που έχουν κατά κύριο λόγο γεννηθεί από ενστικτώδεις δημιουργούς, παρουσιάζοντας ελάχιστη συγγένεια -τόσο ως προς την έμπνευση όσο και ως προς την τεχνική- με τα κύρια ακαδημαϊκά εικαστικά ρεύματα της εποχής τους.

Προτείνοντας όμως έναν ολόκληρο και αυτοτελή νέο κόσμο κάθε φορά.

Τα έργα των 30 συμμετεχόντων καλλιτεχνών, προσκαλούν τον θεατή σε ένα ευφραντικό ταξίδι ιστοριών και μύθων, πολύχρωμων αφηγήσεων και συμβάντων που ακροβατούν ανάμεσα στη φαντασία και την πραγματικότητα, αλλά ταυτόχρονα, επισημαίνουν την ιστορική και καλλιτεχνική αξία ενός διαχρονικού και παγκόσμιου εικαστικού ρεύματος που εξακολουθεί να είναι εξαιρετικά δημοφιλές στην Ευρώπη και σε ολόκληρο τον κόσμο, ενώ περιλαμβάνει πολύτιμους εκπροσώπους και στην Ελλάδα.

Η παράδοση και η καθημερινή ζωή στην πόλη και την ύπαιθρο, οι άνθρωποι και τα ζώα, οι μυθολογικές σκηνές και τα πανηγύρια, οι γεωργικές ασχολίες, οι ρομαντικές αστικές μνήμες και τα πορτραίτα των λογοτεχνικών ηρώων, τα ειδυλλιακά εξοχικά ή νησιωτικά και θαλασσινά τοπία, αποδίδονται στην τέχνη Ναΐφ με ιδιάζουσα κλίμακα και προοπτική που θυμίζει παιδκή ζωγραφική, με εντατικό τονισμό των περιγραμμάτων, έλλειψη σκίασης και εκρηκτική χρήση του πλακάτου χρώματος, και κυρίως, με αυθόρμητη παραστατική και αφηγηματική γλαφυρότητα, συνθέτοντας ένα εύγλωττο πολύχρωμο και παλλόμενο πανόραμα με ιστορική, λαογραφική και σύγχρονη αισθητική αξία.

.

Ευρωπαϊκές συμμετοχές:

Paule Bernard Roussel (Γαλλία)

Ada Breedveld (Ολλανδία)

Mile Davidovic (Σερβία)

Cristina De La Hoz (Ισπανία)

Manuel Gomez (Ισπανία)

Debora Gutman (Γερμανία)

Cristina Haize (Γαλλία)

Gustav Hlinka (Ρουμανία)

Annemiek Knols – De Rooij (Ολλανδία)

Jean – Pierre Lorand (Βέλγιο)

Amedeo Marchetti (Ιταλία)

Arlette Martin (Γαλλία)

Gabriel Mir Medinas (Ισπανία)

Alexia Molino (Ιταλία)

Annunziata Orsini (Ιταλία)

Ana Sanchez (Ισπανία)

Anna Tengli Truchel (Πολωνία)

Giuliano Zoppi (Ιταλία)

.

Συμμετοχές από την Ελλάδα:

Αλέκος Αμφιλόχιος, Μαίρη Γαλάνη-Κρητικού, Νίκη Ελευθεριάδη, Γιώργος Ζυμαράκης. Σοφία Καλογεροπούλου, Πόλυ Κάνιστρα, Θανάσης Μπακογιώργος, Ρούλη Μπούα, Γιάννης Ξανθούλης, Γιάννης Παπαδόπουλος, Μαρία Φιοράκη, Μανούσος Χαλκιαδάκης.

.

Εγκαίνια έκθεσης: Πέμπτη 14 Ιουνίου 2018, στις 20.00

Διάρκεια έκθεσης: 14 Ιουνίου – 4 Ιουλίου 2018

Επιμέλεια: Ίρις Κρητικού

 

 

ΙΔΡΥΜΑ ΕΙΚΑΣΤΙΚΩΝ ΤΕΧΝΩΝ ΤΣΙΧΡΙΤΖΗ

Κασσαβέτη 18, Κηφισιά, Αθήνα

Ώρες λειτουργίας: Τρίτη – Σάββατο 10.00-17.00

Τηλ.: 2108019975, info@iett.gr

 

.

.

.

.

.

Εγκαίνια της 1ης Ευρωπαϊκής συνάντησης των ΝΑΪΦ ζωγράφων: Μουσείο Εικαστικών Τεχνών Ηρακλείου – 21 Απριλίου 2018 στις 8 το βράδυ

.

.

.

.

.

.

 

 

«Εις μνήμην» : στο Μουσείο Εικαστικών Τεχνών Ηρακλείου – Εγκαίνια 3 Μαρτίου 2018

.

Εις μνήμην

.

ΕΙΣ ΜΝΗΜΗΝ…

ΕΚΘΕΣΗ ΑΦΙΕΡΩΜΕΝΗ ΣΤΟΥΣ ΑΠΟΝΤΕΣ ΣΗΜΕΡΑ ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΕΣ ΤΗΣ ΚΡΗΤΗΣ

Ο επιμελητής της έκθεσης γράφει…
Κάθε βράδυ μετά που ολοκλήρωνα την εργασία μου τοποθετώντας τους πίνακες πλάι -πλάι , έσβηνα το φως, έβαζα τον συναγερμό κι έκλεινα την πόρτα…Μια δυο φορές άκουγα ένα μικρό θόρυβο μέσα στην αίθουσα κι έτσι την τρίτη φορά παραφύλαξα για να διαπιστώσω τι συμβαίνει. Και τότε τους είδα. Έβγαιναν ένας ένας από τη σύνθεση των έργων που είχα επιλέξει και πριν απ όλα, τίναζαν τα μέλη του λες κι ήθελαν να ξεμουδιάσουν από την απόλυτη ακινησία που τους επέβαλλε το φως. Μετά, έκαναν τα πρώτα βήματα να συνηθίσουν στη νέα ζωή κι ύστερα απηύθυναν χαιρετισμό ο ένας στον άλλον. Γνωριζόντουσαν μεταξύ τους όλοι .Ήταν της ιδίας εποχής ψηλά χαμηλά όλοι τους και συμφωνούσαν σχολιάζοντας κατ αρχήν την πόλη. Κουνούσαν το κεφάλι τους μελαγχολικά κι σκέπτονταν το κατάντημα που τους ταλαιπωρούσε αρκετά μιας και δεν είχαν καμία αίθουσα να εκθέσουν. Κατ ουσίαν τους είχαν καταδικάσει στη λήθη γιατί πέρα από μερικούς πελάτες που ήθελαν διακαώς κάποια εποχή να στολίσουν τους τοίχους τους και να έχουν συντροφιά η έστω ένα παράθυρο στην άνοιξη και στους κάμπους του έξω κόσμου δεν είχαν άλλο τρόπο να προβάλουν το έργο τους. Πρώτος απ όλους εμφανίστηκε ο Μιγάδης . Φορούσε μια ρόμπα γκρι χρώματος που ταίριαζε στα ασημιά του μαλλιά. Βόλταρε κι έριχνε ματιές στην έκθεση και κάθε τόσο στέκονταν εμπρός από κάποιο έργο, έβαζε τον δείκτη του δεξιού χεριού στο μάγουλο και σκεπτόμενος σχολίαζε το τι και πως μέχρι που στάθηκε μπροστά στα έργα του Φανουράκη
-….Μμμμμ…¨εκανε.. Βαρέθηκα να σε βλέπω να καταγίνεσαι με τα ζύγια και τσι τάβλες…Ο Μοράντι τουλάχιστον έκανε μπουκάλια…
– Μπουκάλια κάνω κι εγώ , μπήκε στην κουβέντα ο Παπαδοπεράκης…Αυτή η διαφάνεια με έλκει καθώς και η σωματική διάπλαση, τα μέλη των γυναικών .. Μα πιο πολύ επιθυμώ καθ όλα ν’ αναπνέει ο πίνακας το δίχως άλλο που θεωρώ και πρώτιστο καθήκον.
– Εσένα τα έργα σου είναι αριστουργήματα του είπε ο Φανουράκης…Ιδιαίτερα αυτά των ηγουμένων του Τοπλού.
Ο Κουνάλης που είχε δουλέψει πλάι στον Κόντογλου συγκατένευσε με το κεφάλι του επιδοκιμάζοντας τα όσα άκουγε για τον μικρότερο σε ηλικία συνάδελφο. Στεκόταν δίπλα στον Βλάσση κι έκανε πως παρακολουθούσε αλλά κατά βάθος κοίταζε τον Αριστείδη να ζωγραφίζει καθηλωμένος στην ιδιότυπη καρέκλα του με τους κοχλίες που του μετέφεραν το κάδρο πάνω κάτω αριστερά και δεξιά…Του μιλούσε παράλληλα για τον Ερωτόκριτο με μια γλώσσα που περιείχε μουσικότητα αυτή καθαυτή και του έλεγε ότι μονάχος την είχε εφεύρει μα πως τον κούρασε η παράδοση και γύρευε άλλα θέματα κι άλλα χρώματα από δω και μπρος…Ο Αριστείδης διαρκώς τριγυρνούσε το κεφάλι του εδώ κι εκεί μια στο έργο που είχε μπροστά του μια στο κενό . Γνώριζαν όλοι τι γύρευε μα κανείς δεν το μαρτυρούσε στον άλλον. Αμίλητος ήταν κι ο Μανουσάκης…Κοίταζε προσεκτικά και καλοπροαίρετα όλους μα ξέραν κι όλοι αυτοί γύρω πως τον απασχολούσε η υγεία και η περιποίηση της γυναίκας του. Για να ξεγελά λίγο τον εαυτό του είχε μαζί μικρές λευκές σελίδες κι ένα στυλό μελάνης κάνοντας σκιτσάκια με εικόνες από την πόλη του Ηρακλείου Ο Κανακάκης δυσανασχετούσε…Είπε ότι κανένα κορίτσι δεν ήταν ανάμεσά τους να το ζωγραφίσει έτσι όπως μόνον αυτός ήξερε να διαιωνίσει τη μορφή του δια παντός κι αυτό ήταν σφάλμα της διεύθυνσης του μουσείου. Στην εποχή του, στη σχολή αυτός τα φρόντιζε όλα εκτός απ αυτά που κράταγε για τον εαυτό του. Ο άλλος Γιώργος , γέλασε πονηρά ο Γιώργος ο Γεωργιάδης ήταν ο μόνος γελαστός και ήρεμος..Είχε ανακαλύψει στη γωνιά το πιάνο κι είχε ήδη καθίσει στο μαύρο σκαμνί…Ανασήκωσε τα μάτια μια στιγμή γυρεύοντας την Τώνια κι ύστερα άφησε τα δάκτυλά του να πέσουν με δύναμη στα πλήκτρα. Ταρατατάμμμμμμμμ…
Ο Ανδρεαδάκης σκιάχτηκε ευθύς…Δεν το περίμενε..Σαν να ξύπνησε από το θόρυβο κι αντί για άλλη κουβέντα πήγε να δικαιολογηθεί…
– Ξέρετε εγώ δεν είμαι ζωγράφος…Είμαι ας πούμε λίγο απ αυτό…Εγώ είμαι καρικατουρίστ…Ξέρετε πόσο σημασία έχει η λεζάντα? Διότι σκίτσο και λεζάντα πάνε μαζί…Τα δύο τους κάνουν ένα, είπε.
Αμέσως μετά κοίταξε τον Τούτου που ήταν δεμένος από το λουρί και τον κοίταζε κι αυτός στα μάτια… Σήκωσε το ζωντανό τα ματάκια του ευτυχές όπως έδειχνε που βρέθηκαν μαζί παρέα ύστερα από τόσο καιρό..
– Α…!!!! Δεν παλεύονται όλοι μαζί ετούτοι, σχολίασε στο σκύλο του… Μα που θα πάει…Θα τους κάνω λαμπρή προετοιμασία για ένα δείπνο κατά πως πρέπει παραδοσιακό σ ένα τραπέζι να τρώμε , να τρώμε όλοι μαζί…

Eυχαριστούμε πολύ, πάρα πολύ όλους εσάς που με μεγάλη ευχαρίστηση προσφέρατε έργα προκειμένου η έκθεση αυτή να είναι όσο το δυνατόν καλύτερη. Σκέπτομαι, ότι ενδεχομένως να μην ήταν δυνατον να πραγματοποιηθεί κάτι παρόμοιο εν όσω οι συγκεκριμμένοι καλλιτέχνες ζούσαν. Δεν ήταν και τόσο ζωηρή η εικαστική κίνηση τότε, όπως δήλωναν κατ επανάληψη οι πρωταγωνιστές. Ας είναι τώρα λοιπόν . Τουλάχιστον σ ότι μας αφορά το οφείλουμε και βεβαίως θα κάνουμε κι ακόμα μιά έκθεση είς μνήμην εκείνων που τουλάχιστον εγώ δεν εγνώρισα όμως υπήρξαν το ίδιο αξιόλογοι στην εικαστική σκηνή του νησιού.

 

Κωστής Σχιζάκης

.

.

.

.

.